II SA/Wa 384/22

II SA/Wa 384/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-11-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Danuta Kania
Karolina Kisielewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 481/23 - Wyrok NSA z 2024-01-11
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1882
art. 32 ust. 1, ust. 2, ust. 3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Danuta Kania, Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Miejski Policji w [...] w dniu 3 września 2021 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o zwolnienie P.B. – specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z zajmowanego stanowiska, przeniesienie z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] oraz mianowanie na równorzędne stanowisko specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...] w 6 (szóstej) grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,208 kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej na rok 2021 dla funkcjonariuszy Policji, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3570 zł i dodatkiem służbowym w kwocie 648 zł.
Wnioskodawca podał, że P.B. od [...] lipca 2021 r. pełni służbę w Komendzie Miejskiej Policji w [...] na stanowisku służbowym specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...] (został delegowany do [...] października 2021 r. ). Z dniem [...] sierpnia 2021 r. w Zespole [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...] powstał wakat na stanowisku specjalisty. P.B. posiada doświadczenie w pracy w pionie [...], sposób realizacji przez niego obowiązków wskazuje na właściwy rozwój zawodowy i dobry poziom wiedzy, a jego przeniesienie do służby w tej jednostce Policji ma na celu zapewnienie sprawnego jej funkcjonowania.
W piśmie z 17 września 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie jego zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji.
W piśmie z 20 października 2021 r. P.B. poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], że nie zgadza się na przeniesienie do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Funkcjonariusz zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...], że nie przeanalizował potrzeb kadrowych w Komisariacie [...] Policji w [...], przestępczości na terenie podległym tej Komendzie, nie ustalił w jaki sposób jego wiedza i doświadczenie zawodowe zostaną wykorzystane w nowym miejscu pełnienia służby, nie rozważył jakie skutki dla Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] spowoduje jego przeniesienie. Funkcjonariusz dodał, że próbę przeniesienia go do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] traktuje jako niedozwoloną karę dyscyplinarną oraz formę represji i mobbingu.
W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z [...] października 2021 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2021 r., poz. 1882), z dniem [...] października 2021 r. zwolnił P.B. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i z dniem [...] października 2021 r. przeniósł skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Organ I instancji rozkazowi personalnemu nadał rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 k.p.a.).
W uzasadnieniu przytoczył przepisy prawa stanowiące podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia i podał, że ustawa o Policji nie określa żadnych warunków przeniesienia policjanta, nie wskazuje kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Przeniesienie policjanta do innej jednostki organizacyjnej Policji lub innej miejscowości pozostawione zostało zatem uznaniu właściwego przełożonego, który powinien kierować się potrzebami służby, jej interesem i koniecznością zapewnienia sprawnego i optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Komendant Wojewódzki Policji w [...] dodał, że ustawodawca nie uzależnił możliwości przeniesienia policjanta do innej jednostki (komórki organizacyjnej) Policji od przebiegu jego służby, kwalifikacji zawodowych czy wykształcenia, ani też od jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] podkreślił, że jako przełożony w sprawach osobowych P.B., uprawniony jest do jednostronnego ustalenia treści jego stosunku służbowego, w tym do przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej Policji bez jego zgody (z urzędu).
Organ I instancji stwierdził, że przeniesienie funkcjonariusza do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] podyktowane jest potrzebami służby i stanowi realizację wniosku Komendanta Miejskiego Policji w [...]. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zwrócił uwagę, że P.B. od [...] lipca 2021 r. jest delegowany do czasowego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji z powierzonymi obowiązkami służbowymi na stanowisku specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...], co w połączeniu z dotychczasowym doświadczeniem zawodowym policjanta, daje gwarancję sprawnego wykonywania przydzielonych zadań.
P.B. w odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2021 r. powtórzył stanowisko wyrażone w piśmie z 20 października 2021 r. Odwołujący się zarzucił, że organ I instancji nie dokonał analizy sytuacji kadrowej w jego macierzystej jednostce (od chwili powstania Wydziału [...] KWP w [...] odeszło z niego przynajmniej sześć osób) oraz tego, że posiada wszechstronne przeszkolenie do pełnienia służby operacyjnej oraz zwalczania [...].
