II SA/Wa 471/06

II SA/Wa 471/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-08-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej
Ewa Pisula-Dąbrowska /przewodniczący/
Iwona Dąbrowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6334 Stypendia
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.),, Andrzej Kołodziej, Protokolant Małgorzata Płodzicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do stypendium - oddala skargę -
Uzasadnienie
Prezydent m. W. decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnieniu i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) uznał M. Z. z dniem 29 października 2004 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku.
Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r., wydaną na podstawie art. 53 ust. 6 i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b powołanej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnieniu i instytucjach rynku pracy Prezydent m. W. przyznał skarżącemu prawo do stypendium w wysokości 504,20 zł miesięcznie w okresie odbywania stażu, od dnia 3 stycznia 2005 r.
Kolejną decyzją z dnia [...] października 2005 r. Prezydent m. W. orzekł o utracie z dniem 1 czerwca 2005 r. przez M. Z. statusu osoby bezrobotnej, z uwagi na zmianę miejsca zameldowania skarżącego poza obszar urzędu pracy, w którym bezrobotny był zarejestrowany. Tego samego dnia Prezydent m. W. wydał również decyzję pozbawiającą skarżącego prawa do stypendium z dniem 1 czerwca 2006 r. Wydana ona została na podstawie art. 53 ust. 6 i art. 9 pkt 14 lit. b powołanej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnieniu i instytucjach rynku pracy.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał, że dopiero w październiku 2005 r. został powiadomiony przez urząd pracy o upływie terminu, na jaki był zameldowany na okres czasowy w W. przy [...]. Wskazał ponadto, że nie zmienił miejsca zameldowania, a jedynie nie dopilnował formalności z tym związanych. Wyjaśnił, że od dzieciństwa zameldowany był na stałe w W. pod adresem [...], gdzie faktycznie obecnie mieszka nadal. Wyjaśnił, że w wieku 16 lat przemeldował się na stałe do dziadków pod W., zaś pod adresem, gdzie zameldowany jest na stałe przebywa czasowo w weekendy, święta i niektóre dni tygodnia.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., wydaną na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 w związku z art. 53 ust. 6 powołanej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnieniu i instytucjach rynku pracy, art. 138 § 1pkt 1 Kodeks postępowania administracyjnego - po rozpoznaniu odwołania M. Z. od decyzji Prezydenta m. W. z dnia [...] października 2005 r. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 6 powołanej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnieniu i instytucjach rynku pracy bezrobotnemu w okresie odbywania stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy do wykonywania zawodu przysługuje stypendium w wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, wypłacane przez starostę; przepisy art. 41 ust. 6 oraz art. 80 stosuje się odpowiednio. Za okres, za który przysługuje stypendium, zasiłek nie przysługuje. Organ wskazał, że skarżący rejestrując się w charakterze bezrobotnego w Urzędzie Pracy w W. przedstawił potwierdzenie zameldowania na pobyt czasowy przy [...] w okresie tylko do dnia 31 maja 2005 r. Wojewoda [...] wskazał również, że prawo do stypendium przysługuje osobie bezrobotnej w okresie odbywania stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy. W wyniku utraty statusu bezrobotnego traci ona również prawo do stypendium.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego W. S. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącego zarzucił decyzji Wojewody [...] rażące naruszenie prawa. Wskazał, że organ drugiej instancji samowolnie uzupełnił uzasadnienie decyzji Prezydenta m. W., poprzez podanie przyczyny, dla której skarżący pozbawiony został prawa do stypendium. Zarzucił ponadto naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o promocji zatrudnieniu i instytucjach rynku pracy. Wskazał ponadto, że z żadnego przepisu ustawy nie wynika, że zmiana miejsca zamieszkania może być podstawą do pozbawienia statusu bezrobotnego. Oznaczałoby to bowiem zakaz zmiany zameldowania w trakcie posiadania statusu bezrobotnego. Pełnomocnik skarżącego powołał się przy tym na przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy.
Zarzucił decyzji również, że taka interpretacja przepisów ustawy, zakładająca że przyznanie statusu bezrobotnego jedynie osobom gdzieś zameldowanym byłaby niezgodna z Konstytucją RP.
W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uznaniowych decyzjach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą materialnąprawną decyzji o utracie przez skarżącego prawa do stypendium jest art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. ustawy o promocji zatrudnieniu i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), zgodnie z którym bezrobotnemu w okresie odbywania stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy do wykonywania zawodu przysługuje stypendium w wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, wypłacane przez starostę; przepisy art. 41 ust. 6 oraz art. 80 stosuje się odpowiednio. Za okres, za który przysługuje stypendium, zasiłek nie przysługuje.
A zatem warunkiem niezbędnym przyznania i otrzymywania prawa do stypendium jest posiadanie statusu bezrobotnego. Utrata zatem statusu bezrobotnego pozbawia automatyczne prawa do stypendium. Prawo do stypendium przysługiwać może bowiem jedynie bezrobotnemu. Skoro zatem decyzją Prezydenta m. W. z dnia 20 października 2005 r. skarżący pozbawiony został statusu osoby bezrobotnej, a następnie decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją Wojewody [...] o, to niemożliwe było dalsze posiadanie przez skarżącego prawa do stypendium, o którym mowa w art. 53 ust. 6 powołanej ustawy o promocji zatrudnieniu i instytucjach rynku pracy.
Jeśli zaś chodzi o zarzut pełnomocnika skarżącego wskazujący, że Wojewoda [...] uzupełniając uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji poprzez podanie nowej, niewskazanej wcześniej przyczyny utraty prawa do stypendium – tj. utraty statusu bezrobotnego rażąco naruszył prawa, to taki pogląd nie zasługuje na aprobatę Sądu.
Faktem jest, że uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji nie zawiera wskazania przyczyn, dla których pozbawiono skarżącego prawa do stypendium. Wskazać jednakże należy, że decyzja Prezydenta m. W. z dnia [...] października 2005 r. rozstrzygała w swej osnowie o utracie przez skarżącego prawa do stypendium oraz czyniła to w oparciu o prawidłowo wskazane przepisy prawa. Organ drugiej instancji, będąc organem powołanym do merytorycznego rozpoznania sprawy mógł naprawić uchybienie organu pierwszej instancji i podać przyczynę pozbawienia skarżącego prawa do stypendium. Zgodnie bowiem z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji z zastrzeżeniem sytuacji z art. 138 § 2 k.p.a. Tak więc nie można uznać, że decyzja Wojewody [...] jest obarczona wadą prawną powodującą konieczność jej uchylenia. Nie jest ona również obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, bowiem za "rażące" należy uznać takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Nie ma tu natomiast rozstrzygającego znaczenia ani oczywistość naruszenia określonego przepisu prawnego, ani nawet charakter przepisu, który został naruszony (por. wyrok NSA z dnia 6 września 1984 r. II SA 737/84, AP 1988 nr 18 s. 45).
Powyższe rozważania upoważniają do stwierdzenia, że organy trafnie wskazały przepisy mające zastosowanie w sprawie i dokonały ich prawidłowej interpretacji. Ustalony zaś przez organ stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości.
Wskazać ponadto należy, że przepisy powołanej ustawy o promocji zatrudnieniu i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozwalają organom na jakąkolwiek inną ich interpretację.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.
Zgodnie z art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi.