II SA/Wa 592/06

II SA/Wa 592/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-06-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej
Janusz Walawski
Stanisław Marek Pietras /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Sygn. powiązane
I OSK 1818/10 - Postanowienie NSA z 2010-11-18
I OSK 1664/06 - Wyrok NSA z 2007-12-04
Skarżony organ
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej Asesor WSA - Janusz Walawski Protokolant - Magda Magdoń po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dyrektora Oddziału Rejonowego WAM [...] w sprawie przydzielenia kwatery stałej -oddala skargę -
Uzasadnienie
Dyrektor Oddziału Rejonowego WAM [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 1998 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w L. z dnia [...] listopada 1997 r. nr [...] w przedmiocie przydzielenia K. C. osobnej kwatery stałej przy ul. [...] w L.
W dniu [...] września 2001 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w powyższej sprawie i jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. podnosząc jednocześnie, że organy administracji wydając decyzję oparły się na fałszywych dowodach lub też nie znały okoliczności istotnych dla sprawy a istniejących w dniu wydania decyzji, tj. listy kolejności przydziału kwater w garnizonie L. Przydział kwatery, bowiem nastąpił z pominięciem tej listy.
Dyrektor Oddziału Rejonowego WAM [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...], wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie a następnie, ostatecznie, decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 1998 r. Decyzję tę utrzymał w mocy Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...], która stała się przedmiotem skargi do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lipca 2004 r. sygn. akt I SA 3106/02, uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję. W uzasadnieniu wskazał m.in., że z uzasadnienia postanowienia z dnia [...] lutego 2002 r. o wznowieniu postępowania nie wynika, czy jego wydanie zostało poprzedzone sprawdzeniem zachowania przez skarżącego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Z treści tego postanowienia nie wynika też, czy któraś z podstaw wznowieniowych wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. miała w tym przypadku zastosowanie. Ponadto w decyzji odmawiającej uchylenia decyzji o przydziale kwatery, wydanej we wznowionym postępowaniu, jak również w zaskarżonej decyzji organy nie wykazały przesłanki wznowieniowej, która dała podstawę do przeprowadzenia postępowania, co do przyczyny wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy. Stąd też decyzje te zostały wydane z naruszeniem art. 148 § 2 i art. 149 § 2 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
W tej sytuacji organ pierwszej instancji zwrócił się do K. C. pismem z dnia [...] stycznia 2005 r. o uzupełnienie i jednoznaczne określenie swojego wniosku w przedmiocie wznowienia postępowania.
Pismem z dnia [...] lutego 2005 r. skarżący podtrzymał, że nadal aktualna jest podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. oraz dodał, że o powyższych okolicznościach dowiedział się w dniu [...] sierpnia 2001 r.
Wobec powyższego Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], działając na podstawie art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. oraz art. 16 ust. 2 pkt 1 i art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (teks jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 41, poz. 398), odmówił uchylenia decyzji dyrektora Oddziału rejonowego WAM [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję dyrektora Oddziału Terenowego WAM w L. z dnia [...] listopada 1997 r. nr [...]. W uzasadnieniu, powołując się na opisany już wyżej stan faktyczny podał, że wznowienie postępowania było "poprawne i uzasadnione". Nie stwierdzono, bowiem żadnych przesłanek formalnych powodujących niedopuszczalność wznowienia postępowania. Podanie, bowiem złożyła osoba uprawniona, a w jej wniosku przywołano podstawy wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Zachowany został również termin do wniesienia podania, bowiem skarżący dowiedział się o powyższych okolicznościach w dniu [...] sierpnia 2001 r. W związku z powyższym "prawidłowe i dopuszczalne było wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania z dnia [...] 02. 2002 r.". W dalszej części podał, że nie występuje żadna z przesłanek wznowienia postępowania, na które powołuje się skarżący, tj. z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Przede wszystkim fakt sfałszowania dowodów nie został stwierdzony żadnym prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, zaś Prokuratura Garnizonowa w B. umorzyła i odmówiła wszczęcia dochodzenia w tej sprawie. Ponadto nie wystąpiła również przesłanka w postaci ujawnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi. Przydzielenie skarżącemu osobnej kwatery stałej nastąpiło z uwzględnieniem przysługującemu mu prawa do przyspieszonego przydziału kwatery z uwagi na fakt, że pełnił on obowiązki dowódcy jednostki wojskowej. Zatem z pominięciem osób oczekujących na przydział kwatery, co było zgodne z § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 65, poz. 320 ze zm.). Wniosek Dowódcy Garnizonu L. z dnia [...] lipca 1997 r., stosownie do treści § 11 ust. 2 i 3 cytowanego już wyżej rozporządzenia, był wnioskiem o przydział kwatery poza ostateczną listą kolejności przydziału kwater, zaś brak w dokumentacji tego wniosku z wyraźnym powołaniem się na § 17 ust. 1 rozporządzenia, nie ma większego znaczenia i należy fakt ten traktować jako uchybienie proceduralne, niemające wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie. Z kolei sformułowanie "przydział kwatery nastąpił zgodnie z obowiązującą listą kolejności przydziału kwater dla garnizonu L.", nie ma również istotnego znaczenia, gdyż nie miało to wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie uprawnień skarżącego do kwatery. Reasumując, nie zostały wyczerpane przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a.
W odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2005 r. do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, skarżący wniósł uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu, opisując obszernie sytuację mieszkaniową w Garnizonie L. w chwili podjęcia przez niego starań o uzyskanie kwatery podał, że nigdy nie wyraził zgody na przydział lokalu w inny sposób, niż zostało to określone w § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Dalej podał, że z zestawienia treści zaskarżonej decyzji z decyzją nr [...] wynika fakt, iż ta ostatnia została sfałszowana. Ponadto przydział kwatery – zdaniem skarżącego – był bezprawny, bowiem nastąpił niezgodnie z wnioskiem. Dalej podał, że w piśmie z dnia [...] czerwca 1997 r. podano nieprawdę, jakoby był zainteresowany przydziałem kwatery poza kolejnością, zaś przydzielona mu kwatera nie odpowiadała przysługującym mu normom. Reasumując, wniosek Dowódcy Garnizonu L. nie zezwalał mu na przydział innej kwatery, aniżeli pozyskanej w ramach budownictwa realizowanego przez Agencję lub zakupu od innego podmiotu gospodarczego, zaś przydzielona mu kwatera została pozyskana w wyniku opróżnienia przez innego najemcę. Ponadto w decyzji nr [...] stwierdzono, że posiada on uprawnienia do pięciu norm, co pozostaje w sprzeczności z listą przydziału na 1998 r., w której stanowi się o sześciu normach. Jednocześnie powołał się na nowe podstawy wznowienia zawarte w art. 145 § 1 pkt 2, 4 i 6 k.p.a.
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...], mając za podstawę art.138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i w uzasadnieniu – powołując się na argumenty w niej zawarte – dodał, że rozszerzone podstawy wznowienia postępowania o przesłanki zawarte w art. 145 § 1 pkt 2, 4 i 6 k.p.a. nie mogą być objęte kontrola organu odwoławczego, bowiem nie stanowiły przedmiotu rozważań organu pierwszej instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz jej poprzedzającej i zarzucił jej naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 10 § 1, art. 24 pkt 5 i 6, art. 79 § 1 i 2, art. 81, art. 88 i art. 156 § 2 i 7 k.p.a. W obszernym uzasadnieniu, wskazując na podstawy wznowieniowe zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., powołał się na argumenty zawarte już we wniosku o wznowienie postępowania oraz w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz wskazał na okoliczności będące przesłankami wznowienia z art. 145 § 1 pkt 2, 4 i 6 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o je oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na samym wstępie stwierdzić należy, że wznowienie postępowania administracyjnego, jest postępowaniem nadzwyczajnym i jego przedmiotem jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym. Podkreślić również należy, że wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego musi być poprzedzone, w myśl art. 149 § 1 k.p.a., wydaniem postanowienia. Zatem złożenie przez stronę żądania wznowienia postępowania rodzi po stronie organu obowiązek, kiedy nie mamy do czynienia z warunkami do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.), wydania postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia. Postanowienie to, zgodnie z treścią art. 149 § 3 k.p.a., stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W fazie badania przyczyn wznowienia, badaniu podlega również termin do złożenia podania o wznowienie postępowania.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że zarówno we wniosku skarżącego z dnia [...] września 2001 r., jak i w piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. skarżący wyraźnie wskazał na podstawy wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a.
Z powyższego wynika, że tylko te podstawy mogły zakreślać ramy niniejszego postępowania. Jeżeli zatem skarżący dopatrzył się innych podstaw wznowienia, a mianowicie wyszczególnionych w art. 145 § 1 pkt 2, 4 i 6 k.p.a., to mogą one jedynie stanowić podstawę do zainicjowania nowego postępowania o wznowienie postępowania administracyjnego. W każdym bądź razie wskazanie na nie dopiero w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, nie rodzi po stronie organu obowiązku ich badania. W przeciwnym razie, organ ów dopuściłby się rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a.
Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wznowienie postępowania na tej podstawie ograniczone jest wystąpieniem, – co należy szczególnie wyeksponować – łącznym następujących warunków:
1) w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu,
2) sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu,
3) fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Wojskowa Prokuratura Garnizonowa w B. prawomocnymi postanowieniami umorzyła i odmówiła wszczęcia postępowania w tej sprawie. A zatem zbędne są dywagacje, co do pkt 1 i 3, bowiem warunki do wznowienia postępowania muszą być, co już wyżej podkreślono, spełnione łącznie. Jednakże, Sąd mimo to w pełni podziela stanowisko organu w tym względzie. Mianowicie, w sprawie będącej przedmiotem badania, nie doszło fałszerstwa dowodów, będących podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Na koniec należy się zgodzić ze stanowiskiem organu, iż fałszerstwo dowodów może dotyczyć dowodów, na podstawie, których została wydana decyzja, a nie samej decyzji.
Z kolei stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podstawą wznowienia jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi wydającemu decyzję. Zatem muszą istnieć łącznie trzy przesłanki:
1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe,
2) istniały one w dniu wydania decyzji,
3) nie były znane organowi.
W rozpoznawanej zaś sprawie powołane przez skarżącego okoliczności, nie są okolicznościami nowymi, ani też nieznanymi organowi w dniu wydania decyzji, bowiem świadczą o tym w sposób niebudzący żadnych wątpliwości pismo z dnia [...] czerwca 1997 r. nr [...] oraz pismo z dnia [...] sierpnia 1997 r. nr [...].
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.