II SA/Wa 589/04

II SA/Wa 589/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-02-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Eugeniusz Wasilewski /przewodniczący/
Ewa Grochowska-Jung
Przemysław Szustakiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Wojciech Wiktorowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2005 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę, 2. zasądza na rzecz ustanowionego w sprawie pełnomocnika z urzędu adwokat M. B. kwotę 240 (słownie dwieście czterdzieści) złotych z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy.
Uzasadnienie
II SA/Wa 589/04
UZASADNIENIE
Prezydent W., działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( t.j. Dz. U. z roku 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. ( Dz. U. Nr 78, poz. 716 ), decyzją nr [...] z dnia [...] października 2003 r., odmówił zameldowania pana B. D. w lokalu [...] przy ulicy [...] w W. Zdaniem, organu w trakcie postępowania administracyjnego ustalono, że lokal, w którym strona chciała się zameldować, nie ma najemcy, a pan B. D. zajmuje ten lokal bez tytułu prawnego i prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] października 2002 r. sygn. akt [...] nakazano stronie opuszczenie i opróżnienie lokalu. Nadto przeprowadzone dowody wskazują, iż strona w ogóle nie przebywa w przedmiotowym lokalu.
W dniu 5 stycznia 2004r. odwołanie od powyższej decyzji złożył pan B. D.
Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 47 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, że analiza akt sprawy wskazuję, iż zebrany przez Prezydenta W. materiał dowodowy nie jest wystarczający dla oceny prawidłowości stanowiska zajętego przez organ I instancji. Organ nie ustalił bowiem w sposób jednoznaczny, czy pan B. D. rzeczywiście zamieszkuje, czy też nie, w lokalu [...] przy ul. [...] w W. Przeprowadzając postępowanie w pierwszej instancji poprzestano jedynie na wskazaniu wyroku sądu powszechnego nakazującego odwołującemu się opuszczenie przedmiotowego lokalu i pisma Wydziału [...] informującego, że z wyjaśnień administratorki wynika, iż pan B. D. w lokalu nie mieszka. Tymczasem strona twierdzi, ze w lokalu mieszka, a dowody nie zostały skonfrontowane. Zebrane dowody są skąpe i zawierają jedynie kopie pism zebranych przez wydział lokalowy. Organ I instancji nie przeprowadził postępowania w sposób, który w pełni wyjaśniłby sprawę. Uchybił więc przepisom art. 7 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, co powoduje w znacznej mierze konieczność przeprowadzenia nowego postępowania dowodowego. Nadto organ wskazał, że Prezydent W. nie uwzględnił wniosków dowodowych strony, mimo że istniały ku temu przesłanki, czym naruszył przepis art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażona w art. 10 kpa.
W dniu 12 marca 2004 r. skargę na powyższą decyzję złożył pan B. D. W skardze strona podniosła, że zaskarżona decyzja nie koryguje sprzecznego z prawem stanu prawnego polegającego na niezameldowaniu jej w lokalu [...] przy ul. [...] w W., co powoduje, że skarżący pozostaje poza możliwością zameldowania, co z kolei powoduje istotne straty i uszczerbek na zdrowiu strony. Skarżący uważa, że na decyzję Wojewody [...] nadal rzutuje pozaprawne stanowisko wydziału lokalowego, a samo orzeczenie jest sprzeczne z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. Skarżący wnosił o uchylenie decyzji oraz o to, by sąd administracyjny nakazał Wojewodzie [...] podjęcie niezbędnych czynności do zameldowania go.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewoda [...] prawidłowo ocenił, że zebrany w sprawie przez organ I instancji materiał dowodowy jest niewystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Prezydent W. nie ustalił, czy pan B. D. zamieszkuje, czy też nie, w przedmiotowym mieszaniu. Z wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] października 2002 r. sygn. akt [...], którym nakazano stronie opuszczenie i opróżnienie lokalu i z pisma Wydziału [...] wynika, że pan B. D. w lokalu nie mieszka. Zebrane dowody są skąpe i zawierają jedynie kopie pism zebranych przez wydział lokalowy. Organ I instancji nie ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, iż zamieszkuje w przedmiotowym lokalu oraz nie uwzględnił jego wniosków dowodowych, mimo że istniały ku temu przesłanki. Naruszono więc przepisy art. 7, 10, 77 i 78 § 1 kpa. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie w znacznej części było przeprowadzone w sposób nieprawidłowy, rażąco naruszono w nim przepisy procesowe. W tym podstawowe zasady postępowania administracyjnego, a więc wyrażoną w art. 7 zasadę prawdy materialnej i w art. 10 zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Skutkiem tego zebrany materiał dowodowy jest skąpy i nie pozwala na wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy. Tymczasem przepis art. 136 kpa pozwala organowi II instancji tylko na uzupełniające przeprowadzenie postępowania dowodowego. Wojewoda [...] w tej sytuacji słusznie zastosował przepis art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, który zezwala organowi odwoławczemu na uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia wtedy, gdy błędy w postępowaniu powodują, że sam musiałby przeprowadzić postępowanie w całości lub znacznej części ( por. B. Adamiak; J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2004 s. 599).
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.