II SA/Wa 4154/21

II SA/Wa 4154/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-09-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski /sprawozdawca/
Iwona Maciejuk /przewodniczący/
Sławomir Antoniuk
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komisja Lekarska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 398
art. 5 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2035
par. 53 pkt  i par. 71 pkt 2
Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z  kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), Protokolant starszy specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2022 r. sprawy ze skargi E. W. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby oddala skargę
Uzasadnienie
Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej "CKL") orzeczeniem z dnia [...] września 2021 r. nr [...] utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej (dalej "RKL") z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby.
Powyższe orzeczenie wydane zostało w następującym stanie faktycznym:
Komendant [...] Policji skierował E. W., kandydatkę do służby w Policji, do RKL celem ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby.
RKL orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] ustaliła, że kandydatka jest niezdolna do służby w Policji.
W części A pkt 10 orzeczenia "Wyniki badań lekarzy specjalistów (dodatkowych)" RKL wskazała: "Rtg kości miednicy [...].06.2021 r. (wypis) Stan po operacji stawu biodrowego prawego. Panewka stawu biodrowego prawego zniekształcona, bez cech zwyrodnienia. Obustronnie szpary stawowe w st. biodrowych zachowane. Asymetria wielkości talerzy kk biodrowych. Znaczne prawostronne skrzywienie kręgosłupa lędźwiowego".
Z kolei w pkt 11 "Rozpoznanie" wskazała:
1. stan po operacji dysplazji stawu biodrowego prawego, aktualnie z ograniczeniem ruchomości - § 71 pkt 2 rubr. 4 kat. "N";
2. znacznego stopnia rotoskolioza lędźwiowego odcinka kręgosłupa - § 63 pkt 2 rubr. 4 kat. "N".
W oparciu o powyższe RKL ustaliła kategorię zdolności do służby: Kategoria N – niezdolna do służby.
W uzasadnieniu RKL wyjaśniła, że na podstawie zleconej konsultacji ortopedycznej, rtg stawów biodrowych i oceny własnej stwierdziła u kandydatki stan po operacji dysplazji stawu biodrowego prawego zakwalifikowany do kat. "N" zdolności do służby wg § 71 pkt 2 rubr. 4 oraz znacznego stopnia rotoskoliozę lędźwiowego odcinka kręgosłupa zakwalifikowane do kat. "N" zdolności do służby wg § 63 pkt 2 rubr. 4 załącznika do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 poz. 2035) i orzekła niezdolność do służby w Policji. Organ wyjaśnił, że w podanej klasyfikacji zarówno w § 72 pkt 2 rubr. 4 jak i § 63 pkt 2 rubr. 4 dotyczącej kandydatów figuruje jedynie litera "N" oznaczająca – "Niezdolna"". RKL wyjaśniła, że orzeczenie wydano na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 poz. 398), dalej "ustawa o komisjach lekarskich" oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz Z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 poz. 2035), dalej "rozporządzenie MSWiA z 2018 r."
Od orzeczenia tego E. W. wniosła odwołanie, w którym podniosła, że operację dysplazji stawu biodrowego prawego przebyła w wieku 4 lat. Do uzyskania pełnoletności była pod stałą kontrolą ortopedyczną. Wskazała, że dokumentacja medyczna znajduje się w szpitalnym archiwum, gdzie odbył się zabieg operacyjny i dalsze konsultacje ortopedyczne. Po uzyskaniu pełnoletności lekarz ortopeda stwierdził, iż nie ma potrzeby dalszych konsultacji w najbliższym czasie, ponieważ nic poważnego nie dzieje się z operowanym stawem biodrowym. W związku z wykonaną operacją w okresie dzieciństwa i bocznym skrzywieniem odcinka lędźwiowego kręgosłupa nie odczuwała dolegliwości bólowych. Dysfunkcje te nie ograniczają na co dzień jej funkcjonowania. Podniosła, że jest osobą aktywną fizycznie i dba o to, aby powyższe dysfunkcje nie ograniczały jej w żaden sposób. Zarzuciła również, że orzeczenie RKL, zostało wydane tylko na podstawie obecnego wyniku badania rtg kości miednicy z dnia [...] czerwca 2021 r., bez porównania z poprzednimi wynikami badań zgromadzonych przez czas, kiedy była pod kontrolą ortopedyczną po wykonanej operacji stawu biodrowego. Przez ten czas jej stan zdrowia nie uległ pogorszeniu, a wymienione wyżej dysfunkcje nie są przeszkodą w codziennym funkcjonowaniu.
