II SA/Wa 599/17

II SA/Wa 599/17 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-09-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2017-04-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /sprawozdawca/
Ewa Kwiecińska
Piotr Borowiecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
I OSK 2944/17 - Wyrok NSA z 2018-06-15
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 645
art. 79 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Andrzej Góraj (spr.), , , Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2017 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2016 r.,
Uzasadnienie
Dnia [...] lutego 2016 r. strona zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. (PUP). W dniu 23 lutego 2016 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w R. (WUP) wpłynął, przekazany przez PUP, wniosek o ustalenie prawa do zasiłku z zaliczeniem okresu pracy w [...] do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych w Rzeczypospolitej Polskiej (Polsce), na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej (UE). Dnia 23 lutego 2016 r. WUP wezwał stronę do uzupełnienia dokumentacji niezbędnej do ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z uwagi na fakt, że w terminie wskazanym przez WUP strona nie odpowiedziała na ww. wezwanie,[...] kwietnia 2016 r. Marszałek Województwa [...] wydał decyzję, znak: [...], o umorzeniu postępowania w sprawie. Od powyższej decyzji wniosła strona w przewidzianym terminie odwołanie. Dnia 2 maja 2016 r. Marszałek Województwa [...] decyzją znak: [...] uchylił swoją decyzję z [...]kwietnia 2016 r. w trybie art. 132 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). [...] kwietnia 2016 r. wpłynęły do WUP dokumenty, w tym oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, dotyczące swojej sytuacji życiowej podczas pracy za granicą oraz dokumenty od [...] pracodawcy w celu uzyskania urzędowego potwierdzenia okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełnionych przez stronę na terytorium tego państwa. Dnia 11 maja 2016 r. organ I instancji wystąpił do [...] instytucji właściwej o wystawienie ww. dokumentu urzędowego i w tym samym dniu wydał postanowienie o zawieszeniu prowadzonego postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez zagraniczną instytucję właściwą. W dniu 8 lipca 2016 r. do WUP wpłynął dokument U1, potwierdzający okres ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia w [...] spełniony od 7 lipca 2014 r. do 23 sierpnia 2015 r. W związku z powyższym, [...]sierpnia 2016 r., organ I instancji wydał postanowienie o podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania administracyjnego, a następnego dnia poinformował o treści ww. dokumentu i wezwał do uzupełnienia oświadczenia odnośnie do sposobu rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą [...], a także do wypowiedzenia się co do prawidłowości potwierdzonego przez [...] instytucję okresu pracy w tym państwie. Dnia 31 sierpnia 2016 r. wpłynęły do WUP: oświadczenie, w którym strona potwierdziła prawidłowość wskazanego okresu zatrudnienia w [...], a także oświadczenie, w którym wskazała, że nie zna sposobu rozwiązania umowy o pracę. Wobec powyższego, [...] września 2016 r. WUP wystąpił do [...] instytucji właściwej o potwierdzenie sposobu rozwiązania pracy z pracodawcą [...] i tego samego dnia zawiadomił stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. oraz o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy. W dniu 28 października 2016 r. do WUP wpłynął dokument U1, potwierdzający okres ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia w [...] spełniony od 7 lipca 2014 r. do 23 sierpnia 2015 r. W pkt. 5.7 [...] instytucja wskazała, że nie jest jej znany sposób rozwiązania umowy o pracę. Dnia 22 listopada 2016 r. WUP poinformował Panią o treści ww. dokumentu i ponownie wezwał do uzupełnienia informacji odnośnie do sposobu rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą [...].
W dniu 6 grudnia 2016 r. do WUP wpłynęło oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, w którym strona wskazała, że 23 sierpnia 2015 r. rozwiązała stosunek pracy za wypowiedzeniem. Ponadto w ww. oświadczeniu wskazała, że 13 listopada 2015 r. stosunek pracy z pracodawcą [...] został rozwiązanym przez pracodawcę.
Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Marszałek Województwa [...] wydał [...]grudnia 2016 r. decyzję przyznającą prawo do zasiłku dla bezrobotnych od [...] maja 2016 r. w wysokości 120% kwoty zasiłku na okres 275 dni.
Od powyższej decyzji strona wniosła w przewidzianym terminie odwołanie, w którego treści wskazuje, że druga umowa została rozwiązana przez pracodawcę w trybie natychmiastowym (z powodu [Pani] choroby), o czym poinformowała w swoim oświadczeniu z 5 grudnia 2016 r.
Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., wydaną na podstawie art. 8 ust. 2, art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 3, art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 73 ust. 4, art. 75 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645, z późn. zm.); art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.); art. 61 oraz art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30 kwietnia 2004 r., z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, z późn. zm.), a także § 2 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1189) w związku z art. 11, art. 12 ust. 1 oraz art. 54 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (...) (Dz. Urz. UE L 284 z 30 października 2009 r., z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 1 rozporządzenia 883/2004 bezrobotny ubiegający się o świadczenia z tytułu bezrobocia ma prawo do uwzględnienia, w koniecznym zakresie, okresów ubezpieczenia przebytych pod działaniem ustawodawstw innych państw członkowskich UE.
W myśl art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia 883/2004, bezrobotny, który w okresie swojego ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek zamieszkiwał w innym państwie członkowskim niż państwo wykonywania pracy i który nadal mieszka w tym państwie lub powróci do tego państwa, pozostaje w dyspozycji służb zatrudnienia państwa zamieszkania oraz korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa tak, jakby był tam ostatnio zatrudniony. Miejsce zamieszkania danej osoby ustala się zgodnie z kryteriami wymienionymi w art. 11 rozporządzenia 987/2009. Po przeanalizowaniu akt sprawy należy uznać, że miejscem zamieszkania strony w trakcie ubezpieczenia za granicą była Polska.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 w związku z art. 54 ust. 1 rozporządzenia 987/2009 do celów zastosowania art. 61 rozporządzenia 883/2004 instytucje właściwe mają obowiązek skontaktowania się z instytucjami innych państw, których ustawodawstwu bezrobotny w przeszłości podlegał, w celu ustalenia wszystkich okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełnionych w tych państwach.
Jednocześnie podkreślił, że aby uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, strona musi spełnić warunki określone w polskim ustawodawstwie.
Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP był zatrudniony lub ubezpieczony łącznie przez co najmniej 365 dni. W rozpatrywanej sprawie okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP rozpoczyna się 18 sierpnia 2014 r. i kończy 18 lutego 2016 r. Jak wynika z [...] dokumentu U1, w ww. okresie strona była ubezpieczona z tytułu zatrudnienia w [...]od 18 sierpnia 2014 r. do 23 sierpnia 2015 r., tj. przez 371 dni. Oznacza to, że spełniła określony w ww. przepisie warunek pozostawania zatrudnioną lub ubezpieczoną przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w PUP jako osoba bezrobotna, w związku z czym należało przyznać stronie prawo do zasiłku dla bezrobotnych.
W myśl art. 75 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w PUP rozwiązał stosunek pracy za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron, prawo do zasiłku przysługuje po okresie 90 dni od dnia rejestracji.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że w okresie 6 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jako osoby bezrobotnej, tj. między 18 sierpnia 2015 r. a 18 lutego 2016 r., czyli dnia [...] sierpnia 2015 r. strona rozwiązała stosunek pracy z pracodawcą [...] "za wypowiedzeniem ze strony pracownika", co zaświadczyła bezrobotna w swoim oświadczeniu z 5 grudnia 2015 r., złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.
W swoim odwołaniu wskazała nadto, że "druga umowa została rozwiązana przez pracodawcę w trybie natychmiastowym (z powodu [Pani] choroby)", o czym poinformowała w swoim oświadczeniu z 5 grudnia 2016 r. Organ zauważył jednak, że belgijska instytucja właściwa nie potwierdziła w dokumencie U1 deklarowanego we wniosku o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, okresu pracy w tym państwie od 16 lipca 2015 r. do 13 listopada 2015 r.
O treści ww. dokumentu strona została poinformowana przez WUP pismem z 23 sierpnia 2016 r. W swoim oświadczeniu z 31 sierpnia 2016 r., złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, wskazała, że "zgadza się z okresami ubezpieczenia podanymi w dokumencie U1 wydanym przez instytucję[...]". Ponadto organ podkreślił, że w myśl art. 75 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku, wskazany w ustawie okres sześciu miesięcy nie odnosi się do ostatniego zatrudnienia, a jedynie faktu rozwiązania umowy o pracę we wskazanym trybie w ostatnich sześciu miesiącach przed zarejestrowaniem w PUP.
W konsekwencji, zgodnie z ww. przepisami organ wyjaśnił, że strona została zasadnie objęta okresem 90-dniowej karencji. Biorąc pod uwagę powyższe, a także fakt, że zarejestrowała się w PUP [...] lutego 2016 r., prawo do zasiłku dla bezrobotnych należało przyznać po upływie ww. karencji, tj. od [...] maja 2016 r.
Dodatkowo organ wskazał, że całkowity okres zatrudnienia strony wynosi więcej niż 20 lat, a zatem, zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wysokość zasiłku powinna zostać ustalona na poziomie 120% podstawowej kwoty zasiłku.
Nadto w myśl art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, maksymalny okres pobierania zasiłku dla osób bezrobotnych powyżej 50. roku życia posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku wynosi 365 dni. Jak wykazano powyżej strona posiada ponad 20-letni okres uprawniający do zasiłku. Ponadto zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że urodziła się [...] stycznia 1964 r., co oznacza, że w dniu nabycia prawa do zasiłku strona miała ukończony 50. rok życia, a zatem należało uznać, że spełnia warunki określone w art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b przywołanej powyżej ustawy. W konsekwencji należałoby przyznać prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres nie dłuższy niż 365 dni.
Skargę do tutejszego Sądu na powyższą decyzję Ministra dotyczącą przyznania zasiłku dla bezrobotnych na okres 365 dni pomniejszoną o okres 90 dni wywiodła K. G.
W uzasadnieniu podała, że według jej wiedzy i zgodnie z przepisami prawa bezprawnie pomniejszono jej zasiłek dla bezrobotnych o 90 dni, uznając, że ostatnią umowę o pracę wypowiedziała pracodawcy, czyli umowa została rozwiązana przez nią. W tym miejscu skarżąca wyjaśniła, że umowę wypowiedziała pracodawcy jednocześnie zawierając nową umowę o pracę na lepszych warunkach z innym pracodawcą. W jej ocenie ten fakt nie może być wykorzystany przeciwko niej, bo w istocie było by to ograniczenie jej niezbywalnych praw.
Dodała, że do akt postępowania administracyjnego dołączyła umowę o pracę z ostatnim pracodawcą w momencie kiedy tylko została jej przesłana na adres email. Zgodnie z prawdą potwierdziła czas zatrudnienia od 7 lipca 2014 r. do 23 sierpnia 2015 r. Na pytanie czy potwierdzam taki czas zatrudnienia odpowiedziała "tak", ponieważ było i jest to zgodne z prawdą i ta umowę wypowiedziała, zawierając równocześnie umowę z innym pracodawcą. Zgodnie z prawdą oświadczyła, iż nie zna przyczyny rozwiązania umowy o pracę przez ostatniego pracodawcę z dniem 13 listopada 2015 r. ponieważ nie otrzymała żadnych dokumentów od pracodawcy w tym względzie. Ostatni pracodawca powiadomił ją telefonicznie w dniu kiedy dostarczyła do pracy zwolnienie lekarskie, że od tego dnia nie pracuje w tej firmie. Wyjechała do Polski następnego dnia. Wskazała, że ponawiała prośbę o przesłanie dokumentów z [...]i w końcu zostały jej one przesłane. Natychmiast dostarczyła owe dokumenty do PUP w R. Łącznie była zatrudniona w [...] od 7 lipca 2014 r. do 13 listopada 2015 r. i ostatnia umowa o pracę została rozwiązana przez pracodawcę. Na ta okoliczność dostarczyła stosowne dokumenty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisu art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, znajdującego zastosowanie w realiach faktycznych sprawy w myśl przepisu art. 75 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem, albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy, albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 1 prim ustawy Kodeks pracy.
