II SA/WA 53/24

II SA/Wa 53/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-10-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /przewodniczący/
Dorota Kozub-Marciniak
Sławomir Antoniuk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 171
art. 120b
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak-Niedźwiedzka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2024 r. sprawy ze skargi A. H. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia teleinformatycznego uchyla zaskarżony rozkaz personalny
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] października 2023 r. nr [...], na podstawie art. 120b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171, z późn. zm.) w zw. z art. 5 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 667), przyznał 1 stycznia 2023 r. A. H. świadczenie teleinformatyczne za 2023 r. w wysokości 4.500 zł i nadał rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawą materialnoprawną powyższego rozstrzygnięcia stanowił art. 120b ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi wykonującemu zadania, o których mowa w art. 26, art. 42 ust. 1, art. 44 i art. 62 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 913), lub w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa w Policji przyznaje się na okres ich wykonywania świadczenie teleinformatyczne (ust. 1). Do ustalenia wysokości świadczenia teleinformatycznego, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa (ust. 2).
Szczegółowe zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa oraz doświadczenie zawodowe lub posiadanie specjalistycznej wiedzy w zakresie cyberbezpieczeństwa, a także przedziały kwotowe wysokości świadczenia teleinformatycznego dla osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwo określa Tabela stanowiąca załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2022 r. w sprawie wysokości świadczenia teleinformatycznego dla osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa (Dz. U. poz. 131).
Przed wydaniem decyzji o przyznaniu świadczenia teleinformatycznego policjant podlega opiniowaniu służbowemu na zasadach, o których mowa w art. 35 ustawy o Policji, jeżeli od dnia wydania ostatniej opinii o tym policjancie upłynęły co najmniej 3 miesiące (art. 120b ust. 4 ustawy o Policji).
A. H. posiada wymagane przepisami prawa doświadczenie zawodowe w realizacji zadań w zakresie cyberbezpieczeństwa oraz specjalistyczną wiedzę w tym zakresie, jak również realizuje zadania określone w Tabeli szczegółowych zadań z zakresu cyberbezpieczeństwa oraz doświadczenia zawodowego lub posiadania specjalistycznej wiedzy w zakresie cyberbezpieczeństwa, a także przedziały kwotowe wysokości świadczenia teleinformatycznego dla osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2022 r. w sprawie wysokości świadczenia teleinformatycznego dla osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa.
Policjant posiada aktualną opinię służbową wydaną [...] września 2023 r. oraz nie zachodzą wobec niego okoliczności, o których mowa w art. 120a ust. 7 ustawy o Policji.
Rygor natychmiastowej wykonalności nadano ze względu na interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, przejawiającym się koniecznością niezwłocznego dostosowania składników uposażenia policjanta do obowiązujących przepisów prawa.
Powyższe rozstrzygnięcie w części dotyczącej wysokości świadczenia stało się przedmiotem skargi A. H. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, któremu zarzucił naruszenie art. 120b ust. 1 i 3 ustawy o Policji oraz art. 6 i art. 7 K.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że możliwe jest wsteczne ustalenie wysokości świadczenia, pomimo że na mocy rozkazów personalnych z [...] maja 2022 r. nr [...], [...] października 2022 r. nr [...] i [...] grudnia 2022 r. nr [...] przyznano już świadczenie teleinformatyczne w określonej wysokości i ta kwota powinna obowiązywać także w 2023 r. (do momentu wydania kolejnego rozkazu personalnego w tym przedmiocie).
W związku z powyższym wniósł o zmianę powyższego rozstrzygnięcia poprzez wskazanie, że wysokość świadczenia teleinformatycznego wynosi do października 2023 r. 19.000 zł miesięcznie, a po tym okresie o jego uchylenie co do kwoty.
Skarżący wskazał, że bezsporne jest, że przysługuje mu świadczenie teleinformatyczne. W ciągu 2022 r. wydawano kolejne dwa rozkazy personalne, którymi wskazywano okresy na jaki przyznano określonej wysokości świadczenie. Ostatni rozkaz personalny został wydany w listopadzie 2022 r., a wysokość świadczenia w kwocie 19.000 zł przyznano na okres do końca 2022 r. Po jego upływie, świadczenie (z niewiadomych przyczyn) nie było już wypłacane, organ nie wydał żadnej decyzji w tym przedmiocie i nie poinformował, jakie powody legły u podstaw zaniechania dalszej jego wypłaty. Zaznaczył, że zakres wykonywanych przez niego zadań nie uległ zmianie w takim zakresie, że przyjąć należało, iż nie spełnia wymogów wskazanych w art. 120b ustawy o Policji, a warunkujących przyznanie świadczenia. Także Komendant Główny Policji nie ma (i nie miał) wątpliwości, że w 2023 r. wykonywał zadania w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa.
