II SA/Wa 440/22

II SA/Wa 440/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Góra-Błaszczykowska /przewodniczący/
Andrzej Wieczorek
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6262 Radni
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
III OSK 1740/22 - Wyrok NSA z 2025-09-24
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1372
art. art. 18 ust. 2 pkt 2, 91 ust. 1, 93 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
Dz.U. 2018 poz 1260
art. 37 ust. 1
Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych, tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1260
Dz.U. 2020 poz 1320
art. 9 par. 1, art. 13
Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2022 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia Burmistrza Miasta [...] oddala skargę
Uzasadnienie
Rada Miejska w P. podjęła uchwałę z dnia [...] listopada 2021 r.
Nr [...] w sprawie ustalenia wynagrodzenia Burmistrza Miasta P. Podejmując powyższą uchwałę Rada Miejska w P. działała na podstawie
art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1372 z późn. zm.) dalej u.s.g., art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 8 ust. 2,
art. 36 ust. 3 i art. 37 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1282 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 października 2021 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1960).
W § 1 ustalono wynagrodzenie miesięczne dla Burmistrza Miasta P., począwszy od dnia [...] listopada 2021 roku - w następującej wysokości:
1) wynagrodzenie zasadnicze - w kwocie [...] zł
2) dodatek funkcyjny - w kwocie [...] zł
3) dodatek specjalny - w kwocie [...] zł.
W ust. 2 wskazano, że pozostałe składniki wynagrodzenia przysługują według obowiązujących przepisów.
W § 2 wskazano, że traci moc Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej
w P. z dnia [...] grudnia 2018 roku w sprawie ustalenia wynagrodzenia Burmistrza Miasta P.
W § 3 wykonanie uchwały powierzono Przewodniczącej Rady Miejskiej
w P.
W dniu [...] lutego 2022 r. do Urzędu Miejskiego w P. wpłynęła skarga Wojewody [...], skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] listopada 2021 r. w sprawie ustalenia wynagrodzenia Burmistrza Miasta P.
od dnia [...] listopada 2021 r. Skarżonej uchwale Skarżący zarzucił istotne naruszenie przepisów wymienionych w uzasadnieniu skargi poprzez ich błędne zastosowanie
i w związku z powyższym wniósł o orzeczenie nieważności skarżonej uchwały
w całości.
W uzasadnieniu skargi Wojewoda [...] przywołał treść art. 18 ustawy
z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 1834), z którego wynika, że przepisy ustaw zmienianych w art. 1, art. 2, art. 4-6, art. 11 i art. 12 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą mają zastosowanie do ustalania wysokości wynagrodzeń, diet, i uposażeń należnych od dnia 1 sierpnia 2021 r.
W art. 11 ww. ustawy dokonano zmiany ustawy z dnia 21 listopada 2008 r.
o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 530), w której znowelizowany został przepis art. 37 poprzez m.in. nadanie nowego brzmienia ust. 3 i dodanie ust. 4. Zgodnie z nowym brzmieniem przepisu art. 37 ust. 3 i 4 ustawy o pracownikach samorządowych maksymalne wynagrodzenie osób, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1, nie może przekroczyć w okresie miesiąca 11,2-krotności kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw
(Dz.U. z 2020 r. poz. 1658) - ust. 3. Natomiast dodany ust. 4 otrzymał brzmienie następujące "Minimalne wynagrodzenie osób, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1, nie może być niższe niż 80% maksymalnego wynagrodzenia określonego dla poszczególnych stanowisk w przepisach wydanych na podstawie ust. 1. Maksymalne wynagrodzenie na danym stanowisku stanowi suma maksymalnego poziomu wynagrodzenia zasadniczego oraz maksymalnego poziomu dodatku funkcyjnego,
a w przypadku osoby, o której mowa w art. 36 ust. 3, także kwoty dodatku specjalnego.".
Wojewoda wskazał, że uzupełnieniem powyższej regulacji jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 października 2021 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz. U. poz. 1960). W załączniku nr 1 do niniejszego rozporządzenia określono wykaz stanowisk, kwoty maksymalnego poziomu wynagrodzenia zasadniczego, oraz kwoty maksymalnego poziomu dodatku funkcyjnego na poszczególnych stanowiskach dla pracowników samorządowych zatrudnionych na podstawie wyboru.
Przy określeniu wykazu stanowisk wzięto pod uwagę rodzaj stanowiska (wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta, marszałek województwa) jak również liczbę mieszkańców danej jednostki samorządu terytorialnego.
