II SA/WA 389/24

II SA/Wa 389/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-10-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący/
Mateusz Rogala /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OZ 205/25 - Postanowienie NSA z 2025-04-29
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 171
art. 32 ust. 1, art. 38a
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), Protokolant Referent Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2024 r. sprawy ze skargi S. P. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] Komendant Stołeczny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] mianujący S. P. na stanowisko asystenta Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w W..
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podał, że Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] października 2023 r. nr [...], z dniem [...] listopada 2023 r. zwolnił asp. S. P. z zajmowanego stanowiska asystenta Sekcji [...]Komendy Stołecznej Policji i od dnia [...] listopada 2023 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w W..
W związku z powyższym wskazanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2023 r. Komendant Powiatowy Policji w W. mianował asp. S. P. od dnia [...] listopada 2023 r. na ww. stanowisko w 5. grupie uposażenia zasadniczego 3.770 zł, z mnożnikiem 2,168 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w wysokości 700 zł oraz dodatkiem stołecznym. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 106 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r., poz. 171 ze zm.) oraz § 1 ust. 1, § 9 ust. 1 i 2, § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.).
Powyższe uzasadniono koniecznością mianowania policjanta na stanowisko w nowych strukturach organizacyjno-etatowych oraz potrzebą wzmocnienia Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w W.. Rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o przepis art. 108 § 1 k.p.a.
S. P. złożył odwołanie od tego rozkazu, podnosząc, że w jego opinii oraz na podstawie obiektywnych przesłanek mianowanie go na stanowisko asystenta Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w W. nie jest zgodne z interesem społecznym ani potrzebami służby. Wskazał, że od czasów szkolnych związany jest z miastem stołecznym i jego służba w Policji także związana jest z Warszawą. Dodał, że w Warszawie zamieszkują jego rodzice, nad którymi sprawuje opiekę, a ponadto, w okolicy miejsca zamieszkania prowadzi różnego rodzaju aktywności pozasłużbowe oraz zajmuje się działalnością charytatywną. Podsumowując stwierdził, że przeniesienie policjanta pochodzącego z Warszawy do innej jednostki Policji nie leży w interesie służby, interesie społecznym ani w jego interesie prywatnym, gdyż ograniczy to jego dyspozycyjność, a także obniży jakość życia jego i jego rodziców.
W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do art. 28 ustawy o Policji stosunek służbowy funkcjonariusza Policji powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zdecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalanie warunków pełnienia tej służby. Istotą służby jest zaś dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Tak więc zawarte w ustawie o Policji uregulowania w zakresie zmiany stosunku służbowego, co do zasady, dają właściwemu przełożonemu władzę jednostronnego ustalania treści stosunku służbowego, w tym do zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego czy mianowania na inne, równorzędne stanowisko służbowe. Z powyższego wynika, że decyzja o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, ma charakter uznaniowy.
Organ wyjaśnił, że S. P. przed przeniesieniem pełnił służbę jako asystent Sekcji [...] Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Stołecznej Policji w 5. grupie zaszeregowania 2,168 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3.770 zł, dodatkiem służbowym w kwocie 700 zł oraz dodatkiem stołecznym. Komendant Powiatowy Policji w W., działając w ramach kompetencji wynikających z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, mianował stronę na stanowisko służbowe asystenta Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Wydziału [...], bez zmiany dotychczasowych składników uposażenia.
Biorąc pod uwagę fakt, że wymieniony zajmował stanowisko asystenta w piątej grupie uposażenia zasadniczego ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego, posiada wymagane na tym stanowisku wykształcenie, przeszkolenie zawodowe oraz staż służby Komendant Stołeczny Policji stwierdził, iż mianowanie na równorzędne stanowisko służbowe - asystenta w tej samej grupie uposażenia zasadniczego i z tym samym stopniem etatowym jest zgodne z art. 38a ustawy o Policji.
Zaskarżona decyzja nie miała zatem wpływu na zmianę treści stosunku służbowego strony, bowiem policjant został mianowany na stanowisko równorzędne, a dotychczasowe składniki uposażenia zasadniczego policjanta nie uległy zmianie.
