II SA/Wa 368/13

II SA/Wa 368/13 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2013-05-29
Data wpływu
2013-02-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Olga Żurawska-Matusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 87 par. 1, par. 2, par. 3, par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. R. z dnia 12 lutego 2013 r. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania statusu weterana poszkodowanego p o s t a n a w i a - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi -
Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją z [...] grudnia 2012 r. nr [...] , utrzymał w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej z [...] listopada 2012 r. nr [...] przyznającą J. R. (dalej jako "skarżący") status weterana poszkodowanego i stwierdzającą, że w wyniku ustalonego uszczerbku na zdrowiu wysokość dodatku weterana poszkodowanego wynosi 0% podstawy wymiaru. Decyzja została doręczona skarżącemu 3 stycznia 2013 r.
Decyzja ta zawierała pouczenie o prawie jej zaskarżenia, za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji. Zgodnie z tym pouczeniem skarżący, pismem z 12 lutego 2012 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W piśmie tym jednocześnie zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że uchybienie terminu spowodowane zostało trudną sytuacją rodzinną, gdyż zarówno jego żona jak i on są osobami z problemami zdrowotnymi, a dodatkowo stan zdrowia żony w ostatnim okresie uległ pogorszeniu. Ponadto wskazał, że na uchybienie terminu wpływ miały negatywne wyroki WSA w Warszawie dotyczące weteranów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, odnosząc się natomiast do wniosku o przywrócenie terminu wniósł o oddalenie wniosku, gdyż skarżący nie przedstawił żadnych obiektywnych przyczyn uzasadniających uchybienie terminu.
Pismem z 22 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do wskazania kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do złożenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący wskazał, że o uchybieniu terminu dowiedział się 3 lutego 2013 r. Dodatkowo podał, że w terminie otwartym do złożenia skargi kilkakrotnie bywał u lekarzy, oczekiwał na badania. Zatem dbałość o zdrowie swoje i małżonki była na pierwszym planie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Stosownie do treści art. 87 § 1, § 2, § 3 i § 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z brzmienia cytowanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do jego wniesienia, uprawdopodobnienie braku winy strony oraz dokonanie czynności, której uchybiono.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić kwestię terminowości wniesienia skargi, od niej bowiem zależy rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jako że jest on dopuszczalny jedynie wówczas, gdy skarga uchybia 30-dniowemu terminowi do jej wniesienia.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącemu 3 stycznia 2013 r., zatem ostatnim dniem na złożenie skargi był dzień 2 lutego 2013 r. W związku z tym, że była to sobota, termin do wniesienia skargi uległ przesunięciu na poniedziałek i upływał 4 lutego 2013 r. (art. 83 § 2 P.p.s.a). Natomiast 12 lutego 2013 r. skarżący złożył, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Oznacza to, że skarga została złożona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, należało rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest ustalenie, czy skarżący zachował siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, tj. do wskazania kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu.
W rozpoznawanej sprawie, skarżący we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podniósł, że o uchybieniu terminu dowiedział się 3 lutego 2013 r. Skoro termin do wniesienia skargi upływał 4 lutego 2013 r., to termin, o jakim mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., rozpoczął swój bieg 5 lutego 2013 r., tj. od dnia następnego po dniu, w którym upłynął termin do wniesienia skargi. Wniosek o przywrócenie terminu został natomiast złożony 12 lutego 2013 r. W związku z tym należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony z zachowaniem terminu.
Następną przesłanką, która powinna być wyjaśniona jest ustalenie, czy w sprawie wystąpiły okoliczności przemawiające za brakiem winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Należy wskazać, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zaliczyć można: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę uniemożliwiającą wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar czy inną katastrofę, a zatem zdarzenia mające charakter siły wyższej, przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Konieczność uprawdopodobnienia braku winy oznacza, że strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją, iż – mimo swej staranności – nie mogła, z uwagi na niezależną od niej przeszkodę, dokonać w terminie określonej czynności. Przepis o przywróceniu terminu do dokonywania czynności procesowych nie może być przy tym interpretowany w sposób rozszerzający, gdyż zasadą jest dokonanie czynności w terminie.
Skarżący w swoim wniosku podniósł, że przyczyną uchybienia były problemy zdrowotne jego oraz jego żony. Wskazał, że stan jego żony uległ pogorszeniu, a nadto że w tym czasie sam wielokrotnie składał wizyty u lekarzy, oczekiwał na badania. Troska o zdrowie swoje i żony była dla niego najważniejszą sprawą.
W ocenie sądu, okoliczności podane we wniosku nie uzasadniają przywrócenia terminu, gdyż nie sposób dopatrzyć się w nim obiektywnych i niezależnych od strony przeszkód w prawidłowym i terminowym złożeniu skargi.
Na uwagę zasługuje stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 3 stycznia 1974 r., sygn. akt II CO 18/73 zgodnie, z którym "choroba strony może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą niezachowanie terminu tylko wówczas, gdy rzeczywiście uniemożliwia podjęcie czynności procesowej". Zatem nie każda choroba może być uznana za przyczynę usprawiedliwiającą niedokonanie w terminie czynności procesowej. Za taką może być uznana jedynie taka choroba, która rzeczywiście uniemożliwia dokonanie czynności. Zdaniem Sądu, skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że dolegliwości jego oraz żony były tego rodzaju, że uniemożliwiały dokonanie w terminie czynności procesowej – złożenia skargi. Skarżący wskazał bowiem, że dolegliwości trwają od dłuższego czasu (oczekiwał na badania, chodził na konsultacje lekarskie, które z założenia są wyznaczane wcześniej), zatem nie przechodził nagłej i obłożnej choroby, która wymagała natychmiastowej interwencji lekarskiej bądź konieczność hospitalizacji. Z wniosku nie wynika ponadto, że skarżący znajdował się w wyjątkowej, niezależnej od siebie sytuacji, która uniemożliwiała mu zachowanie terminu.
Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu do złożenia skargi i na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.