II SA/Wa 425/15

II SA/Wa 425/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-12-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2015-03-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Kania /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Stopnie i tytuły naukowe
Sygn. powiązane
I OSK 995/16 - Wyrok NSA z 2016-12-30
Skarżony organ
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
art. 18 ust. 2 pkt 4,  art. 29 ust. 1,  art. 21 ust. 2
Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.) Andrzej Góraj Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia kolokwium habilitacyjnego oddala skargę
Uzasadnienie
Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] (dalej: "Rada Wydziału") uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r., nr 65, poz. 595 ze zm.), dalej: "ustawa z dnia 14 marca 2003 r.", odmówiła przyjęcia kolokwium habilitacyjnego dr E. T.
W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w dniu [...] marca 2013 r. odbyło się posiedzenie Rady Wydziału w sprawie kolokwium habilitacyjnego dr E. T. na podstawie rozprawy habilitacyjnej nt.: "[...]".
Po udzieleniu odpowiedzi na pytania zadane przez recenzentów i członków Rady Wydziału Przewodniczący zarządził dyskusję nad przebiegiem kolokwium bez obecności habilitantki. W dyskusji wzięli udział recenzenci i członkowie Rady Wydziału. Recenzenci podtrzymali swoje pozytywne opinie o rozprawie habilitacyjnej i dorobku naukowym habilitantki. Wypowiadający się na temat przebiegu kolokwium habilitacyjnego członkowie Rady Wydziału wyrazili jednak szereg wątpliwości co do jakości odpowiedzi habilitantki na zadane pytania.
Po wysłuchaniu opinii recenzentów oraz członków Rady Wydziału Dziekan zarządził tajne głosowanie nad przyjęciem kolokwium habilitacyjnego. W głosowaniu na 74 osoby uprawnione do głosowania udział wzięło 46 osób. Za przyjęciem kolokwium habilitacyjnego zagłosowało 16 osób, przeciwko 10 osób, od głosu wstrzymało się 17 osób, a 3 głosy oddano nieważne. Zgodnie zatem z art. 20 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, uchwała w sprawie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego dr E. T.nie uzyskała wymaganej przez ustawę większości, tym samym kolokwium nie zostało przyjęte.
W odwołaniu od powyższej uchwały datowanym na [...] czerwca 2013 r. strona wniosła o wskazanie innej Rady Wydziału posiadającej uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie prawa, aby mogła ponownie przystąpić do kolokwium habilitacyjnego na innej uczelni.
Strona podniosła, iż mieszka w R., w N., przyjechała na kolokwium w dzień poprzedzający je, przy czym podróż była utrudniona ze względu na złe warunki pogodowe, co spowodowało znaczny stopień jej przemęczenia. O terminie kolokwium została poinformowana telefonicznie na tydzień przed kolokwium, co wpłynęło na zbyt krótki okres czasu, jaki pozostał jej do rzetelnego przygotowania się do kolokwium. Zaznaczyła, że nie została poinformowana o tym, jak przebiega kolokwium habilitacyjne w Polsce i mylnie przyjęła, że wygląda ono tak, jak kolokwia habilitacyjne na uniwersytetach [...], które odbywają się w formie otwartej dyskusji naukowej. Podniosła również, że podczas kolokwium przed Radą Wydziału we [...] wyczuła wrogość części osób, na co nie była przygotowana, tym bardziej, że były to osoby jej nieznane. Zdaniem strony, zadawane jej pytania świadczyły o nieznajomości pracy habilitacyjnej. Mianowicie zarzucono m.in., że praca habilitacyjna nie zawiera wprowadzenia historycznego, podczas gdy część historyczna obejmuje 148 stron. W odpowiedziach udzielanych na zadane pytania strona starała się wykazać złożoność tematyki, co zostało mylnie odebrane jako udzielenie odpowiedzi wymijających.