W ocenie organu, rozkaz personalny I instancji nie nosi również cech dowolności, bowiem został wydany w ramach realizacji potrzeb służby, wyrażających się koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji w jednostce organizacyjnej Policji. Organ podkreślił, że przełożonym wskazanym w cytowanych przepisach prawa, w tym komendantom powiatowym Policji, odpowiedzialnym za stan porządku publicznego i bezpieczeństwa na podległym terenie służbowej odpowiedzialności, jak również w ramach jednostki organizacyjnej, przyznano uprawnienia do kształtowania polityki kadrowej, przy czym kreują ją oni tak, aby optymalnie wykorzystać posiadany kapitał ludzki w celu prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji. Mianowanie policjanta na stanowisko służbowe jest wyłączną kompetencją przełożonego w sprawach osobowych, która równocześnie stanowi instrument umożliwiający mu elastyczne dostosowanie nie tylko zasobów kadrowych do potrzeb służby jednostek Policji, którymi ten przełożony kieruje, ale również umiejętności i kwalifikacji poszczególnych funkcjonariuszy do wymogów w zakresie zadań i obowiązków, które mają zostać przydzielone na danym stanowisku służbowym. Komendant Powiatowy Policji w W., kierując się dobrem służby, musi tak kształtować zasób kadrowy, aby w sposób optymalny dostosować go do aktualnych potrzeb. Ponadto, ocena przydatności w służbie, posiadanych przez policjanta kwalifikacji i uprawnień nie należy do strony, a do właściwego przełożonego w sprawach osobowych, który z racji odpowiedzialności za dobór kadr gwarantujący należyte wykonywanie ustawowych zadań Policji decyduje o obsadzie stanowisk.
Komendant stwierdził, że służba w Policji, ze względu na jej charakter jako instytucji powołanej do ochrony porządku publicznego oraz bezpieczeństwa obywateli, wymaga od każdego policjanta dyspozycyjności, a także podporządkowania się szczególnej dyscyplinie. Dyspozycyjność każdego policjanta zobowiązuje go do pełnienia służby nie tam, gdzie w ocenie funkcjonariusza pełniłby służbę w sposób najbardziej efektywny lub w jego odczuciu wygodny, ale tam, gdzie w ocenie przełożonego właściwego w sprawach osobowych wymaga tego dobro służby.
S. P. wniósł na powyższy rozkaz personalny skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie go na stanowisko zajmowane do dnia [...] listopada 2023 r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 32 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, a także naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że policjanta można przenieść z urzędu jedynie na stanowisko co najmniej równorzędne. Sam fakt nazwy stanowiska, zaszeregowania i uposażenia nie powoduje, iż są one stricte równorzędne. O równorzędności stanowisk można mówić jedynie wówczas, gdy warunki służby określone w karcie opisu stanowiska pracy są jednakowe lub jak najbardziej do siebie zbliżone. Tymczasem w niniejszej sprawie stanowiska są zupełnie różne, gdyż specyfika wydziału, w którym służył skarżący do [...] listopada 2023 r., czyl[...]Komendy Stołecznej Policji, a Komendy Powiatowej Policji w W., w której służy od 15 listopada 2023 r. w Zespole Dochodzeniowo-Śledczym Wydziału [...], jest nieporównywalna. Nie ma więc mowy o równorzędności stanowiska. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące pojęcia stanowiska równorzędnego.
Skarżący podkreślił, że w zaskarżonym rozkazie personalnym brak jest jakiegokolwiek odniesienia się do posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych, ukończonych szkoleń czy posiadanych kompetencji, które są niezbędne i przypisane dla wydziału, do którego go przeniesiono. Nigdy nie miał styczności z przestępczością gospodarczą, nie ukończył nigdy żadnego kursu czy szkolenia z nią związanego i nigdy nie wyrażał chęci, by pełnić służbę w takich jednostkach.
Podniósł, że urodził się w Warszawie, stąd pochodzi, tutaj całe życie się kształcił oraz tutaj przez całe życie pracował zawodowo i przede wszystkim tutaj całe życie mieszka. Zamieszkuje w dzielnicy M., jest to jedna z dzielnic najdalej położonych od terenu jednostki KPP W.. Opiekuje się w miejscu zamieszkania chorymi, starszymi rodzicami, którzy na wieść o przeniesieniu zareagowali bardzo nerwowo i nastąpiło u nich nasilenie objawów chorobowych, a także spowodowało to obniżenie nastroju i szeroko pojęty rozstrój ich zdrowia, podobnie jak i skarżącego. W jego ocenie, opieka nad rodzicami jest sytuacją wyjątkową społecznie.
Podniósł, że w teorii uposażenie nie zmieniło się, jednak położenie jednostki w miejscu źle skomunikowanym, nieporównywalnie gorzej niż jednostka WTO KSP, powoduje brak możliwości wygodnego dojazdu, wymaga wielu przesiadek. Do poprzedniej jednostki miał około dwóch kilometrów od miejsca zamieszkania, obecnie jest to wiele dziesiątek kilometrów. Przeniesienie więc nie jest merytorycznie i faktycznie zasadne.
