II SA/Wa 528/24

II SA/Wa 528/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący sprawozdawca/
Łukasz Krzycki
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2305
art. 187 ust. 1 pkt. 1, at. 83 ust. 2 pkt 1, art. 185 ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 77 § 1,art. 80, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, Protokolant starszy referent Edyta Brzezicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2024 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej w korpusie oficerów oddala skargę
Uzasadnienie
I. Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. Dyrektor Departamentu Kadr (zwany dalej "Dyrektorem DK") rozkazem personalnym z [...] października 2023r. Nr [...] odmówił D. K. (zwany dalej "Skarżącym") powołania do zawodowej służby wojskowej w korpusie oficerów. W podstawie prawnej powołano m.in. art. 185 ust. 1, art. 2 pkt 22 lit. a), art. 187 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2022r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. poz. 2305 ze zm., zwana dalej "u.o.O.").
W uzasadnieniu wskazano, że Skarżący [...] sierpnia 2023r. wystąpił o powołanie do zawodowej służby wojskowej w korpusie oficerów. Do wniosku załączył zaświadczenie Dowódcy [...] Brygady Obrony Terytorialnej z [...] sierpnia 2023r. o możliwości wyznaczenia, po powołaniu, na stanowisko służbowe – [...] – [...] w [...] Brygadzie Obrony Terytorialnej (zwana dalej "[...]BOT"). Dyrektor DK podkreślił, że z art. 187 ust. 1 u.o.O. wynika, że ustawodawca pozostawił właściwemu organowi luz decyzyjny w zakresie powołania do zawodowej służby wojskowej, o czym świadczy sformułowanie "może powołać", więc uprawniony organ ma możliwość doboru odpowiednich kandydatów na wakujące w Siłach Zbrojnych stanowiska służbowe. W myśl art. 185 ust. 1 i art. 2 pkt 22 lit. a) u.o.O. powołanie do zawodowej służby wojskowej może nastąpić jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych rozumiane jako celowość powołania do zawodowej służby wojskowej. Na dzień wydania rozkazu personalnego nie występują potrzeby Sił Zbrojnych. Dyrektor DK podkreślił też, że pełnienie służby na określonym stanowisku nie jest uzależnione od istnienia wolnego stanowiska, lecz od potrzeb Sił Zbrojnych. Dodatkowo to nie kandydat decyduje o powołaniu na wolne stanowisko służbowe, lecz właściwy organ wojskowy, który ma możliwość pełnej oceny konkretnej sytuacji, a ponadto to na organie ciąży podjęcia działań wynikających z takiej oceny, również w sferze kadrowej.
2. Skarżący w obszernym odwołaniu od ww. rozkazu personalnego zarzucił rażące naruszenie art. 7, art. 75, art. 76, art. 76a, art. 77, art. 78, art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023r., poz. 775 ze zm., zwana dalej "k.p.a."), gdyż pominięto istotne w sprawie dowody i przekroczono granice uznania administracyjnego, co wskazuje na dyskryminowanie Skarżącego przez Dyrektora DK. Zdaniem Skarżącego załączone do odwołania dowody, jak również dowody znajdujące się w teczce personalnej przemawiają za powołaniem Skarżącego na żołnierza zawodowego. Skarżący wskazał, że po raz kolejny otrzymał decyzję odmowną w zakresie przyjęcia do zawodowej służby wojskowej, wskazując, że wiąże to z konkretną osobą. Jest to działanie sprzeczne z interesem państwa, obronnością i wartościami, które stanowią fundament służby wojskowej. Na przestrzeni prawie 4 lat istniało 10 wakatów w 4 różnych jednostkach w [...], [...], [...], [...]. Pominięto 2 wzorowe opinie służbowe Skarżącego, 2 bardzo dobre oceny z egzaminu z W-F, a także wielokrotne wyróżnienia, pochwały z wpisem do akt, listy gratulacyjne, pismo pochwalne, urlop nagrodowy, nagrody pieniężne. Skarżący wskazał, że ukończył wydział prawa na Uniwersytecie, podjął kolejne studia, podnosi swoje kwalifikacje świadectwami i dyplomami, zgłaszał się na ćwiczenia długotrwałe, jako ochotnik, więc dowiódł, że zasłużył na służbę w Wojsku Polskim. Skarżący do odwołania dołączył:
- zaświadczenie z [...] stycznia 2023r. nr [...] o odbyciu przygotowawczej służby wojskowej w latach 2012-2020,
- list gratulacyjny,
- certyfikat potwierdzający branie udziału w szkoleniu podstawowym na stanowisku [...],
- postanowienie z [...] października 2017r. o wydaniu pozytywnej opinii,
- zdjęcie na sztandarze,
- odpowiedź na zapytanie,
- opinię służbową za okres [...] sierpnia - [...] września 2020r.,
- opinię służbową z dnia [...] marca 2019r.,
- świadectwo nr [...] zaliczenia [...] poziomu I,
- zaświadczenie nr [...] o wynikach na kwalifikację na żołnierza zawodowego w 2020r.,
- list pochwalny
- rozkaz personalny Dyrektora DK z [...] grudnia 2022r. nr [...] o odmowie powołania do zawodowej służby wojskowej w korpusie oficerów,
- wniosek o zawarcie kontraktu z [...] lutego 2017r.
- odpowiedź MON z [...] czerwca 20213r.
3. Minister Obrony Narodowej (zwany dalej "Ministrem") decyzją z [...] stycznia 2024r. nr [...] - po rozpoznaniu odwołania - utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny, powołując się m.in. na art. 127 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a.
Minister w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że zgodnie z art. 83 ust. 2 pkt 1 u.o.O. do służby wojskowej może być powołana osoba, która posiada kwalifikacje wymagane do zajmowania stanowiska służbowego. Zgodnie z art. 187 ust. 1 pkt 1 u.o.O. do zawodowej służby wojskowej można powołać w korpusie oficerów osobę, która spełnia łącznie warunki: posiada tytuł zawodowy co najmniej magistra lub równorzędny oraz posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia etatowego stanowiska służbowego, na jakie ma być wyznaczona. Z ww. przepisu wynika jednoznacznie, że powołanie do służby nie jest obligatoryjne, lecz fakultatywne. Ustawodawca pozostawił organowi swobodę decyzyjną, o czym świadczy użycie sformułowań "może być powołana osoba", "można powołać", a uprawniony organ wojskowy ma możliwość doboru odpowiednich kandydatów na wakujące stanowiska służbowe w Siłach Zbrojnych.
W myśl art. 185 ust. 1 u.o.O. powołanie do służby wojskowej może nastąpić, jeśli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, rozumiane zgodnie z art. 2 pkt. 22 lit. a) u.o.O., jako celowość powołania do tej służby. Aktualnie nie występują potrzeby w Siłach Zbrojnych w zakresie powołanie Skarżącego do zawodowej służby w korpusie oficerów, co jest m.in. związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej [...] maja 2017r. w skutek upływu czasu określonego w kontrakcie, w związku z brakiem pozytywnie rozpatrzonego wniosku o zawarcie kolejnego kontraktu. Analiza przebiegu służby wojskowej Skarżącego w latach 2012-2017 wskazuje, że Jego oceny z opiniowania służbowego kształtowały się na ocenę 4 (Batalion Reprezentacyjny WP), w 2016r. (tuż przed zwolnieniem ze służby) Skarżący otrzymał ocenę 3, a z testu sprawności fizycznej ocenę 2. Ponadto Skarżący nie spełnia wymagań kwalifikacyjnych na kandydowanie na stanowisko [...] – [...] w [...]BOT, gdzie wymaga się spełnienia przez kandydata wymagań wynikających z karty opisu stanowiska służbowego - znajomości języka angielskiego na poziomie 1111 wg STANAG. W obecnej sytuacji priorytetowe wyznaczania żołnierzy realizowane są w ramach nowo powstałych struktur wojskowych w szczególności rozmieszczonych we wschodniej części kraju. Dodatkowo należy również wziąć pod uwagę możliwości finansowe i obsadzać wakujące stanowiska, kluczowe dla aktualnych potrzeb Sił Zbrojnych, nie zawsze zgodne z oczekiwaniami kandydatów do powołania do zawodowej służby wojskowej. Przepisy nie nakładają na organ wojskowy szczegółowego wykazania aktualnych potrzeb Sił Zbrojnych w zakresie powołania żołnierza na stanowisko służbowe. Dyrektor DK nie naruszył więc żadnego z obowiązujących przepisów procedury administracyjnej.
4. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. decyzji Ministra oraz utrzymanego nią w mocy ww. rozkazu personalnego Dyrektora DK [...] października 2023r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zbadanie czy przeprowadzona rekrutacja nie wypełnia nierównego traktowania lub dyskryminacji w procesie rekrutacyjnym przewidzianym w ustawie z dnia 3 grudnia 2010r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania, lub innych ustawach i kodeksach. Skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 7 k.p.a. - przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy;
- art. 8 § 1 k.p.a. - przez niestosowanie zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania w procedurze administracyjnej;
- art. 75 k.p.a. - przez niedopuszczenie dowodów, które przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy;
- art. 76 k.p.a. - przez pominięcie dokumentów urzędowo sporządzonych w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe,
- art. 77 § 1 k.p.a. - przez niezebranie w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego;
- art. 78 § 1 k.p.a. - przez nieuwzględnienie żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu, którego okoliczności mają znaczenie w sprawie;
- art. 80 k.p.a. – bo nie uwzględniono całości materiału dowodowego.
Skarżący w uzasadnieniu skargi podtrzymał stanowisko wyrażone w odwołaniu i dodał m.in., że podejmowane wobec Niego decyzje mogą być przejawem "zemsty", a zaskarżoną decyzję podjęto bez rozpatrzenia istotnych dowodów w sprawie. Skarżący do skargi dołączyć dowody załączone do odwołania oraz: - informację o negatywnym zaopiniowaniu; - pismo WCR z [...] stycznia 2023r. dotyczące udzielenia informacji odnośnie zawodowej służby wojskowej; - potwierdzenia przelewów; - zaświadczenie z uczelni wyższej o ukończeniu egzaminu z języka angielskiego na poziomie B2; - pismo do Prezydenta RP z [...] czerwca 2023r. z załącznikami; - rozkaz dzienny Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z [...] września 2020r. nr [...].
5. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
6. Skarżący w piśmie z [...] kwietnia 2024r. wniósł do Sądu wniosek o dopuszczenie do akt licznych dowodów z dokumentów, zeznań świadka (osoby zajmującej się w MON) procesem kompletowania i rekrutacji na wolne stanowiska w Siłach Zbrojnych oraz zobowiązania MON do przedstawienia ilości powołanych żołnierzy do zawodowej służby wojskowej do Batalionu Lekkiej Piechoty [...] od września 2023r. do [...] kwietnia 2024r.
7. Skarżący [...] kwietnia 2024r. złożył replikę na odpowiedź na skargę, wnosząc o odrzucenie wniosku o oddalenie skargi, bo w piśmie tym organ nie przedstawił dokumentów uzasadniających uwzględnienie wniosku. Skarżący nie zgodził się z argumentacja przedstawioną w odpowiedzi na skargę, przedstawiając własną argumentację i dowody mogące świadczyć o braku należytej staranności przy rozpoznawaniu kandydatury Skarżącego.
8. Skarżący [...] maja 2024r. złożył wniosek o dopuszczenie dowodu w postaci zobowiązania MON do dostarczenia teczki personalnej Skarżącego z całą dokumentacją, która była podstawą do wydania zaskarżonej decyzji i ww. rozkaz personalny z [...] października 2023r. w przedmiocie odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej w korpusie oficerów.
9. Skarżący w piśmie z [...] sierpnia 2024r. złożył wniosek dowodowy na podstawie art. 106 § 3, 5 P.p.s.a. w zw. z art. 308 k.p.c. oraz art. 62 ust. 1 P.p.s.a. w związku z art. 227, art. 232 k.c. i art. 75 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu w postaci nagrań rozmowy z pracownikiem MON na potwierdzenie naruszenia art. 78 Konstytucji RP.
10. Skarżący w piśmie z [...] sierpnia 2024r. wskazał na okoliczności, jakie w jego ocenie, doprowadziły do naruszenia przez Ministra art. 78 Konstytucji w zw. art. 15, art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art.107 § 3, art. 136 k.p.a. Wniósł także na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a o dopuszczenie dowodów na okoliczność naruszenia art. 78 Konstytucji RP w zw. z art. 15 k.p.a. Skarżący podtrzymał dotychczasową argumentację z wcześniejszych pism. W Jego ocenie postępowanie administracyjne prowadzono bez zachowania zasady dwuinstancyjności.
11. Minister w odpowiedzi z [...] września 2024r. wniósł o oddalenie wniosku dowodowego z [...] sierpnia 2024r., jako niemającego znaczenia w sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, wskazał, że pracownicy i żołnierze zawodowi, wykonujący zadania w Departamencie Kadr przygotowują projekty rozstrzygnięć m.in. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej żołnierzy rezerwy pasywnej, ale nie oznacza to naruszenia art. 15 k.p.a. Struktura organizacyjna Departamentu Kadr (komórki organizacyjnej MON) pozawala na zachowanie tej zasady. Projekty rozstrzygnięć Dyrektora DK w sprawach powołania do zawodowej służby wojskowej, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przygotowują wydziały odpowiedzialne za rozmieszczenie żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe w strukturach Sił Zbrojnych RP, np. Wydział [...] Rodzajów Sił Zbrojnych. Projekty rozstrzygnięć, po przekazaniu akt sprawy z odwołaniami od rozstrzygnięć Dyrektora DK, przekazywane są do Wydziału [...], który w zakresie swojego działania ma prowadzenie postępowań w II instancji właściwych dla rozstrzygnięcia przez Ministra. W szczególności nie zachodzą przesłanki określone w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., dotyczące wyłączenia pracownika organu. Wniosek dowodowy Skarżącego, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Minister, odnosząc się do pozostałych zarzutów Skarżącego, wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 ust. 1 i 3 poprzednio obowiązującej ustawy z 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2018r., poz. 173 ze zm.), żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, mógł wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu lub powołanie do służby stałej. Warunkiem zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem było posiadanie ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej. W przypadku Skarżącego nie zaszła taka możliwość, bo otrzymał on ocenę dostateczną z opiniowania służbowego.
Minister, odpowiadając na argumenty Skarżącego dotyczące kilkukrotnych nieudanych prób powołania do zawodowej służby wojskowej oraz wydawania przez dowódców jednostek wojskowych zaświadczeń o możliwości wyznaczenia Skarżącego na stanowiska służbowe, wskazał na obowiązujący wówczas § 10 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 9 marca 2010r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz.U. poz. 265 ze zm.). Zgodnie z § 10 ust. 7, 8 i 9 ww. rozporządzenia, po pozytywnym zakończeniu rozmowy, organ właściwy do wyznaczenia na stanowisko służbowe lub wskazany przez niego dowódca jednostki wojskowej występuje do Dyrektora Departamentu MON właściwego do spraw kadr o wyrażenie zgody na możliwość wyznaczenia na stanowisko służbowe po powołaniu do zawodowej służby wojskowej. Dyrektor Departamentu MON właściwego do spraw kadr wydaje zgodę na podstawie określonych na dany rok kalendarzowy limitów powołań do zawodowej służby wojskowej. Limity określa MON na wniosek Dyrektora Departamentu MON właściwego do spraw kadr, uwzględniając przy tym potrzeby Sił Zbrojnych. Wobec Skarżącego nie było zgody Dyrektora DK na wyznaczenie na stanowisko służbowe, po powołaniu do zawodowej służby wojskowej, tzn. dowódcy nie występowali o wyrażenie takiej zgody. O powołaniach do zawodowej służby wojskowej decydują potrzeby Sił Zbrojnych, przez co należy rozumieć celowość powołania do zawodowej służby wojskowej (art. 2 pkt 22 lit. a u.o.O.).
12. Skarżący [...] października 2024r. wniósł o odrzucenie tez i argumentacji ujętych w piśmie Ministra z [...] września 2024r., wnosząc o uchylenie decyzji I i II instancji i stwierdzenie, że decyzje te wydano z naruszeniem prawa oraz zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji dotyczącej powołania do zawodowej służby wojskowej.
II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
2. Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz.1267) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935, ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). Sąd, stosownie do art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Sąd wyjaśnia również, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ostatni z ww. przepisów nie miał jednak zastosowania w sprawie, gdyż organ administracyjny wydał decyzję administracyjną, którą zaskarżył Skarżący, a nie interpretację indywidualną, o której mowa w art. 57a P.p.s.a.
3. Sąd wskazuje ponadto, że postanowieniem wydanym na rozprawie 29 listopada 2024r. odmówił dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez Skarżącego w pismach procesowych z [...] kwietnia, [...] maja i [...] sierpnia 2024r., w związku z tym, że:
- część z nich znajduje się w aktach administracyjnych sprawy (k. 9-24 akt administracyjnych),
- część z nich nie jest niezbędna do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie (rozkaz o przyznaniu dodatku funkcyjnego z [...] września 2020r.,; pismo Rzecznika Praw Obywatelskich z [...] stycznia 2019r. skierowanego do Ministra Obrony Narodowej; pisma Skarżącego z [...] czerwca 2023r. skierowanego do Prezydenta RP; kopie 11 przelewów za nagrody uznaniowe; pierwsza strona pisma z [...] stycznia 2023r. Wojskowego Centrum Rekrutacji [...]; wydruk ze strony internetowej o negatywnym rozpatrzeniu wniosku);
Sąd odmówił przeprowadzenia dowodów wskazanych w piśmie Skarżącego z [...] kwietnia 2024r., gdyż:
- żądanie nadesłania wszystkich wystąpień wraz z całą dokumentacją w sprawach powołania Skarżącego do zawodowej służby wojskowej spowodowałoby nadmierne przedłużenie postępowania (dokumenty te powinny znajdować się w aktach administracyjnych);
- żądanie przedstawienia informacji, ilu żołnierzy powołano do zawodowej służby wojskowej w Batalionie Lekkiej Piechoty [...] od września 2023r. do [...] kwietnia 2024r. i ilu żołnierzy przeniesione do tej jednostki;
- przesłuchiwania świadka - urzędnika Departamentu KADR MON, który zajmował się weryfikacją dokumentacji wymaganej do zawodowej służby wojskowej w zakresie wyboru terminu rozpoczęcia zawodowej służby wojskowej [...].12.2024r.- bo Sąd nie prowadzi, na mocy art./ 106 § 3 P.p.s.a., postępowania dowodowego polegającego na przesłuchiwaniu świadków;
Sąd odmówił przeprowadzenia dowodów, o których mowa w piśmie z [...] sierpnia 2024r., gdyż - nagrania rozmów telefonicznych z [...] i [...] stycznia 2024r. - nie stanowią dowodu z dokumentów. Z dotychczasowego orzecznictwa wypracowanego na gruncie art. 106 § 3 P.p.s.a. wynika, że nie jest dopuszczalne przeprowadzenie dowodów innych niż dowody z dokumentów, np. dowodów z zeznań świadka, przesłuchania stron, opinii biegłego czy też oględzin. Zgłaszanie tego typu wniosków dowodowych przez pełnomocników stron świadczy o braku znajomości procedury sądowoadministracyjnej (por. wyrok NSA z wyroku z 30 sierpnia 2022r. sygn. akt I FSK 1689/20). Warto też wskazać, że w judykaturze wielokrotnie wskazywano, że Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów zarówno z urzędu, jak i na wniosek, ale przez wnioskowanie o dopuszczenie dowodu z dokumentu prywatnego, które zawiera oświadczenie strony lub świadka, nie można dążyć do obejścia zakazu dowodowego przesłuchania świadka lub strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Zdaniem Sądu ponadto wszystkie ww. wnioski dowodowe w istocie zmierzały do zakwestionowania ustaleń merytorycznych dokonanych przez organy obu instancji. Warto natomiast podkreślić, że istota kontroli sądowoadministracyjnej sprowadza się do kontroli na podstawie akt (art. 133 § 1 P.p.s.a). Odstępstwem od tej reguły jest możliwość przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
Oznacza to, że Sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Przepis 106 § 3 P.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 sierpnia 2009r., sygn. akt II FSK 861/08 uznał, że Sądy administracyjne orzekają co do zasady na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.), a własnych ustaleń dokonują wyjątkowo. Nawet wówczas postępowanie to ma charakter postępowania dowodowego uzupełniającego (art. 106 § 3 P.p.s.a.). Jego celem jest realizacja kontroli działania administracji publicznej, a w tym zakresie sprawdzenie, czy stan faktyczny został przez te organy ustalony prawidłowo. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 czerwca 2008r. sygn. akt I FSK 688/07, w którym wskazał, że uzupełniające postępowanie dowodowe przed Sądem administracyjnym jest dopuszczalne w celu umożliwienia temu sądowi dokonania ustaleń służących ocenie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, a nie w celu dokonania ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej załatwionej zaskarżoną decyzją. NSA wyjaśnił, że często w praktyce pełnomocnicy stron przedstawiają dowody z dokumentów powstałych po wydaniu zaskarżonej decyzji lub po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej instancji. Nie mogą one odnieść pożądanego skutku, gdyż Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonych aktów lub czynności pod kątem uchybień wskazań (M. Ciecierski, Glosa do uchwały NSA z 17 grudnia 2007r. sygn. akt I FPS 5/07, Glosa 2008, nr 3, s. 134, por. wyrok NSA z 17 stycznia 2006r. sygn. akt I FSK 508/05, LexPolonica nr 2141421. LexPolonica nr 2077292. LexPolonica nr 2441663).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 sierpnia 2022r. sygn. akt I OSK 1454/19 wskazał, że dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Sądu. Zdaniem Sądu wszystkie wyżej wskazane powodu wskazywały, że niezasadne było uwzględnienie wniosku dowodowego Skarżącej z dokumentu załączonego do skargi, stanowiącego dowód z zeznań świadka, który nie był dopuszczony na mocy art. 106 § 3 P.p.s.a.
4. Sąd w rozpoznawanej sprawie, mając na względzie zasadę legalności – rozumianą jako potrzeba wydania decyzji w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym - uznał, że zaskarżona decyzja odpowiadała prawu zarówno procesowemu, jak i materialnemu, a żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie mógł być uznany za zasadny.
Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługiwał w szczególności zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). Skarżący formułując zarzuty w tym zakresie, pomija bowiem istotny w sprawie przepis prawa – art. 133 k.p.a. Stanowi on, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132.
Stosownie zaś do art. 132 § 1 k.p.a. jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony, a organ administracji publicznej, który wydał decyzję, uzna, że to odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. Z art. 132 § 2 k.p.a. wynika, że przepis art. 132 § 1 k.p.a. stosuje się także w przypadku, gdy odwołanie wniosła jedna ze stron, a pozostałe strony wyraziły zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem odwołania. Tym samym Sąd za zasadne nie uznał podnoszonych przez Skarżącego zarzutów dotyczących pracownika organu pierwszej instancji, który miał obowiązek uwzględnić ww. przepisy, gdy wpłynęło odwołanie Skarżącego i w ten sposób nie mógł naruszyć zasady dwuinstancyjności postępowania.
Zdaniem Sądu niezasadne były również pozostałe zarzuty naruszenia norm prawa procesowego, a w szczególności art. 7, art. 8 § 1, art. 10, 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 136 k.p.a., gdyż z akt sprawy wynika, że przed wydaniem zaskarżonych do Sądu decyzji organy wzięły pod rozwagę materiał dowodowy znany Skarżącemu i załączony przez niego do akt sprawy, jak również rozważyły przesłanki, które były istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, dając temu wyraz w szczególności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd wskazuje, że podstawą wydanych w sprawie decyzji był m.in.:
- art. 2 pkt 22 lit. a) u.O.o., który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o potrzebach Sił Zbrojnych - należy przez to rozumieć celowość powołania do służby wojskowej.
- art. 2 pkt 40 u.O.o., który stanowi, że ilekroć w u.o.O. jest mowa o żołnierzu zawodowym - należy przez to rozumieć żołnierza pełniącego zawodową służbę wojskową.
- art. 83 u.O.o., który określa warunki powołania do służby wojskowej.
W ust.1 art. 83 u.o.O. wskazano, że do służby wojskowej może być powołana osoba, która spełnia następujące warunki:
1) posiada obywatelstwo polskie,
2) posiada nieposzlakowaną opinię,
3) posiada zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby wojskowej,
4) posiada wiek co najmniej 18 lat,
5) nie była karana za przestępstwo umyślne,
6) nie jest przeznaczona do służby zastępczej,
7) nie jest wyłączona od obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny,
8) nie posiada nadanego przydziału organizacyjno-mobilizacyjnego do służby w jednostce zmilitaryzowanej,
9) posiada wykształcenie:
a) co najmniej wyższe - w przypadku pełnienia służby na stanowisku służbowym w korpusie oficerów,
b) co najmniej średnie lub średnie branżowe - w przypadku pełnienia służby na stanowisku służbowym w korpusie podoficerów,
c) co najmniej podstawowe - w przypadku pełnienia służby na stanowisku służbowym w korpusie szeregowych
- jeżeli występują potrzeby uzupełnieniowe Sił Zbrojnych.
Z art. 83 ust. 2 u.O.o. wynika, że powołanie do służby wojskowej może być również uzależnione od:
1) posiadania przez kandydata na żołnierza kwalifikacji wymaganych do zajmowania stanowiska służbowego;
2) posiadania orzeczenia o braku przeciwwskazań do pełnienia służby na stanowiskach wymagających szczególnych predyspozycji psychofizycznych;
3) złożenia ankiety bezpieczeństwa osobowego.
W art. 185 u.o.O. wskazano przesłanki powołania do zawodowej służby wojskowej; czas trwania zawodowej służby wojskowej; powstanie stosunku służbowego żołnierza zawodowego.
Z art. 185 ust. 1 u.o.O. wynika, że powołanie do zawodowej służby wojskowej może nastąpić, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych.
W art. 185 ust. 2 u.o.O. stwierdzono, że powołanie do zawodowej służby wojskowej następuje na czas nieokreślony.
Natomiast art. 185 ust. 3 u.o.O. wskazuje, że stosunek służbowy żołnierza zawodowego powstaje w drodze powołania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do tej służby.
W art. 185 ust. 4 u.o.O. wskazano, że termin rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz stanowisko służbowe, na jakim będzie pełniona ta służba, określa rozkaz personalny.
W art. 187 u.o.O. wskazano warunki powołania do zawodowej służby wojskowej.
Art. 187 ust. 1 pkt 1 u.o.O. stanowi, że do zawodowej służby wojskowej można powołać w korpusie oficerów osobę, która spełnia łącznie następujące warunki:
a) posiada tytuł zawodowy co najmniej magistra lub równorzędny,
b) posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia etatowego stanowiska służbowego, na jakie ma być wyznaczona;
Art. 187 ust. 1 pkt 2 u.o.O. stanowi, że do zawodowej służby wojskowej można powołać w korpusie podoficerów osobę, która spełnia łącznie następujące warunki:
a) posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe,
b) posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia wojskowego stanowiska etatowego, do którego ma być zaszeregowana po powołaniu do zawodowej służby wojskowej;
Art. 187 ust. 1 pkt 3 u.o.O. stanowi, że do zawodowej służby wojskowej można powołać w korpusie szeregowych osobę, która spełnia łącznie następujące warunki:
a) posiada co najmniej wykształcenie podstawowe, gimnazjalne, zasadnicze zawodowe lub zasadnicze branżowe,
b) posiada przygotowanie zawodowe lub kwalifikacje albo umiejętności przydatne w korpusie osobowym, w jakim ma pełnić zawodową służbę wojskową,
c) odbyła co najmniej szkolenie podstawowe, o którym mowa w art. 143 ust. 2 pkt 1, o ile nie pełniła wcześniej czynnej służby wojskowej.
Art. 187 ust. 2 u.o.O. stanowi, że przepisu ust. 1 nie stosuje się do powołania do zawodowej służby wojskowej, o której mowa w art. 95 ust. 5 i 6.
Z art. 187 ust. 3 u.o.O. wynika, że Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób powoływania do zawodowej służby wojskowej, uwzględniając konieczność zapewnienia sprawności procesu powoływania i ustalania przydatności do zawodowej służby wojskowej osób ubiegających się o powołanie do tej służby oraz mając na uwadze kategorie tych osób, w tym żołnierzy pełniących różne rodzaje służby wojskowej.
Z treści ww. przepisów wynika, że decyzja w sprawie powołania osoby, która spełnia warunki określone w art. 187 ust. 1 pkt 1 u.o.O. jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że ustawodawca przyznał organom wojskowym możliwość powołania do zawodowej służby wojskowej osoby, która posiada kwalifikacje pod warunkiem, że powołanie takiej osoby ma uzasadnienie w potrzebach Sił Zbrojnych. W konsekwencji organ, dokonując swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, może rozstrzygnąć daną sprawę, uznając za istotne określone fakty i podniesione przez stronę argumenty, inne zaś, uznać za nieistotne dla rozstrzygnięcia.
Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Rozstrzygając w ramach uznania administracyjnego organ jest ponadto zobowiązany do przestrzegania przepisów k.p.a., a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego, zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz do uzasadnienia rozstrzygnięcia według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W trakcie dokonywania wspomnianej oceny, organ administracji publicznej winien mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny (art. 7 k.p.a.).
Uznaniowy charakter decyzji administracyjnej oznacza nie tylko możliwość działania organu na jego własną odpowiedzialność w oparciu o upoważnienie ustawowe. Zakreśla on także zakres jej sądowej kontroli, która nie jest wyłączona, lecz ograniczona w szczególności do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I k.p.a.
Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Innymi słowy mówiąc, czy nie nosi cech dowolności. Wspomniane granice wytycza natomiast sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości. Pozostaje on poza kontrolą sądowo–administracyjną, która obejmuje wyłącznie kryterium legalności określone we wskazanym wyżej art. 1 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Zgodnie z art. 83 ust. 2 pkt 1 u.o.O. do służby wojskowej może być powołana osoba, która posiada kwalifikacje wymagane do zajmowania stanowiska służbowego.
Natomiast zgodnie z art. 187 ust. 1 pkt 1 u.o.O. do zawodowej służby wojskowej można powołać w korpusie oficerów osobę, która spełnia łącznie następujące warunki, tj. posiada tytuł zawodowy co najmniej magistra lub równorzędny oraz posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia etatowego stanowiska służbowego, na jakie ma być wyznaczona.
Prawidłowe było zatem wskazanie w zaskarżonej decyzji Ministra, jak również w poprzedzającym go ww. rozkazie personalnym Dyrektora DK z [...] października 2023r., że z art. 187 ust. 1 pkt 1 u.o.O. jednoznacznie wynika, że powołanie do służby nie jest obligatoryjne lecz fakultatywne. Tym samym ustawodawca pozostawił w tym przypadku właściwemu organowi wojskowemu swobodę decyzyjną, o czym świadczy sformułowanie "może być powołana osoba", "można powołać". Oznacza to zatem, że uprawniony organ wojskowy ma możliwość doboru odpowiednich kandydatów na wakujące w Siłach Zbrojnych stanowiska służbowe.
W tym miejscu należy podkreślić, że rację miały również organy obu instancji przyjmując, w myśl art. 185 ust. 1 u.o.O., że powołanie do zawodowej służby wojskowej może nastąpić, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych. Powołanie do zawodowej służby wojskowej powinno następować adekwatnie do istnienia potrzeb Sił Zbrojnych, rozumianych zgodnie z art. 2 pkt 22 lit. a u.o.O., jako celowość powołania do tej służby. W związku z tym podkreślić należy, że w judykaturze ugruntowany jest pogląd, że organy wojskowe są autonomiczne, jeśli chodzi o politykę kadrową (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z: 19 lipca 2022r. sygn. akt II SA/Wa 4127/21; 9 grudnia 2013r. sygn. akt II SA/Wa 1407/13). Skoro w gestii właściwego organu wojskowego leży kształtowania polityki kadrowej, zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych, to podjęcie decyzji w sprawie sytuacji kadrowej żołnierza leży w ramach przyznanych mu kompetencji. Tym samym organ ten ma wyłączne prawo do powołania lub odmowy powołania na właściwe stanowisko służbowe żołnierza zawodowego. Skoro ustawodawca przyznał organom wojskowym możliwość powołania do zawodowej służby wojskowej osoby, która posiada kwalifikacje pod warunkiem, że powołanie takiej osoby ma uzasadnienie w potrzebach Sił Zbrojnych, to należy przyjąć, że organ, dokonując swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, może rozstrzygnąć daną sprawę, uznając za istotne określone fakty i podniesione przez stronę argumenty, inne zaś, uznać za nieistotne dla rozstrzygnięcia. Analogiczne stanowisko prezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 9 grudnia 2013r. sygn. akt II SA/Wa 1407/13. Tym samym jeśli w trakcie dokonywania wspomnianej oceny organ administracji publicznej będzie miał na uwadze zarówno słuszny interes obywateli, ale uzna, że uwzględnienie interesu społecznego rozumianego jako potrzeby Sił Zbrojnych – tak jak w rozpoznawanej sprawie – jest nadrzędnie, to nie sposób uznać, że doszło do naruszenia uznania administracyjnego.
W tym kontekście nie sposób uznać za zasadne podniesionych w skardze zarzutów. Wprawdzie Skarżący powoływał się na wolne stanowiska w jednostkach wojskowych, do których składał wnioski o powołanie do zawodowej służby wojskowej, ale Minister prawidłowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie może być to okoliczność przesądzająca o powołaniu Skarżącego do pełnienie służby na określonym stanowisku. Okolicznością decydującą, w świetle przepisów wskazanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, są potrzeby Sił Zbrojnych, które nie są uzależnione jedynie od istnienia wolnego stanowiska. O tym czy istnieje potrzeba powołania do zawodowej służby wojskowej i wyznaczenia określonej osoby na stanowisko służbowe decyduje nie żołnierz, lecz właściwy organ wojskowy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2009r. sygn. akt I OSK 487/08). Podobne stanowisko prezentuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 5 czerwca 2007r. sygn. akt II SA/Wa 2161/06, w myśl którego: "Możliwość wyznaczenia żołnierza zawodowego na inne stanowisko służbowe ustalają samodzielnie organy wojskowe uprawnione do wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe, biorąc pod uwagę potrzeby Sił Zbrojnych, kwalifikacje oraz doświadczenie wojskowe żołnierzy".
Skoro organy obu instancji jednolicie w swoich rozstrzygnięciach powołały się, że w związku z wnioskiem Skarżącego nie występują aktualne potrzeby Sił Zbrojnych w zakresie powołania strony do zawodowej służby wojskowej w korpusie oficerów, należało stanowisko to uznać za nienaruszające uznaniowego charakteru decyzji. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy – Minister – dysponując materiałem dowodowym załączonym przez samego Skarżącego do odwołania, za zasadne uznał uwypuklenie okoliczności, że Skarżącego zwolniono z zawodowej służby wojskowej z [...] maja 2017r. wskutek upływu czasu służby określonego w kontrakcie, w związku z brakiem pozytywnie rozpatrzonego wniosku o zawarcie kolejnego kontraktu, co pozostaje w związku z otrzymaniem oceny 3 z opiniowania służbowego w 2016r. oraz otrzymania także w 2016r. przez Skarżącego oceny 2 ze sprawdzianu sprawności fizycznej. Możliwość taką dawały organom wojskowym obu instancji ww. przepisy art. 185 ust. 1, art. 2 pkt 22 lit. a), art. 187 ust. 1 pkt 1 oraz wypracowana w orzecznictwie Sądów administracyjnych na ich gruncie wykładnia, wskazująca, że organy samodzielnie mogą dokonać doboru najlepszych kandydatów do powoływania do zawodowej służby wojskowej, a w trakcie dokonywania ww. ocen były zobowiązane wziąć pod uwagę słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w tym przypadku - potrzeby Sił Zbrojnych. Zaskarżona decyzja, choć nie przekonuje Skarżącego, to wskazuje, że przed jej wydaniem uwzględniono ww. racje, ale przeważył brak potrzeb Sił Zbrojnych w powołaniu Skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Z tego względu trudno zgodzić się z zarzutem nierównego traktowania albo dyskryminacji w procesie rekrutacyjnym, w których brał udział Skarżący. Skoro bowiem Skarżący pełnił zawodową, kontraktową służbę wojskową w latach 2012-2017, uzyskując w tym czasie oceny z opiniowania służbowego na poziomie 4 (Batalion Reprezentacyjny WP), a w 2016r. poprzedzającym zwolnienie z zawodowej służby wojskowej uzyskał ocenę 3, to należąło uznać, że niemożliwe było pominięcie tych okoliczności przez Ministra. Zdaniem Sądu prawidłowe było również powołanie się przez Ministra na możliwości budżetowe resortu w obsadzaniu wakujących stanowisk służbowych, kluczowych dla aktualnych potrzeb Sił Zbrojnych, albowiem priorytetowe powołania realizowane są w ramach nowotworzonych struktur wojskowych, w szczególności rozmieszczonych w tych obszarach kraju, które są zgodne z aktualnymi potrzebami Sił Zbrojnych, ale nie zawsze pozostaje powyższe w zgodności z oczekiwaniami kandydatów do powołania do zawodowej służby wojskowej.
Sąd, odnosząc się do zarzutu Skarżącego, że spełnia wymóg znajomości języka angielskiego, choć nie na poziomie 1111 wg STANAG, lecz równoznacznym lub wyższym z tym poziomem, stwierdza, że organ odwoławczy nie dysponował, załączonym do skargi dowodem potwierdzającym posiadanie przez Skarżącego kompetencji z języka angielskiego na poziomie B2. Ponadto organ, jako decydującą przesłankę odmowy powołania Skarżącego do zawodowej służby wojskowej – wskazał brak potrzeb Sił Zbrojnych, a jedynie dodatkowo – na podstawie dokumentów, którymi dysponował, przyjął, że Skarżący nie ma kwalifikacyjnych do wyznaczenia na wskazane powyżej stanowisko służbowe. Tym samym nawet zakładając, że Skarżący spełnia przesłankę znajomości języka na określonym poziomie, to nie miało to decydującego wpływu na wydanie zaskarżonej decyzji, gdyż zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie zaszła przesłanka potrzeb Sił Zbroinych.
5. Sąd, w tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w skardze, orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art.151 P.p.s.a.