II SA/Wa 567/25

II SA/Wa 567/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-07-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej /przewodniczący/
Anna Pośpiech-Kłak /sprawozdawca/
Joanna Kruszewska-Grońska
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), Protokolant starszy referent Edyta Brzezicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2025 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji, zw. dalej "Komendant GP", decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] działając na podstawie art. 268a, art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 oraz 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zw. dalej "k.p.a.", po rozpoznaniu odwołania M.W., zw. dalej "skarżącym" od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] , zw. dalej "Komendant WP" z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] o odmowie wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. i miesiąc luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, orzekł: w pkt 1 – o uchyleniu zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i "umorzył decyzję w tym zakresie" oraz w pkt 2 – "o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie".
Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] Komendant WP, zwolnił M.W. (Komendanta Powiatowego Policji) ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r. (zgodnie z wnioskiem ww., z uwagi na nabycie prawa do emerytury policyjnej).
W dniu [...] czerwca 2024 r. skarżący złożył do organu pierwszej instancji wniosek o wyrównanie wynagrodzenia i wypłatę należnych środków pieniężnych wraz z ustawowymi odsetkami za styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń pieniężnych należnych funkcjonariuszowi Policji odchodzącemu na emeryturę wyliczanych na podstawie uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku; wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i wypłatę należnych środków pieniężnych wraz z ustawowymi odsetkami; wyrównanie odprawy i wypłatę należnych środków pieniężnych wraz z ustawowymi odsetkami; wyrównanie i wypłatę nagrody rocznej za 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami; przekazanie do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA informacji o wysokości ostatniego wynagrodzenia - stanowiącego podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury. Jako podstawę wniosku skarżący wskazał art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw.
Komendant WP decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...], na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666), zw. dalej "ustawą o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023", w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 poz. 256), zw. dalej "ustawą budżetową na 2023 r." oraz w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270), zw. dalej "ustawą budżetową na 2022 r.", odmówił wnioskodawcy wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. i za miesiąc luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.
Organ pierwszej instancji przywołując treść obowiązujących w tym zakresie przepisów (art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na 2023 r.; art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533), art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na 2023 r., art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na 2022 r., art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) wskazał, że kwestię uprawnień funkcjonariusza policji do wypłaty podwyżek wprowadzonych w 2023 r. reguluje ustawa budżetowa na 2023 r. oraz ustawa o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej. Przepisy te wprowadziły nową kwotę bazową w wysokości 1.740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązywała do obliczenia ich uposażeń
w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Jednocześnie od 1 stycznia 2023 r. od dnia 28 lutego 2023 r. obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1.614,69 zł ustalona w ustawie budżetowej na 2022 r.
Zdaniem Komendanta WP brzmienie powołanych przepisów oraz czas wejścia w życie ustaw, nie pozostawiają wątpliwości co do wysokości uposażenia za styczeń i luty 2023 r. Stwierdził, że uposażenie skarżącego wypłacone za miesiąc styczeń i luty 2023 r. zostało naliczone oraz wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a także w terminie określonym i zgodnym z ustawą o Policji. Z uwagi na powyższe, również inne wypłacone skarżącemu na dzień zwolnienia ze służby należności, nie podlegają wyrównaniu.
W odwołaniu złożonym wobec opisanej wyżej decyzji skarżący wniósł o pozytywne rozpatrzenie odwołania i wypłatę wnioskowanych świadczeń, wydanie stosownych decyzji, wypłatę należnych świadczeń oraz przesłanie informacji do ZER MSWiA o prawidłowej wysokości świadczenia stanowiącego podstawę do wyliczenia jego emerytury.
