II SA/Wa 442/12

II SA/Wa 442/12 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2012-07-30
Data wpływu
2012-03-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Monika Stępkowska-Bigiej /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 246 par 1 pkt 1, art 258 par 2 pkt 7
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przetwarzania danych osobowych postanawia: 1) zwolnić M. Z. od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla M. Z. adwokata.
Uzasadnienie
W toku postępowania w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przetwarzania danych osobowych, skarżąca zwróciła się do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Z informacji zawartych we wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 13 czerwca 2012 r. oraz dołączonych do niego oraz pisma z dnia 5 lipca 2012 r. oświadczeń i dokumentów źródłowych wynika, że wnioskodawczyni jest studentką studiów stacjonarnych. Pobiera stypendium socjalne w wysokości 382 zł miesięcznie, ponadto zostało jej przyznane stypendium w wysokości 350 zł miesięcznie za dobre wyniki w nauce. Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z matką i ojcem. Rodzina posiada mieszkanie o pow. 57,87 m2. A. Z. - ojciec skarżącej jest obecnie niezdolny do pracy. Od kwietnia 2012 r. otrzymuje świadczenie rehabilitacyjne (w kwietniu 2012 r. w wysokości 1435 zł brutto, w maju 2012 r. – w wysokości 2224, 25 zł brutto, tj. 1824,25 zł netto). Matka skarżącej utraciła status osoby bezrobotnej w 2012 r., nie posiada żadnych źródeł dochodu.
Skarżąca wskazała następujące wydatki na utrzymanie rodziny: czynsz –
400, 91 zł, energia elektryczna - 80 zł, media – 160 zł, leki- 120 zł.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek, należy wskazać, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Instytucja prawa pomocy ma służyć osobom, którym brak środków utrudnia lub uniemożliwia dostęp do sądu.
Oceniając przedłożony przez wnioskodawczynię wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata wzięto pod uwagę osiągany przez nią i osoby pozostające z nią we wspólnym gospodarstwie domowym dochód a także opisaną przez nią sytuację majątkową i rodzinną. Sytuacja ta uzasadnia przyznanie wnioskodawczyni prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazała, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na podstawie wszystkich przedstawionych przez skarżącą dokumentów i oświadczeń ustalono, że łączny dochód w gospodarstwie domowym uzyskiwany z tytułu świadczenia rehabilitacyjnego oraz stypendiów: socjalnego i naukowego z uczelni wynosi łącznie 2556, 25 zł netto miesięcznie. Po odliczeniu wskazanych przez skarżącą wydatków na utrzymanie mieszkania oraz leki (760,91 zł) na jedną osobę w rodzinie przypada kwota 598 zł (tj. niecałe 20 zł dziennie). Wnioskodawczyni oraz osoby pozostające z nią we wspólnym gospodarstwie domowym nie posiadają oszczędności. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego (w tym koszty: wyżywienia, zakupu odzieży, czy też środków higieny itp.), uznać należy, że wnioskodawczyni nie będzie w stanie podołać kosztom sądowym niniejszego postępowania.
W świetle powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.