II SA/Wa 616/24

II SA/Wa 616/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-09-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-04-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Kania
Ewa Marcinkowska /sprawozdawca/
Joanna Kruszewska-Grońska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części i poprzedzającą ją decyzję w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Protokolant referent stażysta, Marta Stec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2024 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrównania uposażenia za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim 1. uchyla decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w zaskarżonej części utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...]; 2. uchyla decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w części odmawiającej wyrównania uposażenia do 100% za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] marca 2019 r.; 3. zasądza od Komendanta [...] Policji na rzecz skarżącej B. K. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 roku, poz. 775 ze zm.) - dalej K.p.a. oraz art. 121 b ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 121 b ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 roku, poz. 145) - po rozpatrzeniu odwołania B. K. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...]
- uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej "uznania za bezzasadne żądania wyrównania uposażenia do 100% za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] marca 2019 roku do dnia [...] kwietnia 2019 roku" i w tym zakresie umorzył postępowanie w I instancji,
- w pozostałym zakresie decyzję utrzymał w mocy.
Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
B. K. została zwolniona ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2019 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji (rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] kwietnia 2019 r.)
Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2023 r. ww. zwróciła się do Komendanta [...] Policji o wypłatę potrąconych jej należności finansowych za okres zwolnienia lekarskiego od dnia [...] lutego 2018 r. do [...] kwietnia 2019 r. załączając do wniosku wyrok Sądu Rejonowego [...] sygn. akt. [...] z dnia [...] maja 2023 r. Wyrok ten zapadł na skutek odwołania B. K. od decyzji Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] odmawiającej przyznania jej jednorazowego odszkodowanie z tytułu choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W ww. wyroku Sąd zmieniał zaskarżoną decyzję Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w ten sposób, że przyznał B. K. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby za doznany długotrwały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 30 %.
Komendant [...] Policji przekazał powyższy wniosek do rozpoznania według właściwości Komendantowi Powiatowemu Policji w P..
Komendant Powiatowy Policji w P. decyzją z dnia [...] listopada 2023 r. wydaną na podstawie art. 121 b ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz art. 104 i art. 107 K.p.a.
1) odmówił wyrównania uposażenia do 100 % za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] marca 2019 r.
2) żądanie wyrównania uposażenia do 100 % za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] marca 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r. uznał za bezzasadne.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w dniu [...] kwietnia 2019 r. do Komendanta Powiatowego Policji w P. wpłynął wniosek B. K. o skierowanie do komisji lekarskiej celem wydania orzeczenia o uprawnieniach do otrzymania 100% uposażenia za okres czasowej niezdolności do służby oraz orzeczenia o zachorowaniu na chorobę zawodową.
Na podstawie skierowania wystawionego przez Komendanta Powiatowego Policji w P. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych w [...] w orzeczeniu Nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. orzekła, że związek schorzenia, niezdolności do służby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby - nie istnieje. W uzasadnieniu wykazano, że schorzenia uwidocznione w rozpoznaniu, będące przyczyną zwolnienia B. K. od zajęć służbowych z powodu choroby w okresie: [...].02.2018 r. do [...].03.2019 r. nie pozostają w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby i w związku z tym nie przysługuje za ten okres prawo do 100% wynagrodzenia.
W wyniku odwołania złożonego przez B. K. od tego orzeczenia Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie RKLWa-[...].
Dalej organ I instancji wyjaśnił, że podstawę do wyrównania uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stanowi wyłączenie orzeczenie komisji lekarskiej ustalającej związek choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Jeżeli z orzeczenia komisji lekarskiej wynika, że choroba funkcjonariusza nie jest chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, to brak jest podstaw do zachowania 100% uposażenia za okres niezdolności do służby na podstawie art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji.
Wyrok Sądu Rejonowego [...] sygn. akt [...] na który B. K. powołuje się jako podstawę wyrównania uposażenia do 100 % za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r. odnosi się natomiast do jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, nie rozstrzyga co do ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszowi za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby tj. w okresie od [...] lutego 2018 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r. Wobec powyższego brak jest podstaw do wyrównania uposażenia do 100 % za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] marca 2019 r.
