III SA/PO 486/22

III SA/Po 486/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-10-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-06-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Marzenna Kosewska /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Ławrynowicz
Walentyna Długaszewska
Symbol z opisem
6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 156 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Dnia 28 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2022 roku sprawy ze skargi A.M. na decyzję Prokuratora Okręgowego w Poznaniu z dnia 23 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Rejonowego w P. z dnia 19 kwietnia 2022 r. nr [...]; 2. zasądza od Prokuratora Okręgowego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę 480 ,- (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Prokurator Okręgowy w Poznaniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej: "K.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Prokuratora Rejonowego z 19 kwietnia 2022 r. o przyznaniu ppłk. A.M. od 1 stycznia 2022 r. do 11 lutego 2022 r. dodatku wyrównawczego w wysokości 5 080,96 zł miesięcznie brutto.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, co następuje.
Decyzją Prokuratora Generalnego z 25 maja 2011 r. skarżący został powołany z dniem 1 czerwca 2011 r. na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej.
Decyzją Zastępcy Prokuratora Generalnego - Naczelnego Prokuratora Wojskowego z 23 czerwca 2014 r. skarżący został powołany do pełnienia funkcji wizytatora w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej.
Na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej z 14 lipca 2014 r. skarżący został wyznaczony na wojskowe stanowisko służbowe wizytatora - prokuratora w Wydziale Postępowania Sądowego Wojskowej Prokuratury Okręgowej z zaszeregowaniem do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15A.
Na podstawie art. 41 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o Prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178 ze zm.), dalej: "Przep. wprow. P.p.", jako prokurator byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej skarżący został z dniem 4 kwietnia 2016 r. decyzją Prokuratora Generalnego przeniesiony na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w P., z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku.
Decyzją Ministra Obrony Narodowej z 4 kwietnia 2016 r. skarżący został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury, pełniąc odtąd zawodową służbę wojskową w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury.
Na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z 27 kwietnia 2016 r. skarżący został wyznaczony na wojskowe stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w P. i zaszeregowany do stopnia etatowego podpułkownika z grupą uposażenia U:15.
Stosownie do art. 124 § 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2021 r., poz. 66), dalej: "P.p.", prokurator ma prawo do wynagrodzenia zasadniczego przysługującego na zajmowanym stanowisku prokuratorskim, które określa się w stawkach, a ich wysokość ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, dodatku za długoletnia pracę, świadczeń odszkodowawczych z tytułu wypadków przy pracy, chorób zawodowych, jak również do dodatku funkcyjnego przysługującego w związku z pełnioną funkcją.
Zgodnie z art. 124 § 5 P.p. wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych 5 lat pracy na danym stanowisku prokuratora. Dla wymaganego okresu 5 lat zalicza się pracę lub służbę w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury, ale wykonywanych na równorzędnych stanowiskach określonych w art. 1 § 3 P.p. Z chwilą powołania skarżącego na szczebel prokuratury odpowiadający wcześniej zajmowanemu przez niego stanowisku w wojskowej prokuraturze okręgowej nastąpi zaliczenie mu okresu pracy lub służby na stanowisku prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej do okresu wymaganego do uzyskania wynagrodzenia zasadniczego w stawce wyższej (piątej). Będzie on wówczas ponownie zajmował dane stanowisko na równorzędnym szczeblu prokuratury.
Brak jest zatem podstaw do zaliczenia skarżącemu okresu służby na niższym stanowisku do nabycia prawa do wynagrodzenia zasadniczego w stawce bezpośrednio wyższej, będącej pochodną służby na stanowisku zajmowanym wcześniej.
Nie jest zatem usprawiedliwione uwzględnienie przy obliczaniu wysokości dodatku wyrównawczego wynagrodzenia nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku, na którym przysługiwał także dodatek funkcyjny z racji pełnionej uprzednio funkcji wizytatora w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej. Poprzednie stanowisko służbowe skarżącego jako wizytatora było zaszeregowane do grupy uposażenia U:15 i przysługiwał mu dodatek za długoletnią służbę wojskową, które to składniki stanowiły podstawę do ustalenia łącznego uposażenia prokuratora wojskowego przez ustalenie dodatku wyrównawczego w oparciu o art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 330 ze zm.), dalej: "ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych". Wraz z przeniesieniem na niższe stanowisko skarżący zachował prawo do wynagrodzenia na dotychczas zajmowanym stanowisku, ale bez uwzględnienia dodatku funkcyjnego (art. 36 § 1 i art. 41 § 1 Przep. wprow. P.p.), a zatem dodatek wyrównawczy obliczono prawidłowo.
