II SA/Wa 564/20

II SA/Wa 564/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-03-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Góra-Błaszczykowska /przewodniczący/
Janusz Walawski /sprawozdawca/
Tomasz Szmydt
Symbol z opisem
6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne
Straż graniczna
Sygn. powiązane
III OSK 4725/21 - Wyrok NSA z 2024-09-27
Skarżony organ
Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 90 poz 757
art. 113 ust. 5 pkt 1
Ustawa z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do nagrody rocznej oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Straży Granicznej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w dniu [...] grudnia 2019 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] października 2019 w sprawie nieprzyznania S. Z. prawa do nagrody rocznej za 2018 r.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał za organem pierwszej instancji, że funkcjonariusz został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego sygn. Akt [...]. Wyrok stał się prawomocny 3 marca 2019 r.
Stosunek służbowy z funkcjonariuszem został rozwiązany z dniem [...] lipca 2018 r.
Zgodnie z art. 113a ust. 5 pkt 1, ust. 9 i ust. 10 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz.U. z 1990 r. Nr 78, poz. 462 ze zm.), nagroda roczna nie przysługuje w przypadku skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe umyślne.
Funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby należną nagrodę roczną wypłaca się w ostatnim dniu służby.
Funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 9, wobec którego toczy się postępowanie karne lub dyscyplinarne, nagrodę roczną wypłaca się po zakończeniu tego postępowania, z uwzględnieniem ust. 4.
Kompleksowa regulacja prawa do nagrody rocznej funkcjonariuszy Straży Granicznej zawarta w art. 113a ustawy o Straży Granicznej nie przewiduje sytuacji, która zaistniała w niniejszej sprawie. Jednak biorąc pod uwagę systematykę oraz cel tej regulacji właściwym jest zastosowanie w tym przypadku normy ogólnej wynikającej z powyżej przytoczonych przepisów. Przedłużenie postępowania karnego nie może skutkować brakiem możliwości zastosowania tego przepisu i przyznaniem funkcjonariuszowi nagrody rocznej w sytuacji, gdy został on skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, albowiem jego pozycja procesowa zrównana by była z funkcjonariuszami, o których mowa w art 113a ust. 4 ustawy o Straży Granicznej.
S. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2019 r., w której zarzucił organowi naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 113a ust. 5 pkt 1, ust. 9 i ust. 10 ustawy o Straży Granicznej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, który błędnie uznał, że skarżącemu nie należy przyznać nagrody rocznej za rok 2018 r., w sytuacji, gdy skarżącemu z uwagi na zakończenie postępowania karnego winna zostać wypłacona nagroda roczna za rok 2018.
Skarżący podnosząc te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżone decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania.
Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r, poz. 2137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powyżej powołanych przepisów ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).
W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], jak i utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] października 2019 r. odmawiająca przyznania skarżącemu prawa do nagrody rocznej za 2018 r. - nie naruszają obowiązujących przepisów prawa.
Sąd uznał, że organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno przepisów ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, w tym w szczególności art. 113a tej ustawy, jak i regulacji prawnych zawartych w przepisach postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.
Organy Straży Granicznej obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, podejmując przy tym wszelkie możliwe i konieczne zarazem kroki, które niezbędne były do dokładnego i właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.
Jednocześnie, Sąd stwierdził, że zarówno Komendant Główny Straży Granicznej, wydając zaskarżoną decyzję jak i Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, wydając sporne decyzje w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa do nagrody rocznej stronie skarżącej wspomnianej - nie dopuścili się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.
W ocenie Sądu, na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej i spornej decyzji organu pierwszej instancji, należy wyraźnie zauważyć, że zgodnie z art. 113a ust. 5 ustawy o Straży Granicznej, nagroda roczna nie przysługuje w przypadku skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe umyślne;
W rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie ma prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] października 2018 r., sygn. Akt [...] , w którym sąd uznał skarżącego winnym popełnienie przez czynu z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 272 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Jest to niewątpliwie wyrok przypisujący skarżącemu winę popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego.
Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, dysponując określonym - zasadnie uznał, że w świetle regulacji prawnych zawartych w przepisach art. 113 ust. 5 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej, należy stwierdzić, że skarżącemu nie przysługuje sporne świadczenie.
W wyniku dokonania analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i Komendant Główny Straży Granicznej, jako organ odwoławczy, w sposób jednoznaczny wyjaśnili w uzasadnieniu obu spornych decyzji administracyjnych, dlaczego brak jest podstaw do przyznania skarżącemu spornego świadczenia.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy Straży Granicznej obu instancji, działając zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendant Główny Straży Granicznej zawarł, w zgodzie z art. 107 § 3 k.p.a., szczegółowe uzasadnienie faktyczne, odwołując się do dowodów, w oparciu o które dane fakty zostały ustalone. Zdaniem Sądu, ustalone okoliczności faktyczne zostały rozpatrzone w kontekście wszelkich przesłanek mogących uzasadniać prawo do przyznania skarżącemu spornego świadczenia jednakże argumentacja organu przedstawiona w tym zakresie nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń, że przyznając skarżącemu przedmiotowe świadczenie naruszyłby prawo.
Tym samym, skład orzekający uznał również, że zarówno Komendant Główny Straży Granicznej, a wcześniej także Komendant [...] o Oddziału Straży Granicznej, nie dopuścili się w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa, o której mowa w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania przepisu art. 113a ust. 5 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej, wszechstronnie wyjaśnili wszelkie istotne okoliczności dotyczące kontrolowanej sprawy, jak również wyjaśnili w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle wskazanego przepisu - nie zachodzą podstawy do wnioskowanego przez skarżącą uchylenia decyzji obu instancji.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.