Skarżący dodał, że nie neguje tego, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] "posiada pełne upoważnienie" do kształtowania polityki kadrowej. Jego zdaniem, nie jest jednak zasadne przenoszenie funkcjonariusza do jednostki niższego szczebla, a rozwiązaniem zasługującym na aprobatę w takiej sytuacji byłoby przeniesienie do innego wydziału Komendy Wojewódzkiej Policji w [...].
Po rozpoznaniu odwołania P.B., Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] grudnia 2021 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska ([...] października 2021 r.) oraz daty przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] ([...] października 2021 r.) i ustalił datę zwolnienia z zajmowanego stanowiska ([...] października 2021 r.) oraz datę przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] ([...] października 2021 r.), a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego wskazał na cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji, wymóg posiadania nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), dyspozycyjność jako cechę stosunku służbowego funkcjonariusza (dopuszczalność jednostronnych zmian warunków pełnienia służby) oraz konieczność podporzadkowania się poleceniom przełożonego.
Komendant Wojewódzki Policji przytoczył przepisy prawa stanowiące podstawę materialnoprawną rozkazu personalnego (art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 i ust. 2, art. 38 ust. 1 i ust. 2), wyjaśnił, że właściwy komendant Policji jest uprawniony do zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji i że jest to decyzja uznaniowa, a granice tego uznania wyznacza art. 7 k.p.a., a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służby w Policji) oraz słuszny interes policjanta (wyrok NSA z 22 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 919/90).
Komendant Wojewódzki Policji w [...], jako organ odpowiedzialny za porządek i bezpieczeństwo publiczne na podległym mu terenie, uznając konieczność wzmocnienia stanu osobowego Komendy Miejskiej Policji w [...], uprawniony był, ale też zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia właściwej realizacji zadań i czynności służbowych w tej komórce organizacyjnej Policji. Przeniesienie P.B. leży więc w interesie służby.
Zdaniem Komendanta Głównego Policji, nie do zaakceptowania jest założenie policjanta o jego przydatności wyłącznie na doczasowym stanowisku w komórce organizacyjnej, w której uprzednio dany funkcjonariusz pełnił służbę lub innej komórce organizacyjnej tej samej jednostki Policji oraz że przeniesienie go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji skutkować będzie obniżeniem możliwości wykorzystania jego doświadczenia zawodowego.
Nie można a limine zakładać obniżenia przydatności funkcjonariusza do służby w innej jednostce Policji wyłącznie z tego powodu, że uzyskał doświadczenie zawodowe na odpowiednim poziomie pełniąc służbę w dotychczasowej jednostce Policji albo z tego względu, że pozostaje w subiektywnym przekonaniu, że określony rodzaj służby jest niezgodny z jego predyspozycjami. Niezasadne byłoby wobec tego założenie a priori, że przełożony uszczuplając kadrowo jedną jednostkę Policji, w celu wsparcia innej, działa na szkodę tej pierwszej albo że zasila inną jednostkę Policji policjantem, który nie będzie przydatny (kompetentny) do wykonywania w niej zadań służbowych. Dysponuje bowiem wyłącznie z góry ściśle określonym zasobem kadrowym, którym musi optymalnie zarządzać.
Organ II instancji w uzasadnieniu rozkazu personalnego podkreślił, że P.B. był delegowany do Komendy Miejskiej Policji w [...] od dnia [...] lipca 2021 r. i podlegał ocenie przez przełożonego, który wskazywał, że policjant posiada kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, a także odpowiednie wykształcenie i umiejętności do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] i stanowi gwarancję wzmocnienia tej Komendy (Zespołu [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...]).
W konkluzji Komendant Główny Policji stwierdził, że posiadane dotychczasowe doświadczenie zawodowe skarżącego nie stanowi przeszkody do przeniesienia go do innej jednostki Policji, bowiem zdobyte przez niego kwalifikacje i doświadczenie zawodowe umożliwiają wszechstronne jego wykorzystanie tam gdzie wymaga tego interes służby.
Organ odwoławczy dodał, że nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest istniejący konflikt pomiędzy funkcjonariuszem a dotychczasowym bezpośrednim przełożonym, tj. zastępcą naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Trudno zakładać możliwość współpracy pomiędzy policjantem, będącym podwładnym, a jego bezpośrednim przełożonym w okolicznościach, gdy ten pierwszy wysuwa pod adresem drugiego szereg zarzutów. Współpraca pomiędzy przełożonym a podwładnym musi opierać się na wzajemnym zaufaniu.
Zdaniem Komendanta Głównego Policji słuszny interes P.B. nie stoi w zasadniczej sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, a osobiste oczekiwania policjanta wobec organu, czy też poczucie szeroko rozumianej krzywdy nie mogą doprowadzić w konsekwencji do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Organ odwoławczy dodał, że nie podlegają ocenie w niniejszym postępowaniu zarzuty postawione w odwołaniu dotyczące zasadności mianowania skarżącego na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...]. Mianowanie nastąpiło już po tym przeniesieniu i zostało dokonane przez aktualnego przełożonego właściwego w sprawach osobowych P.B..
P.B. w skardze na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2021 r. zarzucił, że został wydany z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego, organy obu instancji nie zebrały w sposób wystarczający materiału dowodowego i nie rozpatrzyły go w sposób należyty, nie wyjaśniły podłoża konfliktu między nim a przełożonymi w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], a w konsekwencji "nie udowodniły", że w interesie służby jest jego zwolnienie z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2021 r. i przywrócenie do służby w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...].
W uzasadnieniu skargi skarżący opisał przebieg postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym rozkazem personalnym. P.B. podkreślił, że posiada 15-letnie doświadczenie zawodowe, przez ostatnie sześć lat zajmował się walką z [...]. Jego zdaniem, nie licuje, aby oficer Policji, na którego wyszkolenie "państwo wyłożyło dziesiątki tysięcy złotych", zajmował szeregowe stanowisko w Wydziale [...] Komisariatu [...] Policji w [...]. To stanowisko powinno być obejmowane przez funkcjonariuszy, którzy dopiero uczą się zawodu. Skarżący dodał, że w Komisariacie [...] Policji w [...] nie prowadzi się spraw z zakresu [...], a jedynie przyjmuje się zawiadomienia o oszustwach [...] oraz że zakres jego obowiązków w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] różni się znacząco od tych w Komisariacie [...] Policji w [...]. P.B. dodał, że od dnia delegowania do Komisariatu Policji [...] w [...] nie wykonywał żadnych czynności zbliżonych do tych jakie wykonywał w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...].
Skarżący podniósł, że organ I instancji przed wydaniem rozkazu personalnego nie zwrócił się do Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] o opinię dotyczącą jego służby, mimo że ostatnia opinia sporządzona została 29 listopada 2019 r., a więc później niż pół roku przed jego przeniesieniem.
P.B. stwierdził również, że "główną przyczyną" jego przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji jest konflikt między nim, a dotychczasowymi przełożonymi, niemniej nie można mu zasadnie zarzucić, że nie wykonywał poleceń służbowych.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się dyspozycyjnością oraz gotowością do poddania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Organ odwoławczy podkreślił, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania podległych mu jednostek, na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy o Policji miał prawo, jako przełożony funkcjonariusza w sprawach osobowych, jednostronnie ustalić treść jego stosunku służbowego i w ramach tzw. uznania administracyjnego, zwolnić skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i z urzędu przenieść do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. Powołane przepisy ustawy o Policji mają charakter norm kompetencyjnych, nie zawierają żadnych wskazań co do przesłanek zwalniania i przenoszenia policjanta na inne stanowisko służbowe, a organ ma obowiązek mieć na uwadze interes społeczny i słuszny interes strony, zgodnie z art. 7 k.p.a. Zaskarżony rozkaz personalny nie jest dowolny, ponieważ jest konsekwencją potrzeb służby – jednostki organizacyjnej Policji – Komendy Miejskiej Policji w [...] i miał na celu właściwe rozdysponowanie sił i środków do faktycznych potrzeb funkcjonowania Komendy Miejskiej Policji w [...] oraz Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Komendant Główny Policji nadmienił, że nawet jeśli przeniesienie do innej jednostki organizacyjnej wiązać się będzie z niedogodnościami dla skarżącego, to nie może to być równoznaczne z potrzebami służby. Ważny interes służby (społeczny), polegający na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki Policji, co do zasady przeważa nad indywidualnym interesem policjanta, tym samym interes strony ustępuje przed ważnym interesem służby (zob. wyrok NSA z 13 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3668/21).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zaskarżony przez P.B. rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nie narusza prawa i dlatego jego skarga jest nieuzasadniona.
