II SA/Wa 355/24

II SA/Wa 355/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-10-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący/
Mateusz Rogala /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OZ 308/25 - Postanowienie NSA z 2025-06-24
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 171
art. 6f, art. 6g, art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1-2,
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), Protokolant Referent Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2024 r. sprawy ze skargi S. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej Policji oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2023 r. nr [...] zwalniający S.P. z dniem [...] listopada 2023 r. z zajmowanego stanowiska [...] Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy [...] Policji i przenoszący go z urzędu z dniem [...] listopada 2023 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...].
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podał, że Komendant Powiatowy Policji w [...] wystąpił do Komendanta [...] Policji o przeniesienie z urzędu asp. S.P. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Wniosek ten uzasadnił koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji przez Komendę Powiatową Policji w [...].
W związku z powyższym wskazanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...] października 2023 r. Komendant [...] Policji na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r., poz. 171 ze zm.), zwolnił z dniem [...] listopada 2023 r. S.P. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] listopada 2023 r. przeniósł go z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] . Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., nadał rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast została ona doręczona stronie w dniu 13 listopada 2023 r.
S.P. złożył od tego rozkazu personalnego odwołanie, wskazując, że od 35 lat mieszka w [...], zaś konieczność dojazdów do [...] sprawi, iż jego dalszy rozwój i opieka nad rodzicami będą znacznie utrudnione. Ponadto dojazdy sprawią, że będzie mniej dyspozycyjny i bardziej zmęczony. Następnie zwrócił uwagę na konieczność zapewnienia funkcjonariuszowi tzw. work-life balance, stwierdzając, że jego aktywność pozasłużbowa ma miejsce w [...], a przeniesienie go utrudni lub uniemożliwi jego dalszy rozwój. Wyjaśnił też, że przeniesienie do Komendy Powiatowej Policji w [...] jest dla osoby pochodzącej z [...] obniżeniem rangi.
W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonania tych zadań jest niewątpliwie dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy.
Organ zauważył, że stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, w którym strony mogą kształtować i modyfikować określone elementy tego stosunku (np. stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania, dyspozycyjności) na zasadzie ich woli, a więc zasadzie równości podmiotów (pracownika i pracodawcy). Służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza oraz przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Osoba zgłaszająca się dobrowolnie do służby w Policji wyraża gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w tej formacji. Kandydat na policjanta świadomie poddaje się zatem służbowej dyspozycji przełożonego, która polegać może także na swobodnym określeniu miejsca pełnienia służby oraz stanowiska funkcjonariusza.
Przejawem podległości służbowej są wynikające z art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia podległego mu policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, a także do przeniesienia go z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce Policji lub miejscowości. Przełożonym, którzy są odpowiedzialni za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie bądź w ramach jednostki organizacyjnej, przyznano uprawnienie do kształtowania polityki kadrowej, przy czym kreują ją tak, by optymalnie wykorzystać posiadane zasoby ludzkie w celu realizacji ustawowych zadań Policji. Z kolei uregulowanie prawne zawarte w cytowanym powyżej przepisie nie wskazuje kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podjęcie omawianych w nim decyzji, jest to bowiem przepis o charakterze kompetencyjnym. Tym samym daje to właściwemu przełożonemu możliwość rozstrzygnięcia sprawy w granicach uznania administracyjnego.
Komendant Główny Policji zaznaczył, że rozkaz personalny z dnia [...] października 2023 r. rozstrzyga dwie niezależne i niekonkurencyjne w stosunku do siebie sprawy administracyjne. Pierwszą z nich jest zwolnienie ze stanowiska służbowego dokonane na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Drugie dotyczy przeniesienia, o którym mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Z chwilą przeniesienia S.P. do Komendy Powiatowej Policji w [...] jego przełożonym właściwym w sprawach osobowych stał się Komendant Powiatowy Policji w [...] . W takim przypadku policjant uprzednio zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesiony do dalszego pełnienia służby w innej jednostce Policji, nie jest automatycznie ani mianowany na stanowisko służbowe ani przenoszony do dyspozycji nowego przełożonego właściwego w sprawach osobowych wyłącznie wskutek samego przeniesienia, o którym mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Kwestie te nie są objęte rozpoznawaną sprawą.
