II SA/Wa 572/21

II SA/Wa 572/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-08-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-02-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Janusz Walawski
Łukasz Krzycki /przewodniczący/
Waldemar Śledzik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6197 Służba Celna
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III OSK 394/22 - Wyrok NSA z 2025-03-25
Skarżony organ
Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 505
art. 160 ust. 2 i  ust. 4,  art. 165 ust. 3, 4 i 7
Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego - oddala skargę -
Uzasadnienie
M. K. (zwany dalej także jako: "Strona"; "Skarżący") pismem z [...] stycznia 2021 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (zwanego dalej: "Szef KAS", "organ odwoławczy") z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego.
Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:
Strona pozwem z [...] września 2018 r., skierowanym do Sądu Rejonowego w [...] przeciwko Izbie Administracji Skarbowej w [...], wniosła o ustalenie istnienia stosunku służby i przywrócenie do służby w służbie celenej.
Sąd Rejonowy w [...] - Wydział [...] postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. sygn. akt [...] stwierdził niedopuszczalność drogi sądowej i przekazał sprawę do rozpoznania Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w [...], wskazując, że M. K. nie pozostaje w stosunku pracy, co przesądza, że sądem właściwym do rozpoznania jego roszczenia nie może pozostawać sąd pracy, zwłaszcza, że żądanie jest nakierowane na istnienie (restytucję) stosunku służbowego dla którego przewidziana jest zazwyczaj droga administracyjna. Zdaniem Sądu, przedmiot powództwa podlega ocenie jako sprawa wynikająca ze zwolnienia ze służby w rozumieniu art. 170 ust. 3 przepisów wprowadzających KAS oraz art. 276 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (zwanej dalej także: "ustawą KAS").
Powyższe stanowisko podzielił Sąd Okręgowy w [...] - Wydział [...], który postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. (sygn. [...]) oddalił zażalenie Izby Administracji Skarbowej w [...] na postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2018 r. - sygn. akt [...].
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej zwany także jako: "DIAS") odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia Strony ze służby, w związku z wygaśnięciem stosunku służbowego, podnosząc w uzasadnieniu, że w rozpatrywanej sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie ww. postępowania.
Pismem z dnia [...] maja 2019 r. M. K. wniósł zażalenie na ww. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], po rozpoznaniu którego Szef Krajowej Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie DIAS w mocy.
Na powyższe postanowienie Strona pismem z dnia [...] lipca 2019 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 31 stycznia 2020 r. (sygn. akt II SA/Wa 1893/19), uchylił zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...].
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że zamiast postanowienia w trybie art. 61a § 1 i 2 k.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby w związku z wygaśnięciem stosunku służbowego, organ winien był wydać wobec Skarżącego decyzję dotyczącą stosunku służbowego, a w jej uzasadnieniu wskazać kryteria, jakimi się kierował, podejmując swoje rozstrzygnięcie z uwagi na treść art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS w zw. z art. 170 ust. 3 tej ustawy oraz art. 276 ust. 2 ustawy o KAS.
Decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 - dalej: "k.p.a."), art. 170 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 z późn zm.) w związku z art. 276 ust 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 505, z późn. zm.) stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego M. K. z dniem [...] sierpnia 2017 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podniósł w szczególności 3 - letnią nieobecność Strony w służbie z powodu oddelegowania do pracy w Ministerstwie [...] w terminie od [...] października 2013 r. do [...] grudnia 2016 r. a w związku z tym dezaktualizację znajomości i stosowania przepisów celnych przez Skarżącego.
Pismem z dnia [...] października 2020 r. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS oraz art. 144 ustawy o KAS, a dodatkowo: stronniczość, manipulacje, sprzeczność z dokumentacją sprawy, dokumentami zawartymi w aktach osobowych oraz obowiązującymi przepisami prawa.
Zdaniem Odwołującego przedmiotowa decyzja zawierała również elementy osobistej "vendetty" podpisującego decyzję w stosunku do byłego Dyrektora Izby Celnej w [...].
Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Szef KAS, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu szef KAS wskazał, że zgodnie z art. 165 ust. 3 ustawy wprowadzającej KAS, pracownicy zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych stali się z dniem wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem art. 170, odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej
Administracji Skarbowej albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowali ciągłość pracy i służby, zaś w myśl art. 165 ust. 7 ww. ustawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składali odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia [...] maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania.
Organ podkreślił, że na mocy przepisu art. 170 ust. 1 ww. ustawy wprowadzającej KAS stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1 oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają:
1) z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby;
2) po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik albo funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r.
W ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, z powołanych przepisów wynika, że Ustawodawca pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych KAS prawo decydowania co do tego, komu zostanie przedstawiona propozycja, a w przypadku złożenia propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, wybór rodzaju zatrudnienia, jaki zostanie zaproponowany poszczególnym pracownikom i funkcjonariuszom danej jednostki, tj. czy będzie to zatrudnienie na podstawie umowy o pracę czy też propozycja pełnienia służby.
Organ podkreślił, że wymieniona ustawa nie zawiera nakazu złożenia pracownikom propozycji zatrudnienia, zaś funkcjonariuszom propozycji pełnienia służby. Nadto z art. 165 ust. 3 ww. ustawy wynika czasowość kontynuacji dotychczasowych stosunków służby/zatrudnienia, co potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 1 lipca 2019 r. - sygn. akt I OPS 1/19.
W zaistniałej sytuacji, Organ odwoławczy nie podzielił twierdzenia Strony, że w przypadku, gdy funkcjonariusz nie otrzymał propozycji dalszego pełnienia służby należy domniemywać, że nie wypełniał przesłanki z art. 144 ustawy o KAS, tj. złożył pozytywne oświadczenie o pracy bądź służbie w organach bezpieczeństwa państwa.
Ustawodawca umożliwił bowiem dostosowanie zasobów kadrowych do potrzeb jednostek organizacyjnych KAS i realizowanych przez nie zadań. Stąd też Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] nie był zobowiązany do przedłożenia Odwołującemu propozycji pracy lub służby.
Dokonując analizy przebiegu służby Skarżącego szef KAS ustalił, że Strona w okresie od [...] października 2013 r. do [...] grudnia 2016 r. była oddelegowana do pracy w Ministerstwie [...] na stanowisko [...], na podstawie art. 87 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w zw. z art. 2 ust. 3 i art. 54 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej. Następnie na prośbę Strony, Dyrektor Izby Celnej w [...] wyraził zgodę na udzielenie mu urlopu bezpłatnego na czas powołania na stanowisko [...] w Ministerstwie [...] w terminie od [...] stycznia 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r.
Zatem Skarżący faktycznie był nieobecny w służbie i nie wykonywał obowiązków służbowych w ramach Izby Celnej w [...], a następnie Izby Administracji Skarbowej w [...], od [...] października 2013 r.
Powyższe, zdaniem Szefa KAS, stanowi obiektywną przyczynę braku przedstawienia Stronie propozycji służby/pracy w strukturach KAS, zważywszy, że jedną z przesłanek wskazanych w art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS jest przebieg dotychczasowej pracy lub służby funkcjonariusza.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] miał więc uzasadnione prawo do podjęcia decyzji o nieprzedłożeniu M. K. propozycji służby/pracy z uwagi na konieczność dostosowania dotychczasowego stanu kadrowego Służby Celnej i administracji podatkowej do potrzeb wynikających ze zmian ustrojowych w płaszczyźnie finansów publicznych, nowej struktury organizacyjnej i zadań nałożonych na Krajową Administrację Skarbową w świetle przepisu art. 165 ust. 7 ustawy o KAS.
Konsekwencją zaś braku propozycji, w myśl art. 170 ust. 1 ustawy wprowadzającej KAS, było wygaśnięcie jego stosunku służbowego w terminie określonym w tym przepisie, tj. z dniem [...] sierpnia 2017 r. Zgodnie zaś z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a., ważąc słuszny interes społeczny i słuszny interes strony, organy uznały, że w rozpatrywanej sprawie słuszny interes społeczny uzyskał prymat nad słusznym interesem strony. Zdaniem Organu odwoławczego, DIAS podejmując decyzję w sprawie wykazał, że kierował się troską o właściwą i terminową realizację zadań ustawowych przez podległą Izbę, co jest wyrazem uwzględnienia takich wartości jak dobro wspólne, interes publiczny czy równowaga finansów publicznych w kontekście zmian dokonywanych w strukturach administracji publicznej.
Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję szefa KAS z dnia [...] grudnia 2020 r., zarzucając naruszenie:
1) art. 165 ust. 7 przepisów wprowadzających ustawę o KAS poprzez niezłożenie Skarżącemu propozycji pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej określającej nowe warunki pełnienia służby, uwzględniającej posiadane kwalifikacje, przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania Skarżącego;
2) art. 2, art. 7, art. 31 ust.3, art. 32 ust. 1 i 2 i art. 60 Konstytucji RP poprzez brak przejrzystych kryteriów selekcji kandydatów i obsadzania poszczególnych stanowisk KAS;
3) przepisów postępowania administracyjnego, tj. art, 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 12 oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez:
a) nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego w sprawie, a w konsekwencji błędne dokonanie oceny spełniania przez stronę przesłanek z art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające KAS;
b) niewłaściwą ocenę materiału dowodowego skutkującą uznaniem, że dopuszczalne jest nieprzedstawienie Skarżącemu propozycji pełnienia służby, podczas gdy jego kwalifikacje, wiedza, przebieg służby oraz doświadczenie zawodowe uzasadniają przedstawienie takiej propozycji;
4) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak adekwatnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.
Wskazując na powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2020 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] października 2020 r.
W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał na braki w decyzji organu I instancji w zakresie faktów uzasadniających ewentualne wygaśnięcie stosunku, a także brak uzasadnienia przyczyny niezłożenia Skarżącemu propozycji dalszego pełnienia służby.
W ocenie Skarżącego, uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz uzasadnienie decyzji organu I instancji nie czyni zadość wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. oraz stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd administracyjny zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Skarżącego ocena dokumentów zgromadzonych w jego aktach osobowych nie daje podstaw do uznania argumentów podniesionych w zaskarżonej decyzji za uzasadnione. Skarżący wskazał, że będąc funkcjonariuszem publicznym z wieloletnim stażem, posiadającym nienaganne opinie, mógł oczekiwać w świetle art. 2, art. 7 i art. 60 Konstytucji RP, że otrzyma od Szefa KAS decyzję, w której organ odwoławczy odniesie się do podniesionych w odwołaniu argumentów w sposób bardziej szczegółowy i zindywidualizowany, tym bardziej, że decyzja uznaniowa organu administracji państwowej powinna być należycie umotywowana, stosownie do art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a., a rozpatrzenie materiału dowodowego znajdującego się aktach powinno uwzględniać zasady wynikające z przepisów art. 15 i art. 77 § 1 k.p.a.
W ocenie Skarżącego zaskarżone decyzje mają charakter dowolny, a organy obu instancji przekroczyły granice uznania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Szef Krajowej Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w decyzji oraz podkreślił, że ustawodawca pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych KAS prawo decydowania co do tego, komu zostanie przedstawiona propozycja, a w przypadku złożenia propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, wybór rodzaju zatrudnienia, jaki zostanie zaproponowany poszczególnym pracownikom i funkcjonariuszom danej jednostki, tj. czy będzie to zatrudnienie na podstawie umowy o pracę czy też propozycja pełnienia służby. Ustawa nie zawiera zaś nakazu złożenia
pracownikom/funkcjonariuszom propozycji zatrudnienia/służby.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., zwanej dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.
W wypadku niestwierdzenia wad skutkujących uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.
Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych – w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "niezwiązanie granicami skargi" oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 1000/16, LEX nr 2486221) z tym, że nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych.
Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Na wstępie Sąd porządkowo wyjaśnia, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Postawą do takiego trybu rozpoznania sprawy stanowi regulacja z art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, ze zm., dalej: "uCOVID-19").
Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a.
W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia.
Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy tzw. obszarem czerwonym w zakresie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2.
Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Uwzględnić przy tym należy brak możliwości przeprowadzania dowodów w sprawie sądowoadministracyjnej (z wyjątkiem ograniczonej dopuszczalności dowodu z dokumentów – art. 106 § 3 p.p.s.a). Jednocześnie podkreślić należy, że dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego.
Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany albowiem stosowne zarządzenie o rozpoznaniu sprawy w trybie art. 15zzs4 uCOVID-19 zostało wydane przez Przewodniczącego Wydziału II, który skierował sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na to, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku sprawy (k. 25 akt sądowych).
Jednocześnie strony postępowania miały możliwość złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia dodatkowego żądania, wniosków lub wyjaśnień.
Przechodząc ad rem, istota sporu w rozstrzyganej sprawie sprowadza się do prawidłowej wykładni przepisu art. 165 ust. 7 u.p.u.o. KAS oraz, w szczególności, oceny czy organy, nie przekroczyły granic swobody uznania administracyjnego poprzez nieprzedstawienie Skarżącemu propozycji zatrudnienia/pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej.
