II SA/Wa 582/16

II SA/Wa 582/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-04-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej /sprawozdawca/
Eugeniusz Wasilewski /przewodniczący/
Ewa Marcinkowska
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 218
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Ewa Marcinkowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi S.L. na postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] września 2009 r. nr [...].
Uzasadnienie
S.L. wnioskiem z dnia [...] maja 2009 r., na podstawie § 2 pkt 2 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734), uzupełnionym pismem z dnia [...] czerwca 2009 r., zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z prośbą o wydanie zaświadczenia uprawniającego do podwyższenia emerytury, za okres od 1994 roku, tj. od chwili rozpoczęcia służby w Wydziale [...] do dnia zwolnienia z Policji.
Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. odmówił wydania żądanego zaświadczenia i rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2009 r.
W wyniku rozpoznania skargi S.L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1181/10 uchylił zaskarżone postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2009 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w sytuacji, gdy skarżący postawił w zażaleniu zarzut nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji, poprzez niedokonanie analizy wszystkich będących w posiadaniu Policji zbiorów danych oraz kwestionując czynności podjęte w ramach postępowania wyjaśniającego przez Komendę Wojewódzką Policji w B. oraz Centralne Biuro Śledcze, obowiązkiem organu odwoławczego było ustosunkowanie się do tych zarzutów. Z odpowiedzi udzielonej przez Dyrektora Centralnego Biura Śledczego KGP w dniu [...] lipca 2009 r. wynika, że ocenie poddano dokumenty spraw operacyjnych i procesowych prowadzonych przez Zarząd w B. Centralnego Biura Śledczego. Z pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji (KWP) w B. z dnia [...] lipca 2009 r. nie wynika natomiast, aby poddano analizie jakąkolwiek dokumentację za okres służby pełnionej przez S.L. w strukturach Wydziału [...] oraz Wydziału [...] KWP. Znalazło się w nim jedynie stwierdzenie, że ustalenie okoliczności uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej mogłoby nastąpić w oparciu o rejestr czynności operacyjnych realizowanych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jednak nie ma takiej ewidencji w KWP w B., a zatem czynności z tym związane wymagają każdorazowo przejrzenia wszystkich spraw realizowanych w komórce organizacyjnej. W piśmie brak natomiast jakiejkolwiek wzmianki o tym, że poddawano analizie dokumentację z zakresu spraw realizowanych w komórkach organizacyjnych, w których pełnił służbę wnioskodawca w KWP w B. W ocenie Sądu treść powyższych pism może wskazywać na zasadność zarzutów skarżącego w zakresie niedostatecznego wyjaśnienia sprawy. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził lakonicznie, że dokonana analiza materiałów zgromadzonych w postępowaniu wyjaśniającym, nie wykazała dokumentacji potwierdzającej pełnienie przez zainteresowanego w latach 1994 – 2008 służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Nie wyjaśnił jednak, czy badaniu w toku tego postępowania poddano dokumentację dotyczącą wszystkich komórek organizacyjnych Policji, w których skarżący pełnił służbę w latach 1994 – 2008. Sąd polecił, aby rozpoznając ponownie sprawę organ ustosunkował się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, dotyczących nieprawidłowości w zakresie przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego, a w uzasadnieniu postanowienia wyjaśnił szczegółowo, na jakich ustaleniach faktycznych i prawnych oparł swoje rozstrzygnięcie.
W międzyczasie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1064 stwierdził nieważność postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. odmawiającego wydania zaświadczenia żądanej treści z powodu naruszenia przepisów o właściwości.
