II SA/Wa 3821/21

II SA/Wa 3821/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-09-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-11-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Andrzej Wieczorek /sprawozdawca/
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Sygn. powiązane
III OSK 418/23 - Wyrok NSA z 2026-01-08
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), , Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2022 r. sprawy ze skargi A.K. i W.K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku oddala skargę
Uzasadnienie
Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (zwany Prezesem UODO/organem) decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr znak: [...] (decyzja) po rozpatrzeniu skargi Pana W. K. i Pani A. K. (dalej Skarżący) z dnia
[...] października 2021 r. odmówił uwzględnienia wniosku skarżących w przedmiocie nieprawidłowości w procesie przetwarzania ich danych osobowych przez [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej Spółka).
Do organu wpłynęła skarga skarżących na nieprawidłowości w procesie przetwarzania ich danych osobowych przez Spółkę polegające na niewypełnieniu obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 15 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r.
w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35) zwanego dalej RODO.
Organ ustalił następujący stan faktyczny:
1. skarżący wskazali, że pomimo ich wielokrotnych wniosków o udostępnienie im przez Spółkę kopii nagrań rozmów, na których zostały utrwalone ich dane osobowe, Spółka im ich nie dostarczyła. Wnioski Skarżących dotyczyły nagrań rozmów
z doradcami Spółki, przeprowadzonych w dniach: [...] listopada 2018 r. z Panem W. K., [...] listopada 2018 r. z Panem W. K., [...] grudnia 2018 r. z P. W. K. i Panią A. K. Wobec powyższego Skarżący wnieśli o nakazanie Spółce realizacji wobec nich prawa dostępu do ich danych osobowych oraz przekazania kopii ich danych osobowych, wynikających z ww. nagrań, (dowód: pisma Skarżących z dnia [...] listopada 2019 r. i [...] lutego 2020 r.).
2. Spółka wyjaśniła, że przetwarza dane osobowe Pani A. K. w związku z zawarciem i realizacją umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych, tj. Skarżąca do dnia [...] kwietnia 2019 r. korzystała z mobilnej usługi telekomunikacyjnej (numer [...]), a obecnie korzysta z dwóch innych usług. Spółka wyjaśniła ponadto, że pozyskała dane osobowe Pana W. K. w związku z pismami reklamacyjnymi, które składał on w imieniu Pani A. K., jako upoważniony do jej reprezentacji (dowód: wyjaśnienia Spółki z dnia [...] listopada 2020 r. wraz z załącznikami).
3. Spółka wskazała, że Skarżący nie zwracali się do Spółki z wnioskami
o realizację prawa dostępu w rozumieniu art. 15 RODO. Skarżący w pismach reklamacyjnych, których przedmiotem było zamówienie, na podstawie którego miało dojść do zawarcia przez Panią A. K. Umowy dla usługi [...] ([...]) podnosili kwestię udostępnienia im nagrań rozmów handlowych, w których przedstawiano warunki tej umowy. Zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171,poz. 1800 z późn. zm.) uprawnienie do otrzymania utrwalonego oświadczenia woli przysługiwało abonentom w przypadku zmiany warunków umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych środkami porozumiewania się na odległość w szczególności telefonicznie (zgodnie
z art. 56 ust. 6 ustawy Prawo telekomunikacyjne). W ocenie Spółki przedmiotowa sprawa nie dotyczyła takiej zmiany warunków umowy, tylko zamiaru zawarcia przez Skarżącą nowej umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zgodnie z art. 56 ust. 2 ww. ustawy. Tym samym w ocenie Spółki nie była ona zobowiązana do udostępnienia nagrań. Niemniej w związku z żądaniem Skarżących, wyrażonym
w skardze skierowanej do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, które Spółka otrzymała jako załączniki do pisma z dnia [...] października 2020 r. (data wpływu do Spółki [...] października 2020 r.) Spółka pismem z dnia [...] listopada 2020 r. wysłała do Skarżących informacje wskazane w art. 15 ust. 1 RODO, a także wysłała do Skarżących kopie nagrań rozmów sprzedażowych (dowód: wyjaśnienia Spółki z dnia [...] listopada 2020 r. wraz z załącznikami).
Organ wskazał, że ze znajdującej się w aktach przedmiotowej sprawy korespondencji Skarżących kierowanej do Spółki jednoznacznie wynika, że we wnioskach kierowanych do Spółki żądali oni doręczenia im kopii stenogramów odsłuchanych rozmów lub nagrań na nośniku elektronicznym w celu ich wykorzystania w celach dowodowych na potrzeby przyszłych postępowań (dowody: załączniki do pism Spółki z dnia [...] marca 2021 r., załączniki do pisma Skarżących
z dnia [...] marca 2021 r.)
Prezes UODO stwierdził, że wydając decyzję administracyjną, zobowiązany jest do rozstrzygania sprawy w oparciu o stan faktyczny istniejący w chwili wydania tej decyzji. Jak podnosi się w doktrynie, organ administracji publicznej ocenia stan faktyczny sprawy według chwili wydania decyzji administracyjnej. Reguła ta odnosi się także do oceny stanu prawnego sprawy, co oznacza, że organ administracji publicznej wydaje decyzję administracyjną na podstawie przepisów prawa obowiązujących w chwili jej wydania.
W ocenie organu, Spółka jako administrator danych osobowych na podstawie tak sformułowanych przez Skarżących wniosków, miała prawo uznać, że nie stanowią one wniosku o realizację obowiązku informacyjnego z art. 15 ust. 1 RODO
i wniosku o kopię danych, o której mowa w art. 15 ust. 3 RODO. Organ podniósł, że osoba, której dane dotyczą nie musi obligatoryjnie powoływać się w swych wnioskach na przepisy art. 15 ust. 1 RODO oraz 15 ust. 3 RODO, jednakże jeżeli domaga się realizacji jej praw przysługujących jej w oparciu o ww. przepisy, powinna wskazać administratorowi, że domaga się uzyskania informacji wymienionych
w przepisie art. 15 ust. 1 oraz przekazania jej kopii jej danych osobowych. Natomiast we wnioskach składanych do Spółki Skarżący ani nie wskazali, że żądają realizacji ich prawa dostępu do danych osobowych, ani że żądają uzyskania kopii tych danych.
W ocenie Prezesa UODO w przedmiotowej sprawie Spółka zasadnie nie zakwalifikowała wniosków Skarżących jako składanych w trybie przepisów RODO. Na żądanie realizacji prawa dostępu do danych osobowych oraz na żądanie uzyskania kopii danych osobowych, Skarżący wskazali dopiero w pismach kierowanych do Prezesa UODO w niniejszym postępowaniu.
W tym stanie rzeczy organ stwierdził, że nie dopatrzył się nieprawidłowości
w działaniu.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zarzucając:
- naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez pozbawienie Skarżących praw do zapoznania się z aktami sprawy bowiem, organ odmówił uwzględnienia wniosku Skarżących z dnia [...] kwietnia 2021 r. o wydanie z akt zawisłego przed nim postępowania kopii (kserokopii) określonych dokumentów. Wskazali, że zostali pozbawienie przez organ istotnych praw (uprawnień) procesowych w postępowaniu administracyjnym. Wskazali, że skoro nie otrzymali kopii dokumentów, to nie znali akt sprawy i nie mogli się merytorycznie i rzeczowo wypowiedzieć w toku postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji.
Podnieśli, że pismem z dnia 3 sierpnia 2021 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na postanowienie Prezesa UODO z dnia [...] maja 2021 r. odmawiające uwzględnienia wniosku Skarżących z dnia [...] kwietnia 2021 r. o wydanie z akt zawisłego postępowania administracyjnego kopii (kserokopii) określonych dokumentów.
Wskazali, że nie jest prawdą, że spółka telekomunikacyjna [...] S.A. po otrzymaniu wezwania organu centralnego do złożenia wyjaśnień i gdy powzięła informację o charakterze i treści zarzutów wniesionych przez Skarżących do Prezesa UODO, spełniła żądanie Skarżących dotyczące wydania kopii nagrań (rozmów sprzedażowych). Podnieśli, że organ opiera się na wyjaśnieniach [...] S.A. z dnia [...] listopada 2020 r. wraz z załącznikami. Skarżący uznają, że wbrew temu twierdzeniu strony przeciwnej, [...] S.A. jakichkolwiek żądanych kopii nagrań telefonicznych (rozmów sprzedażowych) nie przekazała Skarżącym.
W związku z powyższym wnieśli o uchylenie w całości skarżonej decyzji Prezesa UODO z dnia [...] września 2021 r. oraz obciążenie kosztami postępowania sądowoadministracyjnego strony przeciwnej. Uważają, że w sprawie zachodzi podstawa do zastosowania przez sąd administracyjny I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyli że po stronie przeciwnej (Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych) nastąpiły w toku postępowania administracyjnego inne naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia 1 września 2021 r., mocą której odmówiono uwzględnienia skargi, Skarżących w przedmiocie nieprawidłowości
w procesie przetwarzania ich danych osobowych przez Spółkę.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,
przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających
z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym
i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej "P.p.s.a.").
Skarżący wskazali, że pomimo ich wielokrotnych wniosków o udostępnienie im przez Spółkę kopii nagrań rozmów, na których zostały utrwalone ich dane osobowe, Spółka im ich nie dostarczyła. Wnioski Skarżących dotyczyły nagrań rozmów
z doradcami Spółki, przeprowadzonych w dniach: [...] listopada 2018 r. z Panem W. K., [...] listopada 2018 r. z Panem W. K., [...] grudnia 2018 r. z Panem W. K. i Panią A. K. Wobec powyższego Skarżący wnieśli o nakazanie Spółce realizacji wobec nich prawa dostępu do ich danych osobowych oraz przekazania kopii ich danych osobowych, wynikających z ww. nagrań.
Spółka wyjaśniła, że przetwarza dane osobowe Pani A. K. w związku z zawarciem i realizacją umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Spółka wyjaśniła ponadto, że pozyskała dane osobowe Pana W. K. w związku z pismami reklamacyjnymi, które składał on
w imieniu Pani A. K., jako upoważniony do jej reprezentacji. Spółka wskazała, że Skarżący nie zwracali się do Spółki z wnioskami
o realizację prawa dostępu w rozumieniu art. 15 RODO. Skarżący w pismach reklamacyjnych, których przedmiotem było zamówienie, na podstawie którego miało dojść do zawarcia przez Panią A. K. Umowy dla usługi [...] ([...]) podnosili kwestię udostępnienia im nagrań rozmów handlowych, w których przedstawiano warunki tej umowy. Zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne uprawnienie do otrzymania utrwalonego oświadczenia woli przysługiwało abonentom w przypadku zmiany warunków umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych środkami porozumiewania się na odległość w szczególności telefonicznie (zgodnie z art. 56 ust. 6 ustawy Prawo telekomunikacyjne). Jednak przedmiotowa sprawa w ocenie Spółki nie dotyczyła takiej zmiany warunków umowy, tylko zamiaru zawarcia przez Skarżącą nowej umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zgodnie z art. 56 ust. 2
ww. ustawy. Tym samym w ocenie Spółki nie była ona zobowiązana
do udostępnienia nagrań.
W ocenie WSA w Warszawie oceniając zaskarżoną decyzję w świetle ww. kryteriów należy uznać, że nie narusza ona wskazanych w skardze przepisów ani
w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy ani w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem ani prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, ani reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa (tj. mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy) uzasadnia uwzględnienie skargi.
Zdaniem Sądu odmowa przez Prezesa UODO udostępnienia Skarżącym dokumentów z akt administracyjnych nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż nie przeszkodziło to Skarżącym w sformułowaniu we wniesionej do Sądu skardze zarzutów bezpośrednio związanych z zaskarżoną decyzją, odnoszących się do ustaleń organu, które mają odzwierciedlenie w aktach administracyjnych, na podstawie których, stosownie do art. 133 § 1 P.p.s.a., orzekał WSA w Warszawie.
Sąd zauważa ponadto, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że Prezes UODO, mając na względzie art. 10 § 1 i art. 73 k.p.a., pismem z dnia ...xxxx poinformował Skarżących o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim. Warto też wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny
w uchwale z 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04 (dostępna na www.nsa.gov.pl) wskazał, że: "1. Niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że jest podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy. 2. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy."
Na gruncie przepisów k.p.a. odpowiednikiem ww. art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest art. 10 § 1 k.p.a. Tym samym, z uwagi na zarzuty Skarżącego zawarte w skardze, należało mieć na względzie w rozpoznawanej sprawie ww. uchwałę NSA. Sąd podziela ponadto stanowisko ugruntowane
w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zarzut - naruszenia prawa do czynnego udziału strony w postępowaniu oraz uniemożliwienia jej złożenia wniosków dowodowych - mógłby odnieść skutek tylko wówczas, gdyby strona wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i wadliwość ta mogłaby mieć wpływ istotny na wynik sprawy. Do strony stawiającej ww. zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z 28 lutego 2018r. sygn. akt II OSK 888/17, dostępny na www.nsa.gov.pl).
Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 RODO osoba, której dane dotyczą, jest uprawniona do uzyskania od administratora potwierdzenia, czy przetwarzane są dane osobowe jej dotyczące, a jeżeli ma to miejsce, jest uprawniona do uzyskania dostępu do nich oraz następujących informacji: a) cele przetwarzania; b) kategorie odnośnych danych osobowych; c) informacje o odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym dane osobowe zostały lub zostaną ujawnione, w szczególności o odbiorcach w państwach trzecich lub organizacjach międzynarodowych; d) w miarę możliwości planowany okres przechowywania danych osobowych, a gdy nie jest to możliwe, kryteria ustalania tego okresu; e) informacje o prawie do żądania od administratora sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania danych osobowych dotyczącego osoby, której dane dotyczą, oraz do wniesienia sprzeciwu wobec takiego przetwarzania; f) informacje o prawie wniesienia skargi do organu nadzorczego; g) jeżeli dane osobowe nie zostały zebrane od osoby, której dane dotyczą - wszelkie dostępne informacje o ich źródle; h) informacje
o zautomatyzowanym podejmowaniu decyzji, w tym o profilowaniu, o którym mowa
w art. 22 ust. 1 i 4, oraz - przynajmniej w tych przypadkach - istotne informacje
o zasadach ich podejmowania, a także o znaczeniu i przewidywanych konsekwencjach takiego przetwarzania dla osoby, której dane dotyczą. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 3 RODO administrator dostarcza osobie, której dane dotyczą, kopię danych osobowych podlegających przetwarzaniu. Za wszelkie kolejne kopie,
o które zwróci się osoba, której dane dotyczą, administrator może pobrać opłatę
w rozsądnej wysokości wynikającej z kosztów administracyjnych. Jeżeli osoba, której dane dotyczą, zwraca się o kopię drogą elektroniczną i jeżeli nie zaznaczy inaczej, informacji udziela się w powszechnie stosowanej formie elektronicznej. Właściwym jest przesłanie danych przy użyciu tego samego środka porozumiewania się, przy użyciu którego skierowane zostało żądanie do administratora danych. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 15 ust. 3 RODO obowiązek udostępnienia kopii danych osobowych nie jest równoznaczny z obowiązkiem udostępnienia kopii dokumentacji dotyczącej zawartych umów. Administrator nie ma obowiązku udostępnienia osobie zainteresowanej kopii nośnika, na którym przetwarzane są jego dane osobowe. Powyższe oznacza, że realizując obowiązek wynikający z art. 15 ust. 3 RODO, administrator może poprzestać na wskazaniu treści danych dotyczących osoby wnioskującej.
Zgodnie z art. 12 ust. 3 RODO administrator bez zbędnej zwłoki - a w każdym razie w terminie miesiąca od otrzymania żądania - udziela osobie, której dane dotyczą, informacji o działaniach podjętych w związku z żądaniem na podstawie art. 15-22. W razie potrzeby termin ten można przedłużyć o kolejne dwa miesiące
z uwagi na skomplikowany charakter żądania lub liczbę żądań. W terminie miesiąca od otrzymania żądania administrator informuje osobę, której dane dotyczą o takim przedłużeniu terminu, z podaniem przyczyn opóźnienia. Stosownie do art. 12 ust. 5 RODO administrator może odmówić podjęcia działań w związku z wnioskiem z art. 15 - 22, jeżeli żądania są ewidentnie nieuzasadnione lub nadmierne.
W rozpoznawanej sprawie nie miało to jednak miejsca. Ze znajdującej się
w aktach przedmiotowej sprawy korespondencji Skarżących kierowanej do Spółki wynika, że we wnioskach kierowanych do Spółki żądali oni doręczenia im kopii stenogramów odsłuchanych rozmów lub nagrań na nośniku elektronicznym w celu ich wykorzystania w celach dowodowych na potrzeby przyszłych postępowań, (dowody: załączniki do pism Spółki z dnia [...] marca 2021 r., załączniki do pisma Skarżących z dnia [...] marca 2021 r.).
W ocenie WSA w Warszawie, Prezes UODO zasadnie twierdzi, że wydając decyzję administracyjną, zobowiązany jest do rozstrzygania sprawy w oparciu o stan faktyczny istniejący w chwili wydania tej decyzji. Jak podnosi się w doktrynie "organ administracji publicznej ocenia stan faktyczny sprawy według chwili wydania decyzji administracyjnej. Reguła ta odnosi się także do oceny stanu prawnego sprawy, co oznacza, że organ administracji publicznej wydaje decyzję administracyjną na podstawie przepisów prawa obowiązujących w chwili jej wydania. Rozstrzyganie
w postępowaniu administracyjnym polega na zastosowaniu obowiązującego prawa do ustalonego stanu faktycznego sprawy administracyjnej. W ten sposób organ administracji publicznej realizuje cel postępowania administracyjnego, jakim jest urzeczywistnienie obowiązującej normy prawnej w zakresie stosunków administracyjno-prawnych, gdy stosunki te tego wymagają" (Komentarz do ustawy
z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego M. Jaśkowska, A. Wróbel, Lex., el/2012).
Prezes UODO, jako organ związany rygorami procedury administracyjnej, jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa (art. 8 § 1 k.p.a.). W tej sytuacji, organ nadzorczy, uwzględniając powyższą zasadę dokładnie wyjaśnił okoliczności sprawy, ustosunkować się do konkretnych żądań i twierdzeń Skarżącego oraz uwzględnił
w decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes Skarżącego. Prezes UODO w sposób wyczerpujący zebrał i ocenił cały materiał dowodowy, uwzględniając zasadę prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz zasadę swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. Organ uzasadnił też swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie
art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego też nie sposób zgodzić się z zarzutem naruszenia przez Prezesa UODO przepisów postępowania administracyjnego. Organ podjął bowiem wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrał
i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, bez naruszenia m.in. art. 6 – art. 7a, art. 75 § 1, art. 77, art. 80 k.p.a..
Zgodnie z art. 41 ust. 3 Dyrektywy 2016/680 państwa członkowskie mogą zapewnić, by organem nadzorczym, o którym mowa w ww. Dyrektywie i na którym spoczywa obowiązek realizacji zadań organu nadzorczego, mającego powstać na mocy ust. 1, mógł zostać organ nadzorczy ustanowiony na mocy ww. Rozporządzenia 2016/679. Niezależnym organem nadzorczym w zakresie przetwarzania danych osobowych jest Prezes UODO.
Stosownie do art. 57 ust. 1 lit. a i f Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych
w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie
o ochronie danych - Dz.U.UE.L.2016.119.1, zwane "RODO"), bez uszczerbku dla innych zadań określonych na mocy niniejszego rozporządzenia, każdy organ nadzorczy na swoim terytorium monitoruje i egzekwuje stosowanie niniejszego rozporządzenia, a także rozpatruje skargi wniesione przez osobę, której dane dotyczą. Nie ulega wątpliwości, że RODO stanowi kompleksową regulację dotyczącą ochrony danych osobowych, która nie wymaga implementacji ustawą krajową, aby mogła być stosowana w danym państwie.
Jednocześnie państwom członkowskim Unii Europejskiej pozostawiono pewien zakres swobody w zakresie regulacji na poziomie krajowym, aby niektóre zagadnienia doprecyzować (np. w przypadku organu nadzorczego, czy odpowiedzialności za naruszenie zasad ochrony danych osobowych), czy też dostosować zasady wprowadzone przez RODO do innych obowiązujących w danym porządku prawnym zasad.
Z przepisów art. 57 ust. 1 lit. a i lit. f RODO wynika m.in., że procedura,
w ramach której prowadzone są postępowania zainicjowane skargą wniesioną przez osobę, której dane dotyczą, określana jest przez poszczególne państwa członkowskie Unii Europejskiej. Pozostawienie w tym zakresie państwom członkowskim autonomii jest wyrazem realizacji zasady autonomii proceduralnej państw członkowskich. W tej sytuacji, skargi są wnoszone i rozpatrywane na podstawie przepisów proceduralnych obowiązujących w danym państwie członkowskim UE.
Wskazać ponadto należy, że postępowanie administracyjne prowadzone przez Prezesa UODO w sprawie zainicjowanej w trybie skargowym, na co prawidłowo zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji, jest ukierunkowane na weryfikację zarzutów skargi, a w razie uznania jej zasadności na ustalenie, czy przy wykorzystaniu instrumentów prawnych przyznanych organowi nadzorczemu możliwe jest doprowadzenie do sytuacji, w której kwestionowany proces przetwarzania danych osobowych realizowany będzie z poszanowaniem przepisów o ochronie danych osobowych.
W ocenie WSA w Warszawie organ na podstawie tak sformułowanych przez Skarżących wniosków, miał prawo uznać, że nie stanowią one wniosku o realizację obowiązku informacyjnego z art. 15 ust. 1 RODO i wniosku o kopię danych, o której mowa w art. 15 ust. 3 RODO. Wskazać należy, że w ocenie organu osoba, której dane dotyczą nie musi obligatoryjnie powoływać się w swych wnioskach na przepisy art. 15 ust. 1 RODO oraz 15 ust. 3 RODO, jednakże jeżeli domaga się realizacji jej praw przysługujących jej w oparciu o ww. przepisy, powinna wskazać administratorowi, że domaga się uzyskania informacji wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 oraz przekazania jej kopii jej danych osobowych. Natomiast we wnioskach składanych do Spółki Skarżący ani nie wskazali, że żądają realizacji ich prawa dostępu do danych osobowych, ani że żądają uzyskania kopii tych danych.
W ocenie Prezesa UODO w przedmiotowej sprawie Spółka zasadnie zatem nie zakwalifikowała wniosków Skarżących jako składanych w trybie przepisów RODO. Na żądanie realizacji prawa dostępu do danych osobowych oraz na żądanie uzyskania kopii danych osobowych, Skarżący wskazali dopiero w pismach kierowanych do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w niniejszym postępowaniu.
Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny.
Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107
§ 3 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.