Skarżący wskazał, iż został zwolniony ze służby w Policji w dniu [...] lutego 2023 r. Podał, że środki finansowe wypłacone mu za ostatnie dwa miesiące służby tj. styczeń i luty 2023 r., nie uwzględniały podwyżki wynikającej z waloryzacji kwoty bazowej uposażenia żołnierzy i funkcjonariuszy za 2023 r. Tymczasem zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, wynagrodzenie za miesiąc styczeń i luty powinno ulec zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem z uwzględnieniem kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na 2023 r., a uposażeniem dotychczasowym należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. Ponadto art. 8 ust. 1 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej stanowi, iż podwyższenie wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej następuje w ciągu 3 miesięcy po ogłoszeniu ustawy budżetowej, z wyrównaniem od dnia 1 stycznia danego roku. Brak uwzględnienia podwyżki wynagrodzenia skutkował zaniżeniem świadczeń pieniężnych, należnych mu jako funkcjonariuszowi przechodzącemu na emeryturę, a wyliczanych na podstawie wysokości ostatniego wynagrodzenia.
Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot kontroli w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] Komendant GP, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i umorzył postępowanie w tym zakresie (pkt 1) oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie (pkt 2).
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 99 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145), zw. dalej "ustawa o Policji", przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad, określa ustawa budżetowa. Zatem przy obliczaniu uposażenia funkcjonariuszy Policji na 2023 r. konieczne jest uwzględnienie art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na 2023 r. wskazującego, że "Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1740,64 zł."
Ponadto zgodnie z treścią art. 41 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. (ust. 1). Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270), (ust. 2). Uposażenie żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wypłacane w okresie od dnia 1 marca 2023 do dnia 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023 odpowiednio dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. obliczonym zgodnie z ust. 2 (ust. 3). Do podwyższania uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustawy (ust. 4). Podwyższenie uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wraz ze zwiększeniem, o którym mowa w ust. 3, następuje w ciągu 3 miesięcy po dniu ogłoszenia ustawy budżetowej na rok 2023, z wyrównaniem od dnia 1 marca 2023 r. (ust. 5).
Zdaniem Komendanta GP ww. przepisy wskazują wprost sposób obliczania uposażenia należnego w okresie od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r., tj. że w tym okresie stosuje się do obliczenia uposażenia kwoty bazowej ustalone w ustawie budżetowej na 2022 r., tj. kwotę 1.614,69 zł. Powyższe sformułowanie nie pozostawia miejsca do dowolnej interpretacji, zatem należy zastosować się wprost do wskazanego brzmienia przepisu. Prawidłowo organ pierwszej instancji odmówił wnioskodawcy wyrównania wynagrodzenia oraz jego wypłaty, wobec ustalenia, na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów, że wypłacone w dacie zwolnienia ze służby uposażenie było właściwe, prawidłowo obliczone oraz należne.
Wyjaśnił, że wskazywany przez skarżącego jako podstawa wyrównania uposażenia i innych wnioskowanych świadczeń, art. 8 ust. 1 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, nie ma zastosowania do podwyższenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej w myśl art. 41 ust. 4 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r. Skoro zatem skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r., przewidziane ustawą budżetową na 2023 rok wyrównanie uposażenia go nie obowiązywało.
Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że żądanie wnioskodawcy obejmowało również wyrównanie oraz wypłatę świadczeń należnych przy zwalnianiu funkcjonariusza ze służby w Policji w postaci: ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, odprawy oraz nagrody rocznej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Przywołując obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne (art. 114 ust. 1 pkt 2, art. 115a, art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 115 ust. 1 oraz art. 110 ust. 1 ustawy o Policji) podał, że ww. świadczenia należne funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby, obliczane są na podstawie uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku. Zgodnie z dokumentacją opisane należności zostały wypłacone w oparciu w kwotę ostatniego uposażenia wnioskodawcy, liczoną na podstawie kwoty bazowej w wysokości 1.614,69 zł ustalonej ustawą budżetową na 2022 r. Komendant GP ocenił, że odmowa przez organ pierwszej instancji, wyrównania oraz wypłaty ww. świadczeń pieniężnych należnych w związku ze zwolnieniem ze służby była prawidłowa, bowiem ich wysokość zależy od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, które nie uległo waloryzacji ani wyrównaniu.