CKL wskazanym na wstępie orzeczeniem z dnia [...] września 2021 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu CKL wskazała, że po wnikliwej analizie całości dokumentacji oraz badaniu własnym w dniu [...] września 2021 r., zadecydowała utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie.
CKL podała, że analiza dokumentacji medycznej w tym zdjęcia rtg miednicy potwierdza istnienie u odwołującej się wady postawy w postaci dużej rotoskoliozy kręgosłupa lędźwiowego, wady budowy prawej strony miednicy, w postaci płytszego wysklepienie panewki, prawa kość udowa po osteotomii korekcyjnej dorotacyjnej, lewy staw biodrowy z zaznaczonymi zmianami zwyrodnieniowymi: osteofity górno-bocznej części panewki, wąska szpara stawowa, cienka chrząstka w stawie biodrowym lewym w porównaniu do prawego i należnej do wieku. CKL wskazała, że w badaniu fizykalnym stwierdza się niewielkie ograniczenie ruchomości w prawym stawie biodrowym.
CKL wyjaśniła, że pomimo braku zgłoszonych aktualnie dolegliwości oraz dobrej ruchomość w stawie biodrowym prawym, z uwagi na zaawansowanie nieprawidłowości w budowie miednicy i stawów biodrowych skutkujące dużym prawdopodobieństwem rozwoju wczesnych zmian zwyrodnieniowych szczególnie w warunkach zwiększonego obciążenia w służbie z możliwością urazów, zdecydowała utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie.
Na powyższe orzeczenie E. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła:
1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezbadanie w sposób wystarczający materiału dowodowego sprawy oraz nierozpatrzenie go, w szczególności kompletnej dokumentacji medycznej dotyczącej jej leczenia w tym dokumentacji ortopedycznej z okresu od 1997 r. do chwili obecnej, w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych poprzez stwierdzenie u skarżącej w lewym stawie biodrowym znacznych zmian zwyrodnieniowych, kiedy to skarżąca miała w przeszłości problemy wyłącznie z prawym stawem biodrowym i to wyłącznie jego dotyczył zabieg, gdy skarżąca miała 4 lata, natomiast lewy staw biodrowy miała i ma zdrowy.
2. naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, w szczególności w zakresie zeznań skarżącej, z których wynika, iż jest osobą w pełni sprawną fizycznie, aktywnie uprawiającą sport, a w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i uznanie iż stan zdrowia odwołującej kwalifikuje ją do kategorii "N", tj. niezdolnej do pracy w Policji.
3. naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art 81 k.p.a., poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości faktycznych na korzyść strony w zakresie dokumentacji medycznej wskazującej na przebyty przed ponad 20 laty zabieg i uznanie tego faktu jako podstawy do kwalifikacji skarżącej do kategorii "N", pomimo iż zeznania strony, jak również obiektywny fakt, iż skarżąca od ponad 10-ciu lat funkcjonuje w pełni normalnie, nie wymaga żadnego leczenia ani konsultacji medycznych, przemawiają za wnioskami kwalifikującymi skarżącą do kategorii "Z".
4. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn nieuznania wiarygodności dowodów - w szczególności dokumentacji medycznej skarżącej od momentu przebycia przez nią zabiegu ortopedycznego w 1997 r. do chwili obecnej;
5. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich, poprzez utrzymanie wadliwego orzeczenia organu I instancji w mocy;
6. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie iż stan zdrowia odwołującej kwalifikuje ją do kategorii N ("niezdolny"), kiedy prawidłowa wykładnia ww. przepisu spełnia wymogli kategorii z ("zdolny")
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia organu I instancji, a także o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm prawem przepisanych.