W piśmie z dnia 2 kwietnia 2014 r. stanowiącym uzupełnienie odwołania strona zarzuciła naruszenie art. 39 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", poprzez poinformowanie jej za pośrednictwem poczty e-mail o terminie kolokwium habilitacyjnego, podczas gdy zgodnie z powołanym przepisem wszystkie pisma w procedurze administracyjnej doręcza się za pokwitowaniem przez operatora pocztowego. Zaznaczyła, iż dopiero w dniu 18 marca 2013 r. otrzymała informację mailową, że Rada Wydziału oczekuje zgłoszenia trzech tematów wykładu habilitacyjnego oraz, że termin kolokwium został wyznaczony na dzień [...] marca 2013 r. W dniu 19 marca 2014 r. strona otrzymała informację o tzw. scenariuszu postępowania. Nie zachowano zatem ani formy pisemnej, ani przepisów o doręczeniach, nie dochowano również terminów przewidzianych dla tego typu postępowań, co stanowi istotne uchybienie formalne.
Ponadto strona zarzuciła naruszenie zasady pisemności określonej w art. 14 k.p.a., poprzez zastosowanie formy ustnej i mailowej dla powiadomienia o istotnych kwestiach związanych z postępowaniem habilitacyjnym, a także zasady zaufania wyrażonej w art. 8 k.p.a. poprzez poinformowanie jej o terminie kolokwium habilitacyjnego na 6 dni przez planowanym terminem kolokwium uniemożliwiając jej przygotowanie do egzaminu na poziomie wymaganym od habilitanta.
Podniosła nadto, że pytania zadawane w trakcie kolokwium habilitacyjnego świadczyły o braku znajomości przez członków Rady Wydziału tematyki objętej rozprawą habilitacyjną. Zdaniem strony, nikt poza recenzentami nie zaznajomił się z rozprawą habilitacyjną, ani z jej dorobkiem naukowym. Decyzja podjęta w takich warunkach mogła mieć zatem charakter przypadkowy.
W kolejnym piśmie z dnia 2 lipca 2014 r. strona podtrzymała podniesione zarzuty i wnioski zawarte w odwołaniu podnosząc, iż w postępowaniu habilitacyjnym organ dopuścił się istotnych naruszeń procedury administracyjnej. Podkreśliła, że jedyne wiadomości jakie otrzymała w toku postępowania to e-maile z dnia 18 i 19 marca 2013 r. Nadto wskazała, że Rada Wydziału udzieliła jej informacji na temat tylko jednej z przedłożonych recenzji rozprawy habilitacyjnej, co dodatkowo świadczy o niespełnieniu przesłanek ustawowych w postępowaniu habilitacyjnym.
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej: "Centralna Komisja") decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału z dnia [...] marca 2013 r. odmawiającą dopuszczenia dr E. T. do kolokwium habilitacyjnego.
W uzasadnieniu wskazano, iż Sekcja Nauk [...] Centralnej Komisji po zapoznaniu się z odwołaniem strony od ww. uchwały odmawiającej przyjęcia kolokwium habilitacyjnego, po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 6, przeciw - 29 głosów, wstrzymujących się - 5 głosów).
Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie, postanowiło w głosowaniu tajnym nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw - 10 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów).
Centralna Komisja stwierdziła, że Rada Wydziału miała formalne i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia przewodu habilitacyjnego, a w jego ramach do podjęcia zaskarżonej uchwały, nadto działała w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami.
Centralna Komisja wskazała, że członkowie Rady Wydziału wypowiadający się na temat odpowiedzi habilitantki na pytania zadane w czasie kolokwium, potwierdzili wątpliwości co do jakości udzielonych odpowiedzi (odpowiedzi habilitantki były zdawkowe, wymijające). Na dwunastu członków Rady uczestniczących w dyskusji po kolokwium pięciu wypowiedziało się pozytywnie, czterech negatywnie, a dwóch w sposób niejasny. Rada Wydziału miała prawo wyrazić w ostatecznym głosowaniu swój negatywny stosunek do odpowiedzi i nie przyjąć kolokwium habilitacyjnego.
Nie jest też zasadny zarzut habilitantki o zbyt długim czasie nadsyłania recenzji. Nie jest możliwe precyzyjne ustalenie tej kwestii z powodu braku dat, natomiast sama habilitantka tworzyła wiele pism w przewodzie habilitacyjnym bez oznaczenia daty i miejsca ich sporządzenia. Skoro jednak powołano recenzentów w dniu [...] listopada 2012 r., to fakt rozpatrzenia treści recenzji przez Komisję w dniu [...] marca 2013 r. wskazuje na typowy terminarz procedowania w tego typu przewodach według dotychczasowej procedury habilitacyjnej.
Centralna Komisja wskazała, iż kolokwium było przeprowadzone z udziałem trzech recenzentów. Habilitantka była poinformowana przez władze administracyjne Wydziału o terminie kolokwium habilitacyjnego, przyjęła ten termin, skoro stawiła się na nim. Fakt nieprzyjęcia kolokwium nie może być na obecnym etapie podstawą do kwestionowania trybu powiadamiania o kolokwium.
W świetle powyższego Centralna Komisja nie znalazła podstaw do kwestionowania uchwały Rady Wydziału i potwierdziła negatywną ocenę zawartą w tejże uchwale.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] września 2014 r. E. T.. zarzuciła naruszenie:
- art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. poprzez nieuchylenie zaskarżonej uchwały i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez inną jednostkę organizacyjną,
- art. 14 § 1 w zw. z art. 39 § 1 k.p.a. i art. 46 § 4 k.p.a. w ten sposób, że skarżąca nie została poinformowana we właściwy sposób o terminie kolokwium habilitacyjnego,
- art. 8 i art. 9 k.p.a. w ten sposób, że organ prowadził sprawę w sposób nie budzący zaufania do oraz nie informował strony w sposób należyty i wyczerpujący o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków w postępowaniu habilitacyjnym,
- art. 107 § 3 k.p.a. w ten sposób, że organ w decyzji nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, nie wyjaśnił podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa,
- art. 10 k.p.a. w związku z § 23 ust 1 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w ten sposób, że organ nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu, nie informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań - od chwili podjęcia uchwały przez Prezydium Komisji, o której mowa w § 23 ust. 1 i § 22 ust. 4 Statutu, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o:
- o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału z dnia [...] marca 2013 r. odmawiającej przyjęcia kolokwium habilitacyjnego oraz uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie odmowy powtórzenia kolokwium habilitacyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania innej jednostce organizacyjnej,
- zasądzenie od Centralnej Komisji na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
W motywach skargi skarżąca wskazała w szczególności, że w dniu [...] marca 2013 r. o godz. 15.05 zostało do niej wysłane pismo w formie elektronicznej (e-mail) z Sekretariatu Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] o wyznaczające termin kolokwium habilitacyjnego na dzień [...] marca 2013 r. na godz. 10.00., z którym skarżąca nie mogła zapoznać się od razu z racji obowiązków zawodowych, społecznych i osobistych - skarżąca jest pracownikiem naukowym oraz członkiem rady miejskiej w R.. Skarżąca nigdy nie występowała do Dziekana Wydziału, ani nie wyraziła zgody na doręczanie jej pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Skarżąca ostatecznie zapoznała się z treścią e-maila z opóźnieniem - faktycznie pozostały jej trzy dni na przygotowanie i dojazd z [...], a nadto forma i termin przekazania informacji uniemożliwiły jej przygotowanie się do egzaminu habilitacyjnego na poziomie wymaganym od habilitanta.
W dniu [...] marca 2013 r. skarżąca przystąpiła do kolokwium "w celu uniknięcia negatywnych konsekwencji" jakie - jej zdaniem - mogłaby spowodować nieusprawiedliwiona absencja. Obecność skarżącej powodowana była również chęcią skonfrontowania zaistniałej sytuacji dotyczącej formy i treści informacji o kolokwium i uzyskania wyjaśnień w kwestii ewentualnego wyznaczenia innego terminu. Kolokwium zostało zakończone wynikiem, w którym na dwunastu członków Rady Wydziału pięciu wypowiedziało się pozytywnie, czterech negatywnie, a dwóch w sposób niejasny. W tej sytuacji nie można mówić o jednoznacznym (cząstkowym) wyniku negatywnym. Taki stosunek głosów uzasadniał więc skorzystanie z prawa dopuszczenia skarżącej do powtórnego terminu, którego Rada Wydziału w sposób nieuzasadniony odmówiła w uchwale z dnia [...] maja 2013 r.
Zdaniem skarżącej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., przy czym lakoniczności, ogólności i niespójności uzasadnienia nie można uzasadniać wyłącznie tajnością postępowania prowadzonego przed Centralną Komisją. Nadto, treść i forma uzasadnienia nie licuje z powagą organu centralnego.
W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie jako nieuzasadnionej podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
Oceniając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd twierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie
Podstawę wydania zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2014 r. stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), dalej: "ustawa z dnia 14 marca 2003 r.", w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2011 r., a także przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15, poz. 128 ze zm.), dalej: "rozporządzenie z dnia 15 stycznia 2004 r.".
Na wstępie wskazać należy, że sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, czy przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej, a także, czy w czasie kolokwium habilitacyjnego kandydat wykazał się odpowiednią wiedzą z tej dyscypliny nauki. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej oraz wiedzy habilitanta zaprezentowanej podczas kolokwium habilitacyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, sąd administracyjny bada aspekty formalne postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji sprowadzające się do tego, czy w postępowaniu przed organami I i II instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania w sprawach stopni naukowych i tytułów naukowych (por. np. wyroki NSA: z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 729/11, z dnia 17 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1700/10, publ.: j.w.)
Z powyższych względów stwierdzić należy, że poza przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu pozostają podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące niewłaściwej oceny udzielanych przez nią odpowiedzi na pytania zadane przez członków Rady Wydziału w toku kolokwium habilitacyjnego. Nie dotyczą one bowiem kwestii formalnych, lecz merytorycznych, które ostatecznie zadecydowały o podjęciu uchwały Rady Wydziału z dnia [...] marca 2013 r. o odmowie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego. Wskazać przy tym należy, że w uzasadnieniu ww. uchwały zaprezentowano poglądy recenzentów i członków Rady Wydziału na temat wartości naukowej przedstawionej przez skarżącą pracy habilitacyjnej oraz przebiegu kolokwium habilitacyjnego, w tym treści odpowiedzi udzielonych na zadane pytania. Przedstawiono również wynik głosowania przeprowadzonego po wysłuchaniu recenzentów i członków Rady Wydziału, który - przy uwzględnieniu zasady bezwzględnej większości oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania wyrażonej w art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. - był negatywny dla skarżącej. Podkreślić przy tym należy, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia podjętego w ww. uchwale pozostaje ilość i wynik głosów oddanych w dyskusji nad przebiegiem kolokwium habilitacyjnego przeprowadzonej przez członków Rady Wydziału. Głosów w dyskusji nie można bowiem utożsamiać z wynikiem tajnego głosowania w sprawie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego. Głosując w sposób tajny, każdy z członków Rady Wydziału może wyrazić swoje stanowisko odnośnie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego, a wynik ten może być odmienny od konkluzji recenzji i stanowiska dopuszczającego do kolokwium.
Zauważyć również należy, że postępowanie w przedmiocie nadania stopnia naukowego, uregulowane w ustawie z dnia 14 marca 2003 r., cechuje pewna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 zdanie pierwsze ww. ustawy, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeku postępowania administracyjnego. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. Oznacza to, że niektóre przepisy k.p.a. w ogóle nie znajdą w tym postępowaniu zastosowania. Dotyczy to w szczególności art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 81 k.p.a. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała nie korzysta również z praw strony w rozumieniu art. 10 k.p.a.
Powyższy, szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów. Postępowanie dowodowe prowadzone przed Centralną Komisją ograniczone jest bowiem do uzyskania recenzji, co wynika z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Z obowiązujących przepisów nie wynika też wymóg zapoznania habilitanta, w szczególności przed podjęciem decyzji przez Centralną Komisję, z opiniami powołanych przez ten organ recenzentów.
Zgodnie z art. 21 ust. 2 ww. ustawy, Centralna Komisja, po rozpatrzeniu odwołania w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej.
Z tego rozwiązania, w powiązaniu z art. 18 ust. 2 ustawy wynika, że Centralna Komisja ma kompetencje ograniczone wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w sprawie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego. W razie odmowy przyjęcia kolokwium habilitacyjnego przez Radę Wydziału, kontrola ta sprowadza się do oceny prawidłowości czynności prawnych, których wadliwość powoduje uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie. Z tego względu powołani przez Centralną Komisję recenzenci mają za zadanie ocenę legalności postępowania przed Radą Wydziału.
Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy, Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że w toku postępowania przed Radą Wydziału [...] Uniwersytetu [...] nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego.
Poszczególne czynności przewodu habilitacyjnego, zakończone stosownymi uchwałami, zostały dokonane przez Radę Wydziału zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 1 - 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym. Kolokwium habilitacyjne odbyło się zgodnie z zasadami określonymi w § 16 ust. 1 i 1a rozporządzenia z dnia 15 stycznia 2004 r. Jak wynika z protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] marca 2013 r., w posiedzeniu Rady Wydziału uczestniczyli trzej recenzenci rozprawy habilitacyjnej powołani w przewodzie habilitacyjnym. Wobec nieobecności czwartego z recenzentów - prof. dr hab. M. P. - przewodniczący posiedzenia zarządził odczytanie jego recenzji w obecności habilitantki. Wszyscy recenzenci wyrazili jednoznacznie pozytywne opinie odnośnie rozprawy habilitacyjnej skarżącej. Uchwała w przedmiocie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego została podjęta zgodnie z § 17 ust. 2, w następstwie dokonanej oceny dorobku naukowego skarżącej oraz oceny przebiegu kolokwium habilitacyjnego. W głosowaniu nad uchwałą wzięła udział odpowiednia liczba osób uprawnionych do głosowania.
Odnosząc się do zarzutu niezgodnego z prawem ustalenia terminu kolokwium habilitacyjnego, wskazać należy, iż w odwołaniu z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżąca podała, że o terminie kolokwium została poinformowana telefonicznie na tydzień przed tym terminem - wyznaczonym na dzień [...] marca 2013 r. (tj. w dniu [...] marca 2013 r.). W tej samej dacie - jak stwierdziła - otrzymała informację mailową o ww. terminie kolokwium. W skardze z kolei skarżąca podniosła, że z treścią e-maila nie mogła zapoznać się niezwłocznie z racji na liczne obowiązki zawodowe i społeczne. Ostatecznie z informacją zapoznała się z opóźnieniem, pozostały jej faktycznie trzy dni na dojazd z [...] i przygotowanie się do egzaminu na poziomie wymaganym od habilitanta. Jednocześnie skarżąca przyznała, że w toku przewodu habilitacyjnego, w innych sprawach o charakterze technicznym, kontaktowała się z Wydziałem za pośrednictwem poczty elektronicznej.
W ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania, że zawiadomienie o terminie kolokwium habilitacyjnego w dniu [...] marca 2013 r. było nieskuteczne w sytuacji, gdy skarżąca stawiła się na posiedzeniu Rady Wydziału i poddała procedurze kolokwium habilitacyjnego. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca zgłaszała na jakimkolwiek etapie postępowania zastrzeżenia odnośnie formy komunikowania się z nią za pośrednictwem poczty elektronicznej. Forma ta wydaje się być dopuszczalna i skuteczna zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżąca pracuje i mieszka poza granicami kraju podając adres w [...] do korespondencji. Skarżąca, co należy podkreślić, nie przedstawiła także dowodu na to, że z jakichkolwiek przyczyn kwestionowała wyznaczony termin i wnosiła o wyznaczenie odleglejszego terminu kolokwium habilitacyjnego. Przeciwnie, z akt sprawy wynika, że skarżąca zaakceptowała ten termin i przystąpiła do kolokwium habilitacyjnego.
Całkowicie niezrozumiałe są w świetle powyższego argumenty zawarte w skardze, że skarżąca poddała się procedurze "w celu uniknięcia negatywnych konsekwencji jakie mogłaby spowodować jej nieusprawiedliwiona absencja", a także, że "obecność skarżącej powodowana była chęcią skonfrontowania zaistniałej sytuacji dotyczącej formy i treści informacji o kolokwium i uzyskania wyjaśnień w kwestii wyznaczenia innego terminu". Argumentacja ta może wskazywać jedynie na nie dość rzetelne potraktowanie przez skarżącą istoty przewodu habilitacyjnego i całego przedmiotu sprawy. Poza wszystkim zaznaczyć należy, że z protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] marca 2013 r. nie wynika, aby skarżąca wnosiła o uzyskanie jakichkolwiek wyjaśnień w kwestii wyznaczenia innego terminu kolokwium.
Sąd nie podzielił też zarzutu skarżącej odnośnie naruszenia § 16 ust. 2 rozporządzenia z dnia 15 stycznia 2004 r., poprzez wydanie uchwały Rady Wydziału nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie odmowy powtórzenia kolokwium habilitacyjnego. Zgodnie z ww. przepisem, w przypadku negatywnej oceny kolokwium habilitacyjnego rada wydziału jednostki organizacyjnej, na wniosek habilitanta, może wyrazić zgodę na powtórzenie kolokwium, nie wcześniej jednak niż po upływie sześciu miesięcy i nie więcej niż jeden raz. Uprawnienie Rady Wydziału we wskazanym zakresie na charakter dyskrecjonalny i wbrew twierdzeniom skarżącej, brak zgody tego organu na przeprowadzenie kolejnego kolokwium nie wymaga sporządzania uzasadnienia.
Sąd w składzie orzekającym podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji wynikające z odpowiedniego stosowania przepisu art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Komisja, co należy podkreślić, jest organem kolegialnym, rozstrzygnięcia podejmuje w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego. Jak już wyżej wskazano, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia naukowego przepisy k.p.a. stosuje się jedynie odpowiednio w zakresie nieuregulowanym ustawą. W związku z tym ograniczone uzasadnienie decyzji jest wynikiem szczególnego charakteru tego postępowania. Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uchylenia decyzji (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1078/11, publ. j.w.).
W postępowaniu o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji stanowi podsumowanie postępowania, w którym kluczowe znaczenie ma element fachowy (opinie recenzentów), a uczestnictwo kandydata ograniczone jest do możliwości złożenia środka odwoławczego, a następnie skargi do sądu administracyjnego. Brak szczegółowego uzasadnienia motywów podjęcia decyzji - z uwagi na specyfikę tych rozstrzygnięć - nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi, jeżeli rozstrzygnięcie organu znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, którym dysponował organ.
W świetle powyższego nie jest również trafny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 8 k.p.a. wyrażającego zasadę zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej oraz art. 9 k.p.a. zobowiązującego organ do informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. Analogicznie ocenić należy zarzut skargi odnośnie naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżącej przez Centralną Komisję o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed podjęciem zaskarżonej decyzji.
Podsumowując Sąd stwierdza, że analiza postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie wskazuje, aby miało miejsce naruszenie prawa w stopniu uzasadniającym eliminację zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.