Treść wyżej przywołanego przepisu, w ocenie tutejszego Sądu, nie została określona w sposób w pełni precyzyjny. Po jego lekturze nie do końca wiadomym jest bowiem to, czy intencją ustawodawcy było odniesienie się do ostatniej umowy o pracę bezrobotnego, czy też do jakiejkolwiek umowy, do której rozwiązania doszło w zakreślonym 6-miesięcznym terminie. W takiej sytuacji koniecznym było podjęcie kroków w celu dokonania wykładni funkcjonalnej omawianej regulacji. Pamiętać bowiem należy, że zasada, zgodnie z którą "clara non sunt interpretanda" (to co jest zrozumiałe i jasne nie wymaga interpretacji) nie jest już aktualnie powszechnie akceptowana ani w doktrynie, ani też w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podkreśla to M. Zirk-Sadowski stwierdzając, że "dzisiaj problem bezpośredniego rozumienia tekstu prawnego budzi wiele wątpliwości" – zob. Wykładnia w prawie administracyjnym, [w:] R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel (red.), System prawa administracyjnego. t. 4, Warszawa 2012, s. 129. Zwrócił na to uwagę również Trybunał Konstytucyjny. Przykładowo, w wyroku z 13 stycznia 2005 r., P 15/02, OTK-A 2005, nr 1, poz. 4 stwierdził, że "coraz częściej, także i w orzecznictwie zasada clara non sunt interpretanda zamienia się właściwie w zasadę interpretati cessat in clarin (interpretację należy zakończyć, gdy osiągnięto jej jednoznaczny rezultat)".
Jak słusznie zauważa się w orzecznictwie sądowym dopuszczalne, a nawet konieczne jest odstąpienie od wykładni językowej, jeżeli za takim rozwiązaniem przemawiają nader istotne argumenty (por. wyrok NSA z 10 listopada 2011 r., I FSK 1634/10) lub gdy wykładnia językowa przepisu prowadziłaby do wniosków absurdalnych (por. np. wyrok NSA z 21 maja 2014 r., I OSK 585/13, a także L. Morawski, Wykładnia w orzecznictwie sądów, Toruń 2002, s. 18). Skoro wykładnia prawa musi opierać się na założeniu racjonalności ustawodawcy, wewnętrznej spójności aktu prawnego, ale i całego sytemu prawa, to pominięcie wykładni językowej w niektórych przypadkach usprawiedliwia również konieczność nadania interpretowanym przepisom znaczenia, które uczyni je rozwiązaniami najtrafniejszymi prakseologicznie (por. wyrok WSA w Warszawie z 17 maja 2011 r., III SA/Wa 2759/10). Zgodnie z aktualnymi poglądami prezentowanymi w piśmiennictwie, ograniczenie się przez sąd wyłącznie do wykładni literalnej jest wręcz niewłaściwe – konieczne jest potwierdzenie jej przez wykładnię systemową i funkcjonalną (por: M. Zirk-Sadowski, Wykładnia w prawie administracyjnym, op. cit., s. 126-208).
W ocenie tutejszego Sądu, odkodowanie art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w ten sposób, że ustawodawca odnosi się w nim do którejkolwiek z umów, do której rozwiązania doszło w terminie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem bezrobotnego w PUP, stanowiłoby nieuprawnione uproszczenie. Oczywistym bowiem jest, że ww. okres 6 miesięcy jest wystarczająco długi, aby mógł obejmować dwie lub więcej umów o pracę zawieranych przez danego wnioskodawcę. Racjonalny ustawodawca nie mógł zaś z pewnością pozostawić arbitralnemu wyborowi organu administracji tego, którą z rozwiązanych w omawianym terminie umów przyjmie za punkt odniesienia przy rozpoznawaniu wniosku o ustalenie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Dopuszczenie do istnienia takiej dowolności po stronie organu naruszałoby w sposób rażący równowagę stron postępowania administracyjnego, prowadząc jednocześnie do nieuzasadnionego wzmocnienia pozycji organu administracji. To zaś niewątpliwie stanowiłoby sytuację nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa.
