II SA/Wa 394/09

II SA/Wa 394/09 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-04-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Kwiecińska /przewodniczący/
Ewa Pisula-Dąbrowska /sprawozdawca/
Janusz Walawski
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne
Służba Bezpieczeństwa
Sygn. powiązane
I OSK 1596/09 - Postanowienie NSA z 2011-12-19
I OSK 2400/11 - Wyrok NSA z 2012-06-06
Skarżony organ
Szef Agencji Wywiadu
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art.  156
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Janusz Walawski Protokolant Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2009 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Szefa Agencji Wywiadu z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego oddala skargę
Uzasadnienie
Szef Agencji Wywiadu decyzją Nr [...] r. z dnia [...] stycznia 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2, art. 157 § 1 kpa utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...].11.2008 r. Nr [...] r., którą to decyzją stwierdził nieważność decyzji Szefa Agencji Wywiadu z dnia [...] lutego 2008 r. o przydziale T. P. lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. A. w W.
Jaką podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał:
- art. 109 pkt 1 i art. 110 ust 2 ustawy z 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 z późń. zm),
- §8 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 10.12.2002 r., w sprawie szczególnych zasad przydziału, opróżnienia i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 215, poz. 1820 z 2007 r. Nr 162, poz. 1148),
- § 6 ust 1 rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia w sprawie pomocy finansowej udzielonej funkcjonariuszom Agencji Wywiadu na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu (Dz. U. Nr 160, poz. 1556).
W uzasadnieniu organ stwierdził, iż przy wydaniu przez Szefa Agencji Wywiadu decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. o przydziale lokalu mieszkalnego T. P. doszło do rażącego naruszenia prawa.
Wyjaśnił, że wnioskiem z [...] września 2007 r. skarżący zwrócił się do Szefa Agencji Wywiadu o przydział lokalu mieszkalnego uwagi na brak takiego lokalu w miejscu pełnienia służby.
W wyniku rozpoznania powyższego wniosku Szef Agencji Wywiadu decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. przydzielił T. P. lokal mieszkalny nr [...] położony w W. przy ul. A. o pow. użytkowej [...] m² (powierzchni mieszkalnej [...] m²). Po upływie 7 dni od daty wydania w/w decyzji (o przydziale lokalu) skarżący pismem z dnia [...] lutego 2008 r. poinformował organ, że w dniu [...] r. otrzymał pomoc finansową w Urzędzie Ochrony Państwa na budownictwo mieszkaniowe w kwocie [...] zł.
Równowartość tej kwoty [...] PLN skarżący wpłacił na konto Agencji Wywiadu w dniu [...] czerwca 2008 r. informując, że jest to należność na poczet ewentualnego zwrotu pomocy finansowej otrzymanej na budownictwo mieszkaniowe.
Pismami z dnia [...] lipca 2008 r. oraz z dnia [...].08.2008 r., Szefa Agencji Wywiadu zwrócił się do T. P. o wyrażenie zgody na uchylenie decyzji Szefa Wywiadu z [...].02.2008 r. o przydziale lokalu mieszkalnego. Postępowanie to zostało umorzone jako bezprzedmiotowe na podstawie art.105 § 1 kpa wobec uznania przez organ, że decyzja o przydziale jest dotknięta wadą o charakterze kwalifikowanym. Postanowieniem z [...] września 2008 r., Szef Agencji Wywiadu wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale przedmiotowego lokalu mieszkalnego, które zakończyło się wydaniem decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Szefa Agencji Wywiadu z dnia [....].02.2008 r. o przydziale T. P. lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. A. w W.
Uzasadniając tę decyzję organ powołał się na art. 109 pkt 1 ustawy o ABW i AW który stanowi, że funkcjonariuszowi nie przydziela się lokalu mieszkalnego w razie skorzystania z pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, o której mowa w art. 108 ust. 1 tej ustawy. Organ wskazał, nadto że w sprawie nie miał zastosowania art. 110 ust 2 w/w ustawy, który ustanawia wyjątek od zasady określonej w art. 109 pkt 1 ustawy. Podkreślił, też iż skarżący nie został przeniesiony z urzędu do służby w innej miejscowości, a do takiej sytuacji odnosi się przepis art. 110 ust. 2 ustawy o ABW i AW.