Zgodnie z art. 123 P.p. i Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 sierpnia 2020 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2020 r. (M. P. z 2020 r., poz. 711) podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w 2022 r. stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2020 r., które wyniosło 5 050,48 zł.
Wobec powyższego w oparciu o art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ustalono skarżącemu od 1 stycznia 2022 r. do 11 lutego 2022 r. dodatek wyrównawczy w wysokości 5 080,96 zł miesięcznie brutto jako różnicę między wynagrodzeniem prokuratora w wysokości 14 302,96 zł, z uwzględnieniem dodatku za długoletnią pracę (20% wynagrodzenia zasadniczego), a miesięcznym uposażeniem na zajmowanym stanowisku służbowym w wysokości 9 222 zł, które składa się z uposażenia zasadniczego dla grupy U:15 w wysokości 7 950 zł i dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 16% uposażenia zasadniczego w wysokości 1 272 zł.
Organ pierwszej instancji był właściwy do wydania decyzji. Przepis art. 32 Przep. wprow. P.p. jest przepisem przejściowym, a jego celem było przejęcie przez Prokuratora Generalnego obowiązków i uprawnień Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych względem prokuratorów wojskowych prokuratur, będących żołnierzami zawodowymi, przeniesionych do prokuratur powszechnych po zmianach ustrojowych prokuratury i nie może być stosowany po utracie przez skarżącego statusu prokuratora wojskowego.
Stosownie do art. 24 § 3 P.p. prokuraturą rejonową kieruje prokurator rejonowy. Zgodnie z art. 104 § 1 w zw. z art. 7 ust. 2 i art. 22 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych Prokurator Rejonowy w P. był organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego.
Strona wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego zarzucając naruszenie:
I. przepisów postępowania skutkujące nieważnością decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. - wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości; zamiast Prokuratora Rejonowego (jako organu pierwszej instancji) i Prokuratora Okręgowego (jako organu drugiej instancji) organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego dla żołnierza zawodowego pełniącego służbę na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych jest Prokurator Generalny (jako organ pierwszej i drugiej instancji);
II. art. 138 § 1 K.p.a. przez wydanie decyzji odwoławczej bez poczynienia ustaleń faktycznych co do zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego przed 4 kwietnia 2016 r.;
III. przepisów prawa materialnego, a to:
1. art. 41 § 1 Przep. wprow. P.p. przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że termin "prawo do wynagrodzenia" użyty w przywołanym przepisie nie odnosi się do wszystkich składników wynagrodzenia (uposażenia żołnierza zawodowego - prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury), a jedynie do niektórych wybranych jego składników;
2. art. 43 § 2 Przep. wprow. P.p. przez jego niezastosowanie i niezaliczenie skarżącemu - do okresu od którego zależy prawo do nabycia bezpośrednio wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego - okresu kolejnych 5 lat począwszy od 20 czerwca 2011 r., od kiedy to skarżącemu przyznano - w związku z wyznaczeniem skarżącego na stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej Wydziału Śledczego Wojskowej Prokuratury Okręgowej - prawo do czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego;
3. art. 41 § 2 Przep. wprow. P.p. przez jego błędną wykładnię prowadzącą do jego niezastosowania i w konsekwencji ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy poprawna wykładnia tego przepisu skutkować powinna przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego;
4. art. 41 § 2 Przep. wprow. P.p. w zw. z art. 124 § 5 P.p. w zw. z art. 43 § 2 Przep. wprow. P.p. przez ich błędną wykładnię prowadzącą do niezastosowania tych przepisów i w konsekwencji ustalenie wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy ich zastosowanie przepisów skutkować powinno przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego.
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Prokurator Okręgowy w Poznaniu wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko przyjęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2022 r., poz. 329).
Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.).
Zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości.
Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o sygn. akt II SA/Po 359/19, II SA/Po 124/20 i II SA/Po 219/20, III SA/Po 791/20, III SA/Po 341/21, III SA/Po 676/21, III SA/Po 186/22 i III SA/Po 274/22 ze skarg A.M. również w przedmiocie dodatku wyrównawczego.
Kwestia ustalenia organu rzeczowo właściwego wymaga pogłębionej analizy, tym bardziej że również Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegał wagę tego problemu i zajmował w tym zakresie różne stanowiska.