Odnosząc się do kwestii obowiązywania przywołanego rozporządzenia Wojewoda [...] przywołał fragment uzasadnienia do projektu przedmiotowego rozporządzenia, w którym wskazano, że: "miesięczne maksymalne kwoty wynagrodzenia zasadniczego i maksymalne kwoty dodatku funkcyjnego określone
w załączniku nr 1 do niniejszego rozporządzenia, które dotyczą pracowników zatrudnionych na podstawie wyboru, mają zastosowanie do wynagrodzeń należnych od dnia 1 sierpnia 2021 r. (zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 17 września 2021 r.
o zmianie ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe oraz niektórych innych ustaw).".
W ocenie Wojewody [...] podjęcie uchwały w sprawie ustalenia wynagrodzenia burmistrza miasta z mocą obowiązującą od dnia 1 listopada 2021 r. stanowi istotne naruszenie przepisu art. 18 ustawy z dnia 17 września 2021 r.
o zmianie ustawy o wynagrodzeniu osób wykonujących kierownicze stanowiska państwowe oraz niektórych innych ustaw. Niezależnie od powyższego, wprowadzenie regulacji prawnej w tym kształcie powoduje pogorszenie sytuacji prawnej adresata aktu. W świetle poczynionych rozważań, przyjęcie, że uchwała
w sprawie wynagrodzenia Burmistrza Miasta P. ma zastosowanie od dnia 1 listopada 2021 r., zamiast od 1 sierpnia 2021 r. powoduje, że pomiędzy 1 sierpnia 2021 r. a 1 listopada 2021 r. Burmistrz Miasta P. otrzymuje wynagrodzenie
w kwocie mniejszej niż faktycznie należna, na podstawie znowelizowanych przepisów ustawy i rozporządzenia.
Reasumując wskazał, że uchwała Nr [...] Rady Miejskiej
w P. z dnia [...] listopada 2021 r. w sprawie ustalenia wynagrodzenia Burmistrza Miasta P. ustalająca wysokość nowego wynagrodzenia od dnia
[...] listopada 2021 r. w sposób istotny narusza obowiązujące przepisy prawa.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta P. wniosła o jej oddalenie.
W uzasadnieniu wskazała, że wynagrodzenie ustalone uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie ustalenia wynagrodzenia Burmistrza Miasta P. składało się z następujących składników:
1. wynagrodzenia zasadniczego w kwocie – [...] zł,
2. dodatku funkcyjnego w kwocie – [...] zł,
3. dodatku specjalnego w kwocie – [...] zł.
Podstawą prawną powyższej uchwały było rozporządzenie Rady Ministrów
z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych
(Dz.U. z 2018 r. poz. 936 z późn. zm.) uchylone z dniem 1 listopada 2021 r., przewidywało ono dla wójtów, burmistrzów w gminie powyżej 15 tys. do 100 000 mieszkańców:
- wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 3600-4800 zł,
- maksymalny poziom dodatku funkcyjnego w kwocie 2100 zł,
- dodatek specjalny w wysokości od 20% do 40% łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego czyli w maksymalnej wysokości 2760 zł.
Wynagrodzenie Burmistrza Miasta P. ustalone uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] grudnia 2018 r. spełniało zatem dyspozycję przepisu art. 37 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych, bowiem wynosiło 100% maksymalnego wynagrodzenia określonego obowiązującym do dnia [...] listopada 2021 r. rozporządzeniem Rady Ministrów, a przepis przejściowy art. 18 wskazany powyżej nadawał moc wsteczną przepisom zmienianych ustaw a nie rozporządzeniu.
Nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 października 2021 r.
w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1960) stanowiące podstawę do ustalenia wynagrodzenia Burmistrza Miasta P. skarżoną uchwałą, weszło w życie z dniem 1 listopada 2021 r. i nie zawiera żadnych przepisów intertemporalnych uprawniających do retrospektywnego zastosowania jego przepisów. Skarżący powołuje się wprawdzie na fragment uzasadnienia nowego rozporządzenia, jednak w opinii Organu uzasadnienie aktu normatywnego nie jest jego częścią, nie podlega ogłoszeniu wraz z aktem a zatem nie może mieć mocy wiążącej dla stosujących prawo organów w demokratycznym państwie prawnym.
Ustalanie wynagrodzenia jest częścią prawa pracy, dotyczy relacji pracownik - pracodawca i nie do przyjęcia jest odgórne narzucanie konieczności działania z mocą wsteczną na podstawie uzasadnienia do rozporządzenia, bez względu chociażby
na możliwości finansowe budżetu danej gminy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg
na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Przy rozstrzyganiu spraw Sąd nie kieruje się zaś zasadami słuszności, sprawiedliwości społecznej, wyjątkowymi, w ocenie skarżącego, okolicznościami, które miałyby uzasadniać niezastosowania jakiegoś przepisu prawa, bądź interpretację sprzeczną z treścią przepisu.
Natomiast stosownie do treści art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 tej ustawy zakres tej kontroli obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Do kategorii takich aktów należy zaskarżona uchwała. Mocą zaś art. 147
§ 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę o której mowa w art. 3 § 2
pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Odnośnie aktów organów gmin, przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Przy czym przyjmuje się, że tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy. O istotnym naruszeniu prawa można mówić natomiast wówczas, gdy naruszenie dotyczy przepisów prawa ustrojowego, materialnego czy procedury podejmowania tych aktów.
Uprawnienie do złożenia skargi przez wojewodę wynika z art. 93 ust. 1 u.s.g. Przepis ten daje wskazanemu organowi nadzoru legitymację do złożenia skargi
do sądu administracyjnego w przypadku, gdy uchwała organu gminy jest sprzeczna
z prawem, a organ nadzoru nie stwierdził jej nieważności w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały.
Równocześnie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP rada gminy, jako organ władzy publicznej zobowiązana jest do działania na podstawie
i w granicach prawa. Natomiast stosownie do regulacji art. 94 Konstytucji RP organy jednostek samorządu terytorialnego, na podstawie ustaw i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące
na obszarze działania tych organów. Zasada ta znajduje potwierdzenie w przepisach poszczególnych ustrojowych ustaw samorządowych, w tym ustawy o samorządzie gminnym.
Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W myśl art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano
z naruszeniem prawa. Zgodnie zaś z art. 91 ust. 5 u.s.g., przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Z powyższego wynika,
że sankcja nieważności, o której mowa w art. 91 ust. 1 u.s.g., może być zastosowana przez organ nadzoru wyłącznie w przypadku istotnego naruszenia prawa.
Ustawodawca nie sprecyzował, co należy rozumieć pod pojęciem istotnego naruszenia prawa. W języku polskim "istotny" to m. in. podstawowy, ważny, zasadniczy, znaczący (por. np. Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red.
S. Dubisza, Warszawa 2006, tom I, s. 1246). W ocenie Sądu, ratio legis wprowadzenia kategorii nieistotnego naruszenia prawa jest odróżnienie sytuacji wymagających interwencji nadzorczej i niedających się pogodzić z zasadą praworządności (potencjalnie szkodliwych) od sytuacji literalnej niezgodności
z prawem, która jednak nie niesie za sobą groźnych skutków i nie wprowadza znaczącej zmiany w stanie prawnym. W drugim przypadku nie ma potrzeby stosowania sankcji nieważności (czy bezskuteczności) aktu, ze względu na niewielkie zagrożenie zasady praworządności. Przeważa wówczas wartość, jaką stanowi pewność i stabilność obrotu prawnego, nawet jeżeli jest to równoznaczne
z utrzymaniem w mocy rozstrzygnięć nie w pełni odpowiadających prawu.
Należy przyjąć, że naruszenie jest istotne, jeżeli pociąga za sobą negatywne skutki dla określonego podmiotu prawa, którym może być gmina lub podmiot zewnętrzny. W szczególności, potencjalnie istotne są naruszenia godzące w prawa lub obowiązki podmiotów trzecich. Można sięgnąć również do kategorii znaczącego wpływu na stosunki społeczne, na które oddziałuje uchwała lub zarządzenie organu gminy. Jeżeli miałyby one zostać w widoczny sposób zdeformowane w wyniku zachowania mocy przez niezgodny z prawem akt, to stanowi on istotne naruszenie prawa. Chodzi zatem o naruszenia o poważnym ciężarze gatunkowym (por. np.
Z. Niewiadomski, Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz z odniesieniami
do ustaw o samorządzie powiatowym i samorządzie województwa, pod red.
Z. Niewiadomskiego oraz R. Hausera, Warszawa 2011, Nb 11 i 13 do art. 91).
W podobnym kierunku wypowiedział się NSA m. in. w wyroku z 15 września 2017 r.,
I OSK 1136/17 (CBOSA), stwierdzając, że naruszenie jest istotne, jeżeli pociąga za sobą negatywne skutki dla określonego podmiotu prawa, którym może być gmina lub podmiot zewnętrzny.