Organ stwierdził również, że fakt przyznania funkcjonariuszowi pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w czasie pełnienia służby w innych formacjach mundurowych nie mógł być pominięty tylko dlatego, że pomoc ta była przyznana na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących w tych formacjach. Stwierdził, też że decyzja z dnia [...] lutego 2008 r. (o przydziale lokalu) zawierała wadę polegającą na wskazaniu niepełnej podstawy rozstrzygnięcia a mianowicie przywołano w niej tylko art. 102 ust. 1 ustawy stanowiący, iż każdemu funkcjonariuszowi Agencji Wywiadu przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę. Zdaniem organu przy wydaniu decyzji o przydziale lokalu naruszony też został art. 109 pkt 1 ustawy pragmatywnej poprzez przydzielenie lokalu funkcjonariuszowi, który otrzymał już pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Nadto w ocenie organu w decyzji o przydziale lokalu nie rozstrzygnięto, wymaganej przepisem art. 110 ust. 2 ustawy kwestii dotyczącej zwrotu otrzymanej przez skarżącego pomocy finansowej choć podmiot prowadzący postępowanie administracyjne wiedział (w dniu wydania decyzji), iż taką pomoc skarżący otrzymał. Okoliczność ta zdaniem organu powinna mieć decydujący wpływ przy wydaniu decyzji i przydziale lokalu. Organ stwierdził, też że decyzja o przydziale lokalu nie zwierała uzasadnienia albowiem odstąpiono od jej uzasadnienia na podstawie art. 107 § 4 kpa dlatego wbrew normie prawnej zawartej w art. 109 pkt 1 ustawy przydzielono funkcjonariuszowi lokal mieszkalny, w sytuacji gdy funkcjonariusz ten otrzymał już wcześniej pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe. Z uwagi na brak uzasadnienia decyzji o przydziale lokalu nie można odtworzyć motywów jej uzasadnienia ani przytoczyć dokonanej przez organ wykładni prawa.
Odnosząc się do dokonanej przez skarżącego wpłaty na poczet ewentualnego zwrotu otrzymanej pomocy finansowej organ podkreślił, że T. P. nie był zobowiązany ani z mocy ustawy ani z mocy decyzji administracyjnej do zwrotu tej kwoty. Organ stwierdził, że Agencja Wywiadu nie ma uprawnień do prowadzenia depozytu środków pieniężnych wpłaconych bez tytułu prawnego. W swoim uzasadnieniu organ stwierdził, też że brak było podstawy prawnej do zawieszenia postępowania z mocy prawa na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa w związku z tym że skarżący złożył skargę na bezczynność Szefa Agencji Wywiadu w przedmiocie nie wydania przez organ decyzji o zwrocie pomocy finansowej.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi T. P. do tutejszego Sądu. Wnosząc o stwierdzenie nieważności obu zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 109 i art. 110 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.), przez błędną ich wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na rozstrzygnięcie w szczególności art. 6,7,24 § 3, 35 § 3, 36 § 1, 75, 77, 78 § 1, 80, 97 § 1 pkt 4, 107 § 4, 140 w zw. z 10 § 1, 107 § 3 i 138 § 1 pkt. 1 oraz 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, a następnie wydanie w oparciu o tak ustalony stan faktyczny zaskarżonych decyzji oraz niedopuszczalne przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia zmienionych interpretacji, przy niezmienionym stanie faktycznym, a w konsekwencji wydanie zaskarżonych decyzji z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie poprzez odrzucenie wniosków skarżącego o przeprowadzenie dowodów z dokumentów takich jak: opinia Pani G. G. byłej wieloletniej dyrektor Biura [...], materiałów kontroli przeprowadzonej przez KPRM w Agencji Wywiadu, a także niedopuszczenie dowodu z przesłuchania ówczesnego Szefa Agencji Wywiadu gen. bryg. Z. Nowaka. Podniesiono również, że Szef Agencji Wywiadu naruszył przepis art. 35 § 3, 36 § 1 kpa, art. 97 § 1 pkt 4 poprzez odmowę zawieszenia postępowania do czasu uprawomocnienia się wyroku WSA II SAB/Wa 112/08 w przedmiocie bezczynności Szefa Agencji Wywiadu w wydaniu decyzji o zwrocie pomocy finansowej.
Precyzując zarzut naruszenia art. 24 § 3 kpa wskazano na odmowę wyłączenia od udziału w postępowaniu (o stwierdzenie nieważności) R. S. – Dyrektora [...] pomimo prowadzenia przez Prokuraturę Okręgową w W. postępowania w sprawie poświadczenia przez niego nieprawdy w dokumentach prowadzonego postępowania.
Skarga podniosła również naruszenie przepisów tj. art. 109 ust. 1 ustawy o ABW w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. Uzasadniając ten zarzut skarżący podniósł, że jako funkcjonariusz UOP otrzymał pomoc finansową na podstawie ustawy o UOP w [...] r. i pomoc ta jego zdaniem przekształciła się w pomoc bezzwrotną. Podkreślił, że od Agencji Wywiadu nie otrzymał pomocy finansowej na podstawie art. 108 ust.1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Twierdził, ze w związku z przyjęciem go do służby Agencji Wywiadu nie obowiązywały go przepisy art. 224 i 225 ustawy o ABW oraz AW.
Podniósł również, iż organ naruszył art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w zw. z art. 110 ust. 2 ustawy o ABW stwierdzając, że art. 110 ust. 2 ustawy odnosi się wyłącznie do funkcjonariuszy przeniesionych z urzędu. Zdaniem skarżącego odnosi się on do ogółu funkcjonariuszy. Zarzucił również naruszenie art. 108 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW poprzez uznanie, iż pomoc finansową o której mowa w tym przepisie należy traktować jak pomoc określoną w przepisach ustawy o UOP.
W końcowej części uzasadnienia skarżący wniósł o dopuszczenie dowodów z dokumentów o dopuszczenie, których wnosił na etapie postępowania przed organem.
Wniesiona przez T. P. skarga została uzupełniona pismem z dnia [...] lipca 2009 r. (k.-[...]), w którym dodatkowo podniesiono, że przy wydaniu decyzji Szefa Agencji wywiadu z dnia [...] lutego 2008 r. (o przydziale lokalu) organ kierował się literalnym brzmieniem przepisów i zastosował wprost art. 108 ust. 1, 109 ust. 1 i 110 ust. 2. ustawy o ABW i AW. Skarżący prezentował pogląd, że organ nie powołał się w decyzji na art. 110 ust. 2 bowiem wiedział, że nie otrzymał on pomocy finansowej o której mowa w art. 108 ust. 1 ustawy. W piśmie uzupełniającym skargę skarżący stwierdził też, że w dniu wydania decyzji o przydziale lokalu nie wystąpiły przesłanki negatywne określone w art. 109 pkt 1, art. 110 ust. 2, które odwołują się wyłącznie do pomocy przyznanej na podstawie art. 108 ust. 1.
Twierdził, też że w "postępowaniu nieważnościowym" Szef Agencji Wywiadu dokonał odmiennej interpretacji art. 108 ust. 1 ustawy uznając, że pomocą finansową o której stanowi ten przepis jest pomocą finansową o której stanowi art. 81 ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa.
Zarzucił, że spór co do wykładni przepisu art. 108 ust. 1 ustawy pragmatywnej nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale lokalu na podstawie art. 109 pkt. 1 art. 110 ust. 2 ustawy.
Podkreślił, że w okresie od [...] roku był funkcjonariuszem UOP, a następnie na podstawie art. 228 ust. 1 ustawy o ABW i AW stał się funkcjonariuszem ABW.
Wyjaśnił, że na podstawie decyzji administracyjnej z dniem [...].10.2006 r. zwolnił się ze służby w ABW i z tym dniem definitywnie zakończył się jego stosunek służbowy z tą formacją. Podał, że na podstawie decyzji administracyjnej w formie rozkazu personalnego z dniem [...].10.2006 r. został funkcjonariuszem Agencji Wywiadu. Twierdził, że z upływem [...].10.2006 r. wygasł jego stosunek służbowy łączący go z ABW i doszło do nowego nawiązania stosunku służbowego z Agencją Wywiadu. Twierdził, że otrzymał pomoc mieszkaniową na podstawie zarządzenia nr 86 Ministra Spraw Wewnętrznych z 6 września 1991 r., w sprawie określenia wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe dla funkcjonariuszy Policji Urzędu Ochrony Państwa Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej oraz zasad jej przyznania i zwracania. A contario twierdził, że nie otrzymał pomocy finansowej na podstawie ustawy o ABW oraz AW bo przepis art. 109 pkt. 1 ustawy odsyła do pomocy o której mowa w art.108 ustawy o ABW oraz AW.
