II SA/Wa 517/04

II SA/Wa 517/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Eugeniusz Wasilewski
Jacek Fronczyk /sprawozdawca/
Stanisław Marek Pietras /przewodniczący/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Asesor WSA Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Łukasz Pilip, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] listopada 2003r. nr [...], wydaną na podstawie art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002r. Nr 147, poz. 1230 z późn. zm.), po rozpatrzeniu raportu [...] M. S., odmówił zachowania zaszeregowania do grupy uposażenia zasadniczego przysługującej na poprzednio zajmowanym stanowisku [...]. W uzasadnieniu organ podał, że decyzją Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] września 2003r. nr [...] M. S. z dniem [...] października 2003r. został przeniesiony na stanowisko służbowe [...] Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w K., które jest zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego w stosunku do stanowiska dotychczas zajmowanego. Zezwolenie na zachowanie uposażenia zasadniczego na poprzednio zajmowanym stanowisku w sytuacji przeniesienia strażaka na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego możliwe jest w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Zdaniem Komendanta Głównego, w niniejszej sprawie brak jest okoliczności świadczących, że taki przypadek zachodzi.
W skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący wniósł o jej uchylenie. W jego ocenie, w sprawie zachodzą szczególne okoliczności, które uzasadniają zastosowanie przepisu art. 89 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Na dowód tego załączył szereg decyzji wydanych w jego sprawach personalnych, pisma i opinie z przebiegu służby.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lutego 2004r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Powołując się na art. 89 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej organ stwierdził, że strażak przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej stawki uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego, zaś zgodnie z ust. 2 tego przepisu Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej w przypadkach szczególnie uzasadnionych może zezwolić na zachowanie przez strażaka przeniesionego na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawa do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku. Przepis ust. 3 mówi, że nie zachowuje się prawa określonego w przepisie ust. 1 dla strażaka przeniesionego na niższe stanowisko służbowe, na podstawi art. 38 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i 3 oraz ust. 3. Wobec faktu, że M. S. został przeniesiony na niższe stanowisko służbowe w oparciu o przepis art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, wystąpiła zatem przesłanka bezprzedmiotowości postępowania skutkująca uchyleniem decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej i umorzeniem postępowania w pierwszej instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. zarzucił powyższej decyzji naruszenie przepisów ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz reguł postępowania administracyjnego. Wniósł o jej uchylenie.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie przytaczając w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego okoliczności faktyczne i prawne, jakie zawarł w wydanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, że sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002r. Nr 147, poz. 1230 z późn. zm.), strażak przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej stawki uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej w przypadkach szczególnie uzasadnionych może zezwolić na zachowanie przez strażaka przeniesionego na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawa do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku (ust. 2). Zgodnie z ustępem 3, przepisu ust. 1 nie stosuje się do strażaka przeniesionego na niższe stanowisko służbowe na podstawie art. 38 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i 3 oraz ust. 3.
W sytuacji przeniesienia strażaka na niższe stanowisko służbowe w oparciu o przepis art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, brak jest podstawy prawnej do występowania do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z wnioskiem (raportem) o wyrażenie zgody na zachowanie stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku z powołaniem się na szczególne okoliczności.
Wobec tego, postępowanie w przedmiocie wyrażenia zgody na zachowanie stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku z powołaniem się na szczególne okoliczności, wszczęte na skutek złożonego przez M. S. wniosku, zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej winien mocą decyzji umorzyć z uwagi na brak podstawy prawnej żądania.
Tymczasem organ pierwszej instancji wydał decyzję odmawiającą wyrażenia zgody na zachowanie przez M. S. stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku uznając, że nie zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony. Organ wydał merytoryczne rozstrzygnięcie, pomimo braku podstawy prawnej. Przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko służbowe, na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, wyłącza stosowanie art. 89 ust. 1 tejże ustawy.
Rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji należy więc uznać za prawidłowe. Uchylając bowiem decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, Minister wyeliminował z obrotu prawnego wadliwe oświadczenie organu pierwszej instancji, pozbawione podstawy prawnej, jednocześnie umarzając postępowanie w pierwszej instancji ze względu na jego bezprzedmiotowość. W polskim prawie administracyjnym nie istnieje podstawa prawna do wydawania odrębnego orzeczenia w przedmiocie wszczęcia postępowania. Z tego samego powodu organy administracyjne nie posiadają uprawnienia do wydawania orzeczenia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania (w sytuacji istnienia przeszkody o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym), skoro postępowanie uważa się za wszczęte z chwilą złożenia wniosku (art. 61 § 3 Kpa.).
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.