Ponadto skarżąca wniosła, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów:
a) zaświadczenia lekarskiego Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego w [...] z dnia [...] listopada 2021 r.
b) wyniku badania radiologicznego CSK MSWiA w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r.;
c) dokumentacji medycznej E. W. z Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego im. [...] CMKP [...] w [...];
- na okoliczność ustalenia historii choroby oraz aktualnego stanu zdrowia skarżącej, w szczególności braku istnienia jakichkolwiek medycznych przeciwwskazań do pracy w Policji.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ II instancji ograniczył się wyłącznie do przeprowadzenia rutynowego badania oraz analizy znajdujących się w aktach dokumentów medycznych, z pominięciem całej dokumentacji medycznej na jaką skarżąca wskazywała m.in. w swoim odwołaniu z dnia [...] lipca 2021 r. Organy nie odniosły się w żaden sposób do ww. dowodów i nie zwróciły się do archiwum szpitalnego z wnioskiem o ich przesłanie. Nie wyjaśniły też w sposób przekonujący, z jakich względów - zwłaszcza w świetle stwierdzenia dobrej ruchowości skarżącej i jej oświadczeń, iż nie ma żadnych dysfunkcji w związku z przebytą przed laty operacją, oraz że nie korzysta już z konsultacji ortopedycznych, gdyż są one zbędne i uznały, iż w przypadku skarżącej istnieje duże prawdopodobieństwo rozwoju wczesnych zmian zwyrodnieniowych.
Zdaniem skarżącej z uwagi na powyższe okoliczności i nasuwające się z tego tytułu wątpliwości istotnym jest objęcie przez organ swoim badaniem pełnej dokumentacji medycznej (od czasu operacji dysplazji stawu biodrowego prawego, przez cały okres rehabilitacji oraz kolejne lata aż do chwili obecnej), bowiem tylko w oparciu o całą dokumentację medyczną Komisja będzie w stanie dokonać właściwej oceny stanu zdrowia skarżącej. Istnieje bowiem istotna i dostrzegalna sprzeczność we wnioskach Komisji, która wskazuje na duże prawdopodobieństwo rozwoju wczesnych zmian zwyrodnieniowych z faktem, iż lekarze, pod których opieką skarżąca przez okres około czternastu lat przebywała w ramach rekonwalescencji, uznali, że jej stan zdrowia nie wymaga dalszych konsultacji i dalszej rehabilitacji (co potwierdzają: zaświadczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2021 r., zeznania skarżącej jak również fakt, iż przez ok 10 lat funkcjonuje w pełni sprawnie). Odnosi się to zarówno do kwestii ruchomości stawu biodrowego jak i skrzywienia kręgosłupa, które dla komisji II instancji nie było już podstawą do uznania skarżącej jako niezdolnej do służby.
W ocenie skarżącej jaskrawym dowodem naruszenia przez organy zasad gromadzenia i oceny dowodów jest fakt, iż organ II instancji w uzasadnieniu swojego orzeczenia stwierdził u skarżącej: "lewy staw biodrowy ze znacznymi zmianami zwyrodnieniowymi (...)". W ocenie skarżącej stwierdzenie to nie ma żadnego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, z którego wynika, iż skarżąca doznała zmian zwyrodnieniowych w prawym, a nie lewym stawie biodrowym. Skarżąca stwierdziła, że tak istotny błąd zawarty w orzeczeniu de facto dyskwalifikuje je w zakresie fachowości i rzetelności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2022 r. skarżąca podtrzymała zarzuty skargi. Wniosła również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza ortopedy, na okoliczność stanu sprawności organizmu skarżącej, oraz wniosków co do sprawności i funkcjonowania organizmu na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz szpitalnej dokumentacji medycznej.
