II SA/Wa 510/13

II SA/Wa 510/13 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2013-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-03-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Ewa Kwiecińska /przewodniczący/
Sławomir Antoniuk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
I OSK 1523/13 - Wyrok NSA z 2015-03-03
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
art. 95 pkt 1
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej oddala skargę
Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] stwierdzającą, iż [...] I. S. nie nabył prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Obrony Narodowej podniósł, iż Dowódca Wojsk Lądowych rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2011 r. zwolnił [...] I. S. z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] listopada 2011 r., wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego.
W dniu [...] stycznia 2012 r. pełnomocnik ww. złożył do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] (dalej jako – Dyrektor WBE w [...]) wniosek w przedmiocie przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U z 2010 r. nr 90, poz. 593 ze zm.).
Dyrektor WBE w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. odmówił stronie wypłaty świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.
W dniu [...] lutego 2012 r. pełnomocnik I. S. odwołał się od decyzji Dyrektora WBE w [...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, pełnomocnik strony zarzucił kwestionowanej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i tym samym przyjęcie, iż odwołujący nie posiada wymaganego okresu 15 lat nieprzerwanej służby wojskowej.
Minister Obrony Narodowej uznał, iż Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. prawidłowo odmówił zainteresowanemu wypłaty wnioskowanego świadczenia pieniężnego i rozstrzygnięciem z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 95 pkt. 1 i art. 96 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i na podstawie brzmienia tych przepisów stwierdził, iż żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne, jeżeli pełnił on nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat.
Z odpisu przebiegu służby zainteresowanego natomiast wynika, że odwołujący się pełnił zasadniczą i zasadniczą nadterminową służbę wojskową w okresie od dnia [...] kwietnia 1994 r. do dnia [...] lipca 1999 r. Następnie żołnierz w okresie od [...] listopada 1999 r. do [...] listopada 2011 r. pełnił zawodową służbę wojskową, tj. przez okres 12 lat i 27 dni. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika odwołującego się, analiza dokumentów znajdujących się w teczce akt personalnych zainteresowanego potwierdza przerwę w odbywaniu czynnej służby wojskowej przez odwołującego, pomiędzy wyżej wymienionymi okresami służby wojskowej.
Wobec powyższego zainteresowany nie spełnia głównego kryterium, legitymowania się 15-letnim okresem nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, będącego podstawą przyznania prawa do spornego świadczenia.
Organ wskazał także, iż zainteresowany żołnierz rezerwy nie spełnia żadnego z kryteriów do otrzymania przedmiotowego świadczenia przy posiadaniu krótszego 15-letniego okresu służby wojskowej, tj. przesłanek wymienionych w art. 96 ust. 2 powołanej ustawy pragmatycznej.
Pełnomocnik I. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2013 r. W skardze podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 96 pkt 1 wojskowej ustawy pragmatycznej i tym samym przyjęcie, iż skarżący nie posiada wymaganego okresu 15 lat nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej. Z tego względu strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że z opisu przebiegu służby strony wynika rozbieżność pomiędzy stanem faktycznym, albowiem wskazano tam, iż w okresie od [...] lipca 1999 r. do [...] listopada 1999 r. I. S. nie pełnił służby wojskowej. Tymczasem jak wynika wyraźnie z treści kolejnych rozkazów personalnych o wyznaczeniach na stanowisko oraz powołaniu do pełnienia zawodowej służby wojskowej jako służba kontraktowa (terminologia sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), a w szczególności rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...], nie sposób przyjąć, iż nastąpiła jakakolwiek przerwa w pełnieniu zawodowej służby wojskowej, albowiem data powołania do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa i data wydania ww. rozkazu następuje przed datą ujętą w opisie przebiegu służby. W ocenie strony skarżącej, w niniejszej sprawie nie nastąpiła jakakolwiek przerwa w pełnieniu służby przez I. S. Zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy przywołanej na wstępie, terminem powołania do służby pełnionej jako służba kontraktowa jest termin określonym w rozkazie o powołaniu do tej służby oraz w kontrakcie, nie zaś data faktycznego rozpoczęcia wykonywania obowiązków służbowych. Z uwagi na fakt, iż skarżący powołany został do służby w spornej dacie przed 1 lipca 2004 r., zastosowanie mieć będzie w jego sprawie art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 1997 r. nr 10, poz. 55, ze zm.), który potwierdza ww. zasadę.
Mając zatem na uwadze treść art. 95 pkt 1 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należy przyjąć, iż warunek 15 lat pełnienia nieprzerwanie zawodowej służby wojskowej został spełniony.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, iż przepis art. 8 ust. 2 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowił, iż stosunek służbowy żołnierza zawodowego w służbie kontraktowej powstaje w drodze powołania, na podstawie umowy, zwanej dalej "kontraktem", zawartej pomiędzy osobą, która dobrowolnie zgłosiła się do tej służby, a właściwym organem wojskowym. Natomiast przepis § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. nr 7, poz. 38 ze zm.) stanowił, iż osoba zainteresowana oraz dowódca jednostki wojskowej, w której ma ona pełnić służbę kontraktowa, po otrzymaniu wyciągu z rozkazu personalnego zawierają kontrakt. Dowódca jednostki wojskowej powiadamia właściwego wojskowego komendanta uzupełnień o zwarciu kontraktu oraz dacie rozpoczęcia służby przez osobę zainteresowaną. Czas pełnienia służby na stanowisku służbowym liczy się od dnia faktycznego objęcia tego stanowiska, ogłoszonego w rozkazie dowódcy jednostki wojskowej po wydaniu rozkazu personalnego o wyznaczeniu żołnierza zawodowego na to stanowisko przez właściwy organ wojskowy (§ 45 ust. 1 wyżej powołanego rozporządzenia). W konsekwencji powyższych regulacji prawnych, zarzuty podniesione w skardze nie znajdują uzasadnienia i skarżącemu nie przysługuje prawo do przedmiotowego świadczenia pieniężnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U z 2010 r. nr 90, poz. 593 ze zm.). Zgodnie z treścią powołanego przepisu, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94, przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.
W świetle art. 96 pkt 1 tej ustawy, świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem ust. 2-4, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej piętnastu lat. Przepis art. 94 ust. 3 stosuje się odpowiednio (przesłanki z art. 96 ust. 2 nie odnoszą się do sprawy z wniosku skarżącego). Natomiast art. 94 ust. 3 powołanej ustawy pragmatycznej stanowi, iż do okresu zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 1 i 2, zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, z wyłączeniem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania, zostało umorzone bądź żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym.
Z akt personalnych skarżącego wynika, iż pełnił on zasadniczą i zasadniczą nadterminową służbę wojskową w okresie od dnia [...] kwietnia 1994 r. do dnia [...] lipca 1999 r. Dowódca Wojsk Lądowych rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...] na wniosek żołnierza powołał [...] I. S. do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa oraz skierował w celu zawarcia kontraktu do [...]. Zgodnie z powyższym rozkazem personalnym, w dniu [...] października 1999 r. został ze skarżącym zawarty kontrakt nr [...], w którym w § 1 strony postanowiły, iż cyt.: "Żołnierz zobowiązuje się pełnić zawodową służbę kontraktową przez okres pięciu lat, to jest od dnia [...] listopada 1999 r. do dnia [...] listopada 2004 r.". Od dnia [...] listopada 2004 r. do [...] listopada 2011 r. skarżący pełnił zawodowa służbę wojskowa stałą.
Istota niniejszej sprawy sprowadza się do wyjaśnienia, czy sporny okres od dnia [...] lipca do [...] listopada 1999 r. należy skarżącemu zaliczyć jako pozostawanie w czynnej służbie zawodowej, albowiem od takiej kwalifikacji będzie zależała ciągłość służby skarżącego (przekraczająca 15 lat).
W tej materii należy przeanalizować przepisy ustawy pragmatycznej oraz przepisy wykonawcze, na podstawie których skarżący był przyjmowany do służby kontraktowej. Otóż, zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 1997 r. nr 10, poz. 55 ze zm.), stosunek służbowy żołnierza zawodowego w służbie kontraktowej powstaje w drodze powołania, na podstawie umowy, zwanej dalej "kontraktem", zawartej pomiędzy osobą, która dobrowolnie zgłosiła się do tej służby, a właściwym organem wojskowym. W świetle art. 9 pkt 2 tej ustawy, powołanie do zawodowej służby wojskowej kontraktowej następuje na czas trwania kontraktu. Przepis § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. nr 7, poz. 38 ze zm.) stanowi, iż dniem rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej jest w odniesieniu do żołnierza rezerwy (z wyjątkiem odbywającego okresową służbę wojskową) - dzień stawienia się do służby w jednostce wojskowej. Natomiast § 16 ust. 2 tego rozporządzenia wskazuje, iż osoba zainteresowana rozpoczyna pełnienie służby kontraktowej z dniem określonym w kontrakcie.
Analiza powyższych regulacji prawnych prowadzi do wniosku, iż stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej powstaje w drodze powołania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do tej służby, po spełnieniu łącznie następujących warunków: 1) wydaniu rozkazu personalnego o powołaniu do zawodowej służby wojskowej; 2) podpisaniu kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej; 3) stawieniu się osoby powołanej, z którą zawarto kontrakt, do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Przy czym termin i miejsce rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej określa kontrakt. Stosunek służbowy w tym przypadku wynika z powołania na podstawie umowy - kontraktu. Zaś datą nawiązania stosunku służbowego na podstawie kontraktu jest data określona w tymże kontrakcie na pełnienie okresowej pięcioletniej (od określonego dnia do określonego dnia) służby wojskowej.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż spornego okresu od dnia [...] lipca 1999 r. do [...] listopada 1999 r. nie można uznać skarżącemu za okres pełnienia czynnej służby zawodowej, co w dalszej perspektywie skutkuje brakiem ciągłości pełnienia zawodowej służby wojskowej nieprzerwanie przez 15 lat, a przez to nieziszczeniem obligatoryjnej przesłanki z art. 96 ust. 1 ustawy pragmatycznej z dnia 11 września 2003 r.
W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, iż organy orzekające w niniejszej sprawie, wobec niespełnienia przez skarżącego wymagań określonych w art. 96 ust. 1 ww. ustawy pragmatycznej, zasadnie odmówiły stronie prawa do świadczenia określonego przepisem art. 95 pkt 1 tej ustawy. Sąd nie dopatrzył się także w działaniu organów istotnych naruszeń przepisów procesowych, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd orzekł, jak w sentencji.