Nie dochodzi do istotnego naruszenia prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g., jeżeli rozstrzygniecie zawarte w uchwale lub zarządzeniu nie jest wyraźnie zakazane przez ustawodawcę i mieści się w granicach swobodnego uznania organu.
Na wymóg wyraźnej sprzeczności z normą prawną wyższego rzędu w aspekcie stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy wskazał również NSA w wyroku z
12 września 2017 r., II OSK 2884/16 (CBOSA). W orzeczeniu tym podkreślono, że stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu.
Wskazane wyżej ścisłe rozumienie istotnego naruszenia prawa, jako przesłanka uprawniająca organ nadzoru do stwierdzenia nieważności uchwały rady miasta, ma silne oparcie w Konstytucji RP. Po pierwsze, chodzi tu o konstytucją zasadę samodzielności jednostek samorządu terytorialnego (art. 16 ust. 2 w zw. z art. 165 ust. 2 Konstytucji RP). Wojewoda, jako organ administracji rządowej, winien zatem z dużą ostrożnością ingerować w uchwały podejmowane przez jednostki samorządu terytorialnego, ograniczając interwencje nadzorcze do przypadków, gdy naruszenie prawa przez tę jednostkę jest niewątpliwe (aspekt formalny naruszenia), a nadto skutki tego naruszenia są poważne, tj. istnieje realne zagrożenie poważnego naruszenia interesu jednostki lub ważnego interesu publicznego (aspekt materialny naruszenia). Po drugie, Wojewoda decydując się na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego winien mieć na uwadze konstytucyjną zasadę proporcjonalności (art. 2
i 31 ust. 3 Konstytucji RP) oraz zasadę dobra wspólnego (art. 1 Konstytucji RP).
Z regulacji tych można wyprowadzić obowiązywanie, powszechnie przyjętej w wielu porządkach prawnych, zasady de minimis non curat praetor (Sędzia nie dba
o błahostki). Otóż działania organu władzy publicznej, w tym organu nadzoru, winny charakteryzować się pewną minimalną racjonalnością w odniesieniu do relacji kosztów podjętych działań do osiągniętych rezultatów. Zasoby osobowe i finansowe, jakimi dysponują organy nadzoru, są z natury rzeczy ograniczone i konieczne jest ukierunkowanie ich działań na rozwiązywanie rzeczywistych i poważnych problemów związanych z działaniami podejmowanymi przez jednostki samorządu terytorialnego, a nie angażowanie się przez te organy w sprawy błahe, które nie niosą za sobą poważanych, lub wręcz jakichkolwiek, zagrożeń dla jednostek lub interesu publicznego.
Przenosząc powyższe ustalenia należy stwierdzić, że w realiach niniejszej sprawy nie można w ogóle mówić o naruszeniu prawa przez Radę Miejską przepisów prawa, a tym bardziej o naruszeniu istotnym.
Na wstępie rozważań należy przytoczyć stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia z dnia 11 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2220/19, z którego wynika, że rada gminy ustala wysokość wynagrodzenia pracownika samorządowego z wyboru w granicach wynikających z przepisów rozporządzenia z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 936). Uchwała rady gminy nie może zatem regulować wysokości, czy też terminu obowiązywania zmienionych kwot wynagrodzenia w sposób odmienny niż zostało to określone w ww. rozporządzeniu.
Podkreślić również należy, że stanowisko to zostało wyrażone przy okazji obniżenia wynagrodzenia wójtom i burmistrzom.
Przystępując do badania zgodności z prawem uchwały z dnia [...] listopada 2021 r. Rady Miejskiej w P. w sprawie ustalenia wynagrodzenia Burmistrza P. wskazać w pierwszej kolejności należy, że zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g. do wyłącznej właściwości rady gminy należy ustalanie wynagrodzenia wójta odpowiednio burmistrza lub prezydenta miasta. Wynagrodzenie to ustala rada gminy w formie uchwały w oparciu o przepisy prawa regulujące zasady ich wynagradzania.
Problematyka wynagradzania pracowników samorządowych aktualnie uregulowana jest w ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1260) i w wydanym na podstawie art. 37 ust. 1 tej ustawy rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 25 października 2021 r.
w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1960). Przepisy tego rozporządzenia są źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczpospolitej Polskiej (art. 87 ust. 1 Konstytucji) oraz źródłem prawa pracy w rozumieniu art. 9 §1 k.p..