Zdaniem skarżącego, nie można mówić o równości stanowisk, w sytuacji rażąco różnych wymaganych umiejętności i kompetencji, jakich wymaga się z jednej strony od funkcjonariuszy Sekcji [...]Komendy Stołecznej Policji od tych zatrudnionych w Zespole Dochodzeniowo-Śledczym Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w W.. Nieporównywalnie różna jest praca dochodzeniowo-śledcza od pracy stricte operacyjnej. Nie do porównania są warunki pracy w obu jednostkach, czas pracy i zakres zadań, a także kompetencji oraz kwalifikacji potrzebnych do ich wykonywania. Przede wszystkim inne są elementarne czynności służbowe.
Wyjaśnił, że z informacji, jakie uzyskał, jednoznacznie wynika, że na jego miejsce przeniesiono funkcjonariusza nieposiadającego w dniu objęcia przez niego stanowiska, ukończonych szkoleń z zakresu pracy Wydziału Techniki Operacyjnej oraz certyfikatów, które skarżący posiada. Jest to sytuacja, jaką w środowisku policyjnym nazywa się przeniesieniem "głowa za głowę". Nie powstał żaden wakat zarówno w WTO KSP, jak i KPP W.. Stanowisko skarżącego w Sekcji I WTO KSP nie zostało zlikwidowane, brak jest faktycznej przesłanki przeniesienia go z zajmowanego dotychczas stanowiska, a podano lakoniczną, ogólnikową i niemerytoryczną przyczynę, podczas gdy realnie doszło do przenosin metodą "głowa za głowę", o czym go nie informowano.
Skarżący zauważył ponadto, że przeniesienie go do Komendy Powiatowej Policji w W. utrudnia, a wręcz uniemożliwia mu możliwość awansu. Ponadto utracił prawo do świadczenia za wyżywienie otrzymywanego dotychczas na podstawie art. 72 ust. 6 pkt 1 ustawy o Policji, co oznacza faktyczne zmniejszenie wynagrodzenia. Wskazał też, że wskutek przeniesienia nie będzie pełnił służby w miejscowości pobliskiej w rozumieniu art. 88 ust. 4 ustawy o Policji.
Zdaniem skarżącego, o braku równorzędności stanowisk świadczy też fakt, że służba w Wydziale Techniki Operacyjnej Komendy Stołecznej Policji spełniała wymogi zawarte w art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emertytalnym funkcjonariuszy służb mundurowych. Ponadto, zdaniem skarżącego, bardzo istotną przesłanką jest fakt, że jego - człowieka młodego, wysportowanego, pełniącego służbę operacyjną, często na zewnątrz, sadza się teraz na 8 godzin przed komputerem. Wymuszona wielogodzinna pozycja siedząca i spędzanie 8 godzin dziennie przed monitorem emitującym światło niebieskie negatywnie odbijają się na jego zdrowiu. Jest to skandalicznie rażąca zmiana warunków pracy.
Skarżący stwierdził również, że wskutek przeniesienia do Komendy Powiatowej Policji w W. znacznie spadła jego dyspozycyjność.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2024 r. skarżący podtrzymał i rozwinął dotychczas zajmowane stanowisko oraz wniósł o przeprowadzenie dowodów z: raportów do Komendanta Powiatowego w W. i odpowiedzi na nie, karty opisu stanowiska pracy Asystenta Sekcji [...] WTO KSP, karty opisu stanowiska pracy Asystenta ZDŚ [...] KPP W. oraz artykułów prasowych.
W piśmie procesowym z dnia [...] września 2024 r. skarżący złożył wniosek dowodowy, stwierdzając, że na karcie nr 86 jego akt osobowych znajduje się dokument z wadą prawną w postaci sporządzenia przedmiotowego wniosku przez dwie różne osoby, dwoma różnymi środkami pisarskimi i dwoma charakterami pisma. Były w. komendant, któremu przypisuje się sporządzenie wniosku, podpisany na pieczęci, insp. dr M. U. jest podpisany cienkim niebieskim długopisem, natomiast reszta wniosku wypełniona została grubym piórem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji, który utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] listopada 2023 r., którym m.in. na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji mianowano skarżącego na stanowisko asystenta Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w W..
Sąd w niniejszej sprawie nie kontrolował zatem rozstrzygnięcia właściwych organów Policji w zakresie zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji w tym przedmiocie został przez skarżącego zaskarżony do tut. Sądu i jest przedmiotem rozpoznania w odrębnej sprawie o sygn. akt II SA/Wa 355/24. Z tej przyczyny Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, nie odnosił się do zarzutów skargi dotyczących zasadności przeniesienia go do pełnienia służby w KPP w W..
Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC, Dyrektor CLKP, komendanci wojewódzcy Policji albo Komendant Stołeczny Policji i komendanci powiatowi (miejscy, rejonowi) Policji oraz Komendant-Rektor Akademii Policji w S. i komendanci szkół policyjnych. W rozpoznawanej sprawie przełożonym skarżącego właściwym do wydania rozkazu personalnego o mianowaniu go na stanowisko był Komendant Powiatowy Policji w W. jako przełożony skarżącego po jego przeniesieniu do pełnienia służby w KPP w W..
