II SA/Wa 552/24

II SA/Wa 552/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-09-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-04-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Kozub-Marciniak
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący sprawozdawca/
Iwona Maciejuk
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 września 2024r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2024r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
I. Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. reprezentowane przez członków zarządu S. O. i B. W. (zwane dalej "Skarżącym") wystąpiło do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (zwany dalej "GDDKiA") wnioskiem z [...] lipca 2017r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci "skanu ugody zawartej pomiędzy GDDKiA a [...] (o której mowa w tekście: http ://www. gddkia.gov. pl/pl/a/26149/Ugoda-pomiedzy-GDDKiA-a-firma- [...]zawarta)".
2. GDDKiA po dokonaniu analizy ww. wniosku uznał, że żądana informacja nie podlega udostępnieniu i decyzją z [...] sierpnia 2017r., odmówił udzielenia wnioskowanej informacji publicznej.
3. Skarżący pismem z [...] września 2017r. wniósł skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 stycznia 2018r. sygn. akt II SA/Wa 1631/17 uchylił ww. decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r., poz. 1634 - zwana dalej "P.p.s.a.").
5. GDDKiA decyzją z [...] marca 2019r. odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.
6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 listopada 2019r. sygn. akt II SA/Wa 1049/19 oddalił skargę Skarżącego na ww. decyzję GDDKiA z [...] marca 2019r.
7. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 lipca 2023 r. sygn. akt. III OSK 2462/21 uchylił, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Skarżącego, ww. wyrok WSA w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
8. WSA w Warszawie wyrokiem z 4 października 2023r. sygn. akt II SA/Wa 1447/23 uchylił ww. decyzję GDDKiA z [...] marca 2019r., stwierdzając naruszenie zasady praworządności przez wskazanie niewłaściwej podstawy prawnej odmowy udzielenia informacji publicznej.
9. GDDKiA, po ponownym rozpatrzeniu ww. wniosku Skarżącego, decyzją z [...] lutego 2024 r. nr [...] odmówił udzielenia informacji publicznej w postaci "skanu ugody zawartej pomiędzy GDDKiA a firmą [...] (czyli ugody, o której mowa w tekście: http://www. gddkia.gov. pl/pl/a/26149/Ugoda-pomiedzy-GDDKiA-a- firma-[...]-zawarta)".
GDDKiA w uzasadnieniu przytoczył treść art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r., poz. 902, zwana dalej "u.d.i.p."), art. 61 ust. 3 Konstytucji RP i art. 11 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2022r., poz. 1233, zwana dalej "u.z.n.k.") oraz art. 72¹ § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2023r., poz. 1610).
Zdaniem GDDKiA w ugodzie, której udostępnienia domagał się Skarżący, zastrzeżono, że zobowiązania wynikające z Umowy o organizacji negocjacji z [...] kwietnia 2016r. wraz z aneksem nr 1 z [...] kwietnia 2017r. (dalej łącznie zwana "Umową NDA") są wiążące i znajdują zastosowanie do ugody. Treść ugody stanowi bowiem informację dotyczącą Negocjacji, objętą wyłączeniem jawności na podstawie postanowień umowy NDA. GDDKiA, zgodnie z art. 5(i) Umowy NDA - zobowiązała się do nieujawniania i nieudostępniania informacji dotyczących Negocjacji jakiejkolwiek innej osobie, spółce lub innemu dowolnemu podmiotowi (każdy zwany dalej "Osobą"). Strony umowy w toku negocjacji wyraziły więc wolę nieudostępniania informacji związanych z zawartymi umowami. GDDKiA wobec tego jest obowiązany do nieujawniania i nieprzekazywania umów innym osobom i do niewykorzystywania tych informacji dla własnych celów.
Dodatkowo przedsiębiorcy - członkowie konsorcjum, którego liderem jest chińska spółka budowlana [...], podpisując Umowę NDA, podjęli działania zmierzające do wyeliminowania możliwości dotarcia informacji do osób trzecich. W Umowie NDA zastrzeżono poufność negocjacji, a osoby uczestniczące w negocjacjach składały oświadczenia o przystąpieniu do umowy o organizacji negocjacji, zobowiązując się do przestrzegania jej postanowień. Działania te wypełniają więc przesłanki "tajemnicy przedsiębiorstwa" określonej w u.z.n.k.