Odnosząc się do argumentów odwołania, dotyczących wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby organ odwoławczy stwierdził, że w aktualnym stanie faktycznym i prawnym stronie nie przysługuje prawo do wypłaty omawianych świadczeń w wyższej niż dotychczas wysokości. Przytaczane przez skarżącego przepisy nie mają zastosowania w niniejszym stanie faktycznym. Zaznaczył, że dokonywanie wydatkowania środków publicznych wymaga istnienia podstawy prawnej w tej mierze. Skoro ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r., to brak jest podstaw prawnych do dokonywania naliczeń a następnie wyrównania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych.
Odnosząc się natomiast do żądania wnioskodawcy w zakresie przekazania do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA o wysokości ostatniego wynagrodzenia stanowiącego podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury, organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 5 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku. Ponieważ uposażenie ww. stanowiące podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury nie uległo zmianie, organ pierwszej instancji słusznie odmówił przekazania do Zakładu Emerytalno-Rentowego żądanych wyliczeń.
W zakresie żądania wypłaty ustawowych odsetek, Komendant GP wskazał, że tzw. sprawa o odsetki, nie jest sprawą administracyjną, której rozpoznanie należy do właściwości organów administracji publicznej. Wydana przez Komendanta WP decyzja rozstrzygała sprawę w części dotyczącej odmowy wypłaty odsetek, a więc wykraczała poza kompetencje ustawowe tego organu. Zasadnym więc było uchylenie zaskarżonej decyzji w tym zakresie i umorzenie postępowania w tym przedmiocie, jako bezprzedmiotowego.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta GP z dnia [...] lutego 2025 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji i zobowiązanie organu do wydania decyzji przyznającej wnioskowane przez niego świadczenia wraz z odsetkami oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Wniósł nadto o: dokonanie przez Sąd tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności wskazanego przepisu art. 41 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 i następczo o stwierdzenie niekonstytucyjności całego art. 41 ww. ustawy, oraz dopuszczenie dowodu z dokumentów, tj.: 3 kart informacyjnych leczenia szpitalnego z 2023 r., orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lipca 2023 r. i Centralnej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2024 r., w celu stwierdzenia, iż decyzja skarżącego o złożeniu wniosku o zwolnienie go ze służby w związku z osiągnięciem uprawnień emerytalnych powodowana była przede wszystkim stanem zdrowia.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 41 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, poprzez nieusprawiedliwione zastosowanie do obliczania wysokości jego uposażenia miesięcznego za styczeń i luty 2023 r., nagrody rocznej za 2023 r., odprawy, ekwiwalentu za urlop, uposażenia należnego przez okres 1 roku - pomimo iż przepis ten jest rażąco sprzeczny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji i nie powinien w ogóle być stosowany, co skutkowało przyznaniem mu opisanych powyżej świadczeń w nieprawidłowej wysokości.
W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że przysługujące mu uposażenie i świadczenia zostały bezprawnie zróżnicowane wobec osób, które odeszły ze służby w Policji do dnia 1 marca 2023 r. i przez to są zaniżone. Wobec funkcjonariuszy zwolnionych ze służby od dnia 1 marca 2023 r. zastosowano bowiem stawkę bazową wyższą (o 7,8%) w oparciu o ustawę budżetową na rok 2023. Uposażenie i świadczenia skarżącego zostało na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 "zamrożone" według stawki bazowej obowiązującej w 2022 r.
Podał, że art. 41 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 wyraźnie wskazuje, że osoby odchodzące na emeryturę w okresie 1 styczeń - 28 luty 2023 r.: będą miały zaniżoną nie tylko wysokość emerytury, ale i inne świadczenia (odprawę, nagrodę roczną, ekwiwalent za urlop, świadczenie wypłacane przez 1 rok po odejściu ze służby), które będą liczone wg kwoty bazowej za rok 2022 i nie otrzymają podwyższenia uposażenia za styczeń 2023 r. Powyższe oznacza, że art. 41 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, który miał wpływ na treść wydanej wobec niego decyzji, jest ewidentnie sprzeczny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji.
W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zw. dalej "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta GP z [...] lutego 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta WP z [...] lipca 2024 r. w przedmiocie odmowy podwyższenia (byłemu funkcjonariuszowi Policji) uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2025 r., poz. 636), uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Powyższy przepis zawiera definicję pojęcia uposażenia policjanta. W myśl art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie (art. 99 ust. 2 ustawy o Policji). Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy o Policji). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy o Policji). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy o Policji). Przepis ten dotyczy policjanta pełniącego służbę w Policji. Z kolei zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy o Policji, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Zatem możliwość kształtowania przez organy Policji uposażenia funkcjonariusza zakreślają ramy czasowe określone w art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. Przepisy te wskazują w sposób jednoznaczny, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą wyłącznie osób, które są czynnymi funkcjonariuszami Policji. Nie można zatem ustalić wzrostu uposażenia w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje (por. m.in. wyroki NSA z 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1317/13; z 24 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 3269/23).
Zgodnie z treścią art. 101 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. Stosownie do treści art. 102 ustawy o Policji, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach.
Na podstawie art. 101 ust. 2 i art. 102 ustawy o Policji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2023 r., poz. 385). Zgodnie z § 1 cyt. rozporządzenia, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenie weszło w życie 1 marca 2023 r.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2023 r. budżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2023 r., poz. 256) oraz ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2022 r., poz. 2666).
W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 740,64 zł.
Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270).
Stosownie natomiast do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 614,69 zł.
Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, obowiązywała do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1 614,69 zł ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022. Zdaniem sądu organy Policji prawidłowo uznały, że na podstawie cyt. powyżej przepisów brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania skarżącego i przyznania mu podwyżki uposażenia za styczeń i luty 2023 r., w sytuacji gdy z dniem [...] lutego 2023 r. został on zwolniony ze służby w Policji, a nowa podwyższona kwota bazowa obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy od 1 marca 2023 r.
Stan faktyczny sprawy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia, tak jak wskazał organ, nie budzi wątpliwości i wynika z załączonych dokumentów. Skarżący pełnił służbę w Policji od [...] maja 1991 r. Raportem z [...] listopada 2022 r. zwrócił się do Komendanta WP o zwolnienie ze służby z dniem [...] lutego 2023 r. Rozkazem personalnym z [...] stycznia 2023 r. Komendant WP uwzględnił wniosek policjanta. W dniu [...] lutego 2023 r. skarżący otrzymał ostatnią wypłatę uposażenia, a od [...] lutego 2023 r. skarżącemu ustalono prawo do emerytury.
W świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych organy Policji prawidłowo zastosowały cyt. powyżej przepisy i odmówiły podwyższenia wysokości uposażenia za styczeń i luty 2023 r., ponieważ zgodnie z cyt. powyżej art. 41 ust. 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r. (tj. w wysokości 1 614,69 zł). Nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł obowiązuje do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji, ale w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Skarżący natomiast został zwolniony ze służby w Policji [...] lutego 2023 r., a ostatnie uposażenie otrzymał 1 lutego 2023 r. Słusznie wskazały organy Policji, że nie mogły pominąć przepisów ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 i przyznać podwyżkę uposażenia funkcjonariuszom Policji, którzy tą ustawą nie zostali objęci.
W ocenie Sądu, zasadnie Komendant GP odmówił wyrównania świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby (art. 114 ust. 1 pkt 2, art. 115a, art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 115 ust. 1 oraz art. 110 ust. 1 ustawy o Policji), które zależne są od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, w sytuacji gdy nie uległo waloryzacji ani wyrównaniu.
Sąd podziela również stanowisko Komendanta GP, że kwestia odsetek za opóźnienie wykracza poza kompetencje organu i w tym zakresie właściwie wyeliminowano decyzję z obrotu prawnego, a postępowanie w tym przedmiocie umorzono jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.).
W świetle powyższego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze. Wbrew twierdzeniom skarżącego materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony i zbadany w sposób wyczerpujący, podjęto wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z zasadą ogólną praworządności (art. 6 k.p.a.), mającą walor zasady konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji), organy administracji mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. To zaś implikuje w szczególności powinność rozpoznawania i rozstrzygania spraw przez organy administracji na gruncie obowiązującego aktualnie (tj. na dzień orzekania przez dany organ) stanu prawnego. Z zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa, wyrażonej w art. 8 k.p.a., wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak przeprowadzonego postępowania, mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. W celu realizacji tej zasady, konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli (por. m.in. wyrok NSA z 1 lutego 2024 r. sygn. akt I GSK 1710/22). W niniejszej sprawie powyższe zasady nie zostały naruszone.
Wyrażona natomiast w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu. Skuteczne zarzucenie naruszenia art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej, niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż przeprowadzona przez organy administracji publicznej.
Zdaniem Sądu nie ma również podstaw, aby za uzasadniony uznać zarzut naruszenia art. 8 Konstytucji poprzez jego niezastosowanie i zastosowanie art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, w sytuacji gdy przepis ten jest niezgodny z art. 32 Konstytucji.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 32 Konstytucji wszyscy są równi wobec prawa (ust. 1) oraz zakazuje się dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Konstytucyjna zasada równości nakazuje zatem nakładać jednakowe obowiązki, względnie przyznawać jednakowe prawa podmiotom odznaczającym się tą samą cechą istotną, a jednocześnie dopuszcza, lecz nie wymaga, by nakładać różne obowiązki, względnie przyznawać różne prawa podmiotom, które taką cechę posiadają, oraz podmiotom, które jej nie posiadają. W każdym przypadku podmioty należące niewątpliwie do tej samej kategorii muszą być traktowane równo, a podmioty należące do istotnie różnych kategorii mogą być traktowane różnie (por. wyroki TK z 6 marca 2007 r., P 45/06, OKK ZU nr 3/A/ 2007, poz. 22 i z 23 listopada 2010 r., K 5/10, OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 106). Jeżeli zatem prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości. Różnicowanie podmiotów prawa, charakteryzujących się wspólną cechą istotną, jest dopuszczalne (nie narusza zasady równości), ale warunkiem sine qua non jest jasno sformułowane kryterium, na podstawie którego zróżnicowanie jest dokonywane. Nie wolno dokonywać zróżnicowania według dowolnie ustalonego kryterium. Kryterium to musi mieć charakter relewantny, czyli pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma oraz ma służyć realizacji tego celu i treści. Innymi słowy - wprowadzone różnicowanie musi mieć charakter racjonalnie uzasadniony. Kryterium zróżnicowania musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostają naruszone w wyniku nierównego traktowania podmiotów podobnych. Musi ponadto pozostawać w związku z zasadami, wartościami i normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych. Wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach (zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 23 listopada 2010 r., K 5/10; z 19 kwietnia 2011 r., P 41 /09, OTK ZU nr 3/A/2011, poz. 25; z 18 czerwca 2013 r., K 37/12, OTK ZU, nr 5/A/2013, poz. 60; z 5 listopada 2013 r., K 40/12, OTK ZU nr 8/A/2013, poz. 120; z 17 czerwca 2014 r., P 6/12, niepubl.). Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w art. 32 Konstytucji. Zasada równości nie oznacza swego rodzaju zakazu zróżnicowania przez prawodawcę podmiotów, znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej lub prawnej. Zróżnicowanie może, a nawet powinno być wprowadzane, jeżeli jest uzasadnione innymi wartościami konstytucyjnymi (por. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2792/17).
Zdaniem sądu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 nie ma charakteru dyskryminującego oraz spełnia wskazane wyżej wymagania konstytucyjne. Prawodawca, a w tym przypadku ustawodawca, ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających w dniu 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości. Skarżący w tej dacie posiadał już prawo do emerytury, która od 1 marca 2023r. została zwaloryzowana.
Sąd zobowiązany jest jednocześnie wyjaśnić, że nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w skardze kierując się dyspozycją art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zaznaczenia wymaga, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami tego postępowania i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Mając to na uwadze Sąd stwierdził, że w stanie faktycznym niniejszej sprawie nie było potrzeby przeprowadzania dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do skargi dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.