II SA/Wa 490/17

II SA/Wa 490/17 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-03-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Kwiecińska
Iwona Dąbrowska
Maria Werpachowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z  art. 127 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Kwiecińska, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi S.D. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora zakładu poprawczego - oddala skargę -
Uzasadnienie
Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z § 201 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2001 r. w sprawie zakładów poprawczych i schronisk dla nieletnich (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1054 – dalej jako rozporządzenie z dnia 17 października 2001 r.), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] o odwołaniu S. D. ze stanowiska dyrektora Zakładu Poprawczego w [...].
W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Sprawiedliwości wskazał, iż w dniu [...] czerwca 2015 r. wydał decyzję o odwołaniu S. D. ze stanowiska dyrektora Zakładu Poprawczego w [...] z dniem [...] czerwca 2015 r., albowiem wymieniony dopuścił się uchybień w wykonywaniu obowiązków dyrektora tej placówki. Za takie uchybienie uznano przede wszystkim niekwalifikowanie przez dyrektora wszystkich zdarzeń wyczerpujących dyspozycję § 2 pkt 12 rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r., jakie miały miejsce placówce jako zdarzenia nagłe oraz niezgłaszanie ich niezwłocznie do Ministerstwa Sprawiedliwości i prezesa sądu okręgowego, zgodnie z § 77 tego rozporządzenia. Ponadto jako uchybienie zakwalifikowano nieinformowanie kuratora oświaty, jak też organu prowadzącego o podejmowaniu niestandardowych metod i form pracy w jednej z grup nieletnich oraz nieinformowanie przez dyrektora zakładu Ministra Sprawiedliwości oraz prezesa sądu okręgowego o nieobecnościach w pracy w dni powszednie w godzinach pracy administracji z powodu realizacji zajęć na uczelniach wyższych. Stwierdzono także uchybienia ze strony dyrektora placówki w zakresie nieprawidłowego wypełniania kart pojazdów służbowych oraz niewłaściwy nadzór nad zapewnieniem prawidłowego funkcjonowania monitoringu.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. S. D. zarzucił organowi naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia twierdzeń dotyczących stanu faktycznego niepopartego dowodami. Zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 201 rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r., poprzez niezasadne zastosowanie. Z podanych powodów odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania.
Po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ uzupełnił materiał o sprawozdanie z kompleksowej wizytacji Zakładu Poprawczego w [...], która obejmowała okres od [...] stycznia 2010 r. do [...] maja 2015 r. Nadto w dniu [...] kwietnia 2014 r. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich przedstawiło Raport Krajowego Mechanizmu Prewencji z wizytacji Zakładu Poprawczego w [...] W wyniku wizytacji sformułowanych zostało 13 zaleceń, z czego 6 Departament Wykonania Orzeczeń i Probacji uznał za zasadne.
Minister Sprawiedliwości nie uwzględnił argumentacji strony i rozstrzygnięciem z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, iż uzupełniony w toku postępowania materiał dowodowy wskazuje, że zastrzeżenia dotyczące przede wszystkim realizacji obowiązków i zadań dyrektora zakładu, który nim kieruje, sprawuje nadzór pedagogiczny, zapewnia warunki niezbędne do realizacji zadań oraz ponosi odpowiedzialność za działalność zakładu, zostały potwierdzone.
W ocenie organu, przeprowadzone czynności nadzorcze w sposób dostateczny wykazały nieprawidłowości w zakresie niekwalifikowania wszystkich zdarzeń jako nadzwyczajnych, zgodnie z treścią § 2 pkt 12 rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r. i nieinformowania o ich zaistnieniu Ministerstwa Sprawiedliwości i Prezesa Sądu Okręgowego w P., ewentualnie czynienie tego z opóźnieniem nieodpowiadającym wymogowi "niezwłoczności" określonemu w § 77 tego rozporządzenia.
Przyjęcie w uzasadnieniu decyzji zdarzeń z dnia [...] ([...] i [...] lutego 2015 r. ([...]) jako spełniające wymogi wydarzenia nadzwyczajnego w ocenie organu są prawidłowe. Powoływanie się przez Dyrektora zakładu na analizę pracownika [...] z dnia [....] marca 2015 r., w której przyjął on, iż jedynie jedno zdarzenie posiadało znamiona wydarzenia nadzwyczajnego, należy ocenić w aspekcie materiału, którym w owym czasie dysponował. Późniejsza analiza zapisów monitoringu z izby przejściowej nie pozostawiała wątpliwości, co do kwalifikacji odpowiadającej opisowi zawartemu w § 2 pkt 12 ww. rozporządzenia i obowiązku zgłoszenia go do Ministerstwa Sprawiedliwości, jak i prezesa sądu okręgowego. Wydarzenie polegające na wrzuceniu niedopałka do kanału technicznego odpowiadało sytuacji nadzwyczajnej tj. niosącej zagrożenie dla zdrowia lub życia nieletnich lub pracowników zakładu, bowiem nastąpiło zapalenie się otuliny rur instalacyjnych powodujące konieczność użycia gaśnicy, wezwania straży pożarnej (w sile 3 zastępów), oddymiania pomieszczenia oraz sprawdzania kanału technicznego.
W kwestii późnego informowania przez Dyrektora placówki o zdarzeniach nadzwyczajnych organ stwierdził, iż zdarzenie z dnia [...] kwietnia 2013 r. ([...]) miało miejsce o godz. 22.10. Informację wysłano faxem po dwóch dniach tj. [...] kwietnia o godz. 17.36. Dyrektorowi zakładu poprawczego z racji pełnionej funkcji znane są doskonale godziny pracy Ministerstwa tj. do godz. 16.15. Podobnie zdarzenie z dnia [...] maja 2013 r. ([...]) miało miejsce o godzinie 16.15, natomiast zawiadomienie do Ministerstwa zostało wysłane faxem w dniu [...] maja o godzinie 19.07. Wydarzenie miało miejsce w godzinach popołudniowych w czwartek, zaś fax wysłano w godzinach poza urzędowaniem organu w piątek. Siłą rzeczy nie było możliwości aby przedstawiciel organu mógł się z nim zapoznać wcześniej, niż w poniedziałek [...] maja 2013 r. Dlatego też stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji, że Ministerstwo Sprawiedliwości zostało zawiadomienie o zdarzeniu w dniu [...] kwietnia, czy w dniu [...] maja jest zgodne ze stanem faktycznym.
Odnosząc się do trzeciej sytuacji dotyczącej [...], organ dostrzegł, iż definicja sytuacji nadzwyczajnej w rozporządzeniu wskazuje również na zdarzenie stwarzające zagrożenie dla zdrowia lub życia nieletniego. [...] niewątpliwie stwarza takie zagrożenie i dlatego oprócz powiadomienia sądu, czy policji, należało zakwalifikować ją jako wydarzenie nadzwyczajne oraz zgłosić odpowiednim organom, czego dyrektor nie uczynił.
W ocenie organu, nie można przyjąć, iż przekazywanie komisji konkursowej informacji o prowadzonej działalności dydaktycznej jest równoznaczne z informowaniem o tym organu nadzoru. Podobnie, sam udział przedstawicieli MS w Radzie Zakładu w dniu [...] marca 2015 r., na której dyrektor poinformował obecnych o konferencji "[...]", która miała się odbyć w dniu 27 marca 2015 r. w [...], gdzie miał wystąpić z prezentacją "[...]" nie możne być uznane, za właściwy sposób poinformowania organu. Brak formalnego zakazu wykonywania działalności dydaktycznej, czy też obowiązku uzyskiwania zgody nie oznacza, iż wydane w tym zakresie wytyczne organu sprawującego nadzór (np. pismo Dyrektora [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. - zobowiązujące dyrektorów placówek do informowania o każdym przypadku nieobecności w pracy spowodowanej realizacją innych zadań niż zadania związane z zapewnieniem placówkom prawidłowego funkcjonowania) nie mają mocy wiążącej. Zbyt daleko idącym jest twierdzenie, że udział Dyrektora w sympozjach, konferencjach, wykonywanie dodatkowej pracy zawodowej w formie działalności dydaktycznej na różnych uczelniach, jest związane z zapewnieniem placówce prawidłowego funkcjonowania. Tym bardziej, że z powodu ważnych zadań na powierzonym stanowisku dyrektorzy zakładów i schronisk uzyskują częściowe zwolnienie z obowiązku realizacji pensum dydaktycznego. Nieobecności Dyrektora w zakładzie wynikające z wykonywanej dodatkowej pracy dydaktycznej, czy udziału w konferencjach, sympozjach, były bez informowania o powyższym organu nadzoru, czy prezesa sądu, pomimo niekorzystania w tym czasie z urlopu. Nieobecności Dyrektora powodowały scedowanie części obowiązków na innych pracowników, niewykonywanie ich lub też nieterminowe wykonywanie. Świadczą o tym sformułowane zastrzeżenia powizytacyjne dotyczące gospodarki finansowej zakładu. Wizytacja potwierdziła m.in. zarzut dotyczący niekompletnego wypełniania poleceń wyjazdu służbowego za cały badany okres, braku potwierdzenia na dokumentach kontroli wstępnej dokonywanej przez głównego księgowego, wynikającej z art. 54 ustawy o finansach publicznych, zawierania umów na dostawy i usługi przez głównego księgowego - co należy do dyrektora zakładu, jako kierownika jednostki, nieżądanie od głównego księgowego informacji o wysokości posiadanych środków w planie finansowym jakie zamawiający zamierza przeznaczyć na realizację zadania realizowanego.
Co do wytknięcia Dyrektorowi zakładu zbyt długiego okresu oczekiwania na usunięcie awarii, systemów newralgicznych monitoringu w zawartej umowie z firmą "[...]" organ stwierdził, iż 12-to godzinny okres oczekiwania jest zbyt długi i nie zabezpiecza w pełni interesu zakładu. Również wyposażenie placówki w rozbudowany system monitoringu ponadstandardowy, który nie zapewnia identyfikacji nie tylko osób, ale nawet marki samochodu, nie może zostać uznane za prawidłowe. W takiej sytuacji, wydatkowanie publicznych środków na ten cel wydaje się nieefektywne.
Także kwestia niewłaściwego wypełniania kart drogowych została potwierdzona przez osobę biorącą udział w wizytacji placówki w zakresie gospodarki finansowej zakładu, co znalazło wyraz w sformułowanych zastrzeżeniach. Natomiast fakt używania samochodów służbowych do celów prywatnych oraz nieprawidłowości w wypełnianiu kart drogowych potwierdziła również, co do zasady, w swoich wyjaśnieniach dołączonych przez odwołującego się do pisma z dnia [...] maja 2015 r. kierownik administracyjno-gospodarczy zakładu.
Końcowo Minister Sprawiedliwość stwierdził, iż nie neguje osiągnięć zawodowych, czy dydaktycznych odwołującego się. Jednakże rozstrzygając sprawę organ nie mógł pominąć szeregu uchybień w wykonywaniu powierzonych stronie obowiązków, które uzasadniają skorzystanie przez organ nadzorczy z uprawnienia przewidzianego w § 201 ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r., polegającego na możliwości odwołania w każdym czasie dyrektora zakładu przed upływem kadencji na jaką, był wybrany, w sytuacji stwierdzenia uchybień w wykonywaniu powierzonego stanowiska. Przepis § 201 tego rozporządzenia wyróżnił dwie sytuacje dotyczące odwołania. Przesłanki zawarte w ust. 1 dają Ministrowi Sprawiedliwości uprawnienie do odwołania dyrektora, co wynika z użytego przez ustawodawcę określenia "może". Natomiast zaistnienie przesłanek z ust 2 (pkt 2 i 3) nakłada na Ministra Sprawiedliwości obowiązek odwołania dyrektora. Porównanie treści obu zapisów prowadzi do wniosku, iż "poważniejsze", kwalifikowane uchybienia nakładają na ministra obowiązek odwołania dyrektora. Uchybienia zaś niekwalifikowane, uprawniają go do podjęcia takiej decyzji. Oceniając stwierdzone uchybienia w wykonywaniu powierzonego stanowiska przez odwołującego, ich ilość i długotrwałość należało stwierdzić, iż decyzja organu jest w pełni uzasadniona.
Decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2015 r stała się przedmiotem skargi wniesionej przez S. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, w tym nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia twierdzeń dotyczących stanu faktycznego niepopartych dowodami oraz art. 15 k.p.a., poprzez rozpatrzenie ponownie sprawy przez organ, który wydał decyzję, a nie organ wyższego stopnia. Podniósł także zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. § 201 rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r., poprzez niezasadne zastosowanie tego przepisu i uznanie, że zachodzą przesłanki do jego zastosowania. Z podanych powodów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż § 201 powołanego rozporządzenia nie uzależnia możliwości odwołania ze stanowiska od uznania uchybień w formie kwalifikowanej, nie mniej jednak nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu zawartym w uzasadnieniu decyzji, iż każde, a nie tylko rażące zaniedbania lub uchybienia, mogą prowadzić do podjęcia przez Ministra Sprawiedliwości decyzji o odwołaniu dyrektora. Przyjęcie powyższego stanowiska oznaczałoby aprobatę samowoli, a co stoi w oczywistej sprzeczności z działaniami administracji państwowej.
Odnosząc się do stwierdzonych przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uchybień i nieprawidłowości skarżący podniósł, iż w jego ocenie nie stanowiło zdarzenia nadzwyczajnego [...], bowiem wezwanie straży pożarnej nie miało charakteru interwencji, a jedynie prewencji. Ocena tej sytuacji została potwierdzona przez przybyłych na miejsce funkcjonariuszy. W żadnej z informacji ze Straży Pożarnej nie znajdują się zapisy o działaniach gaśniczo-ratowniczych, nie dokonano również oddymienia pomieszczenia, a jedynie jego przewietrzenia. W drugim przypadku rzekomej [...], brak zakwalifikowania powyższego zajścia jako wydarzenia nadzwyczajnego wynikł z faktu wszechstronnej konsultacji z personelem Zakładu Poprawczego w [...], tj. z pracownikami ochrony, wychowawcami, służbą medyczną (przede wszystkim z lekarzem psychiatą będącym wieloletnim biegłym sądowym), którzy podkreślali brak zagrożenia i demonstracyjno - manipulacyjny charakter działania wychowanka. Specjalista w Ministerstwie Sprawiedliwości analizujący powyższe zdarzenie również wyraził opinię, że nie była to sytuacja nadzwyczajna. Także [...] z [...] na [...] września 2013 r. nie jest sytuacją nadzwyczajną - nie zagraża bezpieczeństwu placówki. Dlatego też przyjęto standardową procedurę powiadomienia odpowiednich instytucji już w dniu [...] września (potwierdzenie nadania faxu przedstawiono Ministerstwu wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy).
Skarżący podkreślił, iż sprawą szczególnie ważną dla funkcjonowania instytucji jaką jest zakład poprawczy jest szeroko rozumiane bezpieczeństwo. Placówka stanowić może przykład wysokiego stopnia dbałości o dochowanie możliwie najwyższych gwarancji w tym obszarze. Świadczy o tym chociażby ponadstandardowa rozbudowa systemu monitoringu, czy autorskie rozwiązania związane z zabezpieczeniami elektronicznymi obiektu, w tym system wewnętrznej łączności i lokalizacji osób. W tym kontekście zarzut bagatelizowania i zatajania wydarzeń o charakterze nadzwyczajnym uznać należy za nieuzasadniony.
Skarżący nie zgodził się z rzetelnością dokonanych w toku postępowania ustaleń i formowanych w oparciu o te ustalenia ocen oraz odniósł się szczegółowo do każdego ze stawianych zarzutów. Podkreślił, iż Zakład Poprawczy w [...] był wielokrotnie kontrolowany przez Ministerstwo Sprawiedliwości, a także przez Rzecznika Praw Obywatelskich, Fundację Helsińską. Instytucje te potwierdziły trafność przyjętych w placówce rozwiązań wychowawczych i organizacyjnych.
Podsumowując skarżący stwierdził, iż nie jest zgodne z prawdą twierdzenie, o nieinformowaniu Ministerstwa Sprawiedliwości o sytuacjach nadzwyczajnych. Ocena czy dana sytuacja kwalifikuje się jako wydarzenie nadzwyczajne ma charakter subiektywny. Jako nadinterpretację także należy przyjąć, że działania zapobiegające wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej same w sobie dowodzą wystąpienia takiej sytuacji. Skarżący nigdy nie realizował zajęć dydaktycznych na uczelniach wyższych kosztem obowiązków służbowych. Sposób ich realizacji nie naruszył żadnych przepisów prawa czy chociażby wewnętrznych uregulowań resortowych. Nie istnieje także żadna prawna norma lub chociażby resortowe unormowania nakazujące informowanie lub występowanie, o zgodę na prowadzenie takich zajęć. Kierownictwo [...] miało pełną wiedzę na temat prowadzonej przeze skarżącego działalności naukowej.
Dalej skarżący wskazał, że w przedstawionym uzasadnieniu decyzji następuje relatywizacja jego czasu pracy. Jako Dyrektor nigdy nie otrzymał zakresu obowiązków i czynności służbowych. W żadnym z dni, o których mowa w uzasadnieniu, nie doszło do żadnego zaniedbania obowiązków, a w szczególności skutkujących zagrożeniem bezpieczeństwa placówki.
W odpowiedź na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał zarzuty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1562/15, stwierdzając naruszenie przepisów prawa materialnego , jak i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r.
W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji że w świetle § 20¹ ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r., Minister Sprawiedliwości może w każdym czasie odwołać dyrektora zakładu przed upływem okresu, o którym mowa w § 20 ust. 3, w razie stwierdzenia zaniedbań w zakresie realizacji zadań zakładu lub uchybień w wykonywaniu powierzonego stanowiska.
Z kolei przepis § 21 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia określa uprawnienia i obowiązki dyrektora zakładu stanowiąc, iż dyrektor zakładu kieruje zakładem, sprawuje nadzór pedagogiczny, zapewnia warunki niezbędne do realizacji zadań zakładu oraz ponosi odpowiedzialność za działalność zakładu (ust. 1 zd pierwsze). Dyrektor zakładu w szczególności: 1) organizuje pracę w działach zakładu przy współpracy z osobą sprawującą nadzór pedagogiczny, 2) dysponuje przyznanymi zakładowi środkami finansowymi i odpowiada za ich prawidłowe wykorzystanie; 3) wykonuje czynności wynikające ze stosunku pracy wobec pracowników zakładu; 4) opracowuje zakres pracy i czynności służbowych pracowników; 5) prowadzi dobór kandydatów na pracowników uwzględniający kompetencje i umiejętność postępowania z nieletnimi oraz osobistą przydatność do pracy; 6) reprezentuje zakład na zewnątrz.
Przesłankami warunkującymi odwołanie dyrektora zakładu przed upływem 5 letniego okresu kadencji jest stwierdzenie zaniedbań w zakresie realizacji zadań zakładu lub uchybień w wykonywaniu powierzonego stanowiska. Przepis § 20¹ ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r. nie określa o jakiego rodzaju zaniedbania i uchybienia w nim chodzi, co oznacza, iż nieprawidłowości w obszarze działalności dyrektora zakładu należy oceniać na tle zadań zakładu (działalności resocjalizacyjnej) i obowiązków określonych w § 21 tego rozporządzenia. Zakładając racjonalność ustawodawcy uprawnione wydaje się stwierdzenie, że nie chodzi przy tym o uchybienia i zaniedbania mniejszej wagi, bowiem tych całkowicie wyeliminować się nie da z procesu pracy, lecz o uchybienia i zaniedbania istotne, które mają wyraźnie negatywny wpływ na działanie zarządzanej przez dyrektora jednostki, zarówno w obszarze realizacji ustawowych zadań zakładu (w sferze merytorycznej) i jak organizacyjnoadministracyjnej. Ratio legis powołanego przepisu wskazuje, iż muszą to być zaniedbania i uchybienia istotne, do których osoba zarządzająca daną jednostką się przyczyniła i których usunięcia i niepowtarzania nie gwarantuje, co uzasadnia podjęcie przez organ nadzorczy zdecydowanych środków kadrowych, w celu szybkiej poprawy sytuacji.
Sąd I instancji dodał, iż zawarte w § 20¹ ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r. stwierdzenie "może odwołać" wskazuje, iż decyzja podejmowana w tym przedmiocie wydawana jest w ramach uznania administracyjnego. Kontrola sądu administracyjnego, prowadzona z punktu widzenia legalności decyzji administracyjnych, jest w stosunku do takich decyzji ograniczona. Sprowadza się bowiem do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem, czy prowadząc postępowanie w sprawie organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz czy organ w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i czy po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu owego materiału dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia i zakresu owego uprawnienia.
Dalej Sąd zauważył, że istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może, bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja, nie zawierają ustaleń i stwierdzeń jednoznacznie wskazujących na naruszenie przez skarżącego istotnych obowiązków (o dużym ciężarze gatunkowym) w zakresie realizacji zadań Zakładu Poprawczego w [...] lub uchybień w wykonywaniu powierzonego stanowiska. Stwierdzone bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nieprawidłowości mają charakter formalnych uchybień (kwalifikowanie zdarzeń, terminowość informowania, sposób wypełniania kart pojazdów służbowych, czas usuwania przez serwis usterek monitoringu, itp.). Abstrahując od różnej oceny tych samych zdarzeń przez organ i skarżącego, organ nadzorczy bowiem ma prawo poddawać je własnej interpretacji, o ile jest ona zgodna z przepisami prawa, przedstawione przez organ uchybienia i nieprawidłowości nie są takiej wagi, aby nie można było ich usunąć w ramach zaleceń powizytacyjnych organu nadzoru, a skarżący ich wykonać i zastosować się do wytycznych w przyszłości.
Co zaś się tyczy wykonywania przez skarżącego zajęć na uczelniach i jego udziału w sympozjach oraz konferencjach w godzinach urzędowania zakładu, Sąd I instancji wskazał, iż organ nie wykazał, aby kosztem tych zajęć doszło do pogorszenia standardów tejże placówki. Przepisy pragmatyki służbowej nie zabraniają dyrektorom, jako kadrze kierowniczej świadczącej pracę w nienormowanym czasie pracy, podejmowania dodatkowych zajęć, zwłaszcza naukowo-dydaktycznych. Zaś ocenia wykorzystywania samochodów służbowych do celów prywatnych, usuwanie usterek i jakość monitoringu, w świetle wyjaśnień skarżącego i materiału dowodowego sprawy nie jest jednoznaczna, a bezwzględnie interpretowana na niekorzyść strony bez głębszej analizy istoty problemu.
Następnie Sąd I instancji podkreślił, iż wytykane skarżącemu zarzuty mają w istocie charakter naruszeń formalnych, które można z powodzeniem wyeliminować z procesu zarządzania zakładem poprzez wykonanie i stosowanie w przyszłości zaleceń powizytacyjnych. Sygnalizowana przez organ nadzorczy potrzeba zmiany kadrowej, w ocenie Sądu, nie została należycie wykazana. Po dokonaniu analizy całości materiału aktowego, Zakład Poprawczy w [...] jawi się jako placówka wyróżniająca, odwiedzana i wizytowana przez instytucje społeczne, rządowe, w tym innych Państw, przedstawiana jako przykład wdrażania nowych rozwiązań i prawidłowo zarządzana. Powstaje zatem dysproporcja pomiędzy wagą dostrzeżonych przez organ nadzorczy nieprawidłowości, a obrazem jaki wyłania się z całokształtu oceny akt sprawy. To wskazuje, iż podejmując decyzję organ nie kierował się generalną dyrektywą rozważenia zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony. Nadto za przesłankę uzasadniającą odwołanie Dyrektora Zakładu Poprawczego w [...] ze stanowiska, w trybie § 20¹ ust. 1 rozporządzenia, organ przyjął niejako każde naruszenie, choćby miało charakter naruszenia formalnego i łatwego do usunięcia, podczas gdy wykładnia celowościowa tego przepisu, wskazuje na niedopuszczalność takiej interpretacji przepisu prawa. Ma organ nadzorczy rację twierdząc, iż przysługują mu uprawnienia do kształtowania polityki kadrowej i oceny prawidłowości realizacji zadań podległych mu pracowników kadry kierowniczej, lecz ta ocena nie może być dowolna. Zwłaszcza, gdy osoba na stanowisko dyrektora placówki nie jest przez Ministra powoływana wedle jego uznania, lecz wybierana w drodze konkursu na kadencję. Przerwanie tej kadencji musi być podyktowane ważnymi względami, nie zaś przyczynami o małym "ciężarze gatunkowym".
Powyższe zdaniem Sądu I instancji wskazuje, iż Minister Sprawiedliwości wykroczył poza zakres uznania administracyjnego, albowiem nie rozpatrzył sprawy wnikliwie w jej całokształcie, czym naruszył art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie podjął bowiem decyzji kierując się dyrektywą interesy publicznego i słusznego interesu strony z art. 7 k.p.a. W ustalonym stanie faktycznym, bez rozważenia słusznych argumentów strony, stwierdził przedwcześnie, iż w sprawie ziściły się przesłanki z § 20¹ ust. 1 powołanego rozporządzenia, tym samym naruszył ten przepis.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stał się przedmiotem skargi kasacyjnej Ministra Sprawiedliwości do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której domagał się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez uznanie, iż Minister Sprawiedliwości nie rozpatrzył sprawy wnikliwie w jej całokształcie, czym miał w ocenie Sądu I instancji naruszyć art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w szczególności wskazaną w art. 7 k.p.a. dyrektywę interesu publicznego i słusznego interesu strony, podczas gdy Minister Sprawiedliwości przy zebraniu i ocenie materiału dowodowego ściśle przestrzegał w/w przepisów;
2) art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie zdarzeń wynikających z akt sprawy, m.in. faktu, iż praca dyrektora placówki wielokrotnie była poddawana lustracjom i wizytacjom organu nadzoru, w wyniku których formułowane były zalecenia i wytyczne dla dyrektora placówki, który pisemnie informował o przyjęciu zaleceń do realizacji, a następnie postępował wbrew wydanym i przyjętym do realizacji wytycznym, co świadczy o uporczywym charakterze naruszeń;
3) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 Iipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) poprzez przeprowadzenie przez Sąd kontroli decyzji z punktu widzenia kryteriów celowości i słuszności, mimo braku możliwości stosowania takich kryteriów kontroli w przepisach prawa, zwłaszcza w stosunku do decyzji wydawanych w warunkach uznania administracyjnego.
Ponadto skarżący kasacyjnie organ zarzucił Sądowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj.
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. w zw. z 20¹ rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż uchybienia i zaniedbania, o których stanowi ten przepis, winny mieć charakter kwalifikowany tj. mający wyraźnie negatywny wpływ na działanie jednostki, do których osoba zarządzająca się przyczyniła i którym usunięcia i niepowtarzania nie gwarantuje, podczas gdy właściwa wykładnia przepisu § 201 rozporządzenia prowadzi do stwierdzenia, że zakresem tego przepisu objęte są sytuacje, w których stwierdzone uchybienia, nie będące uchybieniami istotnymi, mają charakter długotrwały i ciągły, a ich wyeliminowanie nie następuje poprzez wykonanie przekazywanych zaleceń i wytycznych, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie;
2) niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z § 201 ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r. poprzez uznanie iż w przedmiotowej sprawie nie ziściły się przesłanki § 201 ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r. w związku z czym Minister Sprawiedliwości naruszył ten przepis, podczas gdy został on przez organ zastosowany prawidłowo.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną S. D. wniósł o jej odrzucenie.
W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 marca 2017 r., na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1562/15 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.
W uzasadnieniu orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że po pierwsze Sąd I instancji nie odniósł się do tego, czy zarzucane S. D. nieprawidłowości w pracy rzeczywiście miały miejsce, po drugie dokonał oceny nieprawidłowości wyłącznie na podstawie zaskarżonej decyzji, po trzecie uznał, że organ powinien zastosować inne niż odwołanie dyrektora środki w celu usunięcia nieprawidłowości.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak przeprowadzona kontrola narusza przepisy postępowania wymienione w skardze kasacyjnej.
Podejmując zaskarżoną decyzję Minister Sprawiedliwości powołał się na konkretne zdarzenia uzasadniające odwołanie S.D., a rolą Sądu I instancji było jedynie skontrolowanie, czy istotnie zdarzenia te wystąpiły i czy stanowiły one zaniedbania oddziałujące na realizację zadań przez Zakład Poprawczy. Sąd I instancji nie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w kontekście, czy faktycznie wskazywane przez organ nieprawidłowości miały miejsce, lecz opierając się na ich opisie uznał, że z uwagi na ich mały ciężar gatunkowy nie mogą uzasadniać odwołania dyrektora.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że podejmując decyzje uznaniową organ posiada swobodę działania i dopóki granice tego uznania nie zostaną przekroczone nie można zarzucić organowi dowolności w podjęciu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie winien w oparciu o cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie ocenić, czy istotnie można przypisać dyrektorowi konkretne (wskazywane przez organ) zaniedbania w zakresie realizacji zadań zakładu. O ile zaniedbania takie rzeczywiście wystąpiły sąd administracyjny nie jest uprawniony do pozbawienia właściwego organu uprawnienia wynikającego z przepisów prawa. Sąd nie może, a tak uczynił w niniejszej sprawie, oceniać celowość podjętej decyzji. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest wyłącznie sprawdzenie, czy decyzję podjął właściwy organ, we właściwie przeprowadzonym postępowaniu oraz czy decyzja znajduje oparcie w konkretnych okolicznościach przywołanych w jej uzasadnieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji dokonał nieprawidłowej wykładni § 201 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2001 r. w sprawie zakładów poprawczych i schronisk dla nieletnich. W analizowanym § 201 ust. 1 rozporządzenia używając bez bliższego dookreślenia pojęcia "zaniedbania" ustawodawca pozostawił Ministrowi Sprawiedliwości swobodę w zakresie oceny, jakie zaniedbania w pracy dyrektora zakładu uzasadniają jego odwołanie. Bliższe określenie charakteru zaniedbań uzasadniających odwołanie (np. istotne, poważne, ciężkie ) pozbawiałoby organ swobody w podejmowaniu decyzji bowiem ograniczałoby zakres możliwości odwołania dyrektora do niektórych sytuacji ściśle określonych w przepisach. Innymi słowy niweczyłoby swobodę organu w rozstrzyganiu, która to swoboda jest przecież nieodłączną cechą decyzji uznaniowych. Oznacza to, iż w świetle powyższego przepisu wyłącznie Minister Sprawiedliwości ma prawo oceniać czy i jakie zaniedbanie dyrektora zakładu uzasadnia podjęcie decyzji na podstawie § 201 ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r. w sprawie zakładów poprawczych i schronisk dla nieletnich .
Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o akta sprawy oceni, czy zaniedbania przypisywane S.D. znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ. Uczyni to w odniesieniu do wszystkich wykazanych przez organ nieprawidłowości i wypowie się czy wystąpiły (i jakie) zaniedbania w pracy dyrektora zakładu. Tak poczyniona ocena będzie wystarczająca do wyprowadzenia wniosków odnośnie tego, czy Minister Sprawiedliwości działał w granicach uznania określonego przepisem § 201 ust. 1 rozporządzenia, czy też podjęta decyzja nosi cechy dowolności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpoznać sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.
Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.
Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Przede wszystkim "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 P.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę (art. 183 powołanej ustawy) i w jakich wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 ustawy (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 518).
Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo).
Pamiętać należy przy tym, iż ocena prawna, w rozumieniu art. 190 P.p.s.a., to wyjaśnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu.
W konsekwencji należy uznać, iż związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 190 powołanej ustawy, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku.
W myśl art. 133 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, a zatem bada zgodność z prawem zaskarżonego aktu według stanu faktycznego i prawnego z daty wydania zaskarżonej decyzji.
Badając ponownie sprawę Sąd stwierdza, że zarówno stan prawny jaki i stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie, stąd nie ma konieczności ponownego jego przytaczania.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości o odwołaniu S. D.ze stanowiska dyrektora Zakładu Poprawczego w [...] została podjęta na podstawie § 201 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2001 r. w sprawie zakładów poprawczych i schronisk dla nieletnich (Dz. U. z 2014 r., poz. 1054 j.t ze zm.). Zgodnie z tym przepisem Minister Sprawiedliwości może w każdym czasie odwołać dyrektora zakładu, o którym mowa w § 20 ust. 1 pkt 1 w razie stwierdzenia zaniedbań w zakresie realizacji zadań zakładu.
Zawarte w powołanym przepisie stwierdzenie ‘’może odwołać’’ wskazuje, że zaskarżona decyzja została podjęta w ramach uznania administracyjnego. Pozostawienie organowi możliwości działania w ramach uznania administracyjnego powoduje, że obowiązkiem organu jest ustalenie okoliczności faktycznych sprawy, celem ustalenia, czy ewentualne wydanie decyzji administracyjnej, będzie służyło realizacji celów określonych w przepisach prawa. Kontrola decyzji opartych na uznaniu administracyjnym dotyczy procesu wydania decyzji, a sądy nie są uprawnione do dokonywania oceny takich decyzji pod kątem kryteriów słusznościowych i celowościowych oraz nakazujących uwzględnienie w rozstrzygnięciach treści art 7 k.p.a.
W sprawie o sygn. I OSK 1785/16 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "w analizowanym § 201 ust. 1 rozporządzenia używając bez bliższego dookreślenia pojęcia "zaniedbania" ustawodawca pozostawił Ministrowi Sprawiedliwości swobodę w zakresie oceny, jakie zaniedbania w pracy dyrektora zakładu uzasadniają jego odwołanie. Bliższe określenie charakteru zaniedbań uzasadniających odwołanie (np. istotne, poważne, ciężkie) pozbawiałoby organ swobody w podejmowaniu decyzji bowiem ograniczałoby zakres możliwości odwołania dyrektora do niektórych sytuacji ściśle określonych w przepisach. Innymi słowy niweczyłoby swobodę organu w rozstrzyganiu, która to swoboda jest przecież nieodłączną cechą decyzji uznaniowych".
Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę ze skargi S. D. był zobligowany do zbadania czy opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zdarzenia miały miejsce, a następnie – o ile zdarzenia te miały miejsce – do ich oceny pod kątem czy stanowiły one zaniedbania oddziaływujące na funkcjonowanie przedmiotowego Zakładu Poprawczego.
W uzasadnieniu decyzji organ zarzucił skarżącemu nieprawidłowości w pracy dotyczące kwalifikacji zdarzeń o charakterze nadzwyczajnym i nieinformowania o nich organu oraz prezesa sądu okręgowego, nieprawidłowości w zakresie nadzoru nad dokumentacją wykorzystywania samochodów służbowych oraz monitoringiem, podejmowania niestandardowych metod i form pracy w jednej z grup nieletnich, nieinformowania o zajęciach prowadzonych przez dyrektora w czasie pracy na uczelniach wyższych.
Kontrolując zatem zaskarżoną decyzję w kierunku wskazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny, Sąd stwierdził, iż organ trafnie zakwalifikował dwa zdarzenia opisane w decyzji jako wydarzenia nadzwyczajne, a mianowicie z dnia [...] lutego 2015 r. polegające na [...]i [...] lutego 2015 r. [...] jako zdarzenia wymagające niezwłocznego zgłoszenia do Ministerstwa Sprawiedliwości i prezesa sądu okręgowego, o których mowa w § 77 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2001 r. w sprawie zakładów poprawczych i schronisk dla nieletnich.
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na zdarzenie polegające na niepowiadomieniu Ministra Sprawiedliwości o [...] umieszczonego w izbie przejściowej. W ocenie Sądu nie ma racji skarżący, iż zdarzenie to nie wymagało powiadomienia Ministerstwa Sprawiedliwości, gdyż wychowanek nie podejmował rzeczywistej [...] lecz jedynie taką próbę symulował. Zdaniem Sądu każdą [...] należy zakwalifikować jako zdarzenie nadzwyczajne. Warto bowiem zwrócić uwagę, iż [...] może doprowadzić do uszkodzenia ciała lub nawet [...], która taką [...] podejmuje, tym bardziej, że reakcja pracowników ochrony próbę tę obserwujących nastąpiła dopiero po około 20 min., co należy uznać za postępowanie niedopuszczalne.
Także zdarzenie z dnia [...] lutego 2015 r. [...] należy zakwalifikować jako wydarzenie nadzwyczajne. Jak wynika z pisma z dnia [...] marca 2015 r. Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w [...] lutego 2015 r. w Zakładzie Poprawczym interweniowały trzy zastępy straży, a działania polegały jedynie na oddymianiu pomieszczeń oraz sprawdzeniu kanału technicznego. Taki stan potwierdza "informacja ze zdarzenia" k. 57 akt, w której w rubryce – rodzaj prowadzonych działań ratowniczych – odnotowano "oddymianie, przewietrzanie". Trudno zatem zgodzić się ze skarżącym, że były to jedynie działania prewencyjne. W omawianym przypadku miało miejsce zaprószenie ognia, użyte zostały gaśnice w celu jego ugaszenia, a wezwanie straży pożarnej nie było prewencyjne, ale miało na celu zapewnienie bezpieczeństwa osób przebywających w obiekcie.
Odnosząc się natomiast do nieprawidłowości w zakresie wypełniania kart drogowych jak i używania samochodów służbowych do celów prywatnych, to Sąd stwierdza, że miały one miejsce. Wynika to z zawartych w aktach administracyjnych dokumentów k. 149-165 oraz składanych przez skarżącego oraz kierownika administracyjno-gospodarczego k. 149-165 wyjaśnieniach, na podstawie których dopiero można było ustalić, kto faktycznie był dysponentem poszczególnych pojazdów, a kto kierowcą. Świadczy to o nieprawidłowościach w zakresie nadzoru ze strony dyrektora.
Okres 12 godzinnego oczekiwania na usunięcie awarii systemu monitoringu wynika z zawartej umowy z firmą "[...]" k. 386-393 akt administracyjnych. Awaria monitoringu w okresie od [...] lutego do [...] marca 2015 r. miała miejsce, co wykazała lustracja doraźna przeprowadzona w marcu 2015 r. Skarżący kwestionuje te ustalenia, bowiem uważa, że co do zasady monitoring był sprawny a uszkodzona została jedynie funkcja zapisu i archiwizacji. Zdaniem Sądu nie można zgodzić się z takim stwierdzeniem, bowiem funkcje te mają istotne znaczenie dla bezpieczeństwa osób przebywających w zakładzie w przypadku możliwych zdarzeń niepożądanych. W takiej sytuacji ustalenie przebiegu danego zdarzenia może być znacznie utrudnione czy wręcz niemożliwe.
Zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków prowadzenia działalności innowacyjnej i eksperymentalnej przez publiczne szkoły i placówki (Dz. U. Nr 56, poz. 506 ze zm.) uchwałę rady pedagogicznej w sprawie wprowadzenia innowacji (...) dyrektor szkoły przekazuje kuratorowi oświaty i organowi prowadzącemu szkołę. Z akt sprawy nie wynika, aby obowiązek ten został spełniony przez skarżącego.
Odnosząc się natomiast do wykonywania przez skarżącego zajęć na uczelniach i udziału w sympozjach oraz konferencjach w godzinach urzędowania zakładu, to stwierdzić należy, że fakty takie miały miejsce (pismo [...] w [...] i Wyższej Szkoły [...] w [...]). Jednakże w postępowaniu konkursowym, w którym brali udział przedstawiciele Ministerstwa Sprawiedliwości skarżący informował, że prowadzi dodatkowe zajęcia dydaktyczne. Konkurs ten został zatwierdzony przez Ministra. Organ nie wykazał, aby kosztem tych zajęć doszło do pogorszenia standardów placówki, za takie bowiem nie można uznać twierdzenia organu, niepoparte konkretnymi dowodami, że nieobecności powodowały scedowanie części obowiązków na innych pracowników, niewykonywanie ich lub też nieterminowe wykonywanie, o czym świadczą sformułowane zastrzeżenia powizytacyjne. Nie został bowiem jednoznacznie wykazany związek tych nieobecności z zastrzeżeniami powizytacyjnymi. Organ miał wiedzę, że skarżący prowadzi działalność dydaktyczną.
Co się zaś tyczy zbyt późnego zgłaszania wydarzeń określonych w § 77 rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r., to z akt wynika, że różnice w datach tych zgłoszeń wynikają z przyjęcia przez skarżącego daty wysłania faxu, a organu daty jego odebrania. Zdaniem Sądu nie można czynić zarzutu skarżącemu, że zgłoszenia wysyłane były po godzinach urzędowania ministerstwa, co powodowało późniejsze nawet kilkudniowe ich odebranie. Z pragmatyki służbowej jednoznacznie wynika, że dyrektor zakładu poprawczego świadczy pracę w nienormowanym czasie pracy, zatem także po godzinach urzędowania ministerstwa, zaś zdarzenia ze wskazanego wyżej przepisu często wymagają powzięcia niezbędnych czynności w celu odwrócenia negatywnych ich skutków.
Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz kierując się wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 1 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1785/16 Sąd stwierdza, że zaniedbania przypisane skarżącemu w zaskarżonej decyzji, w przypadkach wyżej wskazanych, znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ. Tym samym stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, zaś decyzja podjęta przez organ właściwy. Minister Sprawiedliwości działał zatem w granicach uznania określonego przepisem § 201 rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r., zaś Sąd nie jest władny badać kryteriów słusznościowych czy celowościowych zaskarżonej decyzji.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2001 r. w sprawie zakładów poprawczych i schronisk dla nieletnich mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).