Rozważania należy rozpocząć od przypomnienia, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją powołaną do wykonywania zadań (wymienionych w art. 1 ust. 1 ustawy o Policji), wymagających określonych kwalifikacji oraz odpowiednich predyspozycji psychicznych i zdrowotnych, a ponadto znacznego zaangażowania i dyspozycyjności wszystkich policjantów. Osoby, które decydują się na dobrowolne podjęcie służby w Policji muszą mieć tego świadomość i zdawać sobie sprawę, że ich status prawny różni się od statusu pracowniczego. Ze służbą publiczną w formacjach mundurowych łączą się nie tylko szczególne uprawnienia, zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, ale również m.in. dyspozycyjność funkcjonariusza wobec władzy służbowej, a więc znacząca jego zależność od podmiotu, na rzecz którego pełni służbę.
Stosownie do treści art. 32 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o Policji, przekształcenie stosunku służbowego policjanta w drodze przeniesienia służbowego następuje w formie decyzji wydawanej przez Komendanta Głównego Policji, Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP, komendantów wojewódzkich i powiatowych (miejskich) Policji oraz komendantów szkół policyjnych, od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego, a jeżeli decyzję tę ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, od takiej decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Przełożeni wymienieni w tym przepisie, jako odpowiedzialni za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie bądź w ramach danej jednostki organizacyjnej, mają prawo do kształtowania polityki kadrowej, tak aby optymalnie wykorzystać posiadane zasoby ludzkie w celu realizacji ustawowych zadań Policji (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 2061/17, LEX 2780219).
Z tego wynika, że rozkaz personalny w sprawie przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji jest podejmowany przez właściwego przełożonego z urzędu lub na wniosek zainteresowanego funkcjonariusza w ramach uznania administracyjnego. W sprawie takiej jak niniejsza, organ musi ustalić (rozważyć) proporcje między interesem społecznym, interesem służby a słusznym interesem strony, mając na uwadze, że słuszny interes strony, to nie jakikolwiek jej interes (rozstrzygnięcie zgodne z wolą strony), ale przede wszystkim taki, który zasługuje na społeczną akceptację i nie narusza prawa.
W tego rodzaju sprawie sąd administracyjny jest uprawniony do zbadania, czy rozkaz personalny o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji został wydany przez właściwego przełożonego oraz czy przy jego wydaniu nie przekroczono granic uznania administracyjnego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony. Sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja (rozkaz personalny) nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne, nie obejmuje natomiast tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki stosowania prawa (zob. np. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11). W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Sądy administracyjne nie mogą wkraczać w kompetencje organów Policji i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony.
W relacjach prawnych, wynikających ze stosunku służbowego można ewentualnie zarzuć organowi nieuwzględnienie słusznego interesu funkcjonariusza tylko wtedy, gdyby jego przeniesienie nie miało żadnego uzasadnienia. Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji, jak już powiedziano, cechuje daleko idąca dyspozycyjność i szczególna dyscyplina służbowa, która wiąże się z koniecznością dostosowania się funkcjonariusza do zaproponowanych warunków pełnienia służby, niezależnie od jego osobistych oczekiwań i preferencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że rozkaz personalny został podjęty przez właściwego przełożonego, którym był Komendant Wojewódzki Policji w [...], mieści się w granicach uznania administracyjnego oraz że organ odwoławczy (Komendant Główny Policji) dokonał prawidłowej kontroli instancyjnej tego orzeczenia. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu nie można zasadnie zarzucić, że został wydany z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji.
Na gruncie art. 32 ustawy o Policji z interesem społecznym niewątpliwie utożsamiać należy interes Policji, którego atrybutami są potrzeby służby i konieczność zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji, jako formacji (art. 1 ust. 2 ustawy). Właściwy przełożony w sprawach osobowych musi kierować się ważnym interesem służby (społecznym), polegającym na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki Policji, przeważającym nad indywidualnym interesem policjanta. Te kryteria w rozpoznawanej sprawie zostały zastosowane, co w sposób jednoznaczny wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego. W rozkazie tym przeanalizowano szczegółowo powody przeniesienia skarżącego do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. Wyniki tej analizy nie pozwalają na uznanie, że decyzja ta była dowolna.
Sąd zauważa, że w rozkazie personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2021 r. oraz w zaskarżonym rozkazie personalnym Komendanta Głównego Policji powołano się na wniosek Komendanta Miejskiego Policji w [...] o przeniesienie skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...], z uwagi na konieczność uzupełnienia jej składu osobowego (wakat w Zespole [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...]). Wniosek ten zyskał poparcie Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], w którym P.B. pełnił służbę przed delegowaniem.
Zaskarżony rozkaz personalny został wydany z uwzględnieniem tego wniosku. W uzasadnieniu rozkazu organ rozważył wszystkie te okoliczności, wskazał na potrzebę obsadzenia wakatu w Komendzie Miejskiej Policji (istnienie tego wakatu zostało potwierdzone w piśmie Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KMP w [...] z 9 grudnia 2021 r.), doświadczenie oraz poziom kwalifikacji zawodowych skarżącego, umożliwiające mu służbę w innej jednostce. Niewątpliwie z punktu widzenia interesu służby, utożsamianego z interesem społecznym, przeniesienie P.B. było uzasadnione. Organ dodał ponadto, że za przeniesieniem skarżącego do nowego miejsca pełnienia służby przemawia również to, że pozostaje w konflikcie z przełożonym.
W tym stanie rzeczy interes funkcjonariusza, przejawiający się w dalszym pełnieniu służby w strukturach dotychczasowej jednostki Policji nie mógł być uznany za jej słuszny interes, zasługujący na ochronę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreśla, że fakt, że policjant w nowym miejscu pełnienia służby będzie wykonywał inne niż dotychczas zadania, jest naturalną konsekwencją przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej Policji. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, że zmiana miejsca pełnienia służby nieodłącznie wiąże się ze specyfiką służby w Policji i z dyspozycyjnością funkcjonariuszy. Nie sposób też założyć a priori, że uszczuplając kadrowo jedną komórkę czy jednostkę Policji w celu wsparcia innej, przełożony działa na niekorzyść tej pierwszej, albo że zasila inną jednostkę czy komórkę Policji funkcjonariuszem, który nie będzie przydatny (kompetentny) do wykonywania zadań służbowych na nowo objętym stanowisku. Z tego powodu nie można założyć, że staż, wykształcenie skarżącego, w tym ukończone kursy specjalistyczne nie mogą być "wykorzystane" przez niego w nowym miejscu pełnienia służby. Jego kwalifikacje zawodowe oraz doświadczenie przyczynią się niewątpliwie do poprawy realizacji zadań nałożonych na Komendę Miejską Policji w [...]. Doświadczenie zawodowe skarżącego stanowi gwarancję szybkiego wdrożenia się w realizację nowych obowiązków służbowych (na co zresztą wskazywał Komendant Miejski Policji w [...] we wniosku inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie). Należy dodać, że skarżący został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w obrębie tej samej miejscowości, w której dotychczas pełnił służbę, w związku z tym nie powstały dla niego żadne dodatkowe utrudnienia, chociażby w kwestii drogi do miejsca pełnienia służby. Wobec tego stwierdzić należy, że organ wykonał ciążący na nim obowiązek i wykazał, że interes publiczny jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga przedłożenia nad indywidualny interes skarżącego.
Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że organy orzekające w sprawie ustaliły i rozważyły wszystkie istotne okoliczności sprawy, także te podnoszone przez skarżącego. Zaskarżony rozkaz personalny nie został wydany z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Organ administracji uzasadnił wydane rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. W sposób dostateczny wyjaśnił stan faktyczny sprawy i rozważył słuszny interes skarżącego. Zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji trafnie zwrócił uwagę na specyficzny status Policji, zasadnie podkreślając, że interes społeczny przejawia się w szczególnym statusie i zadaniach Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do obrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z tych instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Sąd dodaje, że w aktach osobowych skarżącego znajduje się opinia służbowa o skarżącym sporządzona w dniu 15 listopada 2021 r. przez Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] KWP w [...].
W rozpatrywanej sprawie Sąd kontrolował rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2021 r. o przeniesieniu P.B. do dalszego pełnienia służby w innej jednostce Policji. W związku z tym zarzuty skargi dotyczące zasadności mianowania skarżącego na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...], nie podlegają badaniu przez Sąd w niniejszym postępowaniu.
W ocenie Sądu, organ prawidłowo nadał rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, a swoje stanowisko należycie uzasadnił. Uwzględnił przy tym szczególny status i zadania realizowane przez Policję, jej zhierarchizowaną strukturę, zasadę dyspozycyjności funkcjonariusza, szczególną dyscyplinie służbową.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), oddalił skargę P.B..