W piśmie tym skarżąca podniosła, że rozporządzenie MSWiA z dnia [...] października 2018 r. do każdego paragrafu zawiera szczegółowe objaśnienia i zalecane czynności. Do § 63 te objaśnienia są następujące: "Kwalifikacji orzeczniczej dokonuje się w oparciu o objawy kliniczne, stopień uszkodzenia organizmu i jego funkcjonowania. Rozpoznanie ustala się na podstawie dokumentacji leczenia szpitalnego lub w poradni specjalistycznej. Diagnostyka obrazowa pełni funkcję pomocniczą". Skarżąca wskazała, że wytyczne nakazują zebrać dokumentację szpitalną, o którą komisja nie zwróciła się.
Zdaniem skarżącej rozbieżności w postaci znacznego stopnia rotoskoliozy lędźwiowego odcinka kręgosłupa (tak w orzeczeniu RKL) i dużej retoskoliozy kręgosłupa lędźwiowego (tak w orzeczeniu CKL) wskazują na brak wnikliwego zapoznania się z faktycznym stanem zdrowia skarżącej i dokumentacją medyczną zebraną w sprawie. Podobnie w zakresie zmian dotyczących stawu biodrowego. CKL w orzeczeniu wskazała na "zmiany zwyrodnieniowe" tymczasem w opisie badania RTG z dnia [...] czerwca 2021 (zleconego przez Komisję) nie ma mowy o jakimkolwiek zwyrodnieniu, a wręcz przeciwnie stwierdzono "brak cech zwyrodnienia". Rozbieżność pojawia się także w orzeczeniach obu komisji:. CKL stwierdziła "dobrą ruchomość stawu", gdy tymczasem RKL w swoim orzeczeniu dopatrzyła się "ograniczenia ruchomości".
Zdaniem skarżącej kardynalnym i nie mającym prawa się zdarzyć błędem, było pomylenie bioder w zaskarżonym orzeczeniu. Organ II instancji w uzasadnieniu swojego orzeczenia stwierdził: "lewy staw biodrowy ze znacznymi zmianami zwyrodnieniowymi (...)". Skarżąca podniosła, że nigdy nie doznała żadnych urazów, ani nie stwierdzono nigdy u niej żadnych zmian w lewym stawie biodrowym.
Na rozprawie w dniu [...] września 2021 r. Sąd dopuścił jako dowód uzupełniający dowód z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] listopada 2021 r. załączonego do skargi. Jednocześnie Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku dowodowego w pozostałym zakresie zawartym w skardze oraz wniosku dowodowego zawartego w piśmie z dnia [...] stycznia 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby:
1) kategoria Z – "zdolny", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby;
2) kategoria N – "niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają mu pełnienie służby.
Natomiast stosownie treści 32 ust. 1 – 3 ustawy o komisjach lekarskich rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną", i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust. 2). W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (ust. 3).
Wedle art. 33 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Jak wskazuje art. 33 ust. 3 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich, rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również - w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej.
Przepis art. 39 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich wskazuje, że orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Natomiast art. 39 ust. 5 ustawy o komisjach lekarskich wymienia rodzaje orzeczeń, które uzasadnia się szczegółowo – wśród nich jest również orzeczenie ustalające trwałą lub całkowitą niezdolność do służby.
Wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby określa załącznik do rozporządzenia MSWiA z 2018 r.
Zaznaczyć należy, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jego badania pod względem formalnym. Oznacza to, iż sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w ustawie o komisjach lekarskich i wykonawczym rozporządzeniu MSWiA z 2018 r., które normuje tryb postępowania przed komisjami lekarskimi. Regulacja ta ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niej zastosowania w pełni rygory k.p.a. Zatem Sąd nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącej badań, a tym samym weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Sąd natomiast kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji.
Sąd administracyjny nie jest natomiast władny aby rozważać kwestie medyczne (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1365/17; z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 654/14; publ. CBOSA). Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji.
Powodem uznania skarżącej za niezdolną do służby było rozpoznanie u niej dwóch schorzeń:
1. stan po operacji dysplazji stawu biodrowego prawego, aktualnie z ograniczeniem ruchomości;
2. znacznego stopnia rotoskolioza lędźwiowego odcinka kręgosłupa.
Schorzenie nr 1 zastało zakwalifikowane do § 71 pkt 2 rubr. 4 załącznika do rozporządzenie MSWiA z 2018 r., w którym przypisano mu kat. "N". Z kolei schorzenie nr 2 do § 63 pkt 2 rubr. 4, które również ma przypisaną kat. "N".
Jak już wskazano wyżej Sąd nie jest władny do oceny kwestii medycznych. Niemniej jednak w objaśnieniach do § 63 rozporządzenia MSWiA z 2018 r. wskazano: "Kwalifikacji orzeczniczej dokonuje się w oparciu o objawy kliniczne, stopień uszkodzenia organizmu i jego funkcjonowania. Rozpoznanie ustala się na podstawie dokumentacji leczenia szpitalnego lub w poradni specjalistycznej. Diagnostyka obrazowa pełni funkcję pomocniczą."
Z uzasadnienia wydanych w sprawie orzeczeń nie wynika aby organy uwzględniły wymóg określony w objaśnieniach do § 63. Organy nie wskazały bowiem, że rozpoznania u skarżącej "znacznego stopnia rotoskolioza lędźwiowego odcinka kręgosłupa" dokonano na podstawie dokumentacji leczenia szpitalnego lub w poradni specjalistycznej. Nie kwestionując tego, czy skarżąca rzeczywiście dotknięta jest tego rodzaju schorzeniem, stwierdzić należy, że ustalenie jego występowania u skarżącej nastąpiło niezgodnie z rozporządzeniem MSWiA z 2018 r.
Samo to uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Drugie ze schorzeń - stan po operacji dysplazji stawu biodrowego prawego, aktualnie z ograniczeniem ruchomości, które zostało ustalone w przypadku skarżącej powoduje bowiem, że należało wobec niej orzec niezdolność do służby.
Skarżąca nie kwestionuje, że przeszła tego rodzaju operację. W badaniu rtg z [...] czerwca 2021 r. przeprowadzonym w postępowaniu przed RKL stwierdzono: "Stan po operacji stawu biodrowego prawego. Panewka stawu biodrowego prawego zniekształcona, bez cech zwyrodnienia. Obustronnie szpary stawowe w st. biodrowych zachowane. Asymetria wielkości talerzy kk biodrowych." W badaniu lekarza ortopedy stwierdzono ponadto ograniczenie ruchomości stawu. Z kolei CKL wskazując na badania własne przeprowadzone w dniu [...] września 2021 r. stwierdziła u skarżącej "wady budowy prawej strony miednicy, w postaci płytszego wysklepienie panewki, prawa kość udowa po osteotomii korekcyjnej dorotacyjnej". Ponadto CKL wskazała "W badaniu fizykalnym stwierdza się niewielkie ograniczenie ruchomości w prawym stawie biodrowym." Przypisanie skarżącej schorzenia wskazanego w § 71 pkt 2 załącznika do rozporządzenia, tj.: "Zniekształcenie kości miednicy, obręczy barkowej i kończyn (wrodzone, po złamaniach i po stanach zapalnych) upośledzające sprawność ustroju", nie budzi zatem wątpliwości. Stwierdzenie zaś tego schorzenia powodowało konieczność przypisania skarżącej kategorii "N" – niezdolna do służby, co wynika z treści § 71 pkt 2 rubr. 4 załącznika do rozporządzenia MSWiA z 2018 r.
Skarżąca zarzuca nieprawidłowe ustalenia CKL co do występujących u niej zmian zwyrodnieniowych. W badaniu rtg z [...] czerwca 2021 r. istotnie stwierdzono "bez cech zwyrodnienia", jednakże stwierdzenie to odnosi się do panewki stawu biodrowego prawego. CKL stwierdziła natomiast u skarżącej zwyrodnienia w lewym stawie biodrowym. Podnieść ponadto należy, że zmiany zwyrodnieniowe nie były powodem uznania skarżącej za niezdolną do służby. Podstawą do tego było schorzenie stwierdzone w prawym stawie biodrowym skarżącej. Nie można zatem mówić tu o pomyłce organu co do stawu biodrowego, w którym stwierdzono schorzenia dyskwalifikujące skarżącą jako kandydatkę do służby w Policji.
Nie ma też sprzeczności w wynikach badań CKL co do ruchomości stawu biodrowego skarżącej. Organ ten bowiem ustalił, że u skarżącej występuje "niewielkie ograniczenie ruchomości w prawym stawie biodrowym". CKL jednocześnie stwierdziła "dobrą ruchomość" tego stawu. Stwierdzenia te nie są sprzeczne. Należy bowiem zwrócić uwagę, że organ ten ocenił ograniczenia ruchomości prawego stawu biodrowego skarżącej jako "niewielkie". Stwierdzenia dotyczące ograniczeń w ruchomości stawu biodrowego prawego zawarte też zostały w orzeczeniu RKL.
Z treści § 71 pkt 2 załącznika do rozporządzenia wynika zaś, że niezdolność do służby w odniesieniu do kandydatów do służby orzeka się w przypadku stwierdzenia "Zniekształcenie kości miednicy, obręczy barkowej i kończyn (wrodzone, po złamaniach i po stanach zapalnych) upośledzające sprawność ustroju". Przepis ten nakazuje zatem uznanie za niezdolnego każdego kandydata do służby, u którego stwierdzone zostało tego rodzaju schorzenie i które to schorzenie powoduje upośledzenie sprawności ustroju, bez względu na stopień tego upośledzenia.
W ocenie Sądu prawidłowość wydanych w sprawie orzeczeń nie podważa zaświadczenie lekarskie z [...] listopada 2021 r. dołączone przez skarżącą do skargi, a które zostało dopuszczone przez Sąd jako dowód uzupełniający z dokumentu. Przede wszystkim należy podnieść, że zaświadczenie to wydane zostało po dniu wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie orzeczenia i nie może odnosić się do stanu zdrowia skarżącej aktualnego na dzień orzekania przez organ. Ponadto wystawione zostało ono przez lekarza bez wskazania jakiej jest on specjalizacji. Lekarz ortopeda dokonał na nim jedynie adnotacji o treści "popieram". Zaświadczenie to nie mogło zatem potwierdzić, że na dzień orzekania przez organy stan zdrowia skarżącej pozwalał na uznanie jej za zdolną do służby w Policji.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem.
Wyjaśnić też należy, że Sąd nie uwzględnił pozostałych zawartych w skardze wniosków dowodowych.
Zgodnie z art. 106 § 3 "p.p.s.a.", sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Sąd nie mógł przeprowadzić dowodu z opinii biegłego albowiem w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzenie tego rodzaju dowodu nie jest możliwe. Wynik badania rtg z [...] czerwca 2021 r. znajduje się zaś w aktach administracyjnych nadesłanych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę. Dokument ten był zatem podstawą orzekania przez Sąd stosownie do treści art. 133 .p.p.s.a. i wnioskowanie o przeprowadzenie z niego dowodu z dokumentacji było zbędne. Odnośnie zaś dowodu z dokumentacji medycznej skarżącej z Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego im[...] CMKP [...] w [...] wskazać należy, że dokumentacja ta nie dotyczy stanu zdrowia skarżącej aktualnego na dzień orzekania przez organy.
Reasumując należy stwierdzić, iż organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie orzecznicze, bowiem należycie rozważyły okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania, ustalone na podstawie niezbędnych konsultacji specjalistycznych oraz badań. Ponadto w wystarczający sposób zebrały i oceniły materiał dowodowy, a następnie w przekonywujący sposób uzasadniły swoje rozstrzygnięcie. Komisje lekarskie w zakresie stwierdzenia zdolności do służby kandydata muszą orzekać zgodnie z wiedza medyczną oraz obowiązującymi przepisami, zaś subiektywne odczucie skarżącej co do stanu zdrowia nie ma decydującego wpływu na orzeczenie komisji lekarskiej w określeniu zdolności do służby w Policji.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.