II SA/Wa 534/25

II SA/Wa 534/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-09-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Pośpiech-Kłak /sprawozdawca/
Ewa Marcinkowska /przewodniczący/
Joanna Kruszewska-Grońska
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ
Komisja Lekarska
Treść wyniku
Oddalono skargę w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2025 r. sprawy ze skargi B. P. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby oraz związku schorzeń ze służbą 1. oddala skargę w zakresie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby; 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie.
Uzasadnienie
Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych (dalej "CKL") orzeczeniem z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] uchyliła orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej "[...]RKL"), nr [...], i wydała własne orzeczenie w sprawie B. P. (dalej "skarżący"). Orzeczenie to opracowano na podstawie dokumentacji medycznej zgromadzonej przez [...]RKL, zleconej konsultacji neurochirurgicznej oraz dokładnych rozpoznań klinicznych, z zachowaniem obowiązującej terminologii w języku polskim. W rozpoznaniach uwzględniono lokalizację i natężenie dolegliwości, odnosząc się do odpowiednich paragrafów i punktów z wykazów chorób i ułomności, o których mowa w art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2024 r., poz. 310 ze zm.).
W orzeczeniu ustalono, że skarżący cierpi na nawracający zespół bólowy lędźwiowo-krzyżowy, będący wynikiem dyskopatii na poziomach L3-L4-L5-S1 oraz zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa, obecnie bez objawów ubytkowych i patologicznych w badaniu klinicznym (§ 81 p 1 r 5 B i § 64 p 1 r 5 B). Dodatkowo zdiagnozowano u niego prawostronną gonartrozę (§ 65 p 21 r 5 B), nadciśnienie tętnicze I stopnia (§ 51 p 1 r 5 A) oraz astmę oskrzelową wysiłkową (§ 32 p 4 r 5 A).
Na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności oraz kategorii zdolności do służby (Dz.U. z 2023 r., poz. 2392 ze zm.), skarżącemu przypisana została zdolność do służby z ograniczeniami, oznaczoną kategorią B, przy jednoczesnym braku kwalifikacji do grupy inwalidzkiej.
W uzasadnieniu orzeczenia Komisja podała, że skarżący od kilku lat zgłasza narastające bóle w okolicach odcinka lędźwiowego, które okresowo nasilają się po przeciążeniu tułowia. Wyniki badań RTG kręgosłupa L-S z dnia [...] lipca 2024 r. wykazały zmiany zwyrodnieniowe i dyskopatyczne na poziomach L3-L4 oraz L5-S1. W badaniu neurologicznym stwierdzono spłycenie lordozy lędźwiowej, nieznaczne napięcie mięśni przykręgosłupowych oraz ograniczoną ruchomość tułowia w odcinku Th-L. Próba dotknięcia palcem do podłogi wykazała 5 cm odchyłu. Nie stwierdzono zaników, asymetrii mięśniowej kończyn dolnych, objawów rozciągowych czy zaburzeń odruchów ścięgnistych. Chód oceniono jako prawidłowy.
W konkluzji konsultant, biorąc pod uwagę własne badanie oraz dokumentację medyczną, stwierdził, że "narastający zespół bólowy lędźwiowo-krzyżowy u osoby z dyskopatią L3-L4-L5-S1 i zmianami zwyrodnieniowymi kręgosłupa jest aktualnie bez objawów ubytkowych i patologicznych w badaniu klinicznym". Schorzenie kwalifikuje się do § 81 p 1 i § 64 p 1 wykazu chorób i ułomności, wraz z kategorią zdolności do służby — zdolny do służby z ograniczeniami "B".
Dodatkowo dokumentacja wykazała obecność choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego w prawym kolanie, zdiagnozowanej jako chondromalacja III/IV na podstawie rezonansu magnetycznego z 2019 r., co również wpływa na zdolność do służby i kwalifikuje się do § 65 p 1 wykazu chorób i ułomności, wraz z kategorią zdolności do służby — zdolny do służby z ograniczeniami "B".
Skarżący leczy się również z powodu astmy oskrzelowej i nadciśnienia tętniczego I stopnia, które są dobrze kontrolowane przy zastosowaniu leków i nie powodują inwalidztwa. Zdiagnozowane choroby nie pozostają w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, gdyż nie spełniają kryteriów z załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r. (Dz.U. z 2023 r., poz. 2392 ze zm.).
W ocenie Centralnej Komisji Lekarskiej, choć skarżący cierpi na przewlekłe schorzenie, jego aktualny stan zdrowia nie uzasadnia innej oceny niż zdolność do służby z ograniczeniami. Z dokumentacji wynika, że od 2019 r. zgłasza on bóle kolana prawego, a badanie rezonansowe wykazało chondromalację III/IV, co kwalifikuje się do § 65 p 1 r 5 B. Te schorzenia, wraz z kontrolowanym nadciśnieniem i astmą, nie wpływają na inwalidztwo ani nie pozostają w związku ze szczególnymi warunkami służby w rozumieniu obowiązujących przepisów.
W podsumowaniu, Centralna Komisja Lekarska uznała, że narastający zespół bólowy lędźwiowo-krzyżowy, choć poważny, jest obecnie kontrolowany i nie wyklucza służby, lecz wiąże się z ograniczeniami, co jest zgodne z obowiązującymi regulacjami.
Skarżący wniósł skargę od orzeczenia CKL, kwestionując je w całości. Zarzucił, że orzeczenie narusza art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a., jak również art. 6 k.p.a., art. 7a k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a., poprzez niepełne wyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy z pominięciem określonych zasad oraz niewłaściwym rozpatrzeniu materiału dowodowego, co skutkowało wydaniem błędnego orzeczenia.
W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz o stwierdzenie że jest niezdolny do służby w Policji. Dodatkowo wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej w celu ustalenia stanu zdrowia i potwierdzenia jego argumentacji, a także o przeprowadzenie opinii biegłych lekarzy specjalistów w celu oceny jego stanu zdrowia i zdolności do służby.
W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że w ostatnich miesiącach kontynuował leczenie, uczestnicząc w rehabilitacji. Stwierdzono tam, że ma poważne zniszczenia w całym kręgosłupie, co czyni go niezdolnym do pracy, w szczególności do służby w Policji. Podobne stanowisko wyraził ortopeda, który także potwierdził zniszczenia kręgosłupa uniemożliwiające wykonywanie jakiejkolwiek pracy. W związku z powyższym skarżący uważa, że orzeczenie CKL jest błędne i domaga się jego uchylenia.
W odpowiedzi na skargę, CKL podtrzymując dotychczasową argumentację, wniosła o oddalenie skargi oraz pominięcia zawnioskowanego w skardze dowodu z opinii biegłych lekarzy specjalistów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga B. P. na orzeczenie CKL podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] lipca 2024 r. w zakresie obejmującym ustalenie zdolności do służby w Policji podlegała oddaleniu, natomiast w pozostałym zakresie skarga podlegała odrzuceniu.
Na wstępie należy wyjaśnić, że z przepisów ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wynika, że komisje lekarskie orzekają o zdolności kandydatów do służby, o zdolności funkcjonariuszy do służby, ale również o uznaniu funkcjonariuszy zwolnionych ze służby za inwalidów (niezdolnych do samodzielnej egzystencji) oraz o tym, czy stan zdrowia (inwalidztwo) funkcjonariusza (byłego funkcjonariusza) ma związek ze służbą, a także o zdolności do pracy funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w celu określenia grupy inwalidzkiej.
Orzeczenie komisji lekarskiej obejmuje zatem dwa rozstrzygnięcia: pierwsze – dotyczące zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby, w oparciu o przepisy zawarte m. in. w załączniku do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa, oraz drugie – dotyczące ustalenia związku stanu zdrowia (schorzenia) ze służbą, stopnia inwalidztwa, w oparciu o przepisy zawarte m. in. w załączniku do rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa. To drugie orzeczenie (w przedmiocie ustalenia związku stanu zdrowia ze służbą, stopnia inwalidztwa) jest podawane kontroli sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w postępowaniu o świadczenia przysługujące z tego tytułu (odszkodowania, renty, emerytury). Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na orzeczenie w tym zakresie (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia [...] października 1999 r. sygn. [...]; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 165/18 i powołane tam liczne orzecznictwo).
W konsekwencji skargę skarżącego na orzeczenie CKL z dnia [...] lipca 2024 r. w części dotyczącej ustalenia stopnia inwalidztwa i związku stwierdzonych schorzeń ze służbą należało odrzucić w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jako niepodlegającą kognicji sądu administracyjnego.
Uznając natomiast za dopuszczalną skargę na ww. orzeczenie CKL w zakresie dotyczącym określenia zdolności skarżącego do służby, Sąd stwierdził, że skarga w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2024 r., poz. 310 ze zm.), zw. dalej "u.k.l.", zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogą mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby.
Stosownie do treści art. 6 ust. 2 u.k.l. orzeczenie o zdolności fizycznej i psychicznej do służby, oprócz jednej z kategorii zdolności do służby wymienionych w ust. 1, zawiera jedno z następujących określeń: 1) "zdolny do służby", jeżeli nie stwierdzono żadnych chorób lub ułomności stanowiących przeciwwskazanie do pełnienia służby; 2) "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak te choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego; 3) "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które czasowo zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby, ale mogą rokować poprawę stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono pewne choroby lub ułomności, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 5) "trwale niezdolny do służby", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które nie pozwalają na pełnienie służby.
W myśl art. 32 ust. 1 i 2 u.k.l. rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata i sporządza protokół badania, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby. Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie. Rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia (art. 33 ust. 1 u.k.l.). Według art. 38 ust. 1 u.k.l., rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Orzeczenie zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Zaliczając funkcjonariusza służby w Policji do jednej z kategorii zdolności do służby, rejonowa komisja lekarska bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku oraz kryteria zdrowotne (art. 34 u.k.l.) Orzeczenia, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 1 i ust. 5 pkt 1 u.k.l.). Od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej przysługuje odwołanie, które rozpatruje CKL po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym lub po dostarczeniu na jej żądanie dodatkowych dokumentów.
Zgodnie z art. 47 ust. 1 u.k.l., CKL po rozpatrzeniu odwołania: 1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo 2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo 3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską.
Wykaz zaś chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby określa załącznik do rozporządzenia MSWiA z 11 października 2018 r.
W tym miejscu wyjaśnić należy, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia kategorii zdolności do służby ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do badania orzeczenia pod względem formalnym. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego zaliczenie badanego do jednej z kategorii zdolności do służby, w szczególności zbadanie, czy organ rozstrzygając o zaliczeniu do kategorii zdolności do służby miał do tego odpowiednie podstawy faktyczne i prawne, a więc np. czy badanie stanu zdrowia zostało przeprowadzone prawidłowo i czy znajduje oparcie w wyczerpującym wywiadzie chorobowym i odpowiedniej dokumentacji medycznej. Sąd administracyjny nie dokonuje natomiast oceny stanu zdrowia badanego we własnym zakresie, nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji, o ile znajdują potwierdzenie w dokumentacji medycznej.
Przypomnieć należy, że CKL podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] lipca 2024 r. zaliczyła skarżącego do kategorii B – zdolny do służby w Policji z ograniczeniem. Zaliczenie skarżącego do wskazanej kategorii zdolności do służby było konsekwencją rozpoznania u niego nawracającego zespołu bólowego lędźwiowo-krzyżowego z dyskopatią L3-L4-L5-S1 i zmianami zwyrodnieniowo-wytwórczymi kręgosłupa bez objawów ubytkowych i patologicznych (§ 81 p 1 i § 64 p 1), jak i prawostronnej Gonartrozy (§ 65 p 1). Co istotne, jedynie rozpoznanie kwalifikowane z § 64 p 1 wykazu przyporządkowane było do kategorii zdolności do służby B/C. Ze szczegółowych objaśnień i zalecanych czynności do tej jednostki redakcyjnej wynika, że konieczne jest współistnienie zespołu objawów klinicznych i/lub zaawansowanie zmian widocznych w obrazie radiologicznym.
Z uzasadnienia orzeczenia wynika zaś, że zaliczono je do kategorii B, która oznacza że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają sprawność fizyczną lub psychiczną skarżącego, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Kwalifikacji takiej dokonano z uwagi na to, że skarżący głównie mierze uskarżał się na nasilone dolegliwości bólowe, nie stwierdzono jednak porażeń, niedowładów, zaburzeń czucia, zaburzeń troficznych upośledzających sprawność ustroju. CKL nie miała więc wątpliwości, że skarżący cierpi na przewlekłe schorzenie, ale nasilenie dolegliwości bólowych nie usprawiedliwiało sformułowania innego wniosku orzeczniczego niż określenie, że skarżący jest zdolny do służby z ograniczeniem "B", co też Sąd w pełni popiera.
Natomiast skarżący w głównej mierze kwestionuje kategorię zdolności do służby "B", tj. jako że jest zdolny do służby z ograniczeniem. Twierdzi on, że na podstawie zgromadzonej dokumentacji, jak i dokumentacji załączonej do skargi i uzupełnionej w późniejszym terminie, powinna być przyjęta kategoria "C", tj. że jest niezdolny do służby.
Zaznaczenia jednak wymaga, że większość dokumentacji dołączonej do skargi, tj. skierowanie z poradni ortopedycznej na rezonans magnetyczny z dnia [...] lutego 2025 r., jak również wynik tego rezonansu magnetycznego z dnia [...] lutego 2025 r., pochodzą z okresu po wydaniu zaskarżonego orzeczenia z dnia [...] lipca 2024 r. dlatego nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy, bowiem Sąd ocenia zgodność z prawem zaskarżonego orzeczenia na dzień jego wydania. Z tego okresu pochodzi jedynie wynik badania RTG z dnia [...] lipca 2024 r., który został uwzględniony i oceniony przy konsultacji neurochirurgicznej wykonanej w dniu [...] lipca 2024 r.
W świetle powyższego nie sposób zarzucić CKL błędnej kwalifikacji kategorii zdolności do służby. W ocenie Sądu, dokonana kwalifikacja była prawidłowa w świetle wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o zdolności do służby w Policji. CKL prawidłowo przeprowadziła postępowanie orzecznicze w tej sprawie, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a stwierdzone rozpoznania prawidłowo zakwalifikowała pod wskazane w orzeczeniu schorzenie (ułomność). Z akt sprawy wynika, że komisja lekarska przeprowadziła badanie lekarskie skarżącego, z którego to badania, zgodnie z art. 32 ust. 1 powołanej ustawy sporządziła protokół. Skład CKL był zgodny z wymogami zawartymi w art. 45 ust. 1 u.k.l. (trzyosobowy), a jej członkami byli lekarze posiadający specjalizacje wymienione w art. 20 u.k.l., niepodlegający wyłączeniu od udziału w postępowaniu na podstawie art. 40 ust. 2 u.k.l.
Nie można również zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, jakoby w sprawie pominięto zebraną w toku postępowania dokumentację bądź, że potraktowano ją wybiórczo. Organ nie pominął, lecz wyczerpująco wskazał przesłanki przemawiające, wedle wiedzy medycznej członków komisji, za uznaniem skarżącego za zdolnego do pełnienia służby w Policji z ograniczeniami biorąc pod uwagę dokumenty zgromadzone w sprawie, a także te, które skarżący przedłożył do dnia wydania orzeczenia.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego w prowadzonym postępowaniu, Sąd uznał je za niezasadne.
Wskazać należy, iż zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konkretyzację zasady wyrażonej w tym uregulowaniu zawiera przepis art. 77 § 1 k.p.a., statuujący zasadę prawdy obiektywnej (organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy). To czy dana okoliczność została udowodniona, organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Ocena owa winna być wszechstronna oraz zgodna z prawidłami logiki, nauki i doświadczenia życiowego.
Zdaniem Sądu, w tej sprawie organ odwoławczy przeprowadził postępowanie w zgodzie z powyższymi zasadami. Zaskarżone orzeczenie zostało należycie uzasadnione i odpowiada wymogom stawianym przepisami prawa. Samo zaś niezadowolenie skarżącego z treści wydanego rozstrzygnięcia nie może oznaczać, że przeprowadzone postępowanie było niezgodne z prawem, czym też naruszało zasadę zaufania do organów państwa (art. 8 k.p.a.)
Co do zgłoszonego wniosku w postaci dopuszczenia dowodu z opinii biegłego lekarza specjalisty celem ustalenia stanu zdrowia skarżącego oraz ustalenia, czy jest on zdolny do służby w Policji – w świetle treści art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. - nie zasługuje on na uwzględnienie. Dowód z opinii biegłego lekarza specjalisty nie jest dowodem z dokumentu i w oczywisty sposób przekracza zakres dopuszczalnego postępowania dowodowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - w trybie uproszczonym art. 119 pkt 2 p.p.s.a. - na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 sentencji, zostało wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.