Zgodnie z orzecznictwem NSA, aby dana informacja podlegała ochronie musi zostać spełniona zarówno przesłanka formalna, jak i materialna. Przesłanka formalna jest spełniona wówczas, gdy zostanie wykazane, iż przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności tych informacji. Nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny. Poufność danych musi być wyraźnie lub w sposób dorozumiany zamanifestowana przez samego przedsiębiorcę. To na nim spoczywa bowiem, w razie sporu, ciężar wykazania, że określone dane stanowiły tajemnicę przedsiębiorcy. Ponadto jak wspomniano wyżej musi zostać spełniona przesłanka materialna tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą, ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnianie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje takie muszą mieć choćby minimalną wartość) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa.
GDDKiA, odnosząc powyższe stanowisko do ugody z [...] maja 2017r. zawartej przez Skarb Państwa - GDDKiA z konsorcjum, którego liderem jest chińska spółka budowlana [...], jako tajemnicy przedsiębiorstwa - stwierdził, że przesłanka formalna została spełniona przez zawarcie Umowy NDA. Członkowie konsorcjum podjęli bowiem działania zabezpieczające informacje zawarte w ugodzie przed ich ujawnieniem. Działania te polegały w szczególności na wspomnianym podpisaniu umowy o zachowaniu poufności przez wszystkie osoby, które brały udział w negocjacjach nad ugodą (Umowa NDA), ograniczeniu kręgu osób w przedsiębiorstwach członków konsorcjum mających dostęp do treści ugody, zabezpieczeniu elektronicznych nośników danych zawierających ugodę oraz jej poszczególne wersje powstające w trakcie negocjacji (stosowanie haseł, ograniczenie dostępu do plików). Postanowienia umowy NDA określające zobowiązanie stron umowy do nieujawniania i nieudostępniania informacji stanowią jednoznaczne działania prawne podjęte w celu zachowania poufności.
GDDKiA w kwestii spełnienia przesłanki materialnej, wyjaśnił, że informacje zawarte w ugodzie dotyczą organizacji i wzajemnych ekonomicznych relacji pomiędzy członkami konsorcjum. Informacje zawarte w ugodzie mają przy tym wartość gospodarczą i mogą być wykorzystane przez konkurentów członków konsorcjum. Informacje te dotyczą rozliczeń o charakterze finansowym i mają wpływ na wyniki finansowe każdej ze spółek wchodzących w skład konsorcjum. Informacje te mają zatem wartość gospodarczą dla konkurentów każdej ze spółek wchodzących w skład konsorcjum. Ujawnienie zobowiązań stron określonych w ugodzie umożliwi bowiem konkurentom ocenę sytuacji prawnej i ekonomicznej członków konsorcjum w zakresie wykraczającym poza standardy rynkowe (umożliwi pozyskanie danych ekonomicznych na temat działalności członków konsorcjum w większym zakresie niż dane ujawniane w sprawozdaniach finansowych i ogólnie dostępnych raportach finansowych). To może realnie umożliwić konkurentom uzyskanie przewagi konkurencyjnej nad członkami konsorcjum na rynku usług budowlanych, zarówno w Polsce, jak i w innych jurysdykcjach. Ujawnienie informacji zawartych w ugodzie naraziłoby zatem członków konsorcjum na poniesienia szkód finansowych i niekorzystne zmiany w zakresie ich pozycji rynkowej. Treść ugody z [...] maja 2017r. określa zobowiązania finansowe przedsiębiorców, co z kolei świadczy o potencjale ekonomicznym przedsiębiorstwa. Ujawnienie takich informacji przedsiębiorstwom konkurencyjnym i kontrahentom (obecnym albo potencjalnym - przyszłym) mogłoby wpłynąć negatywnie na sytuację finansową przedsiębiorstw. Informacje o zobowiązaniach finansowych stanowią bowiem istotne dane z punktu widzenie ekonomicznego.
W ocenie GDDKiA podjęte działania, mające na celu nieujawnianie i nieudostępnianie ugody z [...] maja 2017r., a także informacje - dane zawarte w ugodzie - jednoznacznie przesądzają, że ugoda ta stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, która zgodnie z przepisami powszechnie obwiązującego prawa podlega ochronie prawnej.
10. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. decyzji GDDKiA z [...] lutego 2024r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, z uwagi na naruszenie:
- art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1 u.d.i.p. i art. 10 § 1 k.p.a. - przez uniemożliwienie Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenie się na jego temat;
- art. 16 ust. 2 pkt 2 in fine u.d.i.p. - przez zaniechanie wskazania podmiotu, ze względu na którego dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wydano decyzję;
- art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1 u.d.i.p., art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. - przez wadliwe prowadzenie postępowania dowodowego, a w rezultacie sporządzenie uzasadnienia decyzji w taki sposób, że nie wynika z niego, że zachodzą przesłanki do jej wydania;
- art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. i art. 2 u.z.n.k. - przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji, gdy nie ustalono, czy zachodzą przesłanki do jej wydania.
Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał m.in., że GDDKiA nie wskazał wbrew wyraźnemu wymogowi wynikającemu z u.d.i.p., tożsamości podmiotu ze względu na ochronę dóbr, którego decyzja została wydana. Jest to o tyle istotne, że było to warunkiem do weryfikacji, czy w chwili wydawania decyzji był on przedsiębiorcą w rozumieniu art. 2 u.z.n.k. Rozważania zawarte w uzasadnieniu decyzji nad formalnym i materialnym aspektem tajemnicy przedsiębiorstwa i potrzebą jej ochrony są pozbawione podstaw. Jeśli bliżej nie sprecyzowany podmiot określony we wniosku skarżącego jako firma [...], nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej w Polsce, a więc nie jest przedsiębiorcą, to nie może korzystać z ochrony na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. Brak statusu przedsiębiorcy jest o tyle prawdopodobny, że [...], wedle doniesień prasowych, miał być konsorcjum innych podmiotów i po zawarciu ugody z organem wycofał się z działalności w Polsce.
11. GDDKiA, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, odnosząc się do zawartych w niej zarzutów.
II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
1. skarga jest zasadna.
2. Sąd na wstępie zauważa, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2023r., poz. 2492 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935, ze zm., zwana dalej "P.p.s.a.") Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
Sąd w świetle ww. przepisów, w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., wynika, że Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym zaskarżone akty mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
3. Sąd, mając powyższe przepisy na względzie, uznał, że zaskarżona decyzja - odmawiająca Skarżącemu udostępnienia ww. informacji publicznej – była zgodna z prawem.
W sprawie, z uwagi na prawomocny i wiążący, na mocy art. 153 i art. 170 P.p.s.a., wyrok WSA w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 1447/23, niesporną okolicznością było to, że spełniony jest zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania u.d.i.p. Podmiot, do którego zwrócił się Skarżący było podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia posiadanej informacji, mającej walor informacji publicznej, jak również wnioskowane przez Skarżącego informacje mieściły się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej. Dotyczyły bowiem ugody, która została zawarta przez GDDKiA oraz wiązała się z dysponowaniem przez ten podmiot mieniem publicznym.
Żadna ze stron postępowania nie miała też wątpliwości, że w świetle art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.
Art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowi bowiem, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Z treści art. 5 u.d.i.p., a także z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wynika, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, zaś ograniczenie to może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w tym przepisie okoliczności. Ograniczenie dostępu do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy ma charakter wyjątku od zasady i nie może być wykładane rozszerzająco.
W związku z tym przesłanki, którymi kierował się podmiot odmawiający udostępnienia informacji publicznej – GDDKiA - powinny być wyjaśnione w decyzji odmownej wyczerpująco i precyzyjnie uzasadnionej, z podaniem konkretnych i istotnych w sprawie informacji, wynikających ze znajdujących się w aktach dokumentów, zarówno w świetle ww. przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a.) oraz norm prawa materialnego (art. 5 u.d.i.p. w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Zdaniem Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GDDKiA sprostał wymogom wynikającym z ww. przepisów, wyjaśniając w sposób należyty, z jakiego powodu uznał, że wnioskowane informacje publiczne stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa (posiadając wartość gospodarczą) i jako takie są chronione i nie podlegają udostępnieniu. Powyższe wynika zarówno z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., określającego ograniczenie, jakiemu podlega prawo do informacji publicznej, m.in. ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa, jak również ze wskazanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Umowy NDA, wskazującej, że członkowie konsorcjum podjęli działania zabezpieczające informacje zawarte w żądanej przez Skarżącego ugodzie przed ich ujawnieniem. Działania te polegały w szczególności na wspomnianym podpisaniu umowy o zachowaniu poufności przez wszystkie osoby, które brały udział w negocjacjach nad ugodą (Umowa NDA), ograniczeniu kręgu osób w przedsiębiorstwach członków konsorcjum mających dostęp do treści ugody, zabezpieczeniu elektronicznych nośników danych zawierających ugodę oraz jej poszczególne wersje powstające w trakcie negocjacji (stosowanie haseł, ograniczenie dostępu do plików). Postanowienia umowy NDA, określające zobowiązanie stron umowy do nieujawniania i nieudostępniania informacji, stanowią jednoznaczne działania prawne podjęte w celu zachowania poufności.
Warto zauważyć, że określone informacje podlegają ochronie w ramach tajemnicy przedsiębiorstwa, jeżeli mają dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą w tym znaczeniu, że ujawnione mogłyby być wykorzystane przez innego, konkurencyjnego przedsiębiorcę kosztem interesów posiadacza informacji, z narażeniem go na dający się oszacować i wykazać uszczerbek ekonomiczny. Inaczej mówiąc - sens i potrzeba ochrony określonych informacji w ramach tajemnicy przedsiębiorstwa istnieje wówczas, gdy ujawnienie tych informacji może negatywnie wpłynąć, przynajmniej potencjalnie na interesy przedsiębiorcy, pogarszając, czy zagrażając jego pozycji ekonomicznej względem konkurentów rynkowych. Wynika z tego oczywisty związek pomiędzy ochroną tajemnicy przedsiębiorstwa a warunkami gospodarczymi, w których prowadzi ono swoją działalność. Tej ochrony wymaga przedsiębiorca działający w warunkach rynkowych, których podstawową cechą jest konkurencyjność.
W dotychczasowym orzecznictwie sądowym, na podstawie art. 11 ust. 2 u.z.n.k. formułuje się tezę, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (informacja o określonej treści, mająca wartość gospodarczą) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej, jako niedostępnej dla osób trzecich. Oba te elementy - przesłanki uznania określonej informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa - mają charakter obiektywny. Stwierdzenie ich istnienia nie może się opierać wyłącznie na przekonaniu samego przedsiębiorcy, wymaga odwołania się do konkretnych okoliczności faktycznych.
Uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, powinno zatem zawierać argumentację polegającą na przytoczeniu okoliczności wskazujących, że informacja zasługująca na ochronę ma dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą i że przedsiębiorca podjął odpowiednie kroki zapewniające zachowanie jej w poufności. Nie jest wystarczające samo oświadczenie przedsiębiorcy, że informacje stanowią dla niego wartość gospodarczą. W tej sytuacji, organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w uzasadnieniu decyzji o odmowie udostępnienia tych informacji powinien wyjaśnić, dlaczego konkretne informacje posiadają dla danego przedsiębiorcy określoną wartość gospodarczą i w czym się ona wyraża (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 27 października 2017r. sygn. akt I OSK 3176/15; 10 stycznia 2014r. sygn. akt I OSK 2143/13 – dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi ponadto wykazać, że zachowanie tej tajemnicy w korelacji do konstytucyjnej zasady jawności informacji publicznej, ma większą doniosłość, niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji.
Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja wypełniała, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, ww. wymogi, więc za zasadne nie mogły być uznane zarzuty naruszenia art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1 u.d.i.p., art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. i art. 2 u.z.n.k.
Po pierwsze w zaskarżonej decyzji wyraźnie - wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze – przedsiębiorcę - członków konsorcjum, którego liderem jest chińska spółka budowlana [...].
Po drugie odwołano się do wartości gospodarczej dla przedsiębiorcy pewnych danych, które świadczyły o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazowały jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczyły wierzytelności, odnosiły się do inwestycji, czy też do oszczędności, więc mogły być uznane za "inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów" w rozumieniu art. 11 ust. 2 u.z.n.k.
Po trzecie wskazano, że ww. dane nie były powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji oraz nie były łatwo dostępne dla takich osób.
Po czwarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, że przedsiębiorca - uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi - podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.
Po piąte wskazano istnienie bezpośredniego związku pomiędzy ww. danymi mającymi wartość gospodarczą a prowadzoną działalnością gospodarczą, którą prowadzono w chwili zawierania ugody.
W zaskarżonej decyzji wykazano więc zarówno spełnienie przesłanki formalnej, jak i materialnej z art. 11 ust. 2 u.z.n.k., odwołując się do informacji posiadających wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie były powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie były łatwo dostępne dla takich osób, podnosząc przy tym, że uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął - przy zachowaniu należytej staranności - działania w celu utrzymania ich w poufności. Tym samym możliwe było uznanie, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazano przesłanki wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., więc zarzuty z tego zakresu wyrażone w skardze nie mogły być uznane za zasadne. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika zarówno należyte poczynienie przez GDDKiA ustaleń faktycznych, jak również odniesienie ich do obowiązujących przepisów prawa. Skoro organ ustalił, że doszło przedsiębiorca - członkowie konsorcjum, którego liderem jest chińska spółka budowlana [...] - zawarli Umowę NDA oraz podjęli działania zabezpieczające informacje zawarte w ugodzie przed ich ujawnieniem (w szczególności przez: - podpisanie umowy o zachowaniu poufności przez wszystkie osoby, które brały udział w negocjacjach nad ugodą (Umowa NDA); - ograniczenie kręgu osób w przedsiębiorstwach członków konsorcjum mających dostęp do treści ugody; - zabezpieczenie elektronicznych nośników danych zawierających ugodę oraz jej poszczególne wersje powstające w trakcie negocjacji (stosowanie haseł, ograniczenie dostępu do plików), to możliwe było przyjęcie, że zastosowanie w sprawie miał art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 2 u.z.n.k., tym bardziej, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikało, że informacje zawarte w ugodzie dotyczą organizacji i wzajemnych ekonomicznych relacji pomiędzy członkami konsorcjum oraz mają wartość gospodarczą i mogły być wykorzystane przez konkurentów członków konsorcjum, gdyż dotyczyły rozliczeń o charakterze finansowym i miały wpływ na wyniki finansowe każdej ze spółek wchodzących w skład konsorcjum. Informacje te mogły być więc uznane przez GDDKiA za mające wartość gospodarczą dla konkurentów każdej ze spółek wchodzących w skład konsorcjum. GDDKiA mógł także przyjąć, że ujawnienie zobowiązań stron określonych w ugodzie może umożliwić konkurentom przedsiębiorcy (członkom konsorcjum, którego liderem jest chińska spółka budowlana [...]) ocenę sytuacji prawnej i ekonomicznej członków konsorcjum w zakresie wykraczającym poza standardy rynkowe (umożliwi pozyskanie danych ekonomicznych na temat działalności członków konsorcjum w większym zakresie niż dane ujawniane w sprawozdaniach finansowych i ogólnie dostępnych raportach finansowych). Możliwość realnego uzyskanie przewagi konkurencyjnej, z uwagi na informacje zawarte w ugodzie, pozwalało na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 u.z.n.k.
Niezasadne był więc podnoszone w skardze zarzuty, w tym naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. i art. 2 u.z.n.k. W zaskarżonej decyzji wykazano, że ugoda, której udostępnienia żądał Skarżący była objęta tajemnicą przedsiębiorstwa i zgodnie z przepisami powszechnie obwiązującego prawa podlega ochronie prawnej, więc nie mogła zostać Skarżącemu udostępniona.
4. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie uznał, że zasadne było oddalenie skargi, stosownie do art. 151 P.p.s.a.