Odnośnie natomiast żądania wyrównania uposażenia do 100% za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] marca 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r. organ I instancji wyjaśnił, że w związku z orzeczeniem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] Nr [...] w którym komisja ta orzekła, że B. K. jest trwale niezdolna do służby w Policji, z dniem [...] marca 2019 r. zwolniono ww. od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby i od tej daty, zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji otrzymywała ona uposażenie w wysokości 100%. Wobec powyższego, żądanie strony o wypłatę wyrównania uposażenia do 100 % za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] marca 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r. organ uznał za bezpodstawne.
W odwołaniu od powyższej decyzji B. K., reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:
1. art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i odmowę wyrównania uposażenia za okres od [...].02.2018 r. do [...].04.2019 r. do 100%, pomimo iż spełniła ona wszelkie ustawowo określone przesłanki z uwagi na fakt wydania wobec niej prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] maja 2023 roku sygn. akt. [...], na mocy którego uznano, że schorzenie, które obecnie czyni ją niezdolną do służby w Policji i powoduje inwalidztwo III grupy pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby.
2. rażące naruszenie art. 365 § 1 K.p.c., poprzez niezastosowanie się do obowiązku wynikającego z prawomocności wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] maja 2023 roku sygn. akt. [...].
Mając na uwadze powyższe zarzuty wniosła:
1) na podstawie art. 132 § 2 K.p.a. - o uchylenie zaskarżonej części decyzji i orzeczenie, co do istoty sprawy, poprzez uznanie, że za okres od [...].02.2018 r. do [...].04.2019 r. przysługuje jej prawo do 100% uposażenia i w tym zakresie nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 130 § 4 K.p.a.;
2) w razie nie przychylenia się przez organ I instancji do wniosku petitum 1, przekazanie odwołania wraz z kompletem akt i załącznikami do organu odwoławczego;
3) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. — uchylenie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji w części i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez uznanie, że za okres od [...].02.2018 r. do [...].04.2019 r. przysługuje jej prawo do 100% uposażenia;
4) na podstawie art. 75 § 1 K.p.a., art. 76 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. dopuszczenie i zaliczenie na potrzeby niniejszego postępowania odpisu wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2021 r. w sprawie o sygn. akt. [...].
Komendant [...] Policji, w wynika rozpoznania powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 i 105 § 1 K.p.a. oraz art. 121 b ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 121 b ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji
- uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej "uznania za bezzasadne żądania wyrównania uposażenia do 100% za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] marca 2019 roku do dnia [...] kwietnia 2019 roku" i w tym zakresie umorzył postępowanie w I instancji,
- w pozostałym zakresie decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja Komendanta Powiatowego Policji w P., w części odnoszącej się do odmowy wyrównania uposażenia B. K. do 100% za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] marca 2019 r. jest prawidłowa, gdyż zaistniały prawem przewidziane przesłanki, uzasadniające takie rozpoznanie sprawy. Skoro bowiem właściwa w sprawie komisja lekarska uprawniona do orzekania, ostatecznym orzeczeniem uznała, że czasowa niezdolność do służby z powodu choroby w okresie od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] marca 2019 r., nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, zaś schorzenia uwidocznione w rozpoznaniu będące przyczyną niezdolności do służby w wyżej wymienionym okresie nie są wymienione w zał. nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 roku w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji. Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno - Skarbowej i Służby Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 roku, poz. 921), a więc nie pozostają w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, to brak jest podstaw do wypłaty 100% wynagrodzenia za okres zwolnienia wymienionej od zajęć służbowych w tym czasie. Stąd Komendant Powiatowy Policji w P. nie mógł uwzględnić żądania strony i zobowiązany był wydać w tym zakresie decyzję odmowną. Przy czym organ odwoławczy podkreślił, że Komendant Powiatowy Policji w P. wydając zaskarżoną decyzję, zgodnie z art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji opierał się na:
- orzeczeniu [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi spraw wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., w którym stwierdzono, że czasowa niezdolność do służby [...] (w st. spocz.) B. K. w okresie od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] marca 2019 r., nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, w związku z czym brak jest podstaw do wypłaty 100% wynagrodzenia za okres zwolnienia od zajęć służbowych w tym czasie,
- ostatecznym orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., utrzymującym w mocy zaskarżone orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi spraw wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r.
W odniesieniu natomiast do podnoszonej przez stronę argumentacji w zakresie zapadłych w sprawie [...] (w st. spocz.) B. K. wyroków sygn. akt. [...] Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] maja 2023 r. oraz sygn. akt [...] Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2021 r., organ odwoławczy stwierdził, że nie mają one zastosowania w przedmiotowej sprawie. Pierwszym z przytoczonych wyroków stwierdzono bowiem, że asp. szt. (w st. spocz.) B. K. przysługuje prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby za długotrwały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 30%, drugim zaś uznano wymienioną za inwalidę III grupy, ze wskazaniem, że inwalidztwo powstało w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze oraz ustalono podstawę wymiaru świadczenia rentowego w wysokości 50% podstawy wymiaru od dnia 1 sierpnia 2019 r., jak również przyznano jej prawo do zwiększenia renty inwalidzkiej o 10% podstawy wymiaru, z uwagi na powstanie inwalidztwa wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami bądź warunkami służby, z tytułu której przysługują świadczenia odszkodowawcze.
Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że podniesione przez pełnomocnika strony zarzuty dotyczą niezastosowania się (niewykonania) wyroków w kwestiach, które nie są przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Z przedmiotowych wyroków nie wynika ponadto, że dotyczą okresów zwolnień lekarskich od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r., pozbawione są także informacji o prawomocności.
Odnośnie natomiast rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P., w części odnoszącej się do żądania wyrównania uposażenia do 100% za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] marca 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r. organ odwoławczy podniósł, że z pisma Zastępcy Naczelnika Wydziału Finansów i Budżetu Komendy [...] Policji z dnia [...] września 2023 r. jednoznacznie wynika, iż uposażenie za wskazany okres, zostało wyrównane do 100% jeszcze w 2019 r. Jest to równoznaczne z uwzględnieniem żądania strony w odniesieniu do wskazanego okresu i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, a więc dalsze prowadzenie postępowania w tym zakresie staje się oczywiście bezprzedmiotowe i zaszły podstawy do jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Zgodnie natomiast z treścią przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Biorąc więc pod uwagę, że rozstrzygnięcie organu I instancji w tym zakresie obarczone było wadą, organ II instancji w części uchylił zaskarżoną decyzję i w tym zakresie umorzył postępowanie.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2024 r., tj. w zakresie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia do 100% za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...].02.2018 r. do [...].03.2019 r. B. K., reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:
1. art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i odmowę wyrównania uposażenia za okres od [...] .02.2018 r. do [...].04.2019 r. do 100%, pomimo iż spełniła ona wszelkie ustawowo określone przesłanki z uwagi na fakt wydania wobec niej prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] maja 2023 roku sygn. akt. [...], na mocy którego uznano, że schorzenie, które obecnie czyni ją niezdolną do służby w Policji i powoduje inwalidztwo III grupy pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby.
2. rażące naruszenie art. 365 § 1 K.p.c., poprzez niezastosowanie się do obowiązku wynikającego z prawomocności wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] maja 2023 r. sygn. akt. [...].
Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniosła o:
1. dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. dowodów z odpisów prawomocnych wyroków:
a) wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia [...].10.2021r. sygn. akt. [...] — dotyczy ustalenia związku inwalidztwa ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby;
b) wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] maja 2023 r. sygn. akt. [...] - dotyczy prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby pozostającej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby;
2. na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1) lit. c P.p.s.a - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymaj nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji — w części odmowy wypłaty wyrównania uposażenia do 100% za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...].02.2018 r. do [...].03.2019 r.;
3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżąca zaznaczyła, że organy obu instancji zobowiązane były w tej sprawie do działania zgodnie z prawem, a czego nie uczyniły.
W niniejszej sprawie w pełni zastosowanie znajduje bowiem przepis art. 365 § 1 K.p.c., który stanowi że: "orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby."
Skarżąca podkreśliła, że kwestia uznania związku schorzenia ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby, która stało się podstawą do uznania jej za całkowicie niezdolną do służby i przyznania z tego tytułu III grupy inwalidzkiej - została prawomocnie przesądzona w wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia [...].10.2021 r. sygn. akt. [...].
