II SA/WA 1709/24

II SA/Wa 1709/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Kania /sprawozdawca/
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący/
Mateusz Rogala
Symbol z opisem
6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, Protokolant starszy specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi K.S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. S. (dalej: "Skarżąca") jest uchwała Zarządu Dzielnicy [...] (dalej: "Zarząd Dzielnicy", "organ") z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] o odmowie zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej.
Z akt sprawy wynika, że Skarżąca w dniu [...] stycznia 2024 r. złożyła do Urzędu Dzielnicy [...] wniosek o zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...].
W uzasadnieniu wniosku przedstawiła swoją sytuację życiową podając, że w 2018 r. ukończyła terapię dla osób uzależnionych. Wcześniej, wielokrotnie korzystała z pomocy znajomych, przebywała również w ośrodkach dla bezdomnych oraz w schronisku dla kobiet. Obecnie nadal korzysta z pomocy specjalisty w ramach terapii indywidualnej.
Podniosła również, że od ponad dwóch lat syn nie utrzymuje z nią kontaktu, a innej rodziny nie ma. Wskazała też, że jest osobą schorowaną, której potrzeby mieszkaniowe nie zostały zaspokojone.
Powołaną na wstępie uchwałą Zarząd Dzielnicy rozstrzygnął, że Skarżąca nie została zakwalifikowana do udzielenia pomocy mieszkaniowej (§ 1). Wykonanie uchwały organ powierzył Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...]. (§ 2). Określił, że uchwała podlega publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej m.st. Warszawy oraz, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3).
Podstawę prawną uchwały stanowił § 6 pkt 8 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. nr XLVI/1422/2008 w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r., poz. 6725), dalej: "uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. nr XLVI/1422/2008", oraz § 35 ust. 1, § 4, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1, § 7 ust. 1 pkt 1, § 32 ust. 1 pkt 6 w związku z ust. 8 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r. poz. 14836 ze zm.), dalej: "uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019".
W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że K. S. zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Właścicielem lokalu jest B. O. (osoba niespokrewniona). Skarżąca jest najemcą części lokalu na podstawie umowy zawartej na czas oznaczony, tj. od dnia [...] grudnia 2023 r. do dnia [...] listopada 2024 r. W piśmie zatytułowanym "wyjaśnienie do załącznika nr 4" wniosku o pomoc mieszkaniową, podpisanym przez B. O. (brak wiarygodności podpisu) znajduje się informacja, że K. S. wynajmuje kuchnię (traktowaną jako pokój z aneksem kuchennym), schowek oraz łazienkę o łącznej powierzchni 12,62 m2.
Organ podkreślił, że w związku z faktem, iż Skarżąca zamieszkuje w lokalu poniżej 2 lat brak jest możliwości zastosowania § 7 ust. 3 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019. Lokal nr [...] przy ul. [...] znajduje się na I piętrze, składa się z 3 pokoi, kuchni, łazienki i wc, wyposażony jest w instalację wodno-kanalizacyjną oraz gazową. Powierzchnia użytkowa ww. lokalu to 72,64 m2, w tym powierzchnia mieszkalna 44,02 m2. W ww. lokalu zamieszkują 2 osoby. W przypadku zamieszkiwania 2 osób kryterium metrażowe wynosi 14 m2 powierzchni mieszkalnej.
Organ wskazał, że średni miesięczny dochód w 1-osobowym gospodarstwie domowym K. S. z okresu 12 miesięcy, tj. od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 30 lutego 2024 r. został udokumentowany i wyniósł 1555,99 zł. Przy czym zgodnie z § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1 ww. uchwały kryterium dochodowe dla 1-osobowego gospodarstwa domowego przy najmie lokalu na czas określony wynosi 1971,00 zł.
Organ zauważył również, że w dniu 27 lipca 2023 r. K. S. oświadczyła, iż na prośbę syna wystąpiła o pozbawienie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] na jego rzecz. Powyższy lokal, według oświadczenia Skarżącej z dnia [...] lipca 2024 r., posiada 60 m2 powierzchni użytkowej, w tym 43 m2 powierzchni mieszkalnej. Skarżąca, jak wynika z uzasadnienia wniosku, nie utrzymuje z synem kontaktu od 2 lat.
Końcowo organ wskazał, że Komisja mieszkaniowa w dniu [...] sierpnia 2024 r. zaopiniowała wniosek negatywnie. Uwzględniając powyższe organ rozstrzygnął jak w sentencji.
Pismem z dnia 2 października 2024 r. K. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę Zarządu Dzielnicy z dnia [...] sierpnia 2024 r. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.
Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 art. 75 § 1, art. 77 § 1, art 78 § 1, art. 80 § 1 i art 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), dalej: "k.p.a.", poprzez niewyjaśnienie okroczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającą na tym, iż bezpodstawnie przyjęto, że Skarżąca przekracza kryterium metrażowe w sytuacji, gdy wynajmuje ona na rynku prywatnym jeden pokój o powierzchni 8,46 m2, a więc spełnia warunki do przyznania jej pomocy mieszkaniowej.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, iż Zarząd Dzielnicy nie podjął próby wnikliwego przeanalizowania warunków mieszkaniowych i sytuacji życiowej Skarżącej. Dopuścił się tym samym rażącego naruszenia swoich obowiązków oraz naruszenia prawa Skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej.
Wskazała, iż wynajmuje część mieszkania, wyraźnie wyodrębnioną od pozostałej części, posiadającą oddzielne wejście z klatki schodowej. Zaznaczyła, iż kwestię tę podnosiła w swoim piśmie wynajmująca – B. O. Pomimo tego organ uwzględnił metraż całego mieszkania, co nie odpowiada rzeczywistości, bowiem kolejne pomieszczenia zajmowane są przez inną osobę, która prowadzi odrębne gospodarstwo domowe.
Dalej Skarżąca wskazała, że konstytucyjnym obowiązkiem gminy, wynikającym wprost z art. 75 Konstytucji RP jest zapewnienie realizacji potrzeb mieszkaniowych, czego Zarząd Dzielnicy uporczywie odmawia, nie uznając jej prawa do uzyskania lokalu z mieszkaniowego zasobu [...].
Na zakończenie podniosła, że przepisy uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019 muszą pozostawać w zgodzie z Konstytucją RP i wywodzić się z ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 725 ze zm.). Nie można stosować procedur krzywdzących dla obywatela przez odmowę zaspokojenia uzasadnionych i chronionych prawem potrzeb mieszkaniowych.
W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej uchwale.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a."., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który to przepis w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
Zaskarżona uchwała stanowi akt, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zgodnie z ww. przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Do zaskarżenia tego typu aktów zastosowanie ma art. 53 § 2a p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie.
Uznając, że skarga jest dopuszczalna wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ. CBOSA) określił, iż uchwała Zarządu Dzielnicy w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. NSA stwierdził ponadto, że jest to rozstrzygnięcie indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Jakkolwiek powyższy pogląd został wyrażony przez NSA na podstawie przepisów uprzednio obowiązującej uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.), to jednak zachowuje aktualność na gruncie niniejszej sprawy.
Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Odnośnie do aktów organów gmin, przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Argumentując a contrario do treści art. 91 ust. 4 u.s.g., stanowiącego, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że wydano je z naruszeniem prawa, należy przyjąć, że każde istotne naruszenie prawa uchwałą lub zarządzeniem organu gminy oznacza ich nieważność (por. T. Woś (w:) T. Woś., H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012 r., s. 761-762).
W piśmiennictwie i orzecznictwie do istotnego naruszenia prawa zalicza się naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę jego podejmowania. Innymi słowy, za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być akceptowane w demokratycznym państwie prawnym, zwłaszcza gdy podjęty akt pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny. Samorząd terytorialny, 2001, z. 1-2; wyrok NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 679/12; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. II OSK 2674/19; wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2023 r. sygn. akt III OSK 1921/22; publ. CBOSA).
W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. rozstrzygająca o niezakwalifikowaniu Skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej, została wydana z istotnym naruszeniem prawa, tj. przepisów uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., nr XXIII/669/2019 oraz zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które to zasady mają zastosowanie w sprawach rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu należącego do mieszkaniowego zasobu gminy (por. wyroki NSA: z dnia 4 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2151/16; z dnia 19 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 2081/21; publ. CBOSA).
Zgodnie z § 4 ww. uchwały pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 oraz warunki określone w § 7, z zastrzeżeniem § 8 i 9. Z przepisu tego wynika, że przyznanie pomocy mieszkaniowej jest uzależnione od spełnienia dwóch zasadniczych kryteriów: dochodowego, określonego w § 5 uchwały oraz metrażowego, określonego w § 7 uchwały.
Zgodnie z w § 5 ust. 1 uchwały łączny dochód uprawniający do uzyskania pomocy mieszkaniowej nie może przekraczać iloczynu wartości, o której mowa w art. 7a ust. 1 pkt 2 ustawy o finansowym wsparciu oraz odpowiedniej wartości procentowej, o której mowa w ust. 2. Wartość procentowa, o której mowa w ust. 1, wynosi 25% - w przypadku obliczania dochodu uprawniającego do najmu socjalnego lokalu, a w przypadku osób, które jednocześnie spłacają zadłużenie z tytułu opłat za używanie lokalu Miasta - 35% (ust. 2 pkt 1).
Stosownie natomiast do § 5 ust. 3 uchwały o formie udzielenia pomocy mieszkaniowej decyduje wysokość dochodu gospodarstwa domowego, z wyłączeniem § 12 ust. 1 pkt 4, 5, § 13 ust. 1, § 25 ust. 1 pkt 1 lit. a lub b, z zastrzeżeniem ust. 3a.
Jak prawidłowo ustalił organ, średni miesięczny dochód w 1-osobowym gospodarstwie domowym Skarżącej w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 29 lutego 2024. wyniósł 1555,99 zł, co oznacza, że Skarżąca jest uprawniona do najmu socjalnego lokalu z mieszkaniowego zasobu [...], bowiem kryterium dochodowe dla 1-osobowego gospodarstwa domowego przy najmie lokalu na czas oznaczony wynosi 1971,00 zł.
Przepis § 7 ust. 1 uchwały stanowi, że przez warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy, z zastrzeżeniem ust. 2-6, uznaje się sytuację, w której gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego łączna powierzchnia mieszkalna w przypadku zamieszkiwania 1 osoby w lokalu wynosi nie więcej niż 10 m2, zaś w przypadku zamieszkiwania 2 osób w lokalu wynosi nie więcej niż 14 m2, powiększone o dodatkowe 6 m2 na każdą kolejną osobę zamieszkującą w lokalu.
Zgodnie natomiast z § 7 ust. 3 uchwały jeżeli jeden lub więcej pokoi w lokalu zajmowanych jest przez osoby niespokrewnione z gospodarstwem domowym wnioskodawcy, które prowadzą odrębne gospodarstwa domowe, to dla oceny warunków zamieszkania kwalifikujących wnioskodawcę do ich poprawy stosuje się odpowiednio § 7 ust. 1, przy czym przy obliczaniu powierzchni liczy się wyłącznie powierzchnię wynajmowanego pokoju przez gospodarstwo domowe wnioskodawcy, o ile wnioskodawca nie jest uczniem lub studentem i co najmniej od 2 lat zamieszkuje w wynajmowanym pokoju na podstawie odrębnej umowy najmu oraz przez ostatnie 2 lata rozlicza podatek dochodowy od osób fizycznych w urzędzie skarbowym na terenie Miasta.
Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca zamieszkuje część lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] na podstawie umowy najmu zawartej z osobą fizyczną na czas oznaczony ([...] grudnia 2023 r. – [...] listopada 2024 r.). Lokal ten składa się z 3 pokoi, kuchni, łazienki oraz wc o łącznej powierzchni 44,02 m2 oraz powierzchni mieszkalnej 28,62 m2. Przedmiot najmu, zgodnie z ww. umową, stanowi kuchnia (określana jako pokój z aneksem kuchennym), przedpokój oraz schowek (wykorzystywany jako łazienka) o łącznej powierzchni 12,62 m2. Pozostałą część mieszkania, zgodnie z oświadczeniem wynajmującej z dnia 15 maja 2024 r., zajmuje inna osoba. Z załącznika nr 4 do wniosku o pomoc mieszkaniową wynika, że do zamieszkiwania zostały zgłoszone dwie osoby, co potwierdził zarządca nieruchomości.
W sprawie zachodzi zatem sytuacja, o której mowa § 7 ust. 3 uchwały, tj. jeden lub więcej pokoi w lokalu zajmowanych jest przez osobę niespokrewnioną z gospodarstwem domowym Skarżącej, która to osoba prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Nie zachodzą jednak podstawy do zastosowania tego przepisu, bowiem Skarżąca nie zamieszkuje w wynajmowanym pokoju na podstawie odrębnej umowy najmu co najmniej od dwóch lat. Skarżąca, jak wynika z akt sprawy, umowę najmu części ww. lokalu zawarła w dniu [...] grudnia 2023 r., w więc w dacie wydania zaskarżonej uchwały, okres dwóch lat, o którym mowa w ww. przepisie, jeszcze nie upłynął.
Podkreślić przy tym należy, że z okoliczności faktycznych sprawy nie wynika, aby przedmiotem najmu w przypadku Skarżącej był odrębny lokal mieszkalny. Jest to bowiem część opisanego wyżej mieszkania, zaś sam fakt, że Skarżąca dysponuje oddzielnym wejściem do tej części, nie zmienia dokonanej przez organ, prawidłowej oceny, że w świetle § 7 ust. 1 i ust. 3 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019r., nr XXIII/669/2019, kryterium metrażowe nie zostało w niniejszej sprawie spełnione.
Zgodnie z § 32 ust. 1 pkt 6 ww. uchwały wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej m.in. warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach.
Stosownie natomiast do § 32 ust. 8 uchwały podstawą odmowy zakwalifikowania wniosku do udzielenia pomocy mieszkaniowej może być potwierdzenie nieprawdy w złożonych oświadczeniach i dokumentach, jak również dodatkowe informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 1 oraz niezłożenie dokumentów i oświadczeń w wyznaczonym terminie określonym na podstawie § 31 ust. 1a.
Z akt sprawy wynika, że syn skarżącej jest właścicielem lokalu nr [...] przy ul. [...] o powierzchni użytkowej 60 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 43m2. Okoliczności te nie pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w świetle powołanych przepisów. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zobowiązani do zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych są w pierwszej kolejności członkowie najbliższej rodziny wnioskodawcy, zwłaszcza jeśli ich warunki mieszkaniowe pozwalają na zabezpieczenie tychże potrzeb.
Biorąc powyższe pod uwagę organ miał podstawy do tego aby podjąć rozstrzygnięcie o niezakwalifikowaniu Skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu m.st. Warszawy.
Powyższej oceny nie podważają zarzuty skargi. Organ nie naruszył art. 7 k.p.a., bowiem ustalił i rozważył w świetle ww. uchwały okoliczności faktyczne, istotne dla podjęcia rozstrzygnięcia.
W sprawie nie doszło do naruszenia pozostałych, wymienionych w skardze przepisów postępowania administracyjnego, w tym reguł postepowania dowodowego określonych w art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem nie miały one zastosowania w sprawie. Procedura postępowania z wnioskami o udzielenie pomocy mieszkaniowej określona została w § 32 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019. Stosownie do określonych w tym przepisie regulacji organ podjął wszystkie niezbędne czynności w celu przeprowadzenia analizy, o której mowa w § 32 ust. 1 i prawidłowo rozstrzygnął sprawę na podstawie § 7 ust. 1 i 3 oraz § 32 ust. 1 pkt 6 i ust. 8 uchwały. Brak było zatem postaw do uwzględnienia skargi i wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.