Po drugie, dokonując omawianej wykładni należy zwrócić uwagę na cel, jaki przyświecał twórcy przedmiotowej regulacji. Celem tym było zaś swoiste zachęcenie pracowników do tego, aby szanowali pracę, jak też próba wyeliminowania sytuacji, gdy pracownik rozwiązując z własnej woli umowę o pracę i nie znajdując, czy nie szukając kolejnego zatrudnienia, był jeszcze premiowany dodatkowo przyznawanym prawem do zasiłku dla bezrobotnego. Przepisy badanej ustawy miały bowiem mobilizować bezrobotnych do aktywności zawodowej i przeciwdziałać patologiom takim jak przyznawanie zasiłku dla bezrobotnych osobom, które nie wyrażają żadnej chęci na znalezienie, a nawet na poszukiwanie zatrudnienia. Z całą pewnością nie miały zaś na celu demobilizowania pracowników zainteresowanych zatrudnieniem i poszukujących lepszych warunków pracy.
Przeciwko koncepcji, iż omawiany przepis dotyczy którejkolwiek z umów do której rozwiązania doszłoby w zakreślonym terminie 6 miesięcy przemawia też to, że stałaby ona w sprzeczności z prawem wolności zatrudnienia. Nie sposób zaś zakładać, aby racjonalny ustawodawca chciał ograniczać pracownikom zainteresowanym zatrudnieniem, możliwości szukania nowego zatrudnienia na lepszych warunkach. W takim wypadku pracownik mimo tego, że mógłby zmienić pracę na lepszą, obawiałby się podjęcia takiego kroku w strachu przed tym, że w razie utraty pracy, przez najbliższe 6 miesięcy jego prawo do zasiłku byłoby ograniczone. Taka zaś sytuacja prowadziłaby do wypaczenia idei przeciwdziałania bezrobociu jak też idei równości stron stosunków cywilno-prawnych, tj. stron umów o pracę.
Reasumując, w ocenie tutejszego Sądu, normę art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, należy rozumieć w ten sposób, iż punktem odniesienia (a przez to przedmiotem badania) organu przyznającego prawo do zasiłku dla bezrobotnych, jest tryb rozwiązania ostatniej umowy o pracę w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w PUP.
Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy uznać należało, że organ nie podołał ciążącemu na nim obowiązkowi zbadania sposobu rozwiązania ze skarżącą w dniu [...] listopada 2015 r. umowy o pracę . Mimo tego, iż strona dostarczyła w dniu [...] listopada 2016 r. (a więc przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej) do organu dokument wypowiedzenia powyższej umowy, organ nie odniósł się wcale do tego dowodu, poprzestając jedynie na nawiązaniu do treści dokumentu U1.
W ocenie tutejszego Sądu, takie zaniechanie organu, pozostawało w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 7 i 8 K.p.a. Dostarczony przez stronę dowód w postaci dokumentu wypowiedzenia jej umowy o pracę, jest równoważny innym dowodom z dokumentów. Organ winien więc zbadać ten dowód na równi z innymi. Nie czyniąc tego sprawił zaś, iż na obecnym etapie postępowania nie jest wiadomym, czy ustalił w sposób wyczerpujący stan faktyczny sprawy.
Na marginesie dodać należało, iż nieuprawnionym jest wyciąganie przez organ negatywnych dla strony wniosków z faktu potwierdzenia przez stronę okresu zatrudnienia od 7.07.2014 r. do 23.08.2015 r. oznaczonego w dokumencie U1. Potwierdzając ten okres strona wskazała bowiem równocześnie na okoliczność, że zawarła jeszcze kolejną umowę o pracę, którą rozwiązał z nią pracodawca w dniu [...]listopada 2015 r.
W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369).
Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do tego, aby uwzględniając wykładnię normy art. 75 ust. 1 pkt. 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, dokonaną w niniejszym uzasadnieniu, dokonać ustalenia stanu faktycznego, badając m.in. dowód w postaci dokumentu wypowiedzenia stronie umowy o pracę przez firmę [...] w dniu [...] listopada 2015 r.