Podkreślić należy, iż stosunek pracy pracownika samorządowego z wyboru (wójta, burmistrza, prezydenta) jest szczególnym stosunkiem pracy ściśle związanym z pełnioną przez niego funkcją. W przypadku wójta (burmistrza, prezydenta miasta) przyjęcie mandatu oznacza zgodę na podjęcie zatrudnienia na warunkach określonych przez radę gminy w ramach prawa powszechnie obowiązującego czyli ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o pracownikach samorządowych
i rozporządzeń wykonawczych do nich. Burmistrz P. przyjmując mandat
i obejmując stanowisko, wyraził zgodę na zatrudnienie na takich warunkach.
Kwestia zmiany wysokości wynagrodzenia pracownika samorządowego
z wyboru nie została uregulowana ani w ustawie o pracownikach samorządowych, ani w przepisach Kodeksu pracy.
Przepisy ustawy o pracownikach samorządowych i rozporządzenie Rady Ministrów stanowią podstawowe kryterium ustalania wysokości wynagrodzenia dla pracowników samorządowych z wyboru. Art. 13 k.p. stanowi, że pracownik ma prawo do godziwego wynagrodzenia za pracę, a warunki realizacji tego prawa określają przepisy prawa pracy oraz polityka państwa w dziedzinie płac, w szczególności poprzez ustalenie najniższego wynagrodzenia za pracę. Z przepisu tego wynika, że wynagrodzenie za pracę musi mieścić się w granicach wyznaczonych przez przepisy o zakresie wynagrodzenia dla określonej grupy pracowników, w tym wypadku określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 25 października 2021 r.
W art. 37 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych wyraźnie wskazane zostało upoważnienie do określania zasad wynagradzania pracowników samorządowych do kompetencji Rady Ministrów, a nie organów gminy. W dniu 25 października 2021 r. Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych , rozporządzenie to weszło w życie od dnia 1 listopada 2021 r. i dopiero z tą datą mogło dojść do ustalenia wysokości nowego wynagrodzenia Burmistrza P., gdyż rozporządzenie to nie zawiera przepisów przejściowych. Ponadto warto podkreślić, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 936 z późn. zm.) uchylone z dniem 1 listopada 2021 r.
W tym miejscu Sąd wskazuje, że stare rozporządzenie z dnia 15 maja 2018 r. zostało uchylone z dniem 1 listopada 2021 r.
Jak słusznie zauważył Wojewoda [...] art. 37 ustawy o pracownikach samorządowych w wersji znowelizowanej obowiązuje od dnia 1 sierpnia 2021 r., jednak przepis ten nie jest przepisem określającym stawki wynagrodzenia tylko przepisem delegacyjnym będącym podstawą prawną dla Rady Ministrów do wydania stosownego rozporządzenia. W ust. 1 tego przepisu wskazano, że Rada Ministrów
w drodze rozporządzenia określi między innymi maksymalny i minimalny poziom wynagrodzenia pracowników samorządowych, co zostało uszczegółowione w ust. 3
i 4 tego przepisu.
Przepis art. 37 ustawy o pracownikach samorządowych w ocenie Sądu nie daje Radzie Miasta, w żądnym wypadku podstawy do ustalenia stosownego wynagrodzenia. Art. 37 dopiero wraz z rozporządzeniem wykonawczym z dnia 25 października 2021 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych tworzy regulację, która może być wykonana. Odwrotna interpretacja przepisu 37 ustawy
o pracownikach samorządowych spowodowałaby przypisanie kompetencji Rady Ministrów Radzie Miejskiej w P. i umożliwiła dowolne kształtowanie wynagrodzenia.
Sąd w pełni podziela stanowisko Rady Miejskiej w P., że przy braku przepisów przejściowych w rozporządzeniu z dnia 25 października 2021 r., które weszło w życie z dniem 1 listopada 2021 r., brak było możliwości ustalenia nowej wysokości wynagrodzenia Burmistrza P. przed dniem 1 listopada 2021 r. Jak słusznie zauważyła Rada Miejska w P. uzasadnienie do projektu rozporządzenia nie stanowi przepisów powszechnie obowiązujących i nie może być podstawą prawną do wcześniejszego, tj. od dnia 1 sierpnia 2021 r. ustalenia wynagrodzenia Burmistrza w wyższej wysokości.
Biorąc powyższe pod rozwagę działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił, ponieważ zaskarżona uchwała nie narusza prawa w sposób istotny.