Przy tak zakreślonych granicach sporu, Sąd wstępnie przypomina, że niniejsza sprawa była już przedmiotem zainteresowania tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 31 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1893/19 uchylił postanowienie Szefa KAS z dnia [...] czerwca 2019r. i utrzymane nim w mocy postanowienie DIAS w [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia ze służby Skarżącego w związku z wygaśnięciem stosunku służbowego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ winien wydać wobec Skarżącego decyzję dotyczącą stosunku służbowego, a w jej uzasadnieniu wskazać kryteria, jakimi się kierował, z uwagi na treść art. 165 ust. 7 u.p.u.o. KAS w zw. z art. 170 ust. 3 tejże ustawy oraz art. 276 ust. 2 ustawy o KAS.
Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W sprawie poza sporem jest, że przepisy materialnoprawne stanowiące podstawę wydania zaskarżonych przepisów nie uległy zmianie. Również bezspornym jest, że organy prawidłowo wykonały wytyczne określone w przywołanym wyroku WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1893/19, wydając decyzję administracyjną co do stosunku służbowego Skarżącego.
Jak już wskazano wcześniej, w rozstrzyganej w nin. postępowaniu sprawie, spór między stronami koncentruje się jedynie wokół tego czy organy dokonały obiektywnej selekcji kandydatów i obsadzenie poszczególnych stanowisk w KAS i w tym kontekście zasadnie nie złożyły Skarżącemu "nowych" warunków pełnienia służby, uwzględniając posiadane kwalifikacje, przebieg dotychczasowej służby, doświadczenie zawodowe oraz cechy osobiste.
W ocenie Sądu, aby dokonać takiej oceny, w punkcie wyjścia należy przypomnieć ramy prawne dotyczące reformy administracji skarbowej albowiem te determinują zakres niezbędnych ustaleń faktycznych dla prawidłowej subsumpcji przepisu art. 165 ust. 7 u.p.w. KAS.
Z dniem 1 marca 2017 r. utworzona została Krajowa Administracja Skarbowa (KAS), która przejęła realizację zadań wykonywanych dotychczas przez kontrolę skarbową, administrację podatkową oraz Służbę Celną. W ramach KAS wyodrębnia się Służbę Celno-Skarbową, będącą jednolitą i umundurowaną formacją, którą tworzą funkcjonariusze.
Pod względem organizacyjnym art. 160 ust. 2 i ust. 4 u.p.w. KAS określiła, że izba skarbowa kontynuuje działalność i staje się izbą administracji skarbowej, a izbę tę łączy się z mającymi siedzibę w tym samym województwie izbą celną i urzędem kontroli skarbowej.
W odniesieniu do "zasobów kadrowych" dotychczasowej Służby Celnej w art. 165 ust. 3 i 4 u.p.w. KAS określiła zasady dalszego zatrudniania dotychczasowych funkcjonariuszy celnych w jednostkach KAS, powołanej w miejsce rozproszonej administracji podatkowej, służby celnej i kontroli skarbowej. Wedle tej regulacji funkcjonariusze celni, pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy o KAS, z zastrzeżeniem art. 170 u.p.w. KAS, funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej (zwanymi dalej "funkcjonariuszami"), pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowują ciągłość służby. W sprawach wynikających ze stosunku służbowego stosuje się przepisy dotychczasowe.
Na podstawie art. 165 ust. 7 u.p.w. KAS, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję, określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Możliwość złożenia dotychczasowym funkcjonariuszom propozycji pracy, określającej nowe warunki zatrudnienia, przewidziana została w ww. ustawie także w art. 167 ust. 2 (w stosunku do funkcjonariuszy pełniących służbę w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych).
Zgodnie z art. 170 ust. 2 u.p.w. KAS, funkcjonariusz, któremu przedstawiono propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, składa w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby.
Stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 u.p.w. KAS (komórkach organizacyjnych urzędu obsługującego ministra, Krajowej Informacji Skarbowej, izbach administracji skarbowej i Szkole), wygasają: z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r. nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby; po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017r. (art. 170 ust. 1 u.p.w. KAS). Wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza w opisanych przypadkach traktuje się jak zwolnienie ze służby (art. 170 ust. 3 u.p.w.KAS).
W tym miejscu Sąd zauważa, że powstałe na tle stosowania powyższych przepisów wątpliwości i rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczące interpretacji i stosowania u.p.w. KAS zostały rozstrzygnięte przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 1 lipca 2019 r., I OPS 1/19.
W jej uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że u.p.w .KAS wprowadziły trzy rodzaje rozwiązań prawnych, dotyczących zmiany stosunku służbowego dotychczasowych funkcjonariuszy Służby Celnej w stosunek służbowy lub stosunek pracy w Służbie Celno-Skarbowej powołanej w celu przeprowadzenia reformy szeroko rozumianej administracji skarbowej. Jednym z nich jest właśnie wygaśnięcie dotychczasowego stosunku służbowego. Następuje ono w wyniku niezłożenia funkcjonariuszowi propozycji dalszego zatrudnienia lub w przypadku niezaakceptowania przez niego propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby w określonym przez prawo terminie (zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.w.KAS). W takim przypadku dochodzi do wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza, które traktuje się jak zwolnienie ze służby, zaś podstawę do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby stanowi art. 170 ust. 1 i 3 u.p.w. KAS w związku z art. 276 ust. 1 i 2 ustawy o KAS. Znaczenie tego przepisu nie budzi wątpliwości. Zgodnie z nim decyzję administracyjną wydaje się wyłącznie w przypadkach przeniesienia funkcjonariusza, powierzenia mu pełnienia obowiązków na innym stanowisku służbowym, przeniesienia na inne stanowisko, zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych czy zwolnienia ze służby.
W rozstrzyganej sprawie niesporną jest okoliczność, że do dnia 31 maja 2017 r. Skarżący nie otrzymał propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby w KAS. W konsekwencji braku takiej propozycji, w myśl ww. art. 170 ust. 1 u.p.w. KAS, stosunek służbowy Skarżącego wygasł z dniem 31 sierpnia 2017 r.
Sąd w składzie orzekającym w pełni aprobuje stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 15 stycznia 2021r. w sprawie o sygn. akt III OSK 1407/21, że skoro funkcjonariusz nie otrzymał pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, to organ był zobligowany do wydania decyzji dotyczącej tego konkretnego stosunku służbowego. Wygaśnięcie stosunku służbowego jest bowiem konsekwencją zachowania organu polegającego na selekcji prowadzonej na podstawie przepisu art. 165 ust. 7 u.p.w. KAS, z zachowaniem wskazanych w nim kryteriów.
W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom Skarżącego, organy stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. w pełni uzasadniły, tak od strony prawnej, jak i faktycznej, motywy swojej decyzji. Co szczególnie istotne, decyzje obu instancji zawierają zindywidualizowane powody, które przemawiały za nieprzedstawieniem Stronie propozycji pełnienia służby (tj. nieprzedłożenie propozycji służby/pracy w rozumieniu art. 165 ust. 7 u.p.w. KAS).
Z analizy akt sprawy, w ocenie Sądu, wynika, że zarówno DIAS w [...], jak i organ odwoławczy, dokonali wszechstronnej oceny zasobów kadrowych pod kątem konieczności dostosowania dotychczasowego stanu kadrowego Służby Celnej i administracji podatkowej do potrzeb wynikających ze zmian ustrojowych w płaszczyźnie finansów publicznych, nowej struktury organizacyjnej i zadań nałożonych na Krajową Administracje Skarbową.
Sąd co do zasady podziela pogląd DIAS, że realizując politykę kadrową w podległej mu jednostce, dyrektor Izby ma możliwość oceny kadry pod kątem spełnienia ustawowych przesłanek i oceny zapewnienia gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych.
Przeprowadzając analizę w obszarze swojej właściwości, DIAS w [...] wyjaśnił, że dokonując oceny potrzeb kadrowych w perspektywie tego, komu z dotychczasowych funkcjonariuszy należy złożyć propozycję zatrudnienia lub pełnienia służby, brał pod uwagę zarówno potrzeby organizacyjno-kadrowe podległej jednostki, jak i przebieg dotychczasowej służby funkcjonariuszy, ich kwalifikacje zawodowe i miejsce zamieszkania. Jednocześnie z uzasadnień decyzji obu instancji wynika, że przedkładanie propozycji służby/pracy nie miało charakteru selekcji negatywnej. Propozycje przedstawiane poszczególnym osobom przygotowywane były z uwzględnieniem potrzeb kadrowych, wytycznych Szefa KAS, funduszu płac będącego w dyspozycji, przebiegu dotychczasowej pracy/służby, kwalifikacji i miejsca zamieszkania.
Odnosząc powyższe kryteria do analizy przebiegu służby Skarżącego w kontekście złożenia bądź nie, propozycji służby/pracy, organy podniosły, że (nie kwestionując wysokich kwalifikacji merytorycznych Strony – o czym w dalszej części nin. uzasadnienia) istotną dla organu była faktyczna nieobecność Skarżącego w służbie od dnia [...] października 2013 r. do czasu wygaśnięcia jego stosunku służbowego, która to okoliczność jest bezsporna w sprawie.
Jak bowiem wynika z akt sprawy oraz akt osobowych funkcjonariusza, Skarżący w okresie od [...] października 2013 r. do [...] grudnia 2016 r. był oddelegowany do pracy w Ministerstwie [...] na stanowisko [...], na podstawie art. 87 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w zw. z art. 2 ust. 3 i art. 54 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, a następnie - na prośbę Strony - Dyrektor Izby Celnej w [...] wyraził zgodę na udzielenie mu urlopu bezpłatnego na czas powołania na stanowisko [...]w Ministerstwie [...] w terminie od [...] stycznia 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r.
Zatem Skarżący we wskazanym okresie nie wykonywał obowiązków służbowych w ramach Izby Celnej w [...], a następnie Izby Administracji Skarbowej w [...].
Sąd podziela pogląd organów, że wskazana okoliczność stanowi obiektywną przyczynę braku przedstawienia Skarżącemu propozycji służby/pracy w strukturach KAS.
Nie wymaga bowiem dowodzenia, że nieobecność funkcjonariusza w służbie przez okres ponad 3 lat, spowodowana w tym przypadku oddelegowaniem do pracy poza służbę, a następnie faktem korzystania przez Skarżącego z urlopu bezpłatnego w związku z powołaniem na stanowisko [...] w Ministerstwie [...], mimo, iż usprawiedliwiona, nie była neutralna z punktu widzenia interesów KAS, a zatem mogła być oceniana przez DIAS w [...] przez pryzmat przesłanek z art. 165 ust. 7 u.p.w. KAS w kontekście przebiegu służby funkcjonariusza i uzasadniać decyzję o nieprzedstawieniu mu pisemnej propozycji określającej nowe warunki służby/pracy w KAS.
Sąd w pełni aprobuje tezę Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt II PK 174/15, w którym Sąd ten stwierdził, że "wytypowanie do zwolnienia pracownika przebywającego na długotrwałym urlopie bezpłatnym i korzystającego w tym czasie z innego źródła utrzymania, stanowi obiektywne i racjonalne kryterium doboru do wypowiedzenia. Jest to oczywiste w sytuacji, gdy pracodawca dokonuje wyboru między pracownikiem, który świadczy pracę, stanowiącą jego źródło utrzymania a pracownikiem, który pozostaje u niego jedynie w formalnym zatrudnieniu, gdzie indziej spełniając rolę pracownika i czerpiąc z tego dochody".
Zdaniem Sądu, wyrażone we wskazanym wyroku stanowisko, można odnieść do niniejszej sprawy i uznać, że skoro przebywanie Skarżącego na bezpłatnym urlopie oraz wcześniejsze jego oddelegowanie do pracy poza Służbę Celną powodowało, iż pracodawca przez długi okres nie mógł korzystać z jego wiedzy i kompetencji, to zastosowane kryterium braku przedstawienia propozycji służby/pracy w strukturach KAS należy uznać za usprawiedliwione. Stanowiska takiego nie może wzruszyć podniesiona przez Skarżącego okoliczność co posiadanych wysokich kompetencji i kwalifikacji, co zresztą nie jest przez organy kwestionowane, gdyż – jak wywiedziono wcześniej – z takowych nie korzystał "dotychczasowy" pracodawca, tj. DIAS w [...].
W tym też znaczeniu, ważąc słuszny interes społeczny i słuszny interes strony, organy – wbrew poglądowi autora skargi – miały prawo przyjąć, że słuszny interes społeczny uzyskał prymat nad słusznym interesem strony.
W świetle powyższego za niezasadne, w ocenie Sądu, uznać należy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych zawartych w k.p.a., w tym w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego w sprawie oraz niewłaściwą ocenę materiału dowodowego.
Skarżona decyzja zawiera bowiem wyjaśnienie przesłanek, którymi kierowano się przy podejmowaniu decyzji o nieprzedłożeniu Skarżącemu propozycji pracy bądź służby. Decyzję w przedmiotowej sprawie podjęto, jak już to wskazano w części rozważań dotyczących ram i podstaw materialnoprawnych mających zastosowanie w sprawie, w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Należy wyjaśnić, że wprawdzie w przypadku decyzji wydawanej na zasadzie uznania administracyjnego, niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę okoliczności sprawy, jak również uproszczona ocena zebranego, niepełnego materiału dowodowego jest wadą postępowania, skutkującą wadliwością decyzji zapadłej w takim postępowaniu, jednak dotyczyć to musi materiału dowodowego niezbędnego z punktu widzenia podstaw materialnoprawnych takiego postępowania.
Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie dla sprawy faktów. Określenia takich faktów dokonuje organ w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy, w którym zapisany jest hipotetyczny stan faktyczny. Fakty zapisane w normie prawa materialnego składają się na fakty mające znaczenie prawne dla sprawy i tylko do ustalenia takich faktów bezwzględnie zobligowany jest organ administracyjny rozpoznając konkretną sprawę (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. C. H. Beck, Warszawa 2011, str. 343).
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, organy uzasadniły w swojej decyzji przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. Wskazały, z jakich przyczyn nie złożono Skarżącemu propozycji służby/pracy. Nie można zatem zarzucić organowi obrazy przepisów proceduralnych k.p.a., skutkującej brakiem przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w sprawie.
Ponadto Sąd stwierdza, że wydając decyzję w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego Skarżącego organy wykazały, że kierowano się zarówno przebiegiem służby Strony jako funkcjonariusza, jak i troską o właściwą i terminową realizację zadań ustawowych przez podległą dyrektorowi DIAS Izbę, a zatem ważąc słuszny interes strony , z takimi wartościami, jak dobro wspólne, interes publiczny czy równowaga finansów publicznych w kontekście zmian dokonywanych w strukturach administracji publicznej.
Jednocześnie podkreślić należy, że jak jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji, wypełniając treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, realizują określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. dla przykładu wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 301/11). Oznacza to, że nie mogą wkraczać w kompetencje właściwych organów i oceniać stosowanej przez nie polityki kadrowej, a tym samym przesądzać, czy dana osoba powinna otrzymać propozycje pracy bądź służby. Uznanie administracyjne stanowi bowiem o określonej "samodzielności", której udziela organowi norma blankietowa, skonstruowana najczęściej w ten sposób, że przy rozwiniętej w pełni hipotezie, dyspozycja ma formę dysjunkcji, co oznacza, że w warunkach określonych w hipotezie, organ ma wybór między różnymi sposobami zachowania się, może samodzielnie określić kryteria rozstrzygnięcia i w oparciu o te kryteria ustalić treść rozstrzygnięcia (zob.: A. Błaś [w:] Prawo administracyjne, pod red. J. Bocia, Wrocław 2005, s. 332 – 336). Dodać można, że uznanie administracyjne to forma władzy dyskrecjonalnej organu administracji publicznej w zakresie stosowania prawa.
Powyższe uwagi są tym bardziej zasadne, jeśli weźmie się pod uwagę cel reformy administracji skarbowej i konieczność podejmowania niejednokrotnie bardzo trudnych decyzji kadrowych. Jak bowiem stwierdził NSA w wyroku z dnia 5 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 1044/18, "Tak szeroka zmiana ustrojowa w płaszczyźnie finansów publicznych wymusiła konieczność dostosowania dotychczasowego stanu kadrowego służby celnej, administracji podatkowej i kontroli skarbowej do nowej struktury organizacyjnej oraz nowych zadań nałożonych na organy KAS. Nastąpiło to w drodze regulacji prawnych zawartych w rozdziale trzecim ustawy wprowadzającej KAS. W tym właśnie kontekście i z takiej perspektywy należy zauważyć, że przekształcanie lub wygaszanie przez ustawodawcę stosunków zatrudnienia z mocy samego prawa jest szczególnym przypadkiem, w którym konstytucyjna ochrona trwałości stosunków zatrudnienia w służbie publicznej stanowi wartość narażoną na daleko idące ograniczenia. Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie przekształcania lub wygaszania z mocy samego prawa stosunków zatrudnienia w służbie publicznej wskazuje, że szczególny charakter służby publicznej nie przekłada się na niezmienność zasad jej funkcjonowania, w tym także na bezwzględną ochronę trwałości stosunku zatrudnienia (wyrok z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt Kp 1/11). Zatrudnieni w służbie publicznej powinni liczyć się z tym, że ochrona trwałości ich stosunków zatrudnienia będzie dostosowana do zmieniających się warunków społecznych. Co do zasady, zamieszczenie w ustawie gwarancji stabilności zatrudnienia daje podstawę do oczekiwania, że ustawodawca nie zmieni w sposób arbitralny zasad ochrony trwałości tych stosunków (wyrok TK z dnia 16 czerwca 2003r., sygn. akt: K 52/02). Ingerowanie z mocy prawa w indywidualne stosunki zatrudnienia w służbie publicznej może być uzasadnione zasadniczymi reformami aparatu administracji. Z punktu widzenia postanowień art. 24 Konstytucji w związku z charakterem służby publicznej wynikającym z art. 60 oraz art. 153 ust. 1 Konstytucji, ustanie lub modyfikacja stosunków zatrudnienia z mocy prawa jest możliwa w sytuacjach wyjątkowych, związanych z koniecznością realizowania innych ważnych wartości konstytucyjnych".
Analogiczny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanej już wcześniej uchwale z dnia 1 lipca 2019r. I OPS 1/19 podkreślając, że w ramach scalania administracji skarbowej następowała konsolidacja podmiotowa na poziomie regionalnym oraz lokalnym izb i urzędów skarbowych, urzędów kontroli skarbowych, izb i urzędów celnych w izby administracji skarbowej oraz w urzędy administracji skarbowej i urzędy celno-skarbowe (por. uzasadnienie do projektu ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, Druk sejmowy nr 826, s. 5). Powstał zatem nowy organ administracji skarbowej, który przejął kompetencje trzech dotychczas istniejących organów. Została zlikwidowana dotychczasowa Służba Celna, a w jej miejsce powołano w ramach KAS nową formację Służbę Celno-Skarbową. Powołując nowe organy administracji skarbowej ustawodawca miał prawo określić nowe warunki pracy lub służby. W konsekwencji uznać należało, że w stosunku do funkcjonariuszy Służby Celnej nie stosuje się więc już dotychczasowych przepisów art. 105 i 106 ustawy z dnia 27 sierpnia 2007 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1799) określających zasady zwalniania celników ze służby, ponieważ ww. ustawa z dnia 27 sierpnia 2007 r. zgodnie z art. 159 pkt 3 u.p.w.KAS utraciła moc z dniem 1 marca 2017 r. Od tej daty, status prawny funkcjonariuszy zatrudnianych w nowym organie jakim jest KAS statuują zatem wyłącznie przepisy u.p.w.KAS. W ocenie NSA, reforma dotychczas istniejącej administracji skarbowej i powołanie KAS, pozwalała ustawodawcy na wprowadzenie konstrukcji wygaśnięcia stosunku służbowego. Regulacje prawne w tym zakresie nie zostały zakwestionowane w zakresie zgodności z Konstytucją RP przed Trybunałem Konstytucyjnym. Należy więc przyjąć domniemanie ich zgodności z Konstytucją RP.
W świetle powyższego, w ocenie Sądu, niezasadnymi są więc także zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów Konstytucji RP.
Jednocześnie ponownego podkreślenia wymaga, że reforma administracji skarbowej i powstanie nowej formacji w postaci Służby Celno-Skarbowej pozwalała ustawodawcy na zamieszczenie w ustawie klauzuli umożliwiającej odpowiednio dobór kadrowy nowo utworzonej jednostki. Kierowanie się kryteriami zawartymi w art. 179 czy 180 u. KAS, dotyczącymi zwolnienia ze służby byłoby zatem nieuzasadnione i ograniczałby możliwości reorganizacyjne organu. Jednym z elementów tego typu reorganizacji było bowiem odpowiednie dobranie kadry, tak aby była ona jak najbardziej efektywna i nie stanowiła nieuzasadnionego obciążenia dla budżetu.
Powyższe oczywiście nie zwalnia organu z obowiązku wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku pracy, czy też z obowiązku wskazania racjonalnych, obiektywnych i możliwych do weryfikacji przesłanek nieprzedstawienia funkcjonariuszowi propozycji zatrudnienia lub służby.
Jak jednak wskazano wcześniej, organy z tego obowiązku wywiązały się w sposób prawidłowy.
Dlatego też, w ocenie Sądu zarówno zarzut naruszenia przepisu art. 165 ust. 7 u.p.w. KAS, jak i przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 12 oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. są niezasadne. Sąd nie może także podzielić zarzutu naruszenia art. art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ w treści uzasadnień podjętych decyzji orzekające w sprawie organy wyjaśniły przesłanki swojego działania, którymi kierowały się przy wydaniu zaskarżonych rozstrzygnięć, zaś wydane w sprawie decyzje znajdują oparcie w obowiązujących przepisach prawa.
Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. obowiązany był skargę oddalić.