Rozstrzygając uprzednio sprawy ze skarg A.M. na decyzje organów Prokuratury wydane w przedmiocie dodatku wyrównawczego za wcześniejsze okresy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyrokach wydanych w sprawach o sygn. akt II SA/Po 1185/17 i II SA/Po 170/18 uznał uprawnienia tych organów Prokuratury do rozpatrywania spraw w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego dla żołnierza zawodowego, który po zniesieniu wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury pełni służbę wojskową w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Po rozpatrzeniu skarg kasacyjnych od wymienionych wyroków Naczelny Sąd Administracyjny uchylił obydwa wyroki tutejszego Sądu i stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji uznając, że z przywołanych przez Sąd pierwszej instancji przepisów nie można wyprowadzić uprawnienia właściwego organu prokuratorskiego do wydania decyzji w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego dla żołnierza zawodowego, który po zniesieniu wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury pełni służbę wojskową w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury (wyroki o sygn. akt I OSK 4193/18 i I OSK 4379/18). Naczelny Sąd Administracyjny tym razem podzielił stanowisko prawne zaprezentowane w uzasadnieniu wyroków tego Sądu o sygn. akt I OSK 1570/17 i I OSK 1866/17.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w celu ustalenia organu właściwego rzeczowo do wydania decyzji w tego rodzaju sprawie konieczne jest przywołanie regulacji prawnych związanych z wprowadzonymi przez ustawodawcę zmianami organizacyjnymi w prokuraturze.
Z art. 31 § 1 i § 2 pkt 3 Przep. wprow. P.p. wynika, że 4 kwietnia 2016 r. zniesiono wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelną Prokuraturę Wojskową, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe. W powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury można utworzyć komórki organizacyjne właściwe w sprawach wojskowych - działy do spraw wojskowych w prokuraturach rejonowych. Stosownie do art. 32 Przep. wprow. P.p. obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przejął Prokurator Generalny.
W świetle art. 41 § 1 Przep. wprow. P.p. Prokurator Generalny przenosi prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych, których nie powołał do prokuratur okręgowych, na inne stanowisko służbowe w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" i ustala prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, kierując się przy tym ich dotychczasowym miejscem zamieszkania lub miejscem pracy. Przepis art. 36 § 2 tej ustawy stosuje się odpowiednio, co oznacza, że przy wykonywaniu czynności służbowych prokuratorzy dotychczasowej Wojskowej Prokuratury Okręgowej posługują się wyłącznie tytułem prokuratora związanym z aktualnie zajmowanym stanowiskiem służbowym. Zgodnie z art. 53 tej ustawy Prokurator Generalny, na wniosek Prokuratora Krajowego, powoła prokuratorów regionalnych, okręgowych i rejonowych oraz ich zastępców, a także pozostałych prokuratorów pełniących funkcje w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
W odniesieniu do skarżącego Sąd wskazał, że Prokurator Generalny decyzją wydaną na podstawie art. 41 § 1 Przep. wprow. P.p. przeniósł z dniem 4 kwietnia 2016 r. skarżącego - prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia na dotychczas zajmowanym stanowisku. Następnie także Prokurator Generalny decyzją z 27 kwietnia 2016 r., na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 1a i ust. 4 oraz art. 23 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wyznaczył skarżącego - prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w dziale do spraw wojskowych tej powszechnej jednostki prokuratury. Prokurator Generalny wyznaczając prokuratora na wskazane stanowisko służbowe wraz z określeniem stopnia etatowego i grupy uposażenia niewątpliwie przyjął, że w tym przypadku korzysta z uprawnienia określonego w art. 32 Przep. wprow. P.p. Z art. 70 tej ustawy wynika, że ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o prokuratorze wojskowym, należy przez to rozumieć prokuratora do spraw wojskowych w rozumieniu P.p., która nie zawiera regulacji dotyczącej ustalania wysokości i składników uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi. Z tego względu ustawodawca w art. 125 tej ustawy stwierdził, że do prokuratorów do spraw wojskowych, będących żołnierzami zawodowymi, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych. Celem tego przepisu jest zabezpieczenie interesów wymienionej grupy prokuratorów. W rozumieniu art. 6 pkt 16 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, prokuratorzy do spraw wojskowych to prokuratorzy powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury wykonujący czynności w Departamencie do Spraw Wojskowych Prokuratury Krajowej, w wydziałach do spraw wojskowych prokuratur okręgowych i w działach do spraw wojskowych prokuratur rejonowych. W świetle art. 22 ust. 7a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych do prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi stosuje się również przepisy P.p.
Stosownie do art. 23 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych tryb postępowania i warunki, których spełnienie jest wymagane przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych na stanowiska sędziów w sądach wojskowych oraz stanowiska prokuratorów do spraw wojskowych i odwoływaniu z tych stanowisk określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych i P.p.
W następstwie opisanych wyżej decyzji Prokuratora Generalnego skarżący został przeniesiony na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. i jako żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową na wyznaczonym stanowisku służbowym - w komórce organizacyjnej właściwej do spraw wojskowych w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury - w dziale do spraw wojskowych Prokuratury Rejonowej w P. Z uwagi na fakt, że miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi, stosownie do art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Z art. 80 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika, że dodatek wyrównawczy przyznaje w formie decyzji organ, o którym mowa w art. 104. Zgodnie z art. 104 ust. 1 powołanej ustawy jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach niniejszego rozdziału są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe - w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza art. 32 Przep. wprow. P.p. nie pozwala na zaakceptowanie stanowiska wyrażonego w dwóch innych wyrokach tegoż Sądu o sygn. akt I OSK 2165/17 i I OSK 2167/17, że przepis ten ma charakter przejściowy i wywodzona z niego kompetencja Prokuratora Generalnego ustała z datą przeniesienia skarżącego na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. Podstawę prawną przeniesienia wymienionego prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej, który nie został powołany do prokuratury okręgowej - na inne stanowisko służbowe w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury - Prokuratury Rejonowej w P., stanowił art. 41 § 1, a nie art. 32 tej ustawy. Przejęcie przez Prokuratora Generalnego, w oparciu o art. 32 Przep. wprow. P.p. z mocy prawa uprawnień i obowiązków wymienionych w nim organów w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - przysługujące wcześniej Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu, Wojskowemu Prokuratorowi Okręgowemu i Wojskowemu Prokuratorowi Garnizonowemu, stanowiło m. in. podstawę do wydania przez ten organ kolejnej decyzji z 27 kwietnia 2016 r. (a więc już po przeniesieniu żołnierza na inne stanowisko służbowe do powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury na podstawie art. 41 § 1 Przep. wprow. P.p.) w przedmiocie wyznaczenia skarżącego, pełniącego zawodową służbę wojskową w Prokuraturze Rejonowej w P., na stanowisko służbowe z zaszeregowaniem do stopnia etatowego podpułkownika U:15 i grupy uposażenia w oparciu o przywołane już wyżej przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Tym samym art. 32 Przep. wprow. P.p. określa jednoznacznie wyłączną kompetencję Prokuratora Generalnego do wydania decyzji w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (co potwierdził sam Prokurator Generalny wydając decyzję z 27 kwietnia 2016 r. w stosunku do żołnierza przeniesionego wcześniej na inne stanowisko służbowe), do których należy sprawa przyznania dodatku wyrównawczego żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę wojskową na wyznaczonym stanowisku służbowym - w komórce organizacyjnej właściwej do spraw wojskowych w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. Podstawę materialnoprawną decyzji w tym przedmiocie stanowią art. 80 ust. 2 i ust. 4 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można uznać, że organem właściwym do wydania decyzji o przyznaniu skarżącemu - prokuratorowi do spraw wojskowych dodatku wyrównawczego, jest Prokurator Rejonowy w P. jako prokurator przełożony, o którym mowa w art. 24 § 3 i 4 P.p.
Brak jest podstawy do wywodzenia tego uprawnienia organu z art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, gdyż przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 104 ust. 1 jest właśnie art. 32 Przep. wprow. P.p., przyznający Prokuratorowi Generalnemu uprawnienie w sprawie wynikającej z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a taką jest sprawa dodatku wyrównawczego. Prokurator Generalny, jako kierownik instytucji cywilnej, w której poza resortem Obrony Narodowej pełnią służbę żołnierze zawodowi - prokuratorzy do spraw wojskowych w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, został z mocy ustawy przełożonym o uprawnieniach dowódcy (art. 7 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) i uzyskał m. in. uprawnienia do wydawania decyzji administracyjnych o wysokości przyznawanych tym żołnierzom - prokuratorom do spraw wojskowych dodatków wyrównawczych. W art. 32 omawianej ustawy nie przewidziano norm kompetencyjnych do określenia organów niższych szczebli, mogących przejąć ustawowe kompetencje Prokuratora Generalnego w przedmiotowym zakresie.
Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organem właściwym rzeczowo do wydania decyzji w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego w określonej wysokości w oparciu o przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych był Prokurator Generalny.
Powyższe stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, nie tylko w zakresie przyjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni przytoczonych przepisów, ale również mając na uwadze względy celowościowe, bowiem nie do przyjęcia byłaby sytuacja, gdyby w przedmiotowo tożsamych sprawach rozstrzygnięcia wydawały różne organy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., stwierdzając nieważność decyzji organów obu instancji.
Rozpatrując sprawę ponownie decyzję w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego wyda Prokurator Generalny.
Na obecnym etapie niedopuszczalna jest ocena zarzutów naruszenia prawa materialnego.
W pkt 2 sentencji wyroku orzeczono o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzone koszty składa się kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcowskiego.