II SA/Wa 416/22

II SA/Wa 416/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-06-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Sławomir Antoniuk
Tomasz Szmydt
Waldemar Śledzik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 2473/22 - Wyrok NSA z 2024-03-05
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 1,  ust. 1,  art. 5 ust. 2
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 170
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję T. P. S.A. z dnia [...] stycznia 2022r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od T.P.S.A. na rzecz skarżącego A. S. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
T. P. S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "[...]") decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], na podstawie art. 16 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, dalej: "u.d.i.p."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1913), art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1914), po rozpatrzeniu wniosku A. S. (dalej: "skarżący") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. Ile wynosi miesięczne wynagrodzenie brutto J. O.? 2. Kto w T. P. S.A. odpowiedzialny jest za formułowanie pasków w programach informacyjnych? Ile złotych brutto miesięcznie zarabia/zarabiają osoba/osoby odpowiedzialne za to? 3. Kto w T. P. S.A. odpowiedzialny jest za obsługę kont w mediach społecznościowych? Ile złotych brutto miesięcznie zarabia/zarabiają osoba/osoby odpowiedzialne za to? 4. Ile wynoszą szacunkowe koszty [...] w [...]? odmówiła udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu [...] wskazała, że zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu m. in. ze względu na prywatność osoby fizycznej. [...] odmówiła dostępu do informacji o wysokości wynagrodzenia brutto J. O. z uwagi na ochronę jego prywatności.
[...] wskazała, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Podniosła, że taką tajemnicą jest tajemnica dziennikarska. Zgodnie z art. 15 ust. 1 Prawa prasowego autorowi materiału prasowego przysługuje prawo zachowania w tajemnicy swego nazwiska. Zdaniem [...] tworzenie pasków w programach informacyjnych oraz obsługa kont w mediach społecznościowych stanowi tworzenie materiałów prasowych, a ich autorom przysługuje prawo zachowania w tajemnicy swojego imienia i nazwiska. Wskazując na objęcie niniejszych informacji ustawową tajemnicą [...] odmówiła udostępnienia informacji we wnioskowanym zakresie.
Dostępu do informacji o wysokości wynagrodzenia brutto osób odpowiedzialnych za formułowanie pasków w programach informacyjnych oraz odpowiedzialnych za obsługę kont w mediach społecznościowych [...] odmówiła z uwagi na ochronę prywatności.
W odniesieniu do pytania o szacunkowe koszty [...] w [...] wskazała, że zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu także ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Spółka stwierdziła, że informacje o szacunkowych kosztach jakie poniosła w związku z organizacją wydarzenia "[...] w [...]" posiadają dla [...] S.A. na tyle istotną wartość gospodarczą, iż ich udostępnienie nastąpić nie może.
W zakresie swojej podstawowej działalności [...] tworzy i rozpowszechnia audycje telewizyjne, cały czas stara się zapewnić jak najlepszą ofertę programową skierowaną na rynek medialny. W ramach tej działalności m. in. tworzy i nadaje audycje rozrywkowe w tym takie jak "[...] w [...]". [...] dąży do tego, aby jej oferta programowa zyskała możliwie najwyższą oglądalność. Oglądalność z kolei ma wpływ na przychody [...], w szczególności na przychody z emisji spotów reklamowych. Niewątpliwie "[...] w [...]" cieszył się u odbiorców dużą popularnością. Widać to było w wynikach oglądalności.
Informacje o szacunkowych kosztach "[...] w [...]" mają dla [...] istotne znaczenie. Uzyskanie przez podmiot konkurencyjny informacji o szacunkowych kosztach organizacji "[...] w [...]" może wpływać na wzmocnienie pozycji rynkowej tego konkurenta, jednocześnie osłabiając na nim pozycję [...] S.A. Inne stacje telewizyjne również, z uwagi na swoją działalność na rynku mediów, prowadzą aktywność w zakresie produkcji i emisji audycji rozrywkowych, w tym w zakresie produkcji i nadawania imprez sylwestrowych.
Podmioty te konkurują z [...] S.A. i zainteresowane są poznaniem kosztów jakie w tym zakresie poniosła T. P. S.A. Sposobów wykorzystania informacji wytwarzanych przez [...] S.A. przez podmioty konkurencyjne jest wiele, jak np. to, iż konkurent [...] S.A. chcąc zorganizować swoją działalność produkcyjną i nadawczą w przedmiotowym zakresie, znając warunki organizacji takiej działalności przez Spółkę, może łatwiej wynegocjować korzystniejsze dla siebie warunki jej realizacji. Spółka wskazała, że inne podmioty konkurencyjne w stosunku do [...] S.A. nie podlegają ustawie o dostępie do informacji publicznej, a co za tym idzie [...] S.A. nie ma możliwości uzyskania informacji o warunkach produkcji audycji przez te podmioty, w trybie w/w ustawy. Upublicznienie przedmiotowych informacji o szacunkowych kosztach organizacji "[...] w [...]" może chociażby potencjalnie zagrozić interesom [...] S.A. Jedyną przesłanką ku utajnianiu wytwarzanych przez przedsiębiorcę informacji jest istnienie chociażby minimalnego, potencjalnego ryzyka zagrożenia interesów [...] S.A. Takie ryzyko występuje w przedmiotowym przypadku.
[...] S.A. wskazała, że podjęła działania w celu zachowania informacji o szacunkowej wartości kosztów organizacji "[...] w [...]" w poufności nadając im klauzulę "tajemnica przedsiębiorstwa" zgodnie z wewnętrznym aktem prawnym spółki, tj. Instrukcją Ochrony Tajemnicy Przedsiębiorstwa stanowiącą Dział II Polityki Bezpieczeństwa Informacji w [...] S.A. Takie działanie ogranicza grono osób, mających dostęp do treści przedmiotowych informacji, skutecznie uniemożliwiając dostęp do nich osobom trzecim. Zgodnie z pkt II Załącznika nr 1 do Działu II Polityki Bezpieczeństwa Informacji w [...] SA. klauzula "tajemnica przedsiębiorstwa" może zostać nadana dokumentom i materiałom, jeśli ich wytwórca uzna je za szczególnie istotne z punktu widzenia interesu Spółki. Zdaniem [...] S.A. w/w informacje mają takie istotne znaczenie, z przyczyn wskazanych wyżej.
Decyzja [...] w części dotyczącej odmowy odpowiedzi na pytanie 1, 3 i 4 wniosku stała się przedmiotem skargi A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 24 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1083/21 uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie jakim odmówiono udostępnienia informacji publicznej żądanej: w punkcie 1 wniosku oraz w zdaniu drugim punktu 3 wniosku; oddalił skargę w pozostałym zakresie i zasądził od T. P. S.A. z siedzibą w [...] na rzecz A. S. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sąd stwierdził, że decyzja w części dotyczącej odmowy udostępnienia informacji publicznej "ile wynosi miesięczne wynagrodzenie brutto J. O." (punkt 1 wniosku) wydana została z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia w tym zakresie ustawowych wymogów. Organ nie wykazał, że brak jest podstaw do udostępnienia żądanej informacji z uwagi na prawo do prywatności.
Sąd wskazał, że Spółka ponownie rozpoznając sprawę obowiązana będzie zająć stanowisko, czy osoba, której dotyczy punkt 1 wniosku jest osobą pełniącą funkcję publiczną i uzasadnić wyczerpująco swój pogląd.
W ocenie Sądu podobnie ustawowych wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie spełnia uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie odmowy udzielenia odpowiedzi na drugą część pytania 3 wniosku "Ile złotych brutto miesięcznie zarabia/zarabiają osoba/osoby odpowiedzialne za to". Ponownie rozpoznając sprawę [...] obowiązana będzie stwierdzić, czy są to osoby pełniące funkcje publiczne, czy też nie i dlaczego ujawnienie żądanej informacji narusza prawo do prywatności.
[...] decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...], na podstawie art. 16 w związku z art. 5 ust. 2 i art. 17 ust. u.d.i.p.", art. 104 k.p.a., art. 11 ust. 2 o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, po rozpatrzeniu wniosku A. S. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. ile wynosi miesięczne wynagrodzenie brutto J. O.? 2. ile złotych brutto miesięcznie zarabia/zarabiają osoba/osoby odpowiedzialne za obsługę kont w mediach społecznościowych? odmówiła udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu [...] wskazała, że zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu m. in. ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa. [...] odmówiła dostępu do informacji o wysokości wynagrodzenia brutto J. O. z uwagi na ochronę jego prywatności.
[...] wyjaśniła, że J. O. pełni funkcję [...] Telewizyjnej Agencji Informacyjnej. Jednostka ta pozyskuje, opracowuje i rozpowszechnia audycje, serwisy informacyjne i audycje publicystyczne. Zdaniem [...] pracownik ten nie ma żadnego wpływu na decyzje podejmowane przez Zarząd [...] S.A. ani inne organy spółki. Nie przysługuje mu żaden, nawet bardzo wąski, zakres kompetencji decyzyjnej czy reprezentacyjnej w ramach działalności [...] S.A., co wyłącza go spod zakresu funkcji publicznej. Uczestniczenie w procesie przygotowywania i produkcji audycji telewizyjnych nie mieści się bowiem w zakresie cech władztwa publicznego. [...] wskazała również, że J. O. nie zrezygnował z przysługującego mu prawa do prywatności.
Odnosząc się do wniosku o wynagrodzenie osób odpowiedzialnych za obsługę kont [...] stwierdziła, że informacje podawane przez [...] w mediach społecznościowych stanowią materiał prasowy w rozumieniu ustany Prawo prasowe. Tym samym osoby, które tworzą wpisy zamieszczane w tychże mediach przygotowują materiał dziennikarski, a uczestniczenie w procesie tworzenia takiego materiału nie stanowi wykonywania funkcji publicznych. Osoby te nie zrezygnowały ponadto z przysługującego im prawa do prywatności.
W zakresie pkt. 2 wniosku, tj. informacji o wynagrodzeniu osób odpowiedzialnych za obsługę kont w mediach społecznościowych [...] stwierdziła, że informacja ta stanowi ponadto "tajemnicę przedsiębiorstwa". Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Podała, że zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.
[...] zaznaczyła, że pomimo iż jest spółką Skarbu Państwa dysponującą majątkiem publicznym i wykonującą zadania publiczne, to jako spółka prawa handlowego działa w warunkach wolnego tynku, co niesie szereg zagrożeń dla jej właściwego funkcjonowania. W zakresie swojej podstawowej działalności [...] tworzy i rozpowszechnia audycje telewizyjne i stara się zapewnić jak najlepszą ofertę programową skierowaną na rynek medialny. Inne podmioty z uwagi na swoją działalność na rynku mediów również prowadzą aktywność w zakresie rozpowszechniania audycji telewizyjnych, w tym ich fragmentów w mediach społecznościowych i dążą do uzyskania jak największej oglądalności emitowanych audycji, w tym jak największej ilości osób śledzących profile tych audycji w mediach społecznościowych. Podmioty te konkurują w tym zakresie z [...] S.A. Informacje dotyczące kosztów jakie ponosi [...] na obsługę kont w mediach społecznościowych może potencjalnie zagrozić interesom [...] S.A., a ich udostępnienie, z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, nastąpić nie może.
[...] S.A. wskazała, że podjęła działania w celu zachowania informacji w przedmiotowym zakresie w poufności nadając im klauzulę "tajemnica przedsiębiorstwa" zgodnie z wewnętrznym aktem prawnym spółki, tj. Instrukcją Ochrony Tajemnicy Przedsiębiorstwa stanowiącą Dział II Polityki Bezpieczeństwa Informacji w [...] S.A. Takie działanie ogranicza grono osób, mających dostęp do treści przedmiotowych informacji, skutecznie uniemożliwiając dostęp do nich osobom trzecim. Zgodnie z pkt II Załącznika nr 1 do Działu II Polityki Bezpieczeństwa Informacji w [...] SA. klauzula "tajemnica przedsiębiorstwa" może zostać nadana dokumentom i materiałom, jeśli ich wytwórca uzna je za szczególnie istotne z punktu widzenia interesu Spółki. Zdaniem [...] S.A. w/w informacje mają takie istotne znaczenie, z przyczyn wskazanych wyżej.
Decyzja [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie decyzji w zaskarżonej części oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucił naruszenie:
I. Przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.:
1. Art. 7 w zw. z art. 77 i 107 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie wszystkich czynności dowodowych przy ocenie wniosku o informacje publiczną, wskutek czego [...] nie zrealizowała wskazań wyrażonych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1083/21.
2. Art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nierzetelny, w oparciu o subiektywne odczucia podmiotu zobowiązanego, bez uwzględnienia słusznego interesu społecznego i rzeczywistej woli strony
3. Art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, wskutek czego doszło do przekonania, że J. O. nie posiada żadnych kompetencji w ramach [...], a także poprzez pominięcie aktów wewnętrznych spółki, które regulują kompetencje poszczególnych dyrektorów.
II. Przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.:
1. Art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że wnioski mogą dotyczyć jedynie osób sprawujących funkcję zarządcze.
2. Art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. li u.d.i.p. poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej w wyniku błędnego przyjęcia, że wnioskowana informacja jest objęta tajemnicą prawa do prywatności oraz tajemnicą przedsiębiorstwa.
3. Art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie spowodowane błędną oceną, że [...] J. O. nie pełni funkcji publicznej w ramach [...], a przez to nieprawidłowe rozszerzenie prawa do prywatności.
W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że działanie [...] jest działaniem nastawionym na przewlekłość prowadzonego postępowania, a nie na realizację konstytucyjnych standardów jawności życia publicznego.
Zdaniem skarżącego argumenty, które zostały podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji były już przedmiotem rozważań WSA w Warszawie, w wyroku z dnia 24 września 2021 r., II SA/Wa 1083/21. W szczególności dotyczy to kwestii obowiązku udostępnienia informacji publicznych, rozważań o prawie prasowym, czy informacji
o znaczeniu gospodarczym. W ocenie skarżącego istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia wyraża się w tym, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu i w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ponownie badana. Z tego względu, w ocenie skarżącego, rozważania dot. wynagrodzenia osoby, która obsługuje konta w mediach społecznościowych została już rozpatrzona we wspomnianym wyroku. Skarżący podkreślił, że jego żądanie dotyczy jedynie wynagrodzenia, a nie danych tej osoby. Zdaniem skarżącego przedstawiona przez [...] interpretacja stanowi wprost obrazę powagi rzeczy osądzonej tj. art. 171 p.p.s.a. i godzi wprawo do dostępu do informacji publicznej. Jest dowodem na zastosowanie niezgodnej z art. 31 Konstytucji RP wykładni rozszerzającej, która prowadzi wprost do zanegowania kontroli społecznej. Skarżący stwierdził, że [...], powołując się na prawo prasowe, chce ograniczyć jego prawo do dostępu do informacji publicznej.
[...], reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – zwaną dalej "P.p.s.a.").. Zgodnie z przywołanym art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.
W niniejszej sprawie wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. złożył zarówno Organ, jak i Skarżąca (k. 21 akt sądowych)
Zgodnie z art. 120 P.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd wskazuje, że na podstawie art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia).
Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.
W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).
Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w nin. sprawie nie ma zastosowania).
Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem sądowej kontroli w nin. sprawie jest decyzja [...] S.A. z dnia [...] stycznia 2022r. odmawiająca udostępnienia Skarżącemu informacji publicznej w zakresie miesięcznego wynagrodzenia brutto J. O. pełniącego funkcję [...] Telewizyjnej Agencji Informacyjnej oraz miesięcznego wynagrodzenia brutto osób odpowiedzialnych za obsługę kont w mediach społecznościowych.
Zdaniem Organu, J. O. nie spełnia cech osoby pełniącej funkcję publiczną w [...] S.A., gdyż nie posiada "(...) nawet bardzo wąskiego zakresu kompetencji decyzyjnej czy reprezentacyjnej w ramach działalności [...] S.A." a ponadto "nie zrezygnował z przysługującego mu prawa do prywatności" i dlatego zasadnym jest odmowa udostępnienia żądanej informacji.
Również żądanie informacji o wynagrodzeniu osób odpowiedzialnych za obsługę kont w mediach społecznościowych, zdaniem Organu, jest nieuprawnione a to z uwagi na objęcie tych danych "klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa", zgodnie z Instrukcją Ochrony Tajemnicy Przedsiębiorstwa stanowiącą Dział II Polityki Bezpieczeństwa Informacji w [...] S.A.
Z takim stanowiskiem nie zgadza się Skarżący podnosząc, że – wbrew twierdzeniom Organu – analiza "pozycji w strukturze spółki J. O." jednoznacznie wskazuje, że "(...) realizuje w imieniu Zarządu określone zadania, które wchodzą we właściwość spółki" i tym samym jest to osoba publiczna w rozumieniu u.d.i.p., natomiast w odniesieniu do obowiązku przekazania informacji na temat wynagrodzenia osoby/osób które obsługują konta w mediach społecznościowych, kwestia ta została rozstrzygnięta w wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 września 20121r., II SA/Wa 1083/21, a "żądanie dotyczy jedynie wynagrodzenia (tych osób – przyp. Sądu), a nie danych tej osoby".
Przy tak zakreślonych granicach sprawy oraz stanowiskach stron, w punkcie wyjścia rozważań podkreślenia wymaga, że sprawa była już przedmiotem sądowej kontroli przez tut. Sąd, który prawomocnym wyrokiem z dnia 24 września 2021r.; sygn.. akt II SA/Wa 1083/21stwierdził, że decyzja w części dotyczącej odmowy udostępnienia informacji publicznej "ile wynosi miesięczne wynagrodzenie brutto J. O." (punkt 1 wniosku) wydana została z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz, że "(...) Podobnie ustawowych wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie spełnia uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie odmowy udzielenia odpowiedzi na drugą część pytania 3 wniosku, tj. ile złotych brutto miesięcznie zarabia/zarabiają osoba/osoby odpowiedzialne za obsługę kont w mediach społecznościowych".
Wskazując na powyższe Sąd zobowiązał Organ aby "(...) ponownie rozpoznając sprawę (...) zająć stanowisko, czy osoba, której dotyczy punkt 1 wniosku jest osobą pełniącą funkcję publiczną i uzasadnić wyczerpująco swój pogląd", a w zakresie drugiej części pytania 3 wniosku "(...) czy są to osoby pełniące funkcje publiczne, czy też nie i dlaczego ujawnienie żądanej informacji narusza prawo do prywatności".
W świetle powyższego, rozstrzygając nin. sprawę, Sąd działa, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., w warunkach związania poglądem prawnym wyrażonym w przywołanym wyżej prawomocnym wyroku WSA w Warszawie w sprawie II SA/Wa 1083/21.
W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że myśl przepisu art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Odstępstwo od zasady wyrażonej we wskazanym przepisie może dotyczyć tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, natomiast drugi z przypadków utraty mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu to zmiana stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1790/11).
Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. Z przepisu tego (w zw. z art. 153) wynika, że ani strona, ani organ administracji publicznej, nie mogą kwestionować wykładni prawa wyrażonej w prawomocnym wyroku Sądu, zaś wynikająca z art. 170 p.p.s.a. moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być ono ponownie badane. Prawomocne orzeczenia korzystają z domniemania prawidłowości i mogą zostać wzruszone jedynie w przypadkach nadzwyczajnych, określonych ustawą.
Jak wskazuje się w orzecznictwie, ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1614/15, wyrok NSA z 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15).
Ponadto podkreślić należy, że moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1480/14). Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku (por. wyrok NSA z 11 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2428/15).
Reasumując powyższe, jak ujął to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 marca 2014r., w sprawie o sygn. akt I GSK 534/12 "(...) Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania."
Powyższe oznacza, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko tut. Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Wa 1083/21 oraz, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie albowiem w sprawie nie wystąpiły przesłanki umożliwiające odstąpienia od wyrażonego wcześniej, w toku sądowej kontroli, poglądu prawnego.
Jednocześnie istotą sądowej kontroli w rozstrzyganej sprawie jest, w pierwszej kolejności, swoistego rodzaju "weryfikacja" czy zaskarżony organ w pełni zastosował się do zaleceń i wskazań zawartych we wskazanym wyżej wyroku oraz czy Skarżącemu zasadnie odmówiono udzielenia żądanych informacji.
Zdaniem składu orzekającego, Organ ponownie badając i rozstrzygając sprawę, z wiążącej go oceny prawnej wyrażonej w przywołanym orzeczeniu tut. Sądu w sprawie II SA/Wa 1083/21 nie wywiązał się w sposób prawidłowy, naruszając tym samym art. 153 p.p.s.a. i to w sposób, mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Jak już stwierdzono na wstępie, zadaniem Organu ponownie rozstrzygającego sprawę – w odniesieniu do pkt. 1 wniosku - było w pierwszej kolejności ustalenie czy osoba J. O. jest osobą pełniącą funkcję publiczną, przy czym Sąd wskazał, jak należy rozumieć pojęcie osoby publicznej na gruncie u.d.i.p., wyjaśniając, że "obejmuje ono każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną, co "odpowiada intencjom twórców u.d.i.p. oraz najpełniej urzeczywistnia dyrektywę konstytucyjną wynikającą z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".
Sąd stwierdza, że jakkolwiek Organ "formalnie" dokonał takiej oceny, to jednak pozostaje ona w sprzeczności z przyjętą wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną zarówno w rozumieniu doktryny, jak i orzecznictwa sądowoadministracyjnego.
I tak: ponownego przypomnienia wymaga, że za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną (por.: M. Bidziński, w M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2010, s. 73-74).
Nawet zatem osoby fizyczne niewchodzące w skład aparatu państwa, w pewnych warunkach powinny być traktowane jako osoby pełniące funkcje publiczne (E. Olejniczak-Szałowska, Prawo do informacji publicznej a prawo do prywatności osób pełniących funkcje publiczne w świetle orzecznictwa, CASUS 2015, nr 3 (77), s. 17).
Analogicznie, także w orzecznictwie sądów administracyjnych wyraźnie skłania się do szerokiej wykładni pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną. Przyjmuje się w nim, generalnie biorąc, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1108/14, wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 125/11, postanowienie SN z dnia 25 czerwca 2004 r. sygn. akt V KK 74/04). Tym samym "funkcja publiczna" jest postrzegana przez pryzmat oceny społecznej, oddziaływania na sferę publiczną. Można zatem przyjąć, że ustawodawca pojęcie funkcji publicznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) wiąże z pojęciem "sprawy publicznej" (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), gdyż w tym kontekście funkcja publiczna oznacza oddziaływanie na sprawy publiczne. Innymi słowy, choć nie są to pojęcia tożsame to wskazać należy na ich komplementarną interpretację, a taka z kolei wykładnia pozwala zapewnić efektywny dostęp do informacji publicznej, służący transparentności działania władzy publicznej, także w warunkach jej styku ze sferą prywatną, a zatem wpisuje się w normę zawartą w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.
Także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. sygn. K17/05 (OTK 2006, seria A, nr 3, poz. 30), wskazał, że pojęcie "osoba publiczna" nie jest równoznaczne z pojęciem "osoba pełniąca funkcje publiczne". Zdaniem Trybunału, nie jest też możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej, będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym, w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem, w ocenie TK, odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. W tym kontekście Trybunał zaznaczył, że nie każdy pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji. Nie można twierdzić, że w wypadku ustalenia kręgu osób, których życie prywatne może być przedmiotem uzasadnionego zainteresowania publiczności, istnieje jednolity mechanizm czy kryteria badania zakresu możliwej ingerencji. TK ostrzegł, że trudno byłoby stworzyć ogólny, abstrakcyjny, a tym bardziej zamknięty katalog tego rodzaju funkcji i stanowisk.
Dlatego, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, przez pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną należy rozumieć osoby pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej TK wykluczył takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny.
Pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną winno być zatem ujmowane szeroko i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych, a nawet dopiero ubiegającą się o ich wypełnianie. W orzecznictwie administracyjnym zaznacza się, że dana osoba może w pewnym okresie być ujmowana jako pełniąca funkcje publiczną i dla tego okresu informacja związana z pełnieniem tej funkcji będzie podlegać udostępnieniu, natomiast w późniejszym czasie może być pozbawiona tego przymiotu. Zaprzestanie pełnienia funkcji publicznej nie oznacza jednak, że informacje z okresu, gdy ta funkcja była pełniona, przestają podlegać udostępnieniu z ograniczeniem prywatności jednostki. Przeciwnie, wciąż będą one udostępniane osobom zainteresowanym, jednak tylko w tym relewantnym zakresie czasowym (zob. wyrok NSA z dnia 31 lipca 2013 r., I OSK 742/13).
Końcowo zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał na to, że pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną na gruncie u.d.i.p. nie zawęża się do definicji tego pojęcia zawartej w art.115 § 19 Kodeksu karnego, bowiem przemawia za tym, zdaniem Sądu wykładnia systemowa. Kodeks karny jest wszakże regulacją podstawową dla norm prawa karnego, nie zaś administracyjnego, przy czym racjonalny ustawodawca nie zawarł w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. odesłania do definicji ww. pojęcia ujętej w Kodeksie karnym, gdy tymczasem uczynił to względem pojęcia funkcjonariusza publicznego w art. 6 ust. 2 u.d.i.p.
Przyjmując zatem racjonalność działania ustawodawcy założyć należy, że jego wolą było nadanie pojęciu "osób pełniących funkcje publiczną" autonomicznego znaczenia na gruncie u.d.i.p. Spostrzeżenie to koresponduje ze stanowiskiem doktryny, zgodnie z którym przepisy zarówno Kodeksu karnego, czy jak chociażby ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, dokonują autonomicznie, jedynie na potrzeby wewnętrznej treści danego aktu normatywnego, definiowania omawianej kategorii podmiotowej, w konsekwencji czego użyte w określonym w nich znaczeniu pojęcia mogą stanowić zaledwie wskazówką interpretacyjną dla ustalenia desygnatów nazwy "osoba pełniąca funkcję publiczną", użytej w u.d.i.p. (zob. J. Uliasz, Prawo do prywatności osób pełniących funkcje publiczne, "Samorząd Terytorialny" 2013, nr 3, s. 58).
W świetle powyższych rozważań, Sąd stwierdza, że Organ dokonał woluntarnej i błędnej oceny, iż funkcji [...] TAI nie można kwalifikować jako osoby pełniącej funkcji publicznej, uznając - z jednej strony - że "pracownik ten nie ma żadnego wpływu na decyzje podejmowane przez Zarząd [...] S.A. ani inne organy spółki", a z drugiej, że "uczestniczenie w procesie przygotowania i produkcji audycji telewizyjnych nie mieści się w zakresie władztwa publicznego".
Jak już stwierdzono bowiem wcześniej, za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać nie tylko taką, która wprost pełni taką funkcję, ale i taką, której stanowisko lub sprawowana funkcja wiąże się z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów.
Z analizy Regulaminu Organizacyjnego Przedsiębiorstwa Spółki T. P. S.A., jak trafnie zauważa Skarżący wynika, iż Telewizyjna Agencja Informacyjna jest wymieniona jako część zakładu głównego (por. § 6 Regulaminu). Z kolei § 6 ust. 3 stanowi, że agencje i inne części składowe ujęte w tym § 6 są jednostkami organizacyjnymi w rozumieniu tego aktu, zaś w myśl § 9 regulaminu, członkowie zarządu sprawują nadzór nad jednostkami organizacyjnymi, a więc także nad TAI jako jednostką organizacyjną [...] S.A.
Zgodnie z §12 tegoż Regulaminu dyrektorzy kierują podległą jednostką, odpowiadają za prawidłową i terminową realizację zadań określonych w regulaminie oraz zleconych przez Zarząd bądź nadzorującego Członka Zarządu. Natomiast § 12 ust. 3 stanowi, że dyrektorzy odpowiedzialni są za merytoryczną oraz finansową działalność podległej jednostki.
Już choćby z przytoczonych kompetencji i obowiązków [...] TAI wynika, że osoba pełniąca tę funkcje posiada taki kompetencje, obowiązki z i zadania w ramach kierowanej jednostki organizacyjnej, które sytuują ją jako osobę pełniącą funkcję publiczną i to w ramach właściwości merytorycznej i strukturze Spółki ([...] S.A.).
W świetle powyższego, w ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że zakres wniosku, z uwagi na opisane wyżej kompetencje [...] TAI, dotyczy stanowiska i funkcji, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub co najmniej łączy się z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów.
Co także istotne, łączy się także z materią finansów publicznych, w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 305 ze zm.), gdyż gospodarowanie przez [...] TAI (jako jednostki organizacyjnej Spółki) jej majątkiem (w zw. z § 12 ust. 3 Regulaminu), objęte jest przez ustawodawcę szczególnie szeroką jawnością (por. art. 33 ust. 1 tejże ustawy ), co tym bardziej przemawia za uznaniem [...] TAI za osobę pełniącą funkcję publiczną.
Dlatego też Sąd podzielił zarzut skargi, że Organ "odmawiając" udzielenia informacji w zakresie pkt. 1 wniosku, naruszył przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez wadliwą ocenę, że [...] TAI J. O. nie pełni funkcji publicznej w ramach [...] S.A.
W ocenie Sądu, zasadny jest też zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz art. 153 P.p.s.a. w odniesieniu do drugiej części pytania 3 wniosku tj. "ile zł brutto miesięcznie zarabia/zarabiają osoba/osoby odpowiedzialne za obsługę kont w mediach społecznościowych".
Organ, odmawiając udzielenia informacji w tym zakresie lakonicznie stwierdza, że informacje osób odpowiedzialnych za obsługę kont (...) stanowią materiał prasowy w rozumieniu ustawy prawo prasowe" i tym samym osoby, które tworzą wpisy zamieszczone w tychże mediach przygotowują materiał dziennikarski, a uczestniczenie w procesie tworzenia takiego materiału nie stanowi wykonywania funkcji publicznych", a nadto informacja ta stanowi "tajemnicę przedsiębiorstwa" bo została ujęta w Instrukcji Ochrony Tajemnicy Przedsiębiorstwa".
W ocenie Sądu, powyższa kwestia w zakresie tak podmiotowym, jak i przedmiotowym została przesądzona przez tut. Sąd w wyroku II SA/Wa 1083/21, w którym oddalono skargę co do danych osoby/osób prowadzących konto mediów społecznościowych, "ograniczając" niejako informacje w tym zakresie do ujawnienia wysokości wynagrodzenia przez Spółkę za prowadzenie "kont" w mediach społecznościowych".
W związku z powyższym nie można powoływać się na zastrzeżoną przez Organ "prywatność takich danych", skoro takich osób w sposób spersonifikowany nie wskazuje się.
Zauważa to zresztą sam Organ, podnosząc z "ostrożności", że "informacje o wynagrodzeniu osób odpowiedzialnych za obsługę kont w mediach społecznościowych stanowią ponadto tajemnicę przedsiębiorstwa".
Także ta argumentacja wymyka się jednak spod kontroli Sądu, gdyż Organ poza ogólnikowym stwierdzeniem, że "w celu zachowania informacji w przedmiotowym zakresie nadał im klauzulę tajemnicy przedsiębiorstwa", nie przedstawił żadnej racjonalnej i przekonującej argumentacji, przemawiającej za przyjęciem, jakoby żądane dane mogły mieć wartość gospodarczą istotną z punktu widzenia funkcjonowania Spółki.
Tymczasem w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt oraz formalny - wola utajnienia danych informacji.
Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań.
Celem regulacji dotyczących możliwości kwalifikowania określonych danych jako tajemnica przedsiębiorcy jest niewątpliwie ochrona informacji, które mają wartość gospodarczą – są istotne z punktu widzenia funkcjonowania na wolnym rynku w kontekście konkurencyjności względem innych podmiotów, prowadzących działalność w tym samym czy podobnym zakresie lub segmencie rynku, bądź – z innego powodu – zainteresowanych uzyskaniem określonych danych w celu ich wykorzystania w opozycji do interesu danego podmiotu gospodarczego w ramach działalności rynkowej. Ochrona poufności danych ma więc na celu zapewnienie uczciwej konkurencji na rynku, w kontekście realiów swobody działalności gospodarczej. Pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy nie sposób natomiast odnosić do prób utajniania wszelkich informacji, które mogą mieć jakąkolwiek wartość gospodarczą dla podmiotów działających także na rynku, w szczególności, gdy nie są one użyteczne w grze rynkowej dla podmiotów konkurencyjnych, a dotyczą np. stosowania nieuczciwych praktyk. Stąd właśnie w judykaturze ukształtował się jednolity pogląd, że o tym czy coś może stanowić prawnie chronioną tajemnicę przedsiębiorcy przesądza nie tylko jego wola utajnienia danej informacji (element subiektywny) lecz także występowanie obiektywnie akceptowanych wartości, których ochrona uzasadnia objęcie danych informacji tajemnicą
Dlatego też przyjmuje się, że nie jest wystarczające ogólnikowe wskazanie w decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, że żądane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa. Konieczne jest wykazanie, że te konkretne informacje zawierają tajemnicę przedsiębiorstwa. Szczególnie precyzyjne i wyczerpujące uzasadnienie powinny zawierać te decyzje, w których dokonuje się analizy takich klauzul generalnych jak "tajemnica przedsiębiorcy" i "tajemnica przedsiębiorstwa". (...) Podczas analizy powyższych okoliczności istotne jest także i to, że ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej. Oznacza to, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy. Wskazanie konkretnej podstawy i zakresu utajnienia danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. W tych przypadkach przedsiębiorca musi szczegółowo określić, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Ewentualne przesłanki nieudzielenia informacji publicznej z powyższego powodu muszą być wyjaśnione w sposób wyczerpujący i precyzyjny. Dopiero taka argumentacja, w połączeniu z udostępnionymi sądowi materiałami źródłowymi, umożliwi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia wnioskowanej informacji publicznej.
Przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja nie jest przekonująca. Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a więc powinna dbać o transparentność, zwłaszcza swoich wydatków i przychodów oraz powinna liczyć się z potencjalną koniecznością ujawnienia szczegółów dotyczących gospodarowania swymi finansami. Nie jest wystarczający do powoływania się na tajemnicę przedsiębiorstwa sam fakt, że upubliczniona informacja, jak wynika z twierdzeń Organu, może posłużyć konkurentom na rynku medialnym.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 2 sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł.