II SA/Wa 533/07

II SA/Wa 533/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Mierzejewska
Ewa Pisula-Dąbrowska
Janusz Walawski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
I OSK 1844/07 - Wyrok NSA z 2008-12-10
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA - Anna Mierzejewska, - Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant - Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2007 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania - oddala skargę -
Uzasadnienie
T. S., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] o niedopuszczalności odwołania.
Powyżej określone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 K.p.a. W jego uzasadnieniu organ podał m.in., że na podstawie decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień w B. z dnia [...] października 2006 r. nr [...], dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w L. dokonał wypłaty świadczenia pieniężnego na rzecz T. S., przysługującego przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, poprzez dokonanie przelewu na jego rachunek bankowy w dniu 23 listopada 2006 r. O fakcie tym ww. został poinformowany pismem dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w L. z dnia 20 listopada 2006 r. Uznając to pismo za decyzje administracyjną, T. S., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył od niego w dniu 27 grudnia 2006 r. odwołanie do Ministra Obrony Narodowej.
Stosownie do treści art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) żołnierzom zawodowym zwolnionym z zawodowej służby wojskowej przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne w ostatnim dniu pełnienia służby.
Zgodnie natomiast z art. 96 ust. powołanej ustawy, wypłaty powyżej określonego świadczenia pieniężnego dokonuje wojskowy organ emerytalny właściwy dla adresu zameldowania żołnierza. Przepis ten zakreśla zakres działania tego biura, ograniczając je jedynie do wypłaty przedmiotowego świadczenia. Wojskowe organy emerytalne, w ramach badania przedstawionych dokumentów, stanowiących podstawę do wypłaty tego świadczenia pieniężnego, mają jedynie uprawnienia do kontroli zawartych w nich obliczeń pod względem rachunkowym, natomiast nie są właściwe do ustalania uprawnień w tym zakresie i wysokości tego świadczenia, a jedynie do jego wypłaty.
W związku z powyższym, wobec braku przedmiotu zaskarżenia złożone odwołanie jest niedopuszczalne.
Skarżący w skardze zarzucił, iż postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów:
1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), tj. w szczególności:
a) art. 75 ust. 3, art. 77, art. 81 ust. 3, art. 95 ust. 1, 5 i 7 oraz art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), poprzez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie,
b) art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez faktyczne pozbawienie skarżącego prawa do sądu,
c) art. 64 ust. 2 ustawy zasadniczej, poprzez naruszenie prawa do równej dla wszystkich ochrony prawnej praw majątkowych,
2) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), tj. w szczególności:
a) art. 134 K.p.a., poprzez jego zastosowanie w sprawie, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, iż należało rozpatrzyć odwołanie skarżącego,
b) art. 1 K.p.a., poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegającą na uznaniu, że decyzja dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] listopada nie jest decyzją administracyjną, a w konsekwencji zamknięcie drogi do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy skarżącego w drodze decyzji administracyjnej,
c) art. 7 K.p.a., poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego, który wyraża się w zapewnieniu realizacji przyznanego mu prawa do uposażenia,
d) art. 9 K.p.a., poprzez niewypełnienie obowiązku należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na jej prawa, a w szczególności nieudzielenie skarżącemu niezbędnych wyjaśnień, na jakiej podstawie odmówiono mu wypłaty należnego uposażenia.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wniósł również o zobowiązanie organu do merytorycznego rozpatrzenia odwołania.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów w niej podniesionych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co nastepuje:
Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. W konsekwencji sąd administracyjny nie orzeka co do istoty rzeczy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje zgodność rozstrzygnięcia z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
W świetle powyżej określonych kryteriów skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie Ministra Obrony Narodowej jest zgodne z prawem.
Na wstępie należy podać, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie (art. 127 § 1 K.p.a.), do którego rozpatrzenia właściwy jest organ wyższego stopnia (art. 127 § 2 K.p.a.). Zatem rozpatrzenie sprawy w trybie odwoławczym może nastąpić po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji i wniesieniu odwołania od tej decyzji przez uprawniony podmiot.
Obowiązkiem organu odwoławczego jest przede wszystkim ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne.
W rozpatrywanej sprawie, wbrew twierdzeniu skarżącego, dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego nie wydał decyzji. Za taką nie może być bowiem uznane jego pismo z dnia 20 listopada 2006 r. skierowane do skarżącego.
Zgodnie z art. 96. ust. 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) wypłaty świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1, zwrotu kosztów jednorazowego przejazdu żołnierza i członków jego rodziny oraz zwrotu kosztów przewozu urządzenia domowego do obranego przez żołnierza miejsca zamieszkania w kraju dokonuje wojskowy organ emerytalny właściwy dla adresu zameldowania żołnierza.
Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż wojskowy organ emerytalny nie wydaje decyzji administracyjnej, a jedynie dokonuje wypłaty świadczeń pieniężnych określonych w tym przepisie.
W konsekwencji pismo skarżącego z dnia 27 grudnia 2006 r. skierowane do Ministra Obrony Narodowej nie mogło być potraktowane jako odwołanie. Brak było więc podstaw do uruchomienia postępowania odwoławczego i wydania decyzji przez ten organ. Brak decyzji organu I instancji wyklucza możliwość wydania decyzji przez organ odwoławczy i nakłada na ten organ obowiązek wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy, że nie są one zasadne. Organ wydając zaskarżone postanowienie uczynił to, wbrew twierdzeniu skarżącego, zgodnie z przepisami prawa procesowego, jak również nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Nie doszło również do naruszenia wskazanych przepisów ustawy zasadniczej, a w szczególności prawa do sądu. Skarżący swoich praw przed sądem może dochodzić zawsze, o ile zaskarży do niego rozstrzygnięcie organu, które zostało podjęte przez organ właściwy podmiotowo i przedmiotowo. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.) orzekł, jak w sentencji.