II SA/Wa 560/16

II SA/Wa 560/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-09-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2016-04-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Kwiecińska /sprawozdawca/
Ewa Pisula-Dąbrowska
Maria Werpachowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Stopnie i tytuły naukowe
Sygn. powiązane
I OSK 92/17 - Wyrok NSA z 2018-11-20
Skarżony organ
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 84 poz 455
art. 33 ust. 2
Ustawa z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o  stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw
Dz.U. 2016 poz 718
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska (sprawozdawca), Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant referent stażysta Agnieszka Cudna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2016 r. w sprawie ze skargi H.W. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora nauk humanistycznych oddala skargę
Uzasadnienie
Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 21 ust. 2 w związku z art. 27 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.), zwana dalej ustawą o stopniach naukowych i tytule naukowym, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie odmowy poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora nauk humanistycznych [...] H. W.
W uzasadnieniu decyzji organ zaznaczył, że Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji, po zapoznaniu się z odwołaniem strony od uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się przeciw przyjęciu odwołania i uchyleniu zaskarżonej uchwały Rady Wydziału, której dotyczy wniosek. Za przyjęciem odwołania i uchyleniem decyzji: głosowało 2 członków Komisji, przeciw 31, 3 osoby i wstrzymały się od głosu.
Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, wypowiedziało się przeciw przyjęciu odwołania i uchyleniem zaskarżonej uchwały Rady Wydziału. W głosowaniu tajnym za przyjęciem odwołania i uchyleniem decyzji oddano 0 głosów, przeciwko - 9 głosów, nikt nie wstrzymał się od głosu.
Centralna Komisja nie znalazła wystarczających podstaw do uznania, że strona spełnia wymagania określone w przepisach art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Organ stwierdził, że strona nie posiada osiągnięć naukowych znacznie przekraczających wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym. Centralna Komisja uznała, że wybór recenzentów w tym postępowaniu był właściwy. Wszyscy czterej recenzenci należą do ścisłej czołówki polskich psychologów zdrowia.
Organ zaznaczył, że H. W. oskarżyła jednego z recenzentów o to, że zapożyczył od niej fragment jej dorobku naukowego, jednak ta okoliczność została zgłoszona dopiero wówczas, kiedy strona otrzymała recenzję negatywną.
Organ zaznaczył, że powyższa kwestia była rozpatrywana przez Zespół ds. Dobrych Praktyk Akademickich przy Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego, który nie potwierdził zarzutu strony. Wobec powyższego zarzut o stronniczości recenzji jest nieuzasadniony.
Zdaniem Centralnej Komisji wszystkie recenzje wydane w tym przewodzie spełniają wymogi ustawowe, zostały starannie przygotowane, nie naruszają także ogólnie przyjętych standardów.
Organ nie zgadza się ze stanowiskiem strony, że głosy wstrzymujące się nie powinny być odczytywane jako negatywne. Ten argument nie może to być podstawą do uznania zasadności odwołania.
Organ odniósł się też do zarzutu stronniczości recenzji. Zdaniem organu użycia przez recenzentkę w nazwie swojego modelu zdrowia terminu "holistyczny" nie można oceniać jako plagiatu, gdyż wspomniany termin nie jest zastrzeżony i stosuje go wielu naukowców w różnych dyscyplinach naukowych.
Centralna Komisja uznała, że dorobek naukowy H. W. jest zbyt skromny i lokalny. Większość artykułów została opublikowana w pracach zbiorowych, natomiast brakuje publikacji w czasopismach międzynarodowych. Centralna Komisja nie znalazła wystarczających podstaw do uznania, że strona spełnia wymagania określone w przepisach art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, zatem wniosek o nadanie tytułu naukowego profesora został wysunięty przedwcześnie.
H. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2015 r. W treści skargi skarżąca zażądała uchylenia wskazanej decyzji oraz uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.
Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:
‒ art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym przez przyjęcie, że nie posiada ona osiągnięć naukowych znacznie przekraczających wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym,
‒ art. 35 ust. 3 ustawy poprzez zaniechanie zasięgnięcia opinii co najmniej dwóch recenzentów,
‒ art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym przez błędy w ustaleniach faktycznych oraz brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego,
‒ § 20 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 września 2011 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora przez bezpodstawne przyjęcie, że recenzje przygotowane przez [...] A. L. i [...] J. O. zawierają uzasadnioną ocenę wymagań określonych w art. 26 ustawy.
Skarżąca podkreśliła, że wniosek o wszczęcie postępowania w przedmiocie nadania tytułu naukowego złożyła w dniu [...] lutego 2012 r.
W przeprowadzonym postępowaniu powołanych zostało czterech recenzentów dwie recenzje były pozytywne, dwie negatywne). Recenzje negatywne zostały przygotowane przez [...] A. L. i [...] J. O. Skarżąca zaznaczyła, że drugi z wymienionych recenzentów pozostaje z nią w konflikcie, który ma źródło w zarzucie dotyczącym zapożyczenia z dorobku skarżącej bez wskazania tego zapożyczenia.
Obydwie negatywne recenzje, zdaniem skarżącej, uchylają się od oceny całości dorobku naukowego i ograniczają się wyłącznie do oceny dorobku po habilitacji. Jednocześnie zawierają wnioski niedopuszczalne, bowiem odwołują się do zmiany ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw oraz do nowych wymagań stawianych przez tę ustawę.
Zdaniem skarżącej ze względu na datę złożenia wniosku, na podstawie art. 33 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, do postępowania w sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy w brzmieniu pierwotnym.
Ponadto oczekiwanie na stanowisko Zespołu do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich odnośnie bezstronności recenzenta spowodowało przewlekłość postępowania o charakterze rażącym. W treści skargi skarżąca podkreśliła, że ww. Zespół wskazał, że to Rada Wydziału jest podmiotem właściwym do oceny recenzji. Zatem nieprawdą jest, że Zespół ten nie potwierdził zarzutu bezprawności recenzji, bowiem w ogóle nie przedstawił merytorycznego stanowiska w tej sprawie.
W niniejszym postępowaniu w sposób nieprawidłowy dokonany został wybór recenzentów, bowiem została nim osoba, co do której istniała uzasadniona wątpliwość co do jej bezstronności. Naruszone zostało prawo skarżącej do czterech obiektywnych i bezstronnych recenzji.
W postępowaniu odwoławczym Centralna Komisja powołała dwóch recenzentów (tzw. superrecenzentów). Centralna Komisja zleca superrecenzentom ocenę postępowania przed organem I instancji, co, zdaniem skarżącej, narusza art. 35 ust. 3 ustawy. Pismo [...] I. H. nie jest recenzją dorobku skarżącej. Nie kończy się żadną konkluzją, nie analizuje żadnych aspektów dorobku naukowego. [...] I. H. zajmuje się natomiast prawidłowością postępowania przed organem I instancji i ocenia kwalifikacje merytoryczne recenzentów.
[...] J. B., przeprowadził analizę ilościową dorobku skarżącej oraz analizę publikatorów, w których dorobek ten jest zawarty. [...] J. B. uchyla się od oceny jakościowej dorobku skarżącej, wskazując, że nie jest specjalistą z zakresu psychologii zdrowia.
Skarżąca wskazała, że Centralna Komisja podejmuje uchwały po zasięgnięciu opinii recenzenta (niekiedy dwóch recenzentów przy czym choć jeden recenzent musi być spoza składu Komisji). Organ prowadzi też własne postępowanie dowodowe, które ograniczone jest do postępowania opiniodawczego. Wobec powyższego organ ma obowiązek stosowania w prowadzonym postępowaniu przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Organ ma obowiązek dokonania oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed Radą Wydziału oraz zebranego w postępowaniu odwoławczym. Centralna Komisja ma obowiązek skontrolowania prawidłowości zaskarżonej uchwały, zatem najpierw dokonuje oceny dorobku naukowego kandydata do stopnia naukowego i jego rozprawy naukowej.
Zdaniem skarżącej Centralna Komisja ma obowiązek uzyskania dwóch recenzji, w których powinna być dokonana merytoryczna oceny dorobku kandydata w ujęciu ilościowym i jakościowym. Z art 26 ust. 1 ustawy, a także z § 20 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wynika, że uzyskanie tytułu profesora zależy od osiągnięć naukowych w ogóle, jednak przede wszystkim od dorobku wypracowanego po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego. Skarżąca zauważa, że opinie [...] L., [...] O. i [...] B. nie oceniają całego dorobku, analizują natomiast wyłącznie osiągnięcia po habilitacji.
Wobec powyższego uchybienie przepisom postępowania, jakich dopuściła się Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, doprowadziło do naruszenia art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym w brzmieniu pierwotnym przez błędne przyjęcie, że skarżąca nie posiada osiągnięć naukowych znacznie przekraczających wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał twierdzenia zawarte w treści zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Jednak nie każde naruszenie prawa przez organ administracji publicznej daje Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) określa, w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu.
Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być wyłącznie decyzja ostateczne (art. 52 P.p.s.a.). Sąd może wprawdzie, uchylając zaskarżoną decyzję, uchylić również decyzję ją poprzedzającą, co nie zmienia faktu, że przedmiotem oceny prawnej Sądu jest przede wszystkim decyzja zaskarżona. Z tego powodu to ta głównie decyzja winna odpowiadać w pełni wymogom nie tylko merytorycznym, ale i proceduralnym.
Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego ma wyjątkowy charakter wynikający ze specyfiki tych spraw. W pierwszej kolejności celowe jest zwrócenie uwagi na zawarte w art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym odesłanie jedynie do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w dodatku wyłącznie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że niektóre przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie znajdą zastosowania.
Na podkreślenie zasługuje przy tym, że w ramach postępowania sądowego nie dochodzi do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i jego wartości naukowej.
W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania o nadanie tytułu nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.
Aby taka ocena była możliwa koniecznym jest ustalenie, która wersja przepisów powyższej ustawy miała w sprawie zastosowanie. Pamiętać bowiem należy, że na podstawie ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 84, poz. 455 ze zm.), z dniem 1 października 2011 r. zmianie uległo szereg przepisów ustawy o stopniach naukowych, tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.
Z uwagi na fakt, że wniosek skarżącej został złożony w dniu [...] lutego 2012 r. w okolicznościach przedmiotowej sprawy istotny jest przepis art. 33 ust. 2 ww. ustawy z dnia 18 marca 2011 r., będący przepisem przejściowym, który zapewnia zainteresowanym do 30 września 2013 r. możliwość wyboru przepisów, jednocześnie materialonoprawnych i proceduralnych – dotychczasowych albo nowych, według których ma toczyć się postępowanie w ich sprawie.
Niewątpliwie mankamentem skarżonej decyzji jest brak wyraźnego wskazania, z jakiej daty przepisy mają zastosowanie w sprawie. Analiza ich treści (przed i po zmianie ustawy) wskazuje, że organ procedował w oparciu o stan prawny sprzed 1 października 2011 r. Ponadto zarówno w petitum zaskarżonej decyzji, jak i w jej uzasadnieniu organ wskazał na tekst pierwotny ustawy zawarty w Dzienniku Ustaw z 2003 r. Nr 65, poz. 595.
W konsekwencji przyjąć należy, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znalazły przepisy tak materialne, jak i procesowe ww. ustawy wg stanu sprzed 1 października 2011 r., jak również przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15, poz. 128 ze zm.).
Postępowania o nadanie tytułu profesora jest dwuetapowe. Pierwszym jego etapem jest postępowanie prowadzone przed radą jednostki organizacyjnej uprawnionej do przeprowadzenia tego postępowania, drugim natomiast postępowanie przed Centralną Komisją. Przepis § 20 ust. 1 ww. rozporządzenia określa szczegółowo dokumenty i informacje, które muszą zostać przedstawione przez osobę, wobec której ma zostać wszczęte postępowanie o nadanie tytułu profesora.
Zgodnie z § 20a ust. 1 ww. rozporządzenia rada jednostki organizacyjnej, na podstawie dokumentów, o których mowa w art. 20 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy podejmuje uchwały, określone w art. 27 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy. Stosownie natomiast do art. 27 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym czynności postępowania w sprawach o nadanie tytułu profesora kończą się uchwałami rady w przedmiocie:
1) wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora;
2) wyznaczenia recenzentów;
3) poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora.
Rada jednostki organizacyjnej może powołać, spośród jej członków posiadających tytuł profesora, zespół w celu przygotowania wniosków dotyczących czynności postępowania, o których mowa w art. 27 ust. 3 ustawy (§ 22a ww. rozporządzenia), a więc m.in. wniosków co do wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że wszczęcie czynności postępowania w sprawie nadania tytułu profesora, nie obliguje rady do podjęcia uchwały o wszczęciu postępowania. Z przepisów nie wynika też, aby rada była związana wnioskami zespołu (komisji), skoro powołanie tego ciała o charakterze opiniodawczym, nie jest obligatoryjne.
Charakter i zawartość dokumentów, jakie obowiązana jest przedłożyć osoba pretendująca do tytułu profesora, a których analiza ma stanowić podstawę do podjęcia uchwały o wszczęciu bądź odmowie wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora, pozwala na uznanie, że na tym etapie procedowania rada ocenia czy zasadniczo przedstawiony dorobek naukowo-badawczy oraz osiągnięcia dydaktyczne spełniają przesłanki z art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach i tytułach.
W rozpoznawanej sprawie powołanych zostało czterech recenzentów. Dwie recenzje były pozytywne, a dwie negatywne. Recenzje negatywne zostały przygotowane przez [...] A. L. i [...] J. O. W oparciu o te cztery recenzje Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] podjęła w dniu [...] czerwca 2013 r. uchwałę o braku poparcia wniosku skarżącej o nadanie tytułu profesora.
Od uchwały tej skarżąca wniosła odwołanie do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. W aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego datę doręczenia uchwały skarżącej, brak jest także dowodu potwierdzającego datę wniesienia odwołania zawartego w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. W toku postępowania sądowoadministracyjnego Centralna Komisja w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. wyjaśniła, że dokumenty te nie zachowały się. Wojewódzki Sąd z uwagi na fakt, iż termin do wniesienia odwołania wynosi 1 miesiąc a [...] i [...] lipca 2013 r. stanowiły odpowiednio sobotę i niedzielę, uznał za odwołanie z dnia [...] lipca 2013 r. zostało wniesione w terminie.
Zwrócić należy uwagę, iż charakter postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją nie jest identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej prowadzonego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania w sprawie nadania stopni i tytułów naukowych. Komisja, poza oceną legalności zaskarżonej uchwały Rady Wydziału, przeprowadza własne postępowanie, co wynika wprost z art. 35 ww. ustawy, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio, a nie wprost (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2007 r., I OSK 1661/06, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).
Odrębność ta to przede wszystkim pominięcie udziału strony w postępowaniu przed Centralną Komisją oraz swoiste postępowanie dowodowe ograniczone tylko co do pewnych środków dowodowych. W postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji (por. wyrok NSA z 27 października 2006 r., I OSK 192/06, publ. https://cbois.nsa.gov.pl)
W rozpoznawanej sprawie Centralna Komisja uzyskała dwie recenzje. Recenzje te sporządzone zostały przez [...] J. B. (opinia jednoznacznie negatywna) i [...] I. H. (opinia pozytywna). Opinie te zostały przedstawione i omówione na posiedzeniu Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych, która oceniała, że dorobek naukowy skarżącej nie spełnia ustawowych kryteriów, gdyż jest zbyt skromny, lokalny, większość jej artykułów została opublikowana w pracach zbiorowych. Uchwała Sekcji zaprezentowana została, wraz z argumentacją znajdującą odzwierciedlenie w protokole z [...] listopada 2015 r., na posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Oznacza to, że organ procedował w przedmiotowej sprawie zgodnie z wymogami wynikającymi z ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.
W postępowaniu tym powołane w skardze przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. nie mogły mieć zastosowania wprost, właśnie z uwagi na specyficzny charakter tego postępowania, na co zwrócił również uwagę NSA w przywołanym wyroku z 27 października 2006 r., co czyni zarzut ich niezastosowania niezasadnym. Z tych samych powodów nieuprawniony jest zarzut naruszenia tych przepisów.
Wyjaśnić należy, że decyzja Centralnej Komisji podejmowana jest w głosowaniu tajnym, co w zdecydowany sposób utrudnia sporządzenie jej uzasadnienia. Decyzja poddana w przedmiotowej sprawie kontroli Sądu zawiera jednak wystarczającą argumentację, pozwalającą na ocenę jej legalności. Wynika z niej w sposób jednoznaczny, dlaczego Centralna Komisja uznała stanowisko Rady Wydziału odmawiające poparcia wniosku o nadanie skarżącej tytułu profesora za słuszne. Oceniła bowiem, że dorobek naukowy skarżącej nie spełnia ustawowych kryteriów, albowiem dorobek ten jest niewystarczający w kontekście cytowanego powyżej art. 26ust. 1 ustawy.
Centralna Komisja odniosła się też do zastrzeżeń skarżącej formułowanych w stosunku do postępowania przed Radą Wydziału, nie uznając ich słuszności. W szczególności Centralna Komisja odniosła się do kwestii obiektywizmu jednej z recenzentek, wyjaśniając, że sprawa zapożyczenia fragmentu dorobku naukowego skarżącej była badana przez Zespół do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich przy MNiSW, który nie potwierdził tego zarzutu.
Odnosząc się do kwestii zakresu badanego dorobku naukowego, przypomnieć należy, iż stosownie do art. 26 ust. 1 ustawy tytuł profesora może być nadany osobie, która uzyskała stopień doktora habilitowanego, ma osiągnięcia naukowe lub artystyczne znacznie przekraczające wymagania w przewodzie habilitacyjnym oraz posiada poważne osiągnięcia dydaktyczne, w tym kształcenie kadry naukowej lub artystycznej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Z kolei w myśl § 20 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, osoba wobec której ma zostać wszczęte postępowania o nadanie tytułu profesora, przedstawia wykaz osiągnięć w pracy naukowo-badawczej ze szczególnym uwzględnieniem okresu po uzyskaniu tytułu doktora habilitowanego oraz ze wskazaniem, które z tych osiągnięć kandydat uznaje za najważniejsze.
Z art. 26 ust. 1 ustawy, co zostało uszczegółowione w § 20 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, wynika, iż uzyskanie tytułu profesora zależy od osiągnięć naukowych w ogóle, jednak przede wszystkim po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego. Wskazuje na to użyte w art. 26 ust. 1 sformułowanie "osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym", a także w § 20 ust. 1 pkt 3 "wykaz osiągnięć w pracy naukowo-badawczej ze szczególnym uwzględnieniem okresu po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego" (por. wyrok NSA z 7 października 2014 r., sygn. akt I OSK 1425/14, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).
Dlatego też nie można podzielić argumentów skarżącej, że wskazane przepisy nakazują recenzentom ocenę całego dorobku naukowego. Rację ma natomiast organ wskazując, iż w postępowaniu profesorskim bada się przede wszystkim dorobek pohabilitacyjny.
Reasumując, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego a także przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.