Po uprawomocnieniu się wyżej wskazanych wyroków Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej k.p.a., utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] września 2009 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające, z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1181/10, uzyskano stanowisko KWP w B. zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2011 r. ([...]), z którego wynika, że S.L. brał udział w realizacji spraw operacyjnych w zakresie przeszukania i zatrzymania: 1 raz – w 1994 r., 1 raz - w 1995 r., 1 raz - 1996 r., 2 razy - w 1997 r. oraz 1 raz - w 1998 r. W wyniku analizy przedmiotowych spraw nie stwierdzono, aby ich realizacja zagrażała życiu lub zdrowiu policjanta. Podniesiono, że ze stanowiska Dyrektora Centralnego Biura Śledczego KGP (załącznik do pisma [...] z dnia [...] marca 2011 r.) wynika, że przeprowadzono analizę całości dokumentacji archiwalnej za lata 1994-2008, znajdującej się w archiwum KWP w B. Przedmiotowa dokumentacja w postaci akt kontrolnych spraw procesowych, jak również spraw operacyjnych, stanowi kompletną dokumentację, związaną z prowadzonymi czynnościami procesowymi i operacyjnymi przez funkcjonujące w latach 1994-2008 piony do walki z [...], w strukturach których służbę pełnił S.L., w tym: Wydział [...] KWP w B., Wydział [...] KWP w B., Wydział [...] w B. Biura [...] KGP i Wydział [...] w B. CBŚ KGP oraz kolejno powoływanych komórek organizacyjnych z siedzibą w B. Zarządu w G. CBŚ KGP, zwanych dalej "komórką organizacyjną Policji ds. [...] z siedzibą w B.
Niezależnie od kolejno powoływanych struktur, zajmujących się problematyką [...], jak również ich nazewnictwa, miejscem pełnienia służby przez S.L. i realizacji spraw była wciąż ta sama komórka organizacyjna z siedzibą w B.
W toku analizy akt wszystkich spraw operacyjnych i procesowych prowadzonych przez komórkę organizacyjną ds. [...] z siedzibą w B. odnotowano wykonywanie czynności zatrzymania w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu: 3 razy w 1995 r., 1 raz w 1996 r., 1 raz w 1999 r., 2 razy w 2000 r., 2 razy w 2001 r., 1 raz w 2002 r., 5 razy w 2004 r., 3 razy w 2005 r., 3 razy w 2006 r. i 1 raz w 2006 r.
Poza wymienionymi wyżej przypadkami brak jest dokumentacji potwierdzającej udział S.L. w działaniach wymienionych w § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia.
Zdaniem organu analiza całości materiałów zgromadzonych w postępowaniu wyjaśniającym nie dała podstaw do stwierdzenia, że S.L. pełnił w latach 1994-2008 służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury na podstawie § 2 pkt 2 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Podkreślić przy tym należy, że organ prowadząc postępowanie zwrócił się do wszystkich podmiotów, które mogły posiadać dokumentację związaną z przedmiotowym zagadnieniem, stąd brak możliwości pozytywnego rozstrzygnięcia żądania strony jest jednoznaczny. Wbrew twierdzeniom zainteresowanego organy w przedmiotowym postępowaniu nie były zobowiązane do poszukiwania dokumentów w innych organach, ani też przeprowadzania dowodów z zeznań świadków.
S.L. wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 955/12 oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd zaznaczył, że organ ponownie rozpatrując niniejszą sprawę zrealizował w sposób prawidłowy i wnikliwy wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1181/10 oraz uzupełnił zakres badania posiadanego materiału o dane z komórek organizacyjnych wskazanych w tym wyroku. Sąd podzielił wszystkie ustalenia poczynione przez organ i opierając się na analizie materiałów zgromadzonych w toku postępowania wyjaśniającego stwierdził, że S.L. pełnił w latach 1994-2008 służbę w warunkach nieuzasadniających podwyższenie emerytury na podstawie § 2 pkt 2 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.
S.L. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości.
W wyniku rozpoznania powyższej skargi, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 997/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny oceniając przeprowadzone przez organ postępowanie stwierdził że mogą być w nim "pomocne także wszelkie środki dowodowe pozwalające na podjęcie noszących znamiona pewności ustaleń faktycznych w danej materii. Takie dowody skarżący zaprezentował, ponad te, które organ zgromadził. Organ ich jednak nie przeprowadził, ani nie ocenił, zatem w tym kontekście zaskarżone postanowienie uchyla się spod kontroli legalności. Jeśli nadto zważyć na lakoniczność uzasadnienia zaskarżonego wyroku w części rozważającej, bo wynika z jego treści bezdyskusyjne podzielenie zarówno faktów, jak i rozważań organu, to nie do odparcia jest konkluzja o naruszeniu art. 153 P.p.s.a. oraz art. 218 § 1 i 2 i art. 219 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a."
W zakresie podstawy naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że "zasadnie skarga kasacyjna podnosi fakt, iż badając dowody dotyczące służby skarżącego kasacyjnie ewentualnie spełniającej przesłanki z § 2 pkt 2 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. nie rozważono charakteru aktów prawnych, na jakie powołał się organ w ramach wykazania uprawnień i kwalifikacji opisanych w literach a i b tego przepisu. Chodzi o akty Komendanta Głównego Policji – powołane wyżej zarządzenie nr 1041 i decyzję nr 86/95, w tym przede wszystkim o uprawnienia do ich wydania i skutków w odniesieniu do skarżącego".
Dostrzegając wady przeprowadzonego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny zalecił Sądowi I instancji dokonanie wnikliwej oceny poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, szczególnie w świetle materialnoprawnych przesłanek żądania, a także zbadanie czy zebrany materiał obejmuje całość dowodów pozwalających na wydanie zaświadczenia, a więc czy nie należało przeprowadzić innych jeszcze dowodów, które sygnalizował skarżący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę ponownie wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 394/14 oddalił skargę.
W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1181/10 Sąd ten nie podzielił zarzutów podniesionych przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia [...] października 2010 r., a dotyczących niekonstytucyjności przepisów § 2 pkt 2 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. z uwagi na przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.); zwanej dalej ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Powyższa ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1181/10 jest w niniejszej sprawie kluczowa do stosowania i rozumienia przepisów prawa dotyczących przesłanek warunkujących uprawnienie do podwyższenia emerytury. Sąd I instancji podkreślił, że z takim rozumieniem przepisów zaprezentowanym w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r. musiał godzić się skarżący, skoro nie zaskarżył go do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nawiązując do wytycznych zawartych w uzasadnieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 997/13 Sąd I instancji stwierdził, że trudno jest dokonać innej wykładni przepisów wykonawczych do art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) nie naruszając zasad wskazanych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1181/10. Z uwagi na powyższe ustalenia, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy we wskazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny kierunku, skargę S.L. należy uznać za chybioną, zaś wskazane w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego za niezasadne. Sąd I instancji dodał, że nie sposób także nie dostrzegać specyfiki postępowania administracyjnego o wydanie zaświadczenia. Porównując zakres pierwotny wniosku skarżącego z przedstawionymi przez niego danymi, co do szczególnych warunków pełnienia przez niego służby, wskazać należy, że skarżący obecnie (skarga) wskazuje na kilka przykładów swoich działań jak np. grupy przestępczej E.S., grupy przestępczej T.G., grupy przestępczej G.P., swojego działania w ramach akcji "[...]". Sąd I instancji wskazał, iż są to nowe okoliczności, na które skarżący powołuje się po zakończeniu postępowania administracyjnego zakończonego postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Zatem skoro skarżący dysponuje pewną wiedzą, mogącą wskazać na istnienie innych dokumentów potwierdzających szczególny charakter jego służby albo szczególny charakter wykonywanych przez niego czynności, które mogłyby skutkować uprawnieniem do zwiększenia emerytury to może wszcząć w tej materii nowe postępowanie o wydanie zaświadczenia, wskazując na te nowe okoliczności sprawy.
S.L. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości.
W wyniku rozpoznania powyższej skargi, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2414/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań wynikających z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 997/13.
W związku z powyższym zalecił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę : 1. rozważyć charakter aktów prawnych, na jakie powołał się organ w ramach wykazania uprawnień i kwalifikacji opisanych w literach a i b § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. – zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 1041 i decyzji Komendanta Głównego Policji nr 86/95 i ocenić skuteczność tych aktów także w kontekście ich obowiązywania w czasie objętym wnioskiem skarżącego, tj. w okresie od 1994 r. do 2006 r.; 2. ocenić, czy organ w pełni wykonał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2010 r. oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2013 r. w zakresie w jakim dotyczy on uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, uwzględniając czynności podjęte przez organ po wyroku z dnia 5 listopada 2010 r. i odnosząc je do dokumentów wskazywanych przez skarżącego na okoliczność pełnienia służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury; 3. rozstrzygniecie sprawy mając na uwadze wyniki powyższych ocen i uzasadni swoje stanowisko zgodnie z wymogami art. 141 § 4 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Jednocześnie w myśl art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718); zwanej dalej P.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Skarga oceniona w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.
Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało w przepisach działu VII (art. 217 i nast.) k.p.a. Zaznaczyć należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Jego istotą jest jedynie urzędowe poświadczenie istniejącego stanu prawnego lub faktycznego. Przepis art. 218 § 2 k.p.a. daje wprawdzie możliwość przeprowadzenia przez organ - przed wydaniem zaświadczenia - postępowania wyjaśniającego, niemniej jednak tylko w koniecznym zakresie. Ogranicza się ono do ustalenia źródeł danych i następnie stwierdzenia, czy posiadane przez organ informacje odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają zaistnienie określonego stanu faktycznego lub też stanu prawnego. Zaświadczenie jest bowiem aktem wiedzy, a nie woli organu. Do postępowania tego nie znajdują zatem zastosowania te same reguły, co do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, a w szczególności przepisy regulujące postępowanie dowodowe związane z dokonywaniem przez organ ustaleń faktycznych. Postępowanie wyjaśniające, zmierzające do wydania zaświadczenia, prowadzone jest jedynie w zakresie pozwalającym na urzędowe stwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, a zatem nie obejmuje ich ustalenia. Z tego względu organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów. Niedopuszczalne jest natomiast, na przykład w drodze zeznań świadków, tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów. Zeznania świadków w toku postępowania wyjaśniającego są dopuszczalne jedynie na okoliczność istnienia dokumentacji potwierdzającej określony stan faktyczny.
Konieczność udokumentowania uprawnień do podwyższenia emerytury na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy w formie zaświadczenia, stanowiącego środek dowodowy w postępowaniu przed organami emerytalnymi, przewidziana z kolei została w § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji
z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu
w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin
(Dz. U. z 2004 r. Nr 239, poz. 2404). Zgodnie z powyższym przepisem środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby
w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy.
Przepis ten zatem w sposób jednoznaczny wyłączył szerszy zakres postępowania wyjaśniającego. Uproszczony charakter postępowania o wydanie zaświadczenia uniemożliwia stosowanie uregulowania art. 75 § 1 k.p.a., w myśl którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności zaś dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zaznaczyć jedynie można, że zgodnie z § 20 ust. 1 powołanego rozporządzenia, postępowanie dowodowe w tym zakresie, z uwzględnieniem tych środków dowodowych, prowadzone jest przed właściwym organem emerytalnym.
Należy podkreślić, że powołany w podstawie materialnoprawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia przepis § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.) stanowiący, że emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, jest tożsamy względem § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 21, poz. 114 ze zm.), w myśl którego emeryturę policyjną podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony obywateli, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.
Analogiczny przepis (§ 4 pkt 1) zawierało również rozporządzenie Rady Ministrów
z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższonych emerytur funkcjonariuszy Policji i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. Nr 167, poz. 1373).
