II SA/Wa 49/19

II SA/Wa 49/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-10-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-01-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Janusz Walawski /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Kruszewska-Grońska
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 2300/21 - Wyrok NSA z 2023-05-24
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 161
art. 97 ust. 5
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Asesor WSA Joanna Kruszewska – Grońska, Protokolant referent stażysta Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2019 r. sprawy ze skargi A.S., A.S., A.S. oraz małoletnich J.S. i M.S. reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego A.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz A.S., A.S., A.S. oraz małoletnich J.S. i M.S. reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego A.S. kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 1 Kpa i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnianiu tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1170), w dniu [...] października 2018 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2018 r. nakazującą A.S., A. S., A. S. oraz małoletnim J. i M. S. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym tymczasowej kwatery nr [...] przy ulicy [...] w [...].
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że przedmiotowa kwatera tymczasowa został przydzielona A. S. decyzją nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r.
A. S. w dniu [...] października 2005 r. został zwolniony ze służby w Policji w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych.
Komendant [...] Policji w dniu [...] marca 2007 r. wydał decyzję nr [...] o wygaśnięciu z dniem [...] października 2005 r. powyżej określonej decyzji.
W dniu [...] kwietnia 2007 r. pomiędzy Gospodarstwem Pomocniczym Komendy [...] Policji, a A. S. została zawarta umowa najmu lokalu nr [...] znajdującego się w budynku zakwaterowania zbiorowego przy ul. [...] w [...]. Zgodnie z § 7 tej umowy, w przypadku prawomocnej decyzji o opróżnieniu lokalu, wydanej na podstawie ustawy o Policji lub na podstawie odrębnych przepisów, umowa najmu ulega rozwiązaniu z upływem terminu wskazanego przez uprawniony organu do opuszczenia lokalu.
W dniu [...] grudnia 2017 r. A. S. został zawiadomiony o wszczęciu z urzędu przez Komendanta [...] Policji postępowania w sprawie opróżnienia przedmiotowej tymczasowe kwatery. O wszczęciu postępowania zostały również zawiadomione osoby zamieszkujące z ww.
Komendant [...] Policji w dniu [...] września 2018 r. wydał decyzję nr [...] r., którą nakazał A. S. i członkom jego rodziny zamieszkującym z nim w przedmiotowej tymczasowej kwaterze do jej opróżnienia i przekazania w stanie wolnym.
W ocenie Komendanta Głównego Policji istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy funkcjonariusz zwolniony ze służby w Policji w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych oraz członkowie jego rodziny posiadają prawo do dalszego zajmowania tymczasowej kwatery.
Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że zajmowany przez strony lokal ma status tymczasowej kwatery.
W ustawie o Policji brak jest definicji lokalu mieszkalnego. Rozgraniczenie lokali pozostających w dyspozycji Policji na lokale mieszkalne oraz na tymczasowe kwatery jest związane z przeznaczeniem danego lokalu. Tymczasowa kwatera służy zaspokajaniu tymczasowych potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji na okres pełnienia służby. Charakter lokali mieszkaniowych ma na celu trwałe zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy.
Organy Policji orzekają o opróżnieniu tymczasowej kwatery na podstawie art. 95 ust. 2 pkt 1-4, pkt 7-8, art. 95 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o policji oraz § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnianiu tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów.
Skoro A. S. z dniem [...] października 2005 r. został zwolniony ze służby w Policji w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych, to zaistniała przesłanka § 13 ust. 1 pkt 1 powyżej określonego rozporządzenia.
Komendant Główny Policji w pełni podziela argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji i z tego względu orzeczono jak w sentencji.
A. S., A. S., A. S. oraz małoletni J. i M. S., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r.
Pełnomocnika skarżących w skardze zarzucił organowi, że wydając zaskarżoną decyzję naruszył następujące przepisy prawa materialnego i procesowego:
1. § 10 ust. 1 i 2 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 14 przedmiotowego rozporządzenia, poprzez ich błędne zastosowanie pomimo, że okoliczności faktyczne i prawne w niniejszej sprawie wskazują, iż zajmowany przez skarżących lokal nie ma statusu tymczasowej kwatery, a jej przyznanie stanowiło w istocie realizację prawa funkcjonariusza do lokalu mieszkalnego;
2. art. 88 ust. 2 w zw. z art. 96 ust. 4 i 5 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że lokal zajmowany przez skarżących ma status tymczasowej kwatery, podczas gdy skarżący A. S. w dacie jej przyznania nie spełniał przesłanek do otrzymania tymczasowej kwatery lecz wyłącznie do otrzymania lokalu mieszkalnego;
3. art. 2 pkt 2 lit. c) w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 132), poprzez ich pominięcie i nieuwzględnienie, że skarżącemu A. S., jako funkcjonariuszowi Policji jako zwolnionemu ze służby, w ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługuje (oraz przysługiwało w dacie zawarcia umowy najmu z dnia [...] kwietnia 2007 r.) prawo do lokalu mieszkalnego zajmowanego w dacie przechodzenia na emeryturę;
4. art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1610), poprzez jego błędna wykładnie polegającą na uznaniu, że przedmiotowy lokal nie jest przeznaczony do stałego pobytu ludzi, a w konsekwencji nie może zostać uznany za lokal mieszkalny, podczas powołana wykładnia jest sprzeczna z ugruntowanym orzecznictwem dotyczącym statusu lokali przy ul [...] oraz [...] w [...];
5. art. 7 w zw. art. 77 w zw. z art. 9 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 1 i 3Kpa.
Pełnomocnik skarżących podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżących kosztów postępowania.
W tym miejscu podać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu [...] stycznia 2019 r. wydał postanowienie sygn. akt II SA/Wa 49/19, którym uwzględnił wniosek pełnomocnika skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.
Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w K.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań P.p.s.a.). Stosownie do dyspozycji zawartej art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie Sąd dokonał kontroli decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r., którą została utrzymana w mocy decyzja nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2018 r., którą organ nakazał skarżącym opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...].
Organ pierwszej instancji w podstawie prawnej decyzji powołał § 13 ust. 1 pkt 1 przedmiotowego rozporządzenia w zw. z art. 97 ustawy o Policji.
Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o Policji, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady przydziału i opróżniania oraz normy zaludnienia lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90, a także szczegółowe zasady przydziału lokalu mieszkalnego i tymczasowej kwatery policjantowi, opróżnienia lub zamiany tego lokalu i tymczasowej kwatery, oraz organy właściwe do wydawania decyzji administracyjnych w tych sprawach, wysokość norm zaludnienia i sposób ich ustalania.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji, a także sposób obliczania czynszu najmu, prawa i obowiązki najemcy oraz wynajmującego, a także części składowe czynszu najmu i okoliczności wpływające na jego wysokość.
3. Dodatkowe normy zaludnienia określone na podstawie ust. 1, związane z zajmowanym stanowiskiem służbowym lub posiadanym stopniem, stosuje się również przy przydziałach policjantom innych lokali mieszkalnych niż wymienione w art. 90.
4. W sprawach spornych, wynikających ze stosunku najmu lokali, o których mowa w ust. 2, rozstrzygają sądy powszechne.
5. Przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej.
Powyżej przytoczony przepis w ust. 1 zawiera delegację do wydania rozporządzenia, natomiast w ust. 5 została określona forma załatwienia sprawy w zakresie w nim określonym.
Zatem stwierdzić należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił § 13 ust. 1 pkt 1 przedmiotowego rozporządzenia, który stanowi, że opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji.
Zastosowanie przez organ pierwszej instancji powyżej przytoczonego przepisu było nieuprawnione w świetle przepisów zawartych w ustawie o Policji. Przydzielona skarżącemu A. S. w 2003 r. tymczasowa kwatera odpowiadała normom przewidzianym dla lokali mieszkalnych, a ww. był funkcjonariuszem w służbie stałej, a w złożonym wniosku domagał się przydziału lokalu mieszkalnego.
Zgodnie z art. 88 ust. 1 i 2 o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Policjant w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę.
W tym miejscu podać należy, że Komendant [...] Policji, działając na na podstawie art. 97 ust. 1 i 5 ustawy o Policji w zw. z § 14 ust. 4 przedmiotowego rozporządzenia oraz art. 162 § 1 Kpa w dniu [...] marca 2007 r. wydał decyzję nr [...], którą stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] października 2005 r. decyzji własnej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale A. S. przedmiotowej tymczasowej kwatery. O wszczęciu postępowania w przedmiocie wygaśnięcia decyzji tzn. "przydziałowej" ww. nie został zawiadomiony.
Komendant [...] Policji w dniu [...] grudnia 2017 r. zawiadomił skarżących o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie opróżnienia przedmiotowej tymczasowej kwatery z uwagi na wystąpienie okoliczności określonych w art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, tj. zajmowanie lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego.
Jak wynika z akt sprawy skarżący A. S. w dniu [...] kwietnia 2007 r. zawarł z Komendą [...] Policji umowę najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...]. W jej § 7 pkt 3 został zawarty zapis, że umowa ulega rozwiązaniu w przypadku wydania prawomocnej decyzji o opróżnieniu lokalu.
Z akt sprawy nie wynika, że decyzja o opróżnieniu lokalu została wydana. Taką decyzją nie jest decyzja o wygaśnięciu tzw. decyzji przydziałowej. Tym bardziej, że skarżący zostali pozbawieni prawa do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 Kpa) zakończonego tą decyzją. Ponadto w ocenie Sądu, organ powinien dokonać kontroli tej decyzji pod kątem powołanych w jej podstawie prawnej przepisów prawa materialnego.
W tym stanie faktycznym i prawnym nie ulega wątpliwość, że skarżący posiadają tytuł prawny do zajmowani przedmiotowego lokalu mieszkalnego, a tytułem tym jest umowa najmu z dnia z dnia [...] kwietnia 2007 r.
W związku z powyższymi rozważaniami, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach orzeczono jak w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 w zw. za art. 205 § 1 i 2 tej ustawy.