II SA/WA 635/06

II SA/Wa 635/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-07-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Eugeniusz Wasilewski
Ewa Grochowska-Jung
Joanna Kube /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Sygn. powiązane
I OSK 1867/06 - Wyrok NSA z 2008-01-04
Skarżony organ
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędziowie sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Joanna Cygan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2006 r. sprawy ze skargi B. D. na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów do tytułów wykonawczych. - oddala skargę -
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 1995 r. nr [...] Kierownik Garnizonowej Administracji Mieszkań Nr [...] W. przydzielił B. D. lokal [...] w W.
W dniu [...] listopada 2004 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (WAM) w W., w związku z powstałymi zaległościami z tytułu opłat za używanie przedmiotowego lokalu mieszkalnego i opłat pośrednich z tytułu jego zajmowania (według stanu na dzień [...] listopada 2004 r.), przesłał B. D. upomnienie wzywające do uregulowania należności w łącznej kwocie [...] zł (w tym odsetek na dzień [...] września 2004 r.) wraz z pouczeniem o konsekwencjach ich nieuregulowania we wskazanym terminie.
Następnie Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (WAM) w W., działając jako organ egzekucyjny, wystawił tytuły wykonawcze nr [...], które doręczone zostały skarżącemu w dniu [...] stycznia 2005 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego.
W dniu [...] stycznia 2005 r. B. D., wobec wskazanych wyżej tytułów wykonawczych, wniósł zarzuty na podstawie art. 33 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005, Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Wskazał w nich na wykonanie obowiązku, z uwagi na fakt opłacenia przez G. D. (byłą żonę) czynszu za okres objęty wystawionymi tytułami egzekucyjnymi. Zarzucił także błąd, co do wskazania jego jako osoby zobowiązanej, ponieważ podał, że w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje od 1996 r. W związku z powyższym zażądał umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. uznał zarzuty za bezzasadne.
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r., po rozpoznaniu zażalenia B. D., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z powodu braku ustaleń faktycznych w sprawie skutkującym niemożnością rozpoznania sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. ponownie uznał wniesione zarzuty za bezzasadne.
Po rozpoznaniu zażalenia B. D., Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na nienależycie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające.
Postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. uznał za bezzasadne wniesione zarzuty.
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, w wyniku rozpatrzenia wniesionego zażalenia, w dniu [...] października 2005 r. wydał postanowienie nr [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu dostatecznie wyjaśniono sposób i przyczyny zarachowania wpłat dokonywanych przez dłużników. Zwrócono uwagę, że od momentu powstania zaległości z tytułu czynszu i opłat za kwaterę dłużnicy nie wnosili wymaganych opłat na bieżąco, lecz dokonywali pojedynczych wpłat w różnych wysokościach, nie wskazując wierzycielowi sposobu ich zarachowania oraz nie kwestionowali samego faktu istnienia długu.
Według Prezesa WAM prezentowana przez B. D. interpretacja wpłat z tytułu czynszu dokonywanych przez G. D. jest nieuprawniona, ponieważ jak wskazał Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 13 listopada 1973 r. sygn. akt II PR 287/73 przewidziane w art. 451 kc prawo wskazania, na poczet którego z kilku długów wobec tego samego wierzyciela należy zarachować zapłatę, jest przypisane do dłużnika dokonującego zapłaty. Organ zarzucił dłużnikowi naruszenie powołanego wyżej przepisu poprzez działania mające na celu pokrzywdzenie wierzyciela i uniemożliwienie mu przeprowadzenia skutecznej egzekucji w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41., poz. 398 ze zm.) B. D. jest zobowiązany do wnoszenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego. Natomiast osoby dorosłe z nim zamieszkujące odpowiadają na podstawie art. 37 ust. 2 tej ustawy. W związku z tym uznano, że wierzyciel mógł wybrać osobę zobowiązaną, od której będzie dochodził opłat z tytułu zajmowania lokalu.