W tej sytuacji bez znaczenia dla sprawy ma okoliczność, że organ powołał się jedynie na treść § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r., a pominął wcześniejsze regulacje, kiedy w orzecznictwie wyraźnie wskazuje się, że oceniając spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek uprawniających do podwyższenia emerytury policyjnej za poszczególne okresy służby, należy mieć na względzie obowiązujące w tych okresach przepisy.
Zauważenia wymaga jednakże, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13 (OTK-A 2014/5/56, Dz.U. 2014/736) orzekł, że: "§ 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. Nr 86, poz. 734 oraz z 2012 r. poz. 1205) w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.
o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2013 r., poz. 667, 675, 1623 i 1717) oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W świetle powyższego w odniesieniu do podstawy podwyższenia emerytury policyjnej określonej w § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. (jak również rozporządzeń wcześniejszych), zaistniała przesłanka wznowieniowa wskazana w art. 145a § 1 w związku z art. 126 k.p.a., obligująca Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia w tym zakresie.
Natomiast jeśli chodzi o przesłankę podwyższenia emerytury określoną w § 2 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia z 2005 r, to zgodnie z jego brzmieniem, emeryturę podwyższa się
o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, jeżeli funkcjonariusz spełnia łącznie następujące warunki:
a) nabył uprawnienia i kwalifikacje, w tym także w zakresie antyterrorysty minera – pirotechnika, do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub przez Straż Graniczną,
b) brał udział w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej lub w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonych przez Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Komendanta Głównego Straży Granicznej.
W poprzednich rozporządzeniach z 2002 r. i 1995 r., przepis § 2 pkt 2 posiadał inne brzmienie, a mianowicie:
"Emeryturę podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, w jednostce realizującej zadania w tym zakresie, jeżeli funkcjonariusz wykonywał czynności polegające na rozpoznaniu
i likwidowaniu zamachów terrorystycznych".
Także w odniesieniu do przedmiotowej przesłanki konieczne było dokonanie przez organ ustaleń z uwzględnieniem przepisów, jakie obowiązywały w ocenianych okresach, czego organ nie uczynił. Komendant Główny Policji wziął bowiem pod uwagę wyłącznie treść § 2 pkt 2 rozporządzenia z 2005 r.
Powołał się przy tym na regulacje wewnętrzne, tj. § 36 zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. U. KGP z dnia 15 października 2007 r. Nr 18, poz. 135 ze zm.) oraz decyzję nr 86/95 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 lipca 1995 r. w sprawie wprowadzenia do użytku służbowego programu szkolenia i doskonalenia zawodowego etatowych pododdziałów antyterrorystycznych Policji.
Pierwsza z ww. regulacji nie mogła mieć zastosowania w odniesieniu
do skarżącego, który wnioskował o wydanie zaświadczenia żądanej treści za okres 1994 – 2006. Natomiast drugą z nich organ zastosował do oceny, czy skarżący nabył uprawnienia i kwalifikacje do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji w rozumieniu § 2 pkt 2 rozporządzenia z 2005 r., podczas gdy wcześniejsze rozporządzenia (z 1995 r. i z 2002 r.) do tej kwestii się w ogóle nie odnosiły.
W ocenie Sądu organ nie wykonał również wskazanych wytycznych tut. Sądu zawartych w wyroku z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1181/10,
a powtórzonych w wyroku z dnia 11 października 2011 r., sygn.. akt II SA/Wa 1064/11.
Co prawda organ uzupełnił materiał sprawy o dalsze pisma właściwych jednostek Policji, lecz nie odniósł się do wskazań skarżącego dotyczących udokumentowania spornych okoliczności.
Rozpoznając sprawę ponownie Komendant Główny Policji zobowiązany będzie
do uwzględnienia poczynionych przez Sąd rozważań w odniesieniu do stosowania przepisów rozporządzeń adekwatnych do okresów służby skarżącego.
Winien również odnieść się szczegółowo do wskazań skarżącego kwestionującego ustalenia faktyczne organu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,
na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.