W odrębnym postępowaniu toczącym się przed Sądem Rejonowym [...] (prawomocnym) - Sąd w dniu [...] maja 2023 roku sygn. akt. [...] wydał wyrok, na mocy którego - zmienił zaskarżoną decyzję Komendanta [...] Policji w [...] nr [...] z dnia [...] września 2021 r. w przedmiocie odmowy wypłaty jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby oraz przyznał skarżącej prawo do odszkodowania w wysokości odpowiadającej 30% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Skarżąca zaznaczyła, że schorzenie powodujące trwały uszczerbek na zdrowiu było tą samą jednostką chorobą, z powodu której przebywała na zwolnieniu lekarskim.
Za błędne należy zatem uznać przekonanie organu, iż był on związany treścią orzeczeń komisji lekarskich wydanych w przedmiocie czasowej niezdolności do służby. Orzeczenie komisji lekarskich jest bowiem jedynie dokumentem medycznym, które podlega weryfikacji przed właściwym do tego celu sądem — por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.04.2018 r. sygn. akt. I OSK 1357/16.
Komendant [...] Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślił, że orzeczenie komisji lekarskiej jest wiążące dla organu w niniejszej sprawie, a brzmienie art. 121b ust. 1 i ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji nie zezwala organowi na działanie w ramach uznania administracyjnego. Zgodnie bowiem z ww. przepisami organ administracji był związany treścią ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej, a zatem w przedmiotowym stanie faktycznym nie mógł wydać decyzji o innej treści.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisu art. 365 § 1 K.p.c. organ wskazał, iż prawomocny wyrok swoją mocą powoduje, że nie jest możliwe dokonanie odmiennej oceny i odmiennego osądzenia tego samego stosunku prawnego w tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych, między tymi samymi stronami. W niniejszej sprawie nie występują ww. przesłanki do zastosowania tego przepisu. Powołany wyrok Sądu Okręgowego z dnia [...] października 2021 r. (sygn. akt [...]) zapadł nie pomiędzy tymi samymi stronami, oba powołane wyroki nie mają wzmianki o prawomocności, nie dotyczą tego samego stosunku prawnego w tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych. Z wyroków tych nie wynika również, że dotyczą okresów zwolnień lekarskich od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r.
Nie każda kwestia wstępna ma natomiast rangę kwestii prejudycjalnej w innej sprawie, nawet pomiędzy tymi samymi stronami, i nie każda kwestia wcześniej rozstrzygnięta ma znaczenie prejudycjalne w późniejszym postępowaniu. Badanie "prejudycjalności" wymaga uwzględnienia specjalnej zależności wyrażającej się w tym, że zachodzi konieczność rozstrzygnięcia jednej sprawy (zagadnienia), aby można było rozstrzygnąć inną sprawę (zagadnienie), albo że od wyniku prawomocnie rozstrzygniętej sprawy zależy wynik innej sprawy (tak: wyrok SN z 15.01.2015 r., IV CSK 181/14,LEX nr 1628952).
Skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2024 r., ustosunkowując się do stanowiska zawartego przez organ w odpowiedzi na skargę oświadczyła, że powołane wyroki w sprawie są wyrokami prawomocnymi, co powinno być wiadome organowi.
W ocenie skarżącej argumentacja organu, że wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] maja 2023 roku sygn. akt. [...] nie powoduje wprost prawa do wypłaty wyrównania uposażenia za każdy dzień choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub/i właściwościami służby prowadziłby wprost do naruszenia przepisu art. art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, który stanowi, że "jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby - zachowuje on prawo do 100% uposażenia".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu.
Dokonując oceny zasadności skargi B. K. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2024 r. w zakresie zaskarżonego rozstrzygnięcia zawartego w punkcie drugim tej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego policjantowi, w tym wysokości uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, określają przepisy rozdziału 9 ustawy o Policji. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 121b ust. 1 oraz ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. Jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, zachowuje on prawo do 100% uposażenia.
Ustalenie związku chorób ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszom Policji za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby należy do wyłącznej właściwości komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 310) komisje lekarskie orzekają w sprawach ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszom służb wskazanych w pkt 1 za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby.
Podstawę do wyrównania uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stanowi wyłącznie orzeczenie komisji lekarskiej ustalające związek choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby wydane na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalenia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa (Dz. U. 2019 r., poz. 921).
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] , na podstawie skierowania Komendanta Powiatowego Policji w P. z [...] maja 2019 r. wydała orzeczenie Nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., mocą którego rozpoznała u skarżącej m.in. zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane oraz zaburzenia stresowe pourazowe oraz stwierdziła, że schorzenia te oraz spowodowana nimi niezdolność do służby nie pozostają w związku ze szczególnymi właściwościami służby. W związku z powyższym stwierdziła, że czasowa niezdolność do służby z powodu choroby w dniach [...].02.2018 r. do [...].03.2019 r. nie pozostaje w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby.