Zaskarżona decyzja potwierdza powyższy fakt, jednak modyfikuje wysokość świadczenia z datą wsteczną (od 1 stycznia 2023 r.). Taki sposób postępowania, jest niewłaściwy i sprzeczny z zasadą praworządności i zaufania do organów Państwa oraz art. 120b ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym świadczenie teleinformatyczne przyznaje się na okres ich (zadań o jakich mowa w tej normie) wykonywania.
W jego ocenie błędem w procedurze przyznania mu świadczenia teleinformatycznego było wynikające z pierwszego rozkazu personalnego z 2022 r. wskazanie konkretnego (wyrażonego datą) okresu, na jaki przyznano świadczenie w określonej wysokości. Był on powielany w kolejnych rozkazach (wydawanych z częstotliwością trzymiesięczną). Tak więc Komendant nie miał uprawnień, by mocą rozkazu modyfikować okres wypłaty (przyznania) świadczenia w określonej wysokości. Możliwe (dopuszczalne) byłoby to tylko wówczas, kiedy odrębnym rozkazem organ na pewien okres powierzyłby mu do wykonania zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa i – by rozkaz o przyznaniu świadczenia korelował z tą decyzją – wskazał (tym odrębnym rozkazem), że tylko w pewnym okresie wypłacane będzie świadczenie w określonej wysokości. Taka sytuacja jednak nie nastąpiła. Zarówno w 2022 r., jak i 2023 r. w ramach swoich obowiązków służbowych, realizował (nieprzerwanie) zadania o jakich mowa w art. 120b ust. 1 ustawy, a w związku z tym ograniczenie czasowe przyznania określonego świadczenia w kolejnych rozkazach, pozbawione było podstawy prawnej. Skoro zatem przyznano mu w 2022 r. świadczenie teleinformatyczne na podstawie art. 120b ustawy o Policji i do chwili obecnej nie wydano rozkazu o uchyleniu świadczenia, nie doszło też do zmiany zakresu zadań przez niego wykonywanych w taki sposób, by należało uznać, iż zadań tego rodzaju już nie wykonuje, to przyjąć należy, że rozstrzygnięcie to obowiązuje przez cały okres wykonywania zadań, a nie przez okres w niej wskazany. Tak więc również w zakresie wysokości przyznanego świadczenia pozostaje ono w mocy. Dopiero mocą zaskarżonego rozkazu personalnego z [...] października 2023 r. wskazano wysokość świadczenia teleinformatycznego za 2023 r.
Podał, że przez blisko rok świadczenie teleinformatyczne nie było wypłacane, choć tego rodzaju należność mu przysługiwała. Biorąc pod uwagę treść ostatniego rozkazu personalnego wskazującego na wysokość świadczenia (z listopada 2022 r.) oczywistym było, że skoro nie zostało wydane żadne nowe rozstrzygnięcie, to w takiej wysokości świadczenie będzie nadał wypłacane. Tymczasem ani nie została wydana żadna decyzja w tym zakresie, ani świadczenie wypłacane nie było. Wskazał, że nie występował z roszczeniem o wypłatę świadczenia mając świadomość, iż jest mu ono należne, a oczekiwał na wypłatę zaległej należności. Wydanie po prawie 10 miesiącach rozkazu personalnego, określającego wysokość świadczenia w znacznie (poniżej 25%) niższej kwocie, niż płynąca z poprzedniego rozkazu, jawi się jako działanie sprzeczne z zasadami będącymi podstawą zaufania do organów Państwa, a wręcz naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący podkreślił, że nie podważa uprawnienia Komendanta do kształtowania (ustalania) wysokości świadczenia (przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2022 r. w sprawie wysokości świadczenia teleinformatycznego dla osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa nie określają ściśle wysokości świadczenia, a zawierają przedziały kwotowe), ale kwestionuje określenie wysokości świadczenia w sposób sprzeczny z normą art. 120b ust. 1 ustawy o Policji oraz zasadami praworządności. Skoro do końca 2022 r. obowiązywała wskazana decyzją z listopada 2022 r. wysokość świadczenia, a po upływie terminu nie został wydany nowy rozkaz, zaś w dalszym ciągu wykonywał zadania z zakresu zapewnienia cyberbezpieczeństwa, to także w późniejszym czasie (w 2023 r.), do momentu wydania decyzji z [...] października 2023 r., przysługiwało mu świadczenie w wysokości należnej w okresie poprzednim. Wszak realizował on te same zadania co poprzednio, w takim samym zakresie, a więc brak było podstaw do pozbawienia go (w części) należnego mu uprawnienia, a taki skutek wywołuje zaskarżony rozkaz.
Zaznaczył, że 13 stycznia 2023 r. podniósł kompetencje, podchodząc do certyfikowanego egzaminu ITIL Foundation. Certyfikat ten jest wymieniony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2022 r. w sprawie wysokości świadczenia teleinformatycznego dla osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa, który potwierdza posiadanie specjalistycznej wiedzy w zakresie cyberbezpieczeństwa. Przedmiotowy certyfikat został przekazany bezpośredniemu przełożonemu niezwłocznie co skutkowało dołączeniem go do akt osobowych, a zatem organ posiadał wiedzę w tym przedmiocie. Posiadanie specjalistycznej wiedzy zostało również zweryfikowane przez egzamin przeprowadzony w 2022 r., co było jedną z podstaw do przyznania świadczenia od marca 2022 r.
Ponadto podał, że Rządowe Centrum Legislacyjne wskazało co było celem ustawy i jakim interesem publicznym kierowano się powołując Fundusz Cyberbezpieczeństwa i tworząc świadczenie teleinformatyczne dla osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa. Głównym z nich było zapewnienie cyberbezpieczeństwa poprzez zatrzymanie odpływu wysoko wykwalifikowanej kadry w podmiotach publicznych zajmujących się cyberbezpieczeństwem państwa poprzez dostosowanie wynagrodzeń do stawek rynkowych. "Przepisy te stanowią gwarancję, że wszystkie osoby zaangażowane w zwalczanie cyberzagrożeń będą otrzymywać wynagrodzenie adekwatne do ich kompetencji i pracy." Te cele udało się w 2022 r. zrealizować, natomiast rozkaz personalny na 2023 r. wydany prawie 10 miesięcy po ustawowym terminie obniżający do mniej niż 1/4 kwoty z 2022 r. przeczy tym celom. Wskazał, że od 2015 r. pełni służbę realizując zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa będąc cały czas członkiem zespołu [...] w Biurze [...], który od 1 lutego 2020 r. wchodzi w skład jedynego Wydziału [...] w całej polskiej Policji. Całkowitym zaprzeczeniem celów ustawy jest obecna sytuacja, w której praktycznie nie istnieje rozróżnienie kwotowe przyznanego świadczenia. Bez uzasadnienia Komisja powołana decyzją nr [...] KGP (osoby niezwiązane w żaden sposób z zapewnieniem cyberbezpieczeństwa) zrównała pracowników niższego szczebla, dyżurnych informatyki czy administratorów lokalnych z pracownikami o wysokich kwalifikacjach o wieloletnim doświadczeniu, które w myśl ustawy i rozporządzenia kwalifikują się do wyższych grup i kwot świadczenia. Powoduje to odpływ przeszkolonej kadry o dużej wiedzy, umiejętnościach i doświadczeniu z Policji, tj. nie realizuje i nie uwzględnia interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywatela.
Podkreślił, że sposób postępowania organu wywołuje niepewność finansową i brak możliwości zaplanowania budżetu domowego, co dotyczy jego osoby, jak i szeregu innych funkcjonariuszy Policji, w stosunku do których wydano tożsame rozkazy, lub z niezrozumiałych względów nie wydano ich wcale do dnia dzisiejszego.
Zdaniem skarżącego zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem prawa i nie może wywoływać skutków finansowych w nim wskazanych od 1 stycznia 2023 r., a dopiero od chwili jego doręczenia, a tym samym do [...] października 2023 r. wysokość świadczenia pieniężnego powinna być zgodna ze wskazaną w rozkazie z [...] grudnia 2022 r., tj. 19.000 zł miesięcznie.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935); zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżonym rozkazem personalnym organ przyznał skarżącemu świadczenie teleinformatyczne w wysokości 4.500 zł miesięcznie za 2023 r.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 120b ustawy o Policji. Zgodnie z art. 120b ust. 1 ustawy o Policji policjantowi wykonującemu zadania, o których mowa w art. 26, art. 42 ust. 1, art. 44 i art. 62 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 913 i 1703), lub w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa w Policji przyznaje się na okres ich wykonywania świadczenie teleinformatyczne. Do ustalenia wysokości świadczenia teleinformatycznego, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa (art. 120b ust. 2 ustawy o Policji). Decyzję o przyznaniu świadczenia teleinformatycznego przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, wydaje nie później niż w terminie 30 dni po rozpoczęciu przez policjanta wykonywania zadań, o których mowa w ust. 1. Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 3, policjant podlega opiniowaniu służbowemu na zasadach, o których mowa w art. 35, jeżeli od dnia wydania ostatniej opinii o tym policjancie upłynęły co najmniej 3 miesiące (art. 120b ust. 3 i 4 ustawy o Policji). Ponadto w art. 120b ust. 5 ustawy o Policji określa przypadki, w których świadczenia teleinformatycznego nie przyznaje się, zaś art. 120b ust. 6 przypadki, w których świadczenia tego nie wypłaca się.
Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy wysokości przyznanego skarżącemu świadczenia teleinformatycznego. W tym zakresie skarżący podnosi, że w 2022 r. otrzymywał przedmiotowe świadczenie w wysokości 19.000 zł miesięcznie. Podniósł też, że nie zmienił się zakres wykonywanych przez niego obowiązków w zakresie cyberbezpieczeństwa.
Z treści art. 120b ust. 1 ustawy o Policji jednoznacznie wynika, że przyznanie świadczenia teleinformatycznego policjantowi wykonującemu zadania, o których mowa w art. 26, art. 42 ust. 1, art. 44 i art. 62 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 913 i 1703), jest obligatoryjne. Świadczenie to, jak już wskazano wyżej, może nie być przyznane w przypadkach określonych w art. 120b ust. 5, bądź nie wypłacone w przypadkach wskazanych w art. 120b ust. 6 ustawy o Policji.
Należy zwrócić uwagę, że żaden z przepisów ustawy o Policji, ani też ustawy o szczególnych zasadach wynagradzania nie określa kryteriów ustalania wysokości przyznawanego funkcjonariuszowi Policji świadczenia teleinformatycznego. Kryteria te w pewnym stopniu określa rozporządzenie z dnia 19 stycznia 2022 r. Załącznikiem do tego rozporządzenia jest tabela szczegółowych zadań z zakresu cyberbezpieczeństwa oraz doświadczenia zawodowego lub posiadania specjalistycznej wiedzy w zakresie cyberbezpieczeństwa, a także przedziałów kwotowych wysokości świadczenia teleinformatycznego dla osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa.
Z treści tej tabeli wynika, że wysokość świadczenia teleinformatycznego uzależniona jest od doświadczenia zawodowego w realizacji zadań w zakresie cyberbezpieczeństwa (kolumna druga tabeli) oraz rodzaju wykonywanych zadań z zakresu cyberbezpieczeństwa (kolumna czwarta tabeli). Przy czym istotne jest to, że tabela określa jedynie przedziały kwotowe wysokości świadczenia teleinformatycznego (kolumna trzecia tabeli). Dolna granica świadczenia teleinformatycznego o 2 000 zł, a górna to 30 000 zł.
Zgodzić się nalży ze stanowiskiem organu przedstawionym w odpowiedzi na skargę, że decyzja o przyznaniu świadczenia teleinformatycznego funkcjonariuszowi Policji w zakresie wysokości tego świadczenia ma charakter uznaniowy. Dokonując oceny legalności decyzji opartej na uznaniu administracyjnym istotne jest ustalenie, czy organ przy wydaniu tego rodzaju decyzji nie przekroczył granic pozostawionej mu dyskrecjonalności oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności.
Stosownie zaś do treści art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 K.p.a. obliguje zaś do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zebrane przez organ administracji dowody podlegają ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, która nakazuje ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.).
Ponadto wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Stosownie natomiast do treści art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Wynikającą z art. 107 § 3 K.p.a. rolą uzasadnienia jest objaśnienie toku myślenia, który doprowadził organ administracji do zastosowania lub niezastosowania przepisu prawa w konkretnej sprawie (zob. J. Borkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, Warszawa 2012 r., str. 441). W sferze faktów (uzasadnienia faktycznego) chodzi tu o wyjaśnienie okoliczności wskazujących na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz wpływu tych okoliczności na treść rozstrzygnięcia. W sferze prawa (uzasadnienia prawnego) chodzi zaś o wskazanie obowiązującej normy i jej znaczenia ustalonego w drodze wykładni (zob. J. Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981 r., str. 118 – 122). Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyroki z 6 października 2020 r. sygn. akt I OSK 3235/18, z 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1351/16 – niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie.
Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego powyższych wymogów nie spełnia. Organ nie wyjaśnił w żaden sposób, w jaki sposób ustalił kwotę przyznanego A. H. świadczenia teleinformatycznego. Nie wskazał żadnych motywów, jakimi kierował się przyznając skarżącemu przedmiotowe świadczenie w kwocie 4.500 zł miesięcznie. Nie pozwala to Sądowi, na poznanie toku rozumowania organu i motywów spornego rozstrzygnięcia. Organ nie wskazał nawet, biorąc pod uwagę posiadane przez skarżącego doświadczenie zawodowe i rodzaj wykonywanych zadań z zakresu cyberbezpieczeństwa, do której grupy (kolumna pierwsza tabeli) należy zakwalifikować skarżącego i jaki w związku z tym przedział kwotowy świadczenia w przypadku skarżącego powinien być brany pod uwagę. W zakresie określenia kwoty tego świadczenia zaskarżony rozkaz personalny w istocie nie zawiera żadenego uzasadnienia przez co nie poddaje się on kontroli sądowej. Z tych powodów zaskarżony rozkaz personalny w zakresie określenia wysokości przysługującego skarżącemu świadczenia teleinformatycznego jawi się jako dowolny.
Wbrew stanowisku organu wyrażonemu w odpowiedzi na skargę na tego rodzaju dowolność nie pozwala organowi przepis art. 7 ust. 8 ustawy o szczególnych zasadach wynagradzania, który stanowi, że jeżeli podmiot zobowiązany do wypłaty świadczenia teleinformatycznego nie otrzymał środków finansowych na ten cel, świadczenie może nie zostać wypłacone. Regulacja ta nie odnosi się do kwestii ustalania wysokości świadczenia teleinformatycznego przyznawanego konkretnemu funkcjonariuszowi, a określa szczególny przypadek, w jakim nie dochodzi do wypłaty tego świadczenia. Ponadto ani w zaskarżonym rozkazie personalnym, ani też w odpowiedzi na skargę organ nie podnosił, że przyznanie skarżącemu świadczenia teleinformatycznego za 2023 r. w wysokości niższej niż w 2022 r. było spowodowane nieotrzymaniem środków finansowych na ten cel.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżony rozkaz personalny wydany został z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego.
Zauważyć również należy, że wydany w stosunku do skarżącego rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] przyznawał mu świadczenie teleinformatyczne w wysokości 19.000 zł miesięcznie wyłącznie na okres od 1 października do 31 grudnia 2022 r. Z tego względu przyznając skarżącemu świadczenie teleinformatyczne na rok 2023 r. organ nie był zobowiązany do uchylenia, bądź zmiany rozkazu personalnego z dnia 9[...]grudnia 2022 r. Zauważyć przy tym należy, że stosownie do treści art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach wynagradzania świadczenie teleinformatyczne jest przyznawane corocznie na okres realizacji zadań z zakresu cyberbezpieczeństwa.
Ponownie rozpoznanie sprawy powinno nastąpić z uwzględnieniem powyższych uwag. Organ wydając rozkaz personalny o przyznaniu skarżącemu świadczenia teleinformatycznego przedstawi uzasadnienie wskazujące motywy ustalenia tego świadczenia w określonej przez organ wysokości.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania, ponieważ skarżący na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d tej ustawy nie miał obowiązku uiszczania kosztów sądowych, a ponadto w postępowaniu przed Sądem nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.