II SA/Wa 582/10

II SA/Wa 582/10 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2011-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-04-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Anna Mierzejewska
Ewa Marcinkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
I OSK 730/11 - Wyrok NSA z 2011-09-29
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Anna Mierzejewska, Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. L. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych.
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 10 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 7 pkt 2 w związku z art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] października 2009 r., w której orzeczono o utracie przez B. R. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lipca 2009 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.
Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
B. R. w dniu 14 lipca 2008 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. uznano go za osobę bezrobotną oraz odmówiono przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Od powyższej decyzji B. R. złożył odwołanie do Wojewody [...], który decyzją nr [...] z dnia [...] października 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Na powyższą decyzję ww. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 26/09 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r.
Po uprawomocnieniu się powyższego wyroku, Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r. orzekł o przyznaniu B. R. prawa do zasiłku od dnia [...] lipca 2008 r. w wysokości 662,20 zł brutto miesięcznie.
Jednocześnie w dniu [...] października 2009 r. Prezydent [...] wydał decyzję nr [...], w której orzekł o wstrzymaniu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 kwietnia 2009 r. z powodu przyznania prawa do stypendium w wysokości 120% zasiłku.
Następnie w dniu [...] października 2009 r. Prezydent [...] wydał decyzję nr [...] o wznowieniu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] czerwca 2009 r. w związku z utratą prawa do stypendium oraz decyzję nr [...] o utracie przez B. R. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lipca 2009 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.
Od tej ostatniej decyzji B. R. złożył odwołanie do Wojewody [...], w którym opisał swoje wieloletnie zmagania z aparatem urzędniczym w celu uzyskania zezwolenia na budowę domu z pracownią plastyczną. Skarżący zarzucił, że na skutek niekompetencji i ignorancji urzędników został pozbawiony możliwości wykonywania zawodu, a w konsekwencji możliwości uzyskiwania dochodów i godziwego zarobkowania. Podkreślił, że uzyskiwany dotychczas zasiłek był jedynym źródłem jego utrzymania. Reasumując, zwrócił się do organu odwoławczego o przywrócenie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ewentualnie umożliwienie mu skorzystania w okresie jesienno-wiosennym z odbycia niezbędnych szkoleń zawodowych i uzyskania w tym czasie zasiłku szkoleniowego.
Wojewoda [...], rozpoznając powyższe odwołanie, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 10 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 7 pkt 2 w związku z art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2009 r.
W uzasadnieniu decyzji, przytaczając treść art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy organ podkreślił, że przepisy powyższe mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Jak wynika natomiast z dokumentacji sprawy B. R. pobierał zasiłek dla bezrobotnych od dnia [...] lipca 2008 r. do dnia [...] lipca 2009 r. czyli przez okres 12 miesięcy, przez co wyczerpał ustawowy okres zasiłkowy, o którym mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Jednocześnie skarżący we wniesionym odwołaniu nie przedstawił w sposób merytoryczny powodów, dla których miałoby mu zostać przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych, dlatego też, organ odwoławczy nie jest w stanie się do nich ustosunkować.
W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. R. ponownie opisał obszernie swoje zmagania z aparatem urzędniczym w celu uzyskania zezwolenia na budowę pracowni plastycznej, podkreślając, że za jego obecną sytuację zawodową, zarobkową, a także zdrowotną jest odpowiedzialna administracja i urzędnicy. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przyznanie bezterminowo zasiłku dla bezrobotnych oraz środków na szkolenie zawodowe do czasu uzyskania zgody na budowę oraz faktyczne pobudowanie przez niego pracowni plastycznej i warsztatu pracy zarobkowej.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym stanem prawnym, a przedstawione w skardze zarzuty nie wnoszą nowych okoliczności zarówno natury merytorycznej, jak i formalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.
Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga B. R. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Wojewody [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta [...] nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.
Należy w tym miejscu podkreślić, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne.
W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), zgodnie z którym, okres pobierania zasiłku wynosi 12 miesięcy dla bezrobotnych powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy, w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 26/09, skarżącemu zostało przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres od [...] lipca 2008 r. do [...] lipca 2009 r., czyli na maksymalny okres 12 miesięcy. Z tym że wypłata zasiłku została wstrzymana za okres pobierania przez niego stypendium. Z dniem 1 lutego 2009 r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 6, poz. 33), która wprowadziła zasadnicze zmiany w zasadach przyznawania świadczeń bezrobotnym skierowanym na szkolenia z urzędu pracy. Istota tych zmian polegała na zastąpieniu dotychczasowego dodatku szkoleniowego innym świadczeniem – stypendium. W świetle przepisów obowiązujących od dnia 1 lutego 2009 r. wysokość stypendium wynosi miesięcznie 120% zasiłku dla bezrobotnych, pod warunkiem, że liczba godzin szkolenia wynosi nie mniej niż 150 godzin miesięcznie. Jednocześnie, nowelizacja ta wprowadziła zasadę, zgodnie z którą w okresie pobierania stypendium nie przysługuje zasiłek dla bezrobotnych (art. 41 ust. 1a ustawy).
W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lutego 2009 r. bezrobotnemu skierowanemu na szkolenie przysługuje zatem tylko jedno świadczenie – w postaci stypendium, a okres pobierania stypendium zalicza się do okresu pobierania zasiłku, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy.
W przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ustawodawca nie przewidział jednocześnie możliwości wydłużenia okresów pobierania zasiłku określonych w art. 73 ust. 1, z uwagi na szczególne okoliczności dotyczące osoby bezrobotnego, a zatem upływ 12 – miesięcznego okresu pobierania zasiłku obligował organ do wydania decyzji o utracie prawa do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Organ działał tu w granicach związania administracyjnego i nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta [...], odpowiadają prawu.
Dodatkowo należy wyjaśnić, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie była wyłącznie legalność zaskarżonej decyzji orzekającej w przedmiocie utraty przez skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie nie mogły być natomiast działania organów administracji podejmowane w innych postępowaniach, w których skarżący jest stroną.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.