Powyższe orzeczenie, na skutek odwołania skarżącej, zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r.
W uzasadnieniu tego orzeczenia CKL stwierdziła, że nie ma podstaw do uznania związku rozpoznanych schorzeń ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby, a tym samym do orzeczenia 100% wynagrodzenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim i przyznania jednorazowego uszczerbku na zdrowiu.
Powyższe orzeczenia komisji lekarskich stały się podstawą wydania nie tylko zaskarżonych w niniejszej sprawie decyzji odmawiających przyznania skarżącej wyrównania uposażenia do 100 % za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] marca 2019 r. ale także wydanej wcześniej decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] września 2021 r. odmawiającej przyznania skarżącej jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.
Na skutego odwołania wniesionego przez B. K. od decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] września 2021 r. Sąd Rejonowy [...] w wyroku z dnia [...] maja 2023 r. sygn. akt. [...] zakwestionował ustalenia poczynione przez komisje lekarskie obu instancji w powołanych wyżej orzeczeniach i w związku z tym zmieniał zaskarżoną decyzję Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w ten sposób, że przyznał B. K. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby za doznany długotrwały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 30 %. Wyrok ten jest prawomocny, co potwierdził pełnomocnik organu na rozprawie.
Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku Sąd dopuścił w tej sprawie dowód z opinii biegłych sądowych lekarzy specjalistów psychiatry i psychologa. W oparciu o przeprowadzony dowód z opinii biegłych Sąd stwierdził, że B. K. cierpi na zaburzenia stresowe pourazowe, zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane od 2017 r. do nadal oraz, że schorzenia te pozostają w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami jej pracy/służby w Policji.
W sytuacji zatem, gdy ustalenia poczynione w orzeczeniach [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. oraz Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2021 r., że rozpoznane u skarżącej schorzenia - zaburzenia stresowe pourazowe oraz zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane - nie pozostają w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby, zostały zakwestionowane w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] maja 2023 r. sygn. akt. [...], to organ nie może odmowy przyznania skarżącej wyrównania uposażenia do 100 % za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] marca 2019 r. opierać na powyższych, zakwestionowanych przez sąd powszechny, orzeczeniach komisji lekarskich.
W ocenie Sądu, wbrew stanowisku organu, prawomocny wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] maja 2023 r. sygn. akt. [...], który dotyczył uprawnień do jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, wywołał również skutek na płaszczyźnie uprawnień z art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji do wyrównania skarżącej uposażenia do 100% za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] marca 2019 r.
Słusznie podnosi pełnomocnik skarżącej, że zgodnie art. 365 § 1 K.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Reasumując, w sytuacji gdy w stosunku do funkcjonariusza komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych stwierdziły brak związku rozpoznanych schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, a następnie wyrokiem sądu powszechnego orzekającego w kwestii uprawnień do jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, taki związek zostanie stwierdzony, to wyrok ten nie może pozostawać bez wpływu na uprawnie tego funkcjonariusza do wyrównania uposażenia do 100% z powodu choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.
Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził istnienie podstaw do uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji w zaskarżonej części.
Rozpatrując ponownie sprawę organ administracji uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną.
Sąd zobowiązany jest jednocześnie wyjaśnić, że nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych przez pełnomocnika skarżącej w skardze kierując się dyspozycją art. 106 § 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zgodnie z poglądami prezentowanymi w doktrynie oraz orzecznictwie postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami tego postępowania i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Kierując się tymi wskazówkami Sąd stwierdził, że w stanie faktycznym niniejszej sprawie nie było potrzeby przeprowadzania dowodu uzupełniającego z wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia [...].10.2021r. sygn. akt. [...] - dotyczącego ustalenia związku inwalidztwa ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby oraz wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] maja 2023 r. sygn. akt. [...] - dotyczącego prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby pozostającej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, gdyż wyroki te zostały już włączone do materiału dowodowego sprawy na etapie postępowania administracyjnego i były poddane ocenie organu w zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej, Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., jak w punkcie 2 sentencji wyroku.