Przytaczając orzecznictwo dotyczące art. 156 kpa podkreślił, że odmienna interpretacja prawa nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Twierdził że organ dokonał nieprawidłowej wykładni art. 110 art. ust. 2 ustawy o ABW oraz AW albowiem z sformułowania ,,może był przydzielony lokal nie należy łączyć z wcześniejszym zwrotem pomocy lub lokalu’’.
W piśmie uzupełniającym skargę zarzucono też naruszenie art. 109 § 1 kpa, oraz art. 24 § 1 pkt. 5 kpa polegające na wydaniu obu zaskarżonych decyzji przez tę samą osobę – Szefa Agencji Wywiadu. Przywołano jednocześnie uchwałę NSA z 22.02.2007 r. w sprawie II GPS z/06.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana został bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Zdaniem Sądu w pełni zgodzić należy się z organem, iż wydana w dniu [...] lutego 2008 r. decyzja Szefa Agencji Wywiadu o przydziale T. P. lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. A. w W. zawierała kwalifikowane wady prawne skutkujące jej nieważnością. Za prawidłową też uznać należało ocenę organu, iż decyzja o przydziale skarżącemu lokalu mieszkalnego zawiera niepełną podstawę prawną , ograniczającą się do przywołania normy ogólnej (art.102 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu), abstrahując od treści art. 109 pkt 1 tejże ustawy. Przepis ten określa przesłanki negatywne tj. wykluczające dokonanie przydziału lokalu funkcjonariuszowi, któremu wcześniej udzielono pomocy finansowej na cele mieszkaniowe. Ponieważ fakt przyznania T. P. pomocy finansowej na cele mieszkaniowe był w niniejszej sprawie bezsporny, organ dokonując przydziału lokalu miał obowiązek zastosować normę art. 109 pkt 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu czego nie uczynił. Niepowołanie tej właśnie normy prawnej w decyzji o przydziale lokalu oraz jej niezastosowanie świadczy wprost zdaniem Sądu o próbie obejścia obowiązujących przepisów prawa. Odstąpienie w niniejszej sprawie od uzasadnienia decyzji, na podstawie art. 107 § 4 kpa dodatkowo świadczy w kontekście konieczności rozważania przesłanek negatywnych i pozytywnych w decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego o nadużyciu prawa. Dlatego też decyzja stwierdzająca nieważność decyzji o przydziale T. P. lokalu mieszkalnego przywraca obowiązujący porządek prawny, a zatem odpowiada prawu.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie.
Decyzja o przydziale funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnego powinna być wydana przez organ w oparciu o całokształt przepisów ustawy pragmatycznej rozdziału 8 zatytułowanego – mieszkania funkcjonariuszy ABW i AW. Twierdzenie skarżącego, iż wystarczające było powołanie się na normę ogólną jest oczywiście błędne. Również błędne jest twierdzenie, iż będące przedmiotem skargi rozstrzygnięcie jest wynikiem odmiennej interpretacji prawa. Jak to już podkreślono wyżej, w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z odmienną wykładnią prawa, ale z obejściem prawa poprzez abstrahowanie w decyzji o przydziale lokalu od przepisów obowiązujących warunkujących przyznanie prawa do lokalu.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu stwierdzić, należy, iż Agencja Wywiadu jest następcą prawnym Urzędu Ochrony Państwa, a zatem pomoc finansowa udzielona funkcjonariuszowi pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa miała zasadnicze znaczenie dla oceny jego uprawnień do przydziału lokalu pod rządami obecnej ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu. Powyższy pogląd potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r. sygn. akt. K 45/02. W punkcie 5 uzasadnienia wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził między innymi, iż ustawowe zadania organów Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu odpowiadają ustawowym zadaniom Urzędu Ochrony Państwa; ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu nie wprowadziła zmian w stosunku do ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa (co jest w niemniejszej sprawie szczególnie istotne) zachowano ważność rozstrzygnięć wydanych przez Urząd Ochrony Państwa i zachowano ciągłość służby (art. 225 i art. 228 ustawy z dnia 24 maja 2002 r.). W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zniesienie Urzędu Ochrony Państwa i utworzenie w jego miejsce dwóch Agencji miało charakter zmiany organizacyjnej, a nie strukturalnych reform w funkcjonowaniu służb specjalnych. W kontekście oceny prawnej zaprezentowanej przez Trybunał Konstytucyjny nieuprawnione jest zatem twierdzenie skargi o wadliwym ustaleniu przez organ stanu faktycznego sprawy i braku pomocy finansowej na cele mieszkaniowe udzielonej skarżącemu przez Urząd Ochrony państwa z przepisem art. 109 pkt 1 ustawy o ABW oraz AW. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale lokalu, jak i dla przebiegu postępowania w przedmiocie przydzielenia lokalu, wbrew twierdzeniom skargi, nie mają żadnego znaczenia dokonywane już po przydziale lokalu starania funkcjonariusza zmierzające do zwrotu uprzednio przyznanej pomocy finansowej na cele mieszkaniowe. Wynika to z brzmienia przepisu art. 109 oraz ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu oraz z ratio legis tych przepisów. Z tych względów Szef Agencji Wywiadu zasadnie odmówił zawieszenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale lokalu, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia starań funkcjonariusza w zakresie zwrotu pomocy finansowej.
W ocenie Sądu organ prawidłowo rozpoznał i ocenił wnioski dowodowe funkcjonariusza w zakresie przywołania opinii byłego Dyrektora [...], zaliczenia do materiału dowodowego zastrzeżeń Szefa AW do protokołu pokontrolnego. Przypomnieć należy, iż istotą sprawy, która doprowadził do wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o przydziale było pominięcie w decyzji o przydziale lokalu istotnych dla wyniku sprawy norm prawnych (przesłanek negatywnych). Opinie prawne, czy też treść protokołów pokontrolnych nie mogły mieć żadnego wpływu i znaczenia dla oceny zastosowania bądź pominięcia przepisów prawa warunkujących przyznanie prawa do lokalu. W postępowaniu administracyjnym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale lokalu skarżący wnosił o wyłączenie od udziału w sprawie dyrektora [...] Agencji Wywiadu – [...]. Organ rozpatrzył ten wniosek negatywnie. Negatywne rozstrzygnięcie tego wniosku uczynił skarżący zarzutem skargi, twierdząc, iż wobec wyżej wymienionej osoby toczy się postępowanie w Prokuraturze Okręgowej w W. Zdaniem Sądu okoliczność powyższa pozostaje bez wpływu dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia – pominięcia obowiązujących norm prawnych (przesłanek negatywnych) przy wydaniu decyzji o przydziale T. P. lokalu mieszkalnego. Dodać należy, iż skarżący nie wskazał nawet sygnatury akt postępowania prokuratorskiego czyniąc swój zarzut gołosłownym. Nie przedstawił też szerszej argumentacji tego zarzutu w powiązaniu z wadami decyzji, co przesądzić musiało o uznaniu go za nieuzasadniony.
Nie można też było uwzględnić zarzutu wydania obu zaskarżonych decyzji przez tę samą osobę. Obie zaskarżone decyzje zostały wydane przez organ i osobę uprawnioną do ich wydania – zgodnie z lex specialis ustawy o ABW i AW. Za kuriozalny uznać należało zaś zarzut skargi polegający na podniesieniu, iż organ dokonał odmiennej wykładni prawa w decyzji o przydziale lokalu i w decyzji stwierdzającej jej nieważność. W sytuacji, gdy decyzja o przydziale lokalu mieszkalnego w ogóle nie zawierała uzasadnienia albowiem organ na podstawie art. 107 § 4 kpa odstąpił od jej uzasadnienia oczywistym jest, że odstępując od uzasadnienia nie zaprezentował żadnej wykładni. Odstępując od uzasadnienia decyzji organ odstąpił równocześnie od zaprezentowania wykładni. Brak jakichkolwiek motywów uzasadnienia decyzji o przydziale lokalu, brak zaprezentowania jakiejkolwiek wykładni wyklucza i eliminuje tym samym możliwość skorzystania przez skarżącego z zarzutu dokonania przez organ odmiennej wykładni prawa.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.