W skardze do Sądu B. D. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił organowi naruszenie art. 33 pkt 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisu art. 77 § 1 kpa poprzez brak wyjaśnienia zamiaru i sposobu regulowania przez G. D. bieżących opłat za czynsz. Jego zdaniem powinno to zostać wyjaśnione przez odebranie od niej wyjaśnień w trybie art. 36 powołanej wyżej ustawy. Podał, że od 1996 r. nie zajmuje kwatery wojskowej. Obecnie jest w trudnej sytuacji rodzinnej i nie było jego zamiarem naruszenie art. 451 kc, co mu zarzucił organ. Skarżący stwierdził, że nie spełnia przesłanek z art. 37 § 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, obligujących go do ponoszenia opłat z tytułu używania lokalu i opłat pośrednich, ponieważ nie zamieszkuje w lokalu. Uważa, że przepis ten uzależnia zobowiązanie do ponoszenia opłat czynszowych od tego, kto zajmuje lokal, a nie komu prawnie przysługuje kwatera stała.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 1 § 2 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do skarżącego z tytułu zaległego czynszu za zajmowaną kwaterę oparte zostały na podstawie art. 33 pkt 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z powołanymi przepisami, zarzutem do prowadzonej egzekucji administracyjnej jest wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (art. 33 pkt 1), oraz prowadzenie egzekucji w stosunku do niewłaściwej osoby.
Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że poprzez brak wyjaśnienia sprawy błędnie przyjęto, że należności objęte wystawionymi tytułami egzekucyjnymi nie zostały opłacone. W zgromadzonym materiale dowodowym sprawy brak jest wyraźnego wskazania przez dłużnika realizującego dług wskazania co, do którego długu należało zarachować zapłatę a zatem wierzyciel był uprawniony do zaliczenia tych wpłat na poczet długu wcześniejszego.
Odnosząc się zaś do zarzutu z pkt 4 art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji to należy odwołać się do treści art. 37 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, zgodnie z którym opłaty za używanie lokalu i opłaty pośrednie z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnych stanowiących podstawę prawną do zajmowania lokalu mieszkalnego, nieuiszczone w ustalonym terminie płatności, podlegają, wraz z odsetkami w wysokości ustawowej za zwłokę, przymusowemu ściągnięciu na podstawie tytułu wykonawczego, w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (ust. 1).
W ocenie Sądu z powołanego przepisu wprost wynika, że zobowiązanym do uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu jest osoba zajmująca lokal na podstawie tytułu prawnego, a więc podmiot, który ten tytuł posiada.
Natomiast treść przepisu ust. 2 art. 37 tej ustawy wskazuje, że osoby dorosłe zamieszkujące w tym lokalu są zobowiązane solidarnie do uiszczania opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu. Oznacza to, że jeżeli jest kilku dłużników zobowiązanych do spełnienia świadczenia, to wierzyciel w postępowaniu egzekucyjnym może żądać całości lub części świadczenia albo od wszystkich dłużników, albo od każdego z osobna. Solidarność bowiem stanowi wyjątek od podzielności zobowiązania. Przy solidarności choć przedmiot świadczenia, w tym przypadku należność z tytułu czynszu i innych świadczeń jest podzielna, ale przez to że ustawodawca zastrzegł odpowiedzialność solidarną, to uprawnieniem wierzyciela jest ściągnięcie należności nawet od jednego z dłużników. Solidarność niewątpliwie ma na celu ochronę wierzyciela (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2002 r. sygn. akt I SA 1021/2001, LexPolonica).
W ocenie Sądu, treść przepisu art. 37 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie wskazuje, że osoby posiadające tytuł prawny do lokalu lecz w nim niezamieszkujące są wyłączone z obowiązku uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich. Zatem nieuprawniona jest interpretacja tego przepisu wywiedziona przez skarżącego, że tylko faktyczne zajmowanie przydzielonego lokalu obliguje do uiszczania opłat za jego używanie i opłat pośrednich z tytułu jego zajmowania.
Prawidłowo zatem organ uznał zarzuty skarżącego za bezzasadne.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Ponadto należy wyjaśnić, że stosownie do art. 239 pkt 1 lit. d w związku z art. 212 powołanej wyżej ustawy skarżący była zwolniony z obowiązku uiszczenia wpisu.