II SA/Wa 47/20

II SA/Wa 47/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-09-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-01-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Piotr Borowiecki /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Fularski
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 5157/21 - Wyrok NSA z 2024-05-17
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 1782
art. 135n ust. 4 pkt 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Góraj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi D. K. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] października 2019 r. nr [...], Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania nadkomisarz D. C. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") od orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta [...] Policji (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] września 2019 r., nr [...] o stwierdzeniu winy i wymierzeniu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, utrzymał w mocy w/w orzeczenie dyscyplinarne organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2019 r.
Zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Policji wydane zostało w następującym stanie faktycznym.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. Komendant [...] w [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] D. C., ówczesnemu starszemu wykładowcy Zakładu [...] w [...], zarzucając jej popełnienie czynów polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej oraz nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.
W dniu [...] marca 2019 r. Komendant [...] w [...]wydał postanowienie o uzupełnieniu zarzutów, zarzucając D. C. popełnienie kolejnego czynu polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Komendant Główny Policji wyłączył Komendanta [...] w [...] od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko obwinionej i wyznaczył do jego dalszego prowadzenia [...] P. P., Komendanta [...].
Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Komendant Główny Policji z dniem [...] maja 2019 r. zwolnił D. C. z zajmowanego stanowiska [...] Zakładu [...] w [...] i z dniem [...] maja 2019 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji, co sprawiło, że nastąpiła ustawowa zmiana właściwości przełożonego dyscyplinarnego.
Komendant [...] Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. zmienił zarzuty sformułowane przez Komendanta [...] w [...], obwiniając skarżącą D. C.o popełnienie przewinień dyscyplinarnych polegających na tym, że:
1) w dniu [...] listopada 2018 r. w [...] w [...], pełniąc funkcję [...] z Funduszu [...] utworzonego w ramach programu [...] "[...]", będąc zobowiązaną do kierowania się zasadami współżycia społecznego i postępowania tak, aby jej działanie mogło być przykładem praworządności i prowadziło do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, od obowiązku tego odstąpiła w ten sposób, że nie wyłączyła się od udziału w rozpatrywaniu przez komisję złożonego przez skarżącą wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o pomoc finansową z Funduszu [...] ([...]), czym popełniła przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 2 Zasad etyki zawodowej policjanta, stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta",
2) w dniu [...] listopada 2018 r. w [...] w [...], pełniąc funkcję [...] z Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]", będąc zobowiązaną do kierowania się zasadami współżycia społecznego i postępowania tak, aby działanie skarżącej mogło być przykładem praworządności i prowadziło do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, od obowiązku tego odstąpiła w ten sposób, że brała udział w przyznaniu dla siebie pomocy finansowej poza zakresem złożonego wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o pomoc finansową z Funduszu [...] ([...]), który obejmował udzielenie pomocy finansowej na zakup [...], a wypłata środków została rozszerzona o częściową wartość artykułów wyszczególnionych w fakturach VAT o numerach [...],[...],[...] i [...], czym skarżąca popełniła przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 2 Zasad etyki zawodowej policjanta stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" w zw. z § 11 ust. 1 regulaminu Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]",
3) w dniu [...] listopada 2018 r. w [...] w [...], pełniąc funkcję [...] z Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]", będąc zobowiązaną do kierowania się zasadami współżycia społecznego i postępowania tak, aby jej działanie mogło być przykładem praworządności i prowadziło do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, od obowiązku tego skarżąca odstąpiła w ten sposób, że brała udział w przyznaniu dla siebie pomocy finansowej na podstawie faktur VAT o numerach [...],[...],[...] i [...] dołączonych do wniosku z dnia[...]listopada 2018 r. o pomoc finansową z Funduszu [...]([...]), zawierających produkty, których zakup nie podlega finansowaniu z Funduszu [...], i czym skarżąca popełniła przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 2 Zasad etyki zawodowej policjanta, stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" w zw. z załącznikiem nr 6 do umowy prewencyjnej zawartej w dniu [...] września 2016 r., zmienionej aneksem nr 1 zawartym w dniu [...] września 2017 r. i aneksem nr 2 zawartym w dniu [...] maja 2018 r. w zw. z § 11 ust. 1 regulaminu Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]".
W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant [...] Policji, powołując się na przepis art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] września 2019 r. orzekł o stwierdzeniu winy skarżącej D. C.i o wymierzeniu jej kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
W dniu [...] września 2019 r., dotrzymując terminu określonego w art. 135k ust. 1 ustawy o Policji, skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła do Komendanta Głównego Policji odwołanie od powyższego orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez organ pierwszej instancji.
W petitum odwołania strona skarżąca zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła:
1) naruszenie art. 135j ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia co do każdego z czynów objętych postępowaniem dyscyplinarnym,
2) naruszenie art. 135j ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 135 ust. 3 ustawy o Policji - poprzez zaniechanie umorzenia postępowania dyscyplinarnego wszczętego po upływie 90 dni od daty powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu domniemanego przewinienia dyscyplinarnego,
3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzekania, co do czynu opisanego w pkt 2 i pkt 3 zaskarżonego orzeczenia - poprzez przyjęcie, iż rzekomo naruszony § 11 ust. 1 regulaminu Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]" jest integralną częścią umowy [...] zawartej w dniu [...] września 2016 r. pomiędzy [...] a stroną określaną łącznie jako "[...]",
4) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzekania co do czynów opisanych w pkt 1 - 3 zaskarżonego orzeczenia - poprzez przyjęcie, iż działanie skarżącej, jako przewodniczącej komisji, stanowiło naruszenie zasad przyznawania środków z Funduszu [...], podczas gdy zgodnie z postanowieniami § 1 pkt 6 umowy prewencyjnej z dnia [...] września 2016 r. dysponentem tych środków oraz podmiotem decydującym nie jest komisja, a poszczególni komendanci jednostek Policji, a nadto § 13 pkt 5 regulaminu Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]" zezwala komisjom na samodzielne określenie zasad i trybu przyznawania pomocy,
5) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzekania co do czynów opisanych w pkt 2 - 3 zaskarżonego orzeczenia - poprzez przyjęcie, iż skarżąca "brała udział w przyznaniu sobie pomocy finansowej", podczas gdy komisja nie jest upoważniona do przyznawania pomocy, a jedynie do wyrażenia opinii na temat wniosków przedkładanych do dysponenta środków, którym jest odpowiedni komendant jednostki Policji.
W związku z powyższymi skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia organu pierwszej instancji i uniewinnienie skarżącej, względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego.
W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...] z dnia [...] października 2019 r. utrzymał w mocy sporne orzeczenie dyscyplinarne Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2019 r.
W uzasadnienia wydanego orzeczenia Komendant Główny Policji uznał, że odwołanie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, a przeprowadzona analiza akt postępowania dyscyplinarnego daje podstawę do uznania, iż skarżąca dopuściła się określonych w zarzutach czynów.
Opisując w sposób szczegółowy ustalenia postępowania dyscyplinarnego, w tym powołując się na wyjaśnienia skarżącej, jako obwinionej, złożone w dniu [...] kwietnia 2019 r. oraz w [...] sierpnia 2019 r., Komendant Główny Policji stwierdził, że zachowanie skarżącej opisane w przytoczonych zarzutach określone zostało jako naruszenie art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 Zasad etyki zawodowej policjanta.
Wskazując na opis zarzutów, Komendant Główny Policji uznał, że zachowanie skarżącej polegało na:
- nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta w zakresie odstąpienia od obowiązku kierowania się zasadami współżycia społecznego i postępowania tak, aby działania skarżącej mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji poprzez nie wyłączenie się od udziału w rozpatrywaniu swojego wniosku o pomoc finansową z Funduszu [...] przedłożonego komisji do przyznawania pomocy finansowej z Funduszu Prewencyjnego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]" w [...] w [...], w której skarżąca pełniła funkcję przewodniczącego komisji (zarzut opisany w pkt 1)
- wzięciu udziału w przyznaniu dla siebie pomocy finansowej obejmującej częściową wartość artykułów wyszczególnionych w fakturach VAT o numerach [...],[...],[...] i [...] poza zakresem złożonego wniosku (zarzut opisany w pkt 2), jak również
- wzięciu udziału w przyznaniu dla siebie pomocy finansowej za zakup produktów niepodlegających finansowaniu z Funduszu [...] (zarzut opisany w pkt 3).
Komendant Główny Policji stanął na stanowisku, że zebrany w sprawie materiał dowodowy (w szczególności dowody z dokumentów oraz zeznania bezpośrednich świadków zdarzenia) jest spójny, układa się w logiczną całość i w sposób jednoznaczny potwierdza, że skarżąca pełniąc w [...] w [...] funkcję przewodniczącego komisji do przyznawania pomocy finansowej z Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]", jako przedstawiciel NSZZ Policjantów, a więc reprezentant strony umowy prewencyjnej i porozumienia tworzącego regulamin wymienionego funduszu, była zobowiązana do dochowania szczególnej staranności oraz rzetelnego podziału środków funduszu zgodnie z potrzebami ubezpieczonych oraz zgodnie z umową prewencyjną, jak również do przestrzegania postanowień Regulaminu Funduszu [...]utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]".
Komendant Główny Policji uznał, że skarżąca brała udział w przyznaniu dla siebie pomocy finansowej poza zakresem złożonego wniosku, obejmującej częściową wartość artykułów wyszczególnionych w fakturach VAT o numerach [...],[...],[...] i [...] - zarzut nr 2. Organ odwoławczy dodał, że wniosek ten dotyczył jedynie zakupu [...], potwierdzonego fakturą VAT o nr [...] na kwotę [...]złotych, a nie zakupów medykamentów, suplementów diety, kosmetyków i innych przedmiotów wyszczególnionych w powyższych fakturach.
W związku z powyższym, Komendant Główny Policji stwierdził, że skarżąca nie zastosowała się do postanowień § 11 ust. 1 Regulaminu Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]".
Ponadto, Komendant Główny Policji wskazał, że skarżąca brała udział w przyznaniu dla siebie pomocy finansowej za zakup produktów niepodlegających finansowaniu z Funduszu [...] - zarzut nr 3, albowiem przyznano pomoc finansową za zakup pasty do zębów [...] i suplementu diety w postaci płynu [...] wyszczególnionych na fakturze nr [...], suplementu diety w postaci preparatu [...] wykazanego na fakturze nr [...], szamponu [...] i suplementu diety w postaci witaminy [...] oraz siatki na zakupy wskazanych na fakturze nr [...].
W związku z powyższym, Komendant Główny Policji uznał, że skarżąca działała wbrew postanowieniom zawartym w załączniku nr 6 wprowadzonego do umowy [...] zawartej w dniu [...] września 2016 r. na mocy aneksu nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. wskazującym, że nie jest finansowany zakup suplementów diety - chyba, że dotyczą ciężkich chorób objętych ubezpieczeniem przez [...].