Podejmowanie rozstrzygnięć w przedmiocie mianowania policjanta na stanowisko służbowe, jak wynika z treści powołanego przepisu, ustawodawca pozostawił co do zasady uznaniu przełożonych funkcjonariuszy Policji, którzy podejmując decyzje o mianowaniu policjanta na określone stanowisko służbowe kierują się przede wszystkim dobrem służby oraz potrzebami kadrowymi poszczególnych jednostek.
Należy podkreślić, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych ma ograniczony zakres. Polega ona na badaniu zgodności z prawem zaskarżonego aktu, a zatem sprowadza się do oceny, czy kompetencje organu rzeczywiście miały charakter uznaniowy, czy organ wybrał dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Sąd nie kontroluje natomiast samego "uznania" i celowości określonych działań organów administracji publicznej. W konsekwencji kontrola sądowa decyzji uznaniowych dotyczy procesu wydawania decyzji. Obejmuje ona również uzasadnienie takich decyzji z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną norma prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 130/10, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, kontrolowany rozkaz personalny nie został wydany z przekroczeniem zasad dopuszczalnego uznania administracyjnego.
Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na gruncie art. 32 ustawy o Policji z interesem społecznym należy utożsamiać interes służby, a więc Policji, którego atrybutami są potrzeby służby i konieczność zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji jako formacji (art. 1 ust. 2 ustawy o Policji), natomiast interesem indywidualnym będzie kształtowanie sytuacji prawnej i faktycznej (w tym przypadku zawodowej) poszczególnych policjantów. Właściwy przełożony w sprawach osobowych musi kierować się ważnym interesem służby (społecznym), polegającym na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki Policji, przeważającym nad indywidualnym interesem policjanta (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 325/21).
Wymaga szczególnego podkreślenia, że administracyjnoprawny stosunek zatrudnienia policjanta, w przeciwieństwie do zatrudnienia w oparciu o umowę o pracę, nie opiera się na zasadzie równości stron, lecz na zasadzie podporządkowania i dyspozycyjności. Służba w Policji wiąże się z większą dyspozycyjnością i koniecznością podporządkowania się poleceniom przełożonych, a także wymaga umiejętności adaptacji do nowych warunków pełnienia służby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3668/21).
Odnosząc się do argumentacji skarżącego dotyczącej równorzędności stanowisk, a także powoływanego orzecznictwa sądów administracyjnych, należy zwrócić uwagę na treść art. 38a ustawy o Policji, który obowiązywał w dniu wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, bowiem został dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 1610) zmieniającej ustawę o Policji z dniem 1 października 2020 r., i który jednoznacznie stanowi, że równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego. Przywoływane przez skarżącego orzeczenia zostały natomiast wydane w innym stanie prawnym, tj. dotyczą decyzji o mianowaniu wydanych przed dniem 1 października 2020 r. Rozważania sądów zawarte w tych judykatach utraciły z tej przyczyny swoją aktualność.
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący został mianowany na stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego, jest to zatem stanowisko równorzędne w stosunku do poprzednio zajmowanego w rozumieniu art. 38a ustawy o Policji. Rozmaite okoliczności mające – zdaniem skarżącego – świadczyć o nierównorzędności stanowisko pozostają w świetle jednoznacznie brzmiącej regulacji zawartej w omawianym przepisie bez znaczenia dla ustalenia tej istotnej z punktu widzenia prawidłowości rozstrzygnięcia przesłanki. Z tych przyczyn Sąd nie uwzględnił składanych przez skarżącego wniosków dowodowych na okoliczność wykazania nierównorzędności stanowiska, na które skarżący został przeniesiony.
Dodatkowo wypada podkreślić, że równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. "Równorzędny" oznacza mający taką samą wartość, jakość, taki sam pod względem wartości, będący na tym samym poziomie (por. Słownik Języka Polskiego, wyd. PWN, Warszawa 1995 r.). Równorzędne są zatem takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe (stopień etatowy, parametry uposażenia), natomiast nie są takie same. Równorzędność nie oznacza zatem takich samych obowiązków, czy też czasu służby lub formy jej pełnienia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1743/21).
W ocenie Sądu, organ, wydając zaskarżony rozkaz personalny, wykazał należycie, że mianowanie skarżącego na określone stanowisko służbowe było uzasadnione interesem służby, który organ zasadnie uznał za przewyższający interes skarżącego.
Wbrew zarzutom skargi organ szczegółowo wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się wydając decyzję o mianowaniu na stanowisko. Szczegółowo odniósł się do twierdzeń strony zawartych w odwołaniu i wyjaśnił przyczyny wydania rozstrzygnięcia.
Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.