Komendant Główny Policji zauważył ponadto, iż dofinansowanie na zakup leków wskazanych na wymienionych fakturach wystawionych na męża i syna skarżącej zostało udzielone bez wymaganego odpowiednio udokumentowanego wniosku (zawierającego m.in. dokumentację lekarską uzasadniającą leczenie przedmiotowymi medykamentami, wymaganą przepisami § 11 ust. 2 Regulaminu Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]"), a więc wbrew wymaganiom określonym w § 11 ust. 1 wymienionego Regulaminu.
Ponadto, Komendant Główny Policji stwierdził, że skarżąca brała udział w rozpatrywaniu swojego wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o pomoc finansową z Funduszu [...] - zarzut nr 1, a więc wbrew ogólnie znanej społeczeństwu i powszechnie aprobowanej zasadzie, iż nikt nie może być sędzią we własnej sprawie (zasada nemo iudex in causa sua).
Komendant Główny Policji podniósł, że wspomniana zasada znalazła odzwierciedlenie nie tylko w przepisach proceduralnych zawartych w Kodeksie postępowania karnego, Kodeksie postępowania cywilnego, czy też Kodeksie postępowania administracyjnego, ale również w przepisach dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów, a mianowicie w art. 135c ust. 1 i 2 ustawy o Policji.
W tej sytuacji, Komendant Główny Policji uznał, że pomimo, iż postanowienia umowy prewencyjnej oraz Regulaminu Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]" nie przewidziały instytucji wyłączenia członka komisji do przyznawania pomocy finansowej z wymienionego funduszu, to jednak skarżąca nie powinna, dla zapewnienia bezstronności w rozpatrywaniu swojego wniosku, uczestniczyć w jego procedowaniu, lecz wyłączyć się od rozpoznawania tego wniosku i oddać czasowe kierowanie pracami komisji jej wiceprzewodniczącemu, bądź też przekazać swój wniosek o pomoc finansową z Funduszu [...] do rozpatrzenia Komisji Centralnej do spraw Funduszu [...] w Komendzie Głównej Policji, która stosownie do § 7 ust. 1 pkt 1 Regulaminu Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]" obejmuje zasięgiem działania cały kraj.
W konsekwencji, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, że strona skarżąca, pełniąc funkcję [...] komisji do przyznawania pomocy finansowej z Funduszu [...], dopuściła się swoistego rodzaju nadużycia, albowiem przedłożyła swój wniosek na posiedzeniu komisji, poza ustalonym trybem składania wniosków do sekretarza komisji, jak również poprzez zupełną dowolność w sposobie jego sfomułowania, albowiem - jak zauważył organ odwoławczy - załączone do wniosku dokumenty zakupowe nie korelowały z opisem wnioskowanej pomocy oraz brak było wymaganej dokumentacji lekarskiej uzasadniającej przyznanie dofinasowania, zaś pomoc finansowa została udzielona na zakup produktów niepodlegających dofinansowaniu. Tymczasem, jak wskazał Komendant Główny Policji, żaden wnioskodawca nie mógł liczyć na takie traktowanie i przywileje.
Ponadto, Komendant Główny Policji uznał, że skarżąca nie stosowała się do obowiązku informowania członków komisji o terminie posiedzenia z co najmniej tygodniowym wyprzedzeniem (§ 7 ust. 3 regulaminu Funduszu [...]), zwołując je na dwa lub trzy dni przed jego terminem, co z pewnością wpływało na niepełną obsadę komisji.
Ustosunkowując się do złożonych w toku postępowania dyscyplinarnego wyjaśnień skarżącej, Komendant Główny Policji stwierdził, że skarżąca wykorzystując niedoskonałości uregulowań oraz swoją funkcję [...], działając dla własnych korzyści w celu otrzymania dofinansowania, sprzeniewierzyła się zasadom etyki zawodowej, których jako funkcjonariusz Policji musi przestrzegać.
Jednocześnie, Komendant Główny Policji zauważył, że skarżąca w chwili popełnienia czynów zajmowała stanowisko [...] Zakładu [...] w [...]. Tym samym, organ odwoławczy uznał, że skarżąca, jako nauczyciel w jednostce szkoleniowej Policji, którego zadaniem jest kształtowanie postaw funkcjonariuszy zdobywających wiedzę i nabywających umiejętności niezbędne do wykonywania zadań służbowych, m. in. policjantów w służbie przygotowawczej, winna cechować się szczególnymi kwalifikacjami etycznymi. Organ odwoławczy stwierdził, że wobec policjanta, który ma za zadanie kształtować postawy innych funkcjonariuszy, stawia się wyższe wymogi, niż te, do których przestrzegania zobowiązany jest policjant pełniący służbę w innej jednostce Policji. Oznacza to, jak podniósł Komendant Główny Policji, że nauczyciel w szkole policyjnej musi być wzorem dla słuchaczy, jako osoba budująca etos zawodu policjanta.
Ponadto, Komendant Główny Policji zauważył, że skarżąca pełniąc funkcję [...] Zarządu [...] NSZZ Policjantów w [...] w [...], a zarazem przedstawiciela tego związku zawodowego w komisji do przyznawania pomocy finansowej z Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]", powinna dołożyć wszelkiej staranności, aby jej działania nie dawały podstawy do podejrzeń w sferze uczciwości i bezstronności. Tym bardziej, że - jak wskazał organ odwoławczy - piastując tę funkcję, skarżąca jest osobą zaufania społeczności policyjnej i jej zachowania w szczególny sposób, chociażby poprzez uogólnienie, oddziałują na postrzeganie całej Policji.
W tej sytuacji, Komendant Główny Policji stwierdził, że dokonana ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż działanie skarżącej było zawinione, albowiem zgodnie z art. 132a pkt 1 ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. Organ odwoławczy uznał, że nie ulega wątpliwości, iż skarżąca podejmując decyzję o przedłożeniu swojego wniosku o dofinasowanie na posiedzeniu komisji, poza ustalonym trybem składania wniosków do sekretarza komisji oraz procedowaniu własnego wniosku, wraz z przedłożonymi dokumentami zakupowymi członków swojej rodziny (bez wymaganej dokumentacji lekarskiej uzasadniającej przyznanie dofinasowania, które nie korelowały z opisem wnioskowanej pomocy), zawierającymi produkty niepodlegające dofinansowaniu, miała świadomość, że wykorzystuje swoją funkcję [...] komisji do przyznawania pomocy finansowej z Funduszu [...], a także, że jej działanie nie jest zgodnie z postanowieniami umowy prewencyjnej i Regulaminu Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]’’ i zasadami współżycia społecznego, jak również, że jest niedopuszczalne w świetle przepisów ustawy o Policji i zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjantów".
W tej sytuacji, organ odwoławczy stwierdził, że uwzględniając przedstawione wyżej argumenty, uznać należy, że bezsporne jest to, iż skarżąca funkcjonariuszka Policji popełniła w sposób zawiniony zarzucane jej przewinienia dyscyplinarne.
Ustosunkowując się do podniesionego w odwołaniu zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia co do każdego z czynów objętych postępowaniem dyscyplinarnym, Komendant Główny Policji wskazał, że stosownie do przywołanego przepisu orzeczenie powinno zawierć rozstrzygniecie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego. Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 134g ust. 2 cyt. ustawy, za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną, odpowiednio surowszą. W tej sytuacji, organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości to, że rozstrzygnięcie co do winy odnosi się łącznie do trzech zarzutów. Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że w przypadku różnych rozstrzygnięć przełożony dyscyplinarny zobowiązany jest - w świetle art. 135j ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - wskazać, jakie (jakiego rodzaju) rozstrzygnięcia odnoszą się do poszczególnych deliktów dyscyplinarnych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zatem, organ odwoławczy podkreślił, że rozstrzygnięcie przełożonego dyscyplinarnego o stwierdzeniu winy i ukaraniu karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku spełnia wymagania przewidziane w art. 135j ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i jest zgodne z treścią art. 134g ust. 2 cyt. ustawy.
Ponadto, organ odwoławczy uznał, że sporne orzeczenie dyscyplinarne zawiera wszystkie elementy określone przepisami art. 135j ust. 2 cyt. ustawy.
Ustosunkowując się z kolei do zarzutu naruszenia art. 135j ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, polegającego na zaniechaniu umorzenia postępowania dyscyplinarnego wszczętego po upływie 90 dni od daty powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu domniemanego przewinienia dyscyplinarnego, Komendant Główny Policji uznał, że zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy wskazał bowiem, że datą powzięcia wiadomości przez przełożonego dyscyplinarnego o ewentualnym popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przez skarżącą był dzień [...] listopada 2018 r., kiedy to insp. A. R., Komendant [...] zapoznała się z notatką służbową insp. A.G., Zastępcy Komendanta [...]. W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że przedawnienie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego następowało z dniem [...] marca 2019 r. Tymczasem, jak zauważył organ odwoławczy, wszczęcie przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego nastąpiło w dniu [...] lutego 2019 r., a więc przed dniem wspomnianego wyżej przedawnienia możliwości jego wszczęcia.
W konsekwencji, Komendant Główny Policji stwierdził, że uwzględniając przytoczone unormowania prawne oraz charakter popełnionych przez stronę skarżącą czynów, uznać trzeba, że zastosowany w spornym orzeczeniu Komendanta [...] Policji wymiar kary dyscyplinarnej stanowi odpowiednią reakcję na zachowanie skarżącej funkcjonariuszki Policji.
Komendant Główny Policji uznał jednocześnie, że wymierzona stronie skarżącej kara dyscyplinarna ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku jest adekwatna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i dyrektyw wymiaru kary wskazanych w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji. W ocenie organu odwoławczego, wymierzona kara uwzględnia zarówno rodzaj popełnionych przewinień dyscyplinarnych (naruszenie zasad etyki zawodowej), jak również okoliczności ich popełnienia (podczas pełnienia funkcji przedstawiciela związku zawodowego), stopień zawinienia (umyślność działania), skutki i następstwa dla służby (naruszenie dobrego imienia służby i wpływ na społeczną ocenę formacji), pobudki działania (w celu osiągnięcia korzyści finansowej), zachowanie obwinionej po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego (brak krytycznej oceny swojego postępowania), a także dotychczasowy przebieg jej dwudziestoośmioletniej służby i pozytywną opinię służbową wydaną w dniu [...] stycznia 2019 r.
Komendant Główny Policji zauważył ponadto, że zgodnie z treścią art. 134c ustawy o Policji, kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną.
W piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. strona skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2019 r.
Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia, a także poprzedzającego go orzeczenia nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia[...]września 2019 r., a także o zasądzenie od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych, skarżąca zarzuciła:
1. naruszenie art. 135j ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia co do każdego z czynów objętych postępowaniem dyscyplinarnym,
2. naruszenie przepisu art. 135j ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 135 ust. 3 ustawy o Policji - poprzez zaniechanie umorzenia postępowania dyscyplinarnego wszczętego po upływie 90 dni od daty powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu domniemanego przewinienia dyscyplinarnego,
3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzekania, co do czynu opisanego w pkt. 2 i w pkt. 3 zaskarżonego orzeczenia - poprzez przyjęcie, iż rzekomo naruszony § 11 ust. 1 Regulaminu Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]" jest integralną częścią Umowy [...]zawartej w dniu [...] września 2016 r. pomiędzy [...] a stroną określaną łącznie, jako Policja,
4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzekania, co do czynów opisanych w pkt. 1 - 3 zaskarżonego orzeczenia - poprzez przyjęcie, że jakikolwiek akt prawny związany Umową prewencyjną lub inny, w szczególności Regulamin Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]" zawiera obowiązek lub choćby możliwość wyłączenia się wnioskodawcy będącego jednocześnie [...] od udziału w jej posiedzeniach, podczas gdy z zapisów § 7 pkt 12 wynika obowiązek rozpoznawanie wniosków przy udziale [...], a jego uprawnienia może przejąć Wiceprzewodniczący wyłącznie w przypadku nieobecności [...], a nie wyłączenia się [...],
5. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, co do czynów opisanych w pkt. 1 - 3 zaskarżonego orzeczenia - poprzez przyjęcie, iż działanie skarżącej, jako [...], stanowiło naruszenie zasad przyznawania środków z Funduszu [...], podczas gdy zgodnie z postanowieniem § 1 pkt 6 Umowy prewencyjnej z dnia [...] września 2016 r. dysponentem tych środków oraz podmiotem decydującym nie jest komisja, a poszczególni komendanci jednostek Policji, a nadto regulacja wyrażona w § 13 pkt 5 Regulaminu Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]" zezwala Komisjom na samodzielne określenie zasad i trybu przyznawania pomocy,
6. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzekania, co do czynów opisanych w pkt. 2-3 zaskarżonego orzeczenia - poprzez przyjęcie, iż skarżąca "brała udział w przyznaniu sobie pomocy finansowej", podczas gdy Komisja nie jest upoważniona do przyznawania pomocy, a jedynie do wyrażania opinii na temat wniosków przedkładanych do dysponenta środków, którym jest odpowiedni komendant jednostki Policji.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła, że sporne orzeczenie dyscyplinarne nie precyzuje, czy rozstrzygnięcie dotyczy pierwszego, czy też drugiego lub trzeciego, bądź też wszystkich bądź dwóch z trzech zarzucanych skarżącej czynów, do czego zobowiązuje przepis art. 135j ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Skarżąca stwierdziła, że orzeczenie musi zawierać rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania, a nadto - co wynika z art. 135j ust. 2 pkt 6 cyt. ustawy - uzasadnienie, co - według skarżącej - nie pozostawia wątpliwości, iż ustawodawca miał na myśli dwie, oddzielne składowe orzeczenia.
Ponadto, strona skarżąca zauważyła, że wszystkie czyny, których miała dopuścić się skarżąca, wydarzyły się w dniu [...] listopada 2018 r. Tymczasem, jak podniosła skarżąca, postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte dopiero w dniu [...] lutego 2019 r., zaś doprecyzowanie i rozszerzenie zakresu zarzutów nastąpiło jeszcze później, bo w dniu [...] marca 2019 r. Tymczasem, jak wskazała skarżąca, z brzmienia przepisu art. 135 ust. 3 ustawy o Policji wynika, że postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, jeśli od daty domniemanego przewinienia dyscyplinarnego upłynęło więcej niż 90 dni. Skarżąca podniosła, że cytowany przepis dotyczy tzw. przedawnienia odpowiedzialności dyscyplinarnej, które polega na tym, że po upływie czasu określanego w ustawie nie można zrealizować odpowiedzialności dyscyplinarnej. Jednocześnie, skarżąca wskazała, że w aspekcie procesowym przedawnienie powoduje zakaz wszczęcia postępowania i konieczność umorzenia postępowania już wszczętego w sprawie dyscyplinarnej.
Mając powyższe na względzie, strona skarżąca nie zgodziła się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, jakoby za datę powzięcia wiedzy o domniemanym popełnieniu przez skarżącą przewinień dyscyplinarnych należy przyjąć [...] listopada 2018 r., kiedy to Komendant [...] w [...] zapoznała się z notatką Zastępcy Komendanta [...]. W tej sytuacji, skarżąca uznała, że prowadzenie i orzekanie w sprawie dyscyplinarnej dotknięte było negatywną przesłanką procesową.
Skarżąca uznała ponadto, że zasadny jest zarzut, iż przełożony dyscyplinarny orzekał w postępowaniu dyscyplinarnym, w którym ilość zarzutów dotyczących tego samego zachowania - rozumianego, jako zdarzenie historyczne - została sformułowana, jako uzasadnienie dla surowości kary i w sytuacji, gdy zachowanie to za każdym razem narusza de facto ten sam przepis § 2 Zasad Etyki.
Skarżąca zarzuciła, że pierwszy z tych zarzutów odwołuje się do zachowania, które miało polegać na zaniechaniu wyłączenia się skarżącej od procedowania jej władnego wniosku o przyznanie pomocy z Funduszu [...]. Tymczasem, jak podkreśliła skarżąca, żaden z przepisów Umowy [...] nie odwołuje się do procedury obradowania takiej komisji, a ponadto sam Regulamin Funduszu [...]utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]" nie zawiera nie tylko możliwości prawnej takie wyłączenia się, ale tym bardziej obowiązku wyłączenia się członka komisji od obradowania nad własnym wnioskiem.
Skarżąca zarzuciła, że sporne orzeczenie dyscyplinarne opiera się na powieleniu błędnej interpretacji i ustaleniu co do mocy obowiązującej wspomnianego Regulaminu Funduszu [...], które dokonane zostały z naruszeniem zapisów Umowy prewencyjnej i aneksów do tej umowy.
Strona skarżąca zauważyła m.in., iż - wbrew twierdzeniu organu odwoławczego - dokument zatytułowany "Regulamin Funduszu [...] utworzonego w ramach programy ubezpieczeniowego "[...]" nie stanowi jednak integralnej części Umowy [...]. Według strony skarżącej, niewymieniane tego Regulaminu Funduszu w treści Umowy i Aneksów oraz lista podpisów pod Regulaminem nadaje mu wyłącznie charakter wewnętrzny, a więc obojętny z punktu widzenia wymagań [...]. Tym samym, skarżąca stwierdziła, że komisja działa niejako w próżni prawnej, podobnie jak jej przewodniczący i inni członkowie. Ponadto, strona skarżąca zauważyła, że komisja nie sprawuje nadzoru nad sposobem dysponowania środkami przekazywanymi w ramach Funduszu, albowiem to sami beneficjenci decydują, jakie będą kryteria dysponowania tymi środkami. W tej sytuacji, skarżąca stwierdziła, że nawet gdyby uznawać, że na zasadzie zwyczaju (gdyż z pewności nie władczego polecenia przełożonego, gdyż te może wydawać jedynie w sprawach służbowych, a nie cywilnoprawnych) ustalona została praktyka korzystania przez dysponentów środków z opinii i materiałów komisji, to z powyższego nie sposób wywodzić naruszenia przez skarżącą norm prawnych, w szczególności naruszenia zasad etyki policjanta.
Strona skarżąca stwierdziła ponadto, że zarzuty oznaczone numerami 2 i 3 opierają się wprost na założeniu, iż skarżąca naruszyła postanowienia Regulaminu Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]", którego skarżąca nie była stroną, zaś sam Regulamin Funduszu nie wszedł do obiegu prawnego, jako dokument przyporządkowany kauzalnie do Umowy [...].
W tej sytuacji, strona skarżąca uznała, że niezasadne jest ustalenie i związany z tym zarzut, jakoby skarżąca brał udział w przyznaniu sobie pomocy z Funduszu, albowiem komisja takich uprawnień, co do Funduszu ustanowionego przez [...], nie miała i nie ma.
Ponadto, strona skarżąca stwierdziła, że nawet w sytuacji, gdyby uznać jakąkolwiek moc prawną wspomnianego Regulaminu Funduszu, należałoby jednak zwrócić uwagę, że - w świetle § 3 pkt 5 - postanowiono, że komisje same określają zasady i tryb przyznawania pomocy, choć w dalszym ciągu ich uchwała ma moc jedynie opiniodawczą.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego, obowiązującego w dacie wydania owego aktu lub podjęcia spornej czynności.
Jednocześnie, należy zauważyć, iż wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana wyłącznie pod względem ich legalności, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności spornego rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a.").
W ocenie Sądu, analizując pod tym kątem skargę D. C., należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził bowiem, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżone orzeczenie nr [...] z dnia [...] października 2019 r., nie dopuścił się naruszenia zarówno przepisów natury formalnoprawnej regulujących przebieg postępowania dyscyplinarnego policjantów, przewidzianego w przepisach Rozdziału 10 Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów, zawartych w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, jak również naruszenia poszczególnych przepisów tej ustawy, w tym w szczególności art 132 ust. 1, a także art. 134g ust. 1 i 2, art. art. 135 ust. 3, art. 135j ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.
Zdaniem Sądu, wydając sporne orzeczenia dyscyplinarne organy Policji obu instancji, wbrew zarzutom strony skarżącej, w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie dyscyplinarne, dokonując wszechstronnej analizy zarówno zgromadzonego materiału dowodowego, jak i argumentacji strony skarżącej przedstawionej w toku całego postępowania, a w konsekwencji - zasadnie przyjęły w uzasadnieniu obu tych orzeczeń, iż w sprawie zachodzą przesłanki do nałożenia kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, o której mowa w przepisie art. 134 pkt 3 ustawy o Policji, z uwagi na udowodnienie, że skarżąca D. C.popełniła przewinienia dyscyplinarne opisane szczegółowo w przedstawionych zarzutach.
Sąd uznał jednocześnie, że wspomniana ocena materiału dowodowego przeprowadzona zarówno w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2019 r., jak i orzeczenia Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2019 r. - wskazuje, iż działania skarżącej w zakresie zarzuconych jej czynów (szczegółowo określonych w treści obu orzeczeń) były zawinione, albowiem dopuszczając się wspomnianych przewinień dyscyplinarnych, skarżąca miała zamiar ich popełnienia, to jest chciała je popełnić albo przewidując możliwość ich popełnienia, na to się godziła.
Przechodząc do analizy niniejszej sprawy, należy zaznaczyć na wstępie, że w Rozdziale 10 "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów", przewidzianym w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zawarto pełną regulację zarówno materialnoprawną dotyczącą odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów, jak i procesową regulującą przebieg i zasady postępowania dyscyplinarnego.
Zauważyć należy, iż jedynie przepis art. 135p ust. 1 cyt. ustawy zawiera odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego. Stanowi on, że "W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie, do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego". W powołanej ustawie o Policji brak jest natomiast przepisu zawierającego odesłanie do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podstawy do stosowania do postępowania dyscyplinarnego policjantów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie zawiera również przepis art. 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., albowiem sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie jest sprawą administracyjną załatwianą w formie decyzji administracyjnej.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i zawartą w ustawie o Policji regulację szczególną, do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który m.in. w wyroku z dnia 1 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1518/06 (Legalis nr 35834), jak i wyroku z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1227/08 (Legalis nr 225499), jednoznacznie przesądził, że przedmiot postępowania oraz szczególna regulacja zawarta w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji wskazują, iż do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.
Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (vide: art. 132 ust. 2 ustawy o Policji).
Z kolei, jak stanowi art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. W przepisie art. 132 ust. 3 pkt 6 cyt. ustawy określono, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest także nadużycie zajmowanego stanowiska dla osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.
Jeśli chodzi o zasady etyki zawodowej policjanta, to zostały one szczegółowo określone w załączniku do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta".
Zgodnie z § 2 cyt. Zasad etyki zawodowej policjanta, w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji.
Mając na względzie powyższe przepisy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - w wyniku analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - stwierdził, iż organy Policji obu instancji, wydając sporne orzeczenia dyscyplinarne, zasadnie przyjęły, iż w toku postępowania dyscyplinarnego w sposób niebudzący wątpliwości dowiedziono, że skarżąca D. C. popełnił zarzucane jej w punktach 1 - 3 (szczegółowo opisanych w treści obu orzeczeń) przewinienia dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta".
W ocenie Sądu, analiza akt postępowania dyscyplinarnego wskazuje, że zarówno Komendant [...] Policji, jak i Komendant Główny Policji zasadnie ustalili, że przewinienia dyscyplinarne, których dopuściła się skarżąca, zostały popełnione w sposób zawiniony, w rozumieniu przepisu art. 132a pkt 1 ustawy o Policji, albowiem skarżąca - jako policjantka z dużym stażem służby - miała świadomość, że jej zachowania naruszały obowiązujące w Policji przepisy dyscyplinarne. Uznać należy, że skarżąca, nie kierując się zasadami współżycia społecznego i postępowania tak, aby jej działanie mogło być przykładem praworządności i prowadziło do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, przewidywała możliwość popełnienia przewinień dyscyplinarnych określonych szczegółowo w punktach 1 - 3 zarzutów zwartych w komparycji orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2019 r., godząc się na to, iż swoim zachowaniem dopuszcza się zawinionych przewinień dyscyplinarnych opisanych szczegółowo w tych zarzutach.
Sąd uznał jednocześnie, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - materiał dowodowy, na podstawie którego organy Policji obu instancji wydały sporne orzeczenia dyscyplinarne, został zgromadzony prawidłowo i przeanalizowany w sposób wszechstronny, z uwzględnieniem również uwag i zastrzeżeń strony skarżącej.
W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant [...] Policji, wydając rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, bezspornie ustalili, że skarżąca D.C. popełniła przewinienia dyscyplinarne szczegółowo opisane w zarzutach określonych w punktach 1, 2 i 3, albowiem - jak słusznie przyjęły te organy - zgromadzone w toku postępowania dyscyplinarnego materiały dowodowe były wiarygodne i spójne, zaś wyjaśnienia samej skarżącej nie znajdywały potwierdzenia w pozostałej dokumentacji dowodowej zebranej w sprawie.
Zebrany materiał dowodowy, na który składają się: protokoły przesłuchania obwinionej; dowody z dokumentów w postaci: protokołu z dnia [...] listopada 2018 r. z posiedzenia komisji do przyznawania pomocy finansowej z Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]", wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. [...] D. C. o pomoc finansową z Funduszu [...]; zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] listopada 2018 r. dotyczącego D. C.; faktur VAT o numerach [...],[...], [...] i [...]; umowy prewencyjnej zawartej w dniu [...] września 2016 r., zmienionej aneksem nr [...] zawartym w dniu [...] września 2017 r. i aneksem nr [...] zawartym w dniu [...] maja 2018 r.; regulaminu Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]; decyzji nr [...] Komendanta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w sprawie powołania w [...] komisji do przyznawania pomocy finansowej z Funduszu [...] utworzonego w ramach Programu Ubezpieczeniowego "[...]", pozwala na dokonanie oceny spornych zdarzeń z udziałem skarżącej, a zarazem jest wystarczający do oceny zachowania strony skarżącej pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej.
Nie ulega wątpliwości, że z racji posiadanego doświadczenia oraz wiedzy skarżąca co najmniej przewidywała możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i godziła się na to, iż swoim zachowaniem dopuszcza się zawinionego naruszenia § 2 Zasad etyki zawodowej policjanta w sposób opisany w zarzutach.
Zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż skarżąca, jako doświadczona policjantka, a także wykładowca w [...] w [...] powinna dawać dobry przykład, unikając wszelkich zachowań, które w odbiorze społecznym mogłyby zostać uznane za podważające zaufanie do Policji.
Odnosząc się do zarzutów skarżącej podniesionych w skardze wskazać należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Według Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza, iż skarżąca popełniła w sposób zawiniony zarzucane jej przewinienia dyscyplinarne. Ponadto, Sąd uznał, że argumenty podniesione przez skarżącą w złożonych przez nią wyjaśnieniach w żaden sposób nie usprawiedliwiają popełnienia czynów, których dopuściła się skarżąca funkcjonariuszka Policji.
Jeśli chodzi o podniesiony przez stronę skarżącą zarzut przedawnienia i zaniechania umorzenia, zauważyć należy, że w świetle art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, przyjmuje się, że termin 90 dni, o którym mowa w art. 135 ust. 3 cyt. ustawy, liczony jest od daty powzięcia stosownych wiadomości przez przełożonego dyscyplinarnego. Bieg terminu 90-dniowego rozpoczyna się od dnia powzięcia przedmiotowej wiadomości po raz pierwszy przez przełożonego dyscyplinarnego o działaniu policjanta, które stanowi naruszenie dyscypliny służbowej, w rozumieniu przepisów ustawy o Policji. Jednocześnie, przyjmuje się, że datą początkową może być zatem dzień, w którym przełożony dyscyplinarny zapoznał się ze sporządzoną przez policjanta notatką służbową, z której wynikało popełnienie tego przewinienia (por. Z. Gądzik /w:/ Ł. Czebotar, Ustawa o Policji. Komentarz, LEX 2015 i powołany tam wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2034/06, Legalis nr 91613). Należy zauważyć, że przepisy ustawy o Policji precyzyjnie zaś wskazują na to, kto jest przełożonym dyscyplinarnym. Otóż, z ustawy wynika, że przełożonym dyscyplinarnym jest przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji (art. 133 ust. 1 zd. pierwsze). Jak wynika zaś z art. 32 ust. 1 cyt. ustawy, przełożonym policjantów pełniących służbę w [...] w [...] jest Komendant [...] w [...]. Przepis art. 135 ust. 3 ustawy o Policji nie uzależnia więc przedawnienia ścigania od daty popełnienia czynu, lecz od daty, kiedy o tym czynie dowiedział się przełożony dyscyplinarny policjanta.
Mając na względzie powyższe, wskazać należy, że z akt postępowania dyscyplinarnego wynika jednoznacznie, że pismem z dnia [...] listopada 2018 r. zastępca Komendanta [...] w [...] powiadomiła Komendanta [...] w [...], jako przełożonego dyscyplinarnego skarżącej funkcjonariuszki Policji, o zaistniałych nieprawidłowościach w zakresie przyznawania środków pomocowych przez komisję do przyznawania pomocy finansowanej z Funduszu [...] utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "[...]". Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach postępowania wynika, że z pismem tym Komendant [...] w [...] zapoznała się w dniu [...] listopada 2018 r., co potwierdza polecenie służbowe opatrzone stosowną datą, które widnieje na notatce służbowej [...] A. G.
W tej sytuacji, uznać należy, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - zarzut braku umorzenia postępowania dyscyplinarnego jest bezzasadny, albowiem do dnia [...] lutego 2019 r. nie minęło 90 dni, zaś strona skarżąca odebrała postanowienie o wszczęciu postępowania w dniu [...] lutego 2019 r. Ponadto, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, bez znaczenia dla oceny daty rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia ścigania była zarówno okoliczność związana ze zmianą przełożonego dyscyplinarnego (z Komendanta [...] w [...] na Komendanta [...] Policji), jak tez późniejsze modyfikacje treści stawianych zarzutów.
Z kolei, jeśli chodzi o podniesiony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, warto wskazać, że analizując ów przepis, nie można abstrahować od normy prawnej przewidzianej w art. 134g ust.2 cyt. ustawy, z którego wynika, że za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną, odpowiednio surowszą. W konsekwencji, stwierdzić należy, że sentencja spornego orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2019 r. była prawidłowa, albowiem - wbrew sugestiom strony skarżącej - brak jest przesłanek do uznania, aby organ wypowiadał się co do kolejnych czynów, gdyż za poszczególne czyny nie mógłby i tak wymierzyć kary dyscyplinarnej (vide: art. 134g ustawy o Policji). Zgodzić się należy z Komendantem Głównym Policji, że w przypadku braku ustalenia winy lub innych elementów nastąpiłoby uniewinnienie lub umorzenie co do poszczególnych czynów, a więc skoro Komendant [...] Policji tego nie uczynił, wystarczającym było wskazanie pod wszystkimi czynami o uznaniu obwinionej funkcjonariuszki Policji winną zarzucanych jej czynów i wymierzeniu kary dyscyplinarnej.
Odnosząc się do podniesionego przez skarżącą zarzutu, jakoby brak było w Regulaminie komisji przepisu dającego możliwość wyłączenia się od udziału skarżącej, jako [...], w posiedzeniu komisji, na którym przedmiotem obrad miał być m.in. wniosek skarżącej o przyznanie finansowania, stwierdzić należy, że zarzut ten jest o tyle absurdalny, o ile zważy się, że brak takowych regulacji nie powoduje, że skarżąca, jako [...], wiedząc o tym, że komisja będzie obradować co do jej wniosku, nie powinna się wyłączyć, co wynika przecież z oczywistych potrzeb zachowania gwarancji bezstronności. W tej sytuacji, nie sposób przyjąć argumentacji skarżącej, która będąc wówczas starszym wykładowcą w [...] w [...] powinna w jednoznaczny sposób zagwarantować przestrzeganie najbardziej podstawowych, fundamentalnych wręcz zasad transparentności i dobrych obyczajów, które winny być respektowane przy rozstrzyganiu w przedmiocie rozdysponowania środkami publicznymi.
W konsekwencji, Sąd uznał, że w analizowanej sprawie nie naruszono zasad postępowania dyscyplinarnego policjantów, a organy obu instancji, wydając sporne orzeczenia dyscyplinarne, dokonały wyczerpującej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Jednocześnie, Sąd stwierdził, że organy Policji obu instancji uzasadniły swoje orzeczenia w sposób wymagany przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, prawidłowo wskazując również, dlaczego - w świetle art. 134h ust. 1 ustawy o Policji - wymierzenie skarżącej kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku było w niniejszej sprawie właściwe.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.