W ocenie organu odwoławczego, Komendant [...] Policji, uznając konieczność wzmocnienia struktur organizacyjnych Komendy Powiatowej Policji w [...] , był uprawniony, ale też zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia właściwej realizacji zadań i czynności służbowych w tejże jednostce organizacyjnej Policji. Przeniesienie S.P. leży więc w interesie społecznym, gdyż wzmocnienie stanu osobowego Komendy Powiatowej Policji w [...] o wymienionego przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa na obszarze działania tejże jednostki, a tym samym leży w interesie służby.
Ustawodawca nie uzależnił natomiast możliwości przeniesienia policjanta do innej jednostki organizacyjnej od jego przebiegu służby, kwalifikacji zawodowych czy wykształcenia ogólnego, ani też od jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Powyższe umożliwia właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować ustawowe zadania nałożone na tę formację.
Nie można założyć a limine, że Komendant Powiatowy Policji w [...] nie skorzysta z doświadczenia i kwalifikacji zawodowych policjanta, a tym samym będzie działał nie tylko na szkodę funkcjonariusza, ale również na szkodę jednostki Policji, którą kieruje. Ponadto, S.P. posiada kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, a także odpowiednie wykształcenie i umiejętności do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...], wobec czego niewątpliwie przeniesienie wymienionego do tej jednostki Policji spowoduje jej wzmocnienie. Posiadane dotychczasowe doświadczenie zawodowe nie stanowi natomiast przeszkody do przeniesienia policjanta do innej jednostki Policji, bowiem zdobyte przez niego kwalifikacje i doświadczenie zawodowe umożliwiają wszechstronne wykorzystanie tego funkcjonariusza tam, gdzie wymaga tego interes służby.
Organ zauważył ponadto, że świadczenie służby w komendzie wojewódzkiej ([...]) Policji jest tak samo istotne jak wykonywanie innych obowiązków służbowych, w tym pełnienie służby w tzw. jednostce liniowej, jaką jest komenda powiatowa Policji. Nie stanowi to ipso facto o degradacji danego funkcjonariusza, ale o konieczności wykorzystania posiadanych przez niego umiejętności, które w ocenie przełożonego właściwego w sprawach osobowych ten policjant posiada. Służba wiąże się immanentnie z dyspozycyjnością, a ta zobowiązuje do dostosowania się przez funkcjonariusza do nowych potrzeb służby. Konieczność "przekwalifikowania się" także jest zatem immanentną częścią tej więzi prawnej. Ponadto, fluktuacja kadr pomiędzy poszczególnymi jednostkami Policji uzależniona jest od bardzo wielu czynników. Ilość i rodzaj elementów uzasadniających takie zmiany jest w każdym przypadku indywidualna. Niezasadne byłoby wobec tego założenie a priori, że przełożony, uszczuplając kadrowo jedną jednostkę Policji, w celu wsparcia innej, działa na szkodę tej pierwszej albo że zasila inną jednostkę Policji policjantem, który nie będzie przydatny (kompetentny) do wykonywania w niej zadań służbowych. Dysponuje on bowiem wyłącznie z góry ściśle określonym zasobem kadrowym, którym musi optymalnie zarządzać.
S.P. wniósł na powyższy rozkaz personalny skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie go na stanowisko zajmowane do dnia [...] listopada 2023 r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 32 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, a także naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że policjanta można przenieść z urzędu jedynie na stanowisko co najmniej równorzędne. Sam fakt nazwy stanowiska, zaszeregowania i uposażenia nie powoduje, iż są one stricte równorzędne. O równorzędności stanowisk można mówić jedynie wówczas, gdy warunki służby określone w karcie opisu stanowiska pracy są jednakowe lub jak najbardziej do siebie zbliżone. Tymczasem w niniejszej sprawie stanowiska są zupełnie różne, gdyż specyfika wydziału, w którym służył skarżący do [...] listopada 2023 r., czyli Wydziału [...] Komendy [...] Policji, a Komendy Powiatowej Policji w [...] , w której służy od [...] listopada 2023 r. w Zespole [...] Wydziału [...], jest nieporównywalna. Nie ma więc mowy o równorzędności stanowiska. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące pojęcia stanowiska równorzędnego.
Skarżący podkreślił, że w zaskarżonym rozkazie personalnym brak jest jakiegokolwiek odniesienia się do posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych, ukończonych szkoleń czy posiadanych kompetencji, które są niezbędne i przypisane dla wydziału, do którego go przeniesiono. Nigdy nie miał styczności z przestępczością gospodarczą, nie ukończył nigdy żadnego kursu czy szkolenia z nią związanego i nigdy nie wyrażał chęci, by pełnić służbę w takich jednostkach.
Podniósł, że urodził się w [...], stąd pochodzi, tutaj całe życie się kształcił oraz tutaj przez całe życie pracował zawodowo i przede wszystkim tutaj całe życie mieszka. Zamieszkuje w dzielnicy [...], jest to jedna z dzielnic najdalej położonych od terenu jednostki KPP [...]. Opiekuje się w miejscu zamieszkania chorymi, starszymi rodzicami, którzy na wieść o przeniesieniu zareagowali bardzo nerwowo i nastąpiło u nich nasilenie objawów chorobowych, a także spowodowało to obniżenie nastroju i szeroko pojęty rozstrój ich zdrowia, podobnie jak i skarżącego. W jego ocenie, opieka nad rodzicami jest sytuacją wyjątkową społecznie.
Podniósł, że w teorii uposażenie nie zmieniło się, jednak położenie jednostki w miejscu źle skomunikowanym, nieporównywalnie gorzej niż jednostka [...] K [...]P, powoduje brak możliwości wygodnego dojazdu, wymaga wielu przesiadek. Do poprzedniej jednostki miał około dwóch kilometrów od miejsca zamieszkania, obecnie jest to wiele dziesiątek kilometrów. Przeniesienie więc nie jest merytorycznie i faktycznie zasadne.
Zdaniem skarżącego, nie można mówić o równości stanowisk, w sytuacji rażąco różnych wymaganych umiejętności i kompetencji, jakich wymaga się z jednej strony od funkcjonariuszy Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy [...] Policji od tych zatrudnionych w Zespole [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] . Nieporównywalnie różna jest praca dochodzeniowo-śledcza od pracy stricte operacyjnej. Nie do porównania są warunki pracy w obu jednostkach, czas pracy i zakres zadań, a także kompetencji oraz kwalifikacji potrzebnych do ich wykonywania. Przede wszystkim inne są elementarne czynności służbowe.
Wyjaśnił, że z informacji, jakie uzyskał, jednoznacznie wynika, że na jego miejsce przeniesiono funkcjonariusza nieposiadającego w dniu objęcia przez niego stanowiska, ukończonych szkoleń z zakresu pracy Wydziału [...] oraz certyfikatów, które skarżący posiada. Jest to sytuacja, jaką w środowisku policyjnym nazywa się przeniesieniem "głowa za głowę". Nie powstał żaden wakat zarówno w W [...] K [...]P, jak i KPP [...]. Stanowisko skarżącego w Sekcji [...] W [...] K [...]P nie zostało zlikwidowane, brak jest faktycznej przesłanki przeniesienia go z zajmowanego dotychczas stanowiska, a podano lakoniczną, ogólnikową i niemerytoryczną przyczynę, podczas gdy realnie doszło do przenosin metodą "głowa za głowę", o czym go nie informowano.
Skarżący zauważył ponadto, że przeniesienie go do Komendy Powiatowej Policji w [...] utrudnia, a wręcz uniemożliwia mu możliwość awansu. Ponadto utracił prawo do świadczenia za wyżywienie otrzymywanego dotychczas na podstawie art. 72 ust. 6 pkt 1 ustawy o Policji, co oznacza faktyczne zmniejszenie wynagrodzenia. Wskazał też, że wskutek przeniesienia nie będzie pełnił służby w miejscowości pobliskiej w rozumieniu art. 88 ust. 4 ustawy o Policji.
Zdaniem skarżącego, o braku równorzędności stanowisk świadczy też fakt, że służba w Wydziale [...] Komendy [...] Policji spełniała wymogi zawarte w art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emertytalnym funkcjonariuszy służb mundurowych. Ponadto, zdaniem skarżącego, bardzo istotną przesłanką jest fakt, że jego - człowieka młodego, wysportowanego, pełniącego służbę operacyjną, często na zewnątrz, sadza się teraz na 8 godzin przed komputerem. Wymuszona wielogodzinna pozycja siedząca i spędzanie 8 godzin dziennie przed monitorem emitującym światło niebieskie negatywnie odbijają się na jego zdrowiu. Jest to skandalicznie rażąca zmiana warunków pracy.
Skarżący stwierdził również, że wskutek przeniesienia do Komendy Powiatowej Policji w [...] znacznie spadła jego dyspozycyjność.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia 18 kwietnia 2024 r. skarżący podtrzymał i rozwinął dotychczas zajmowane stanowisko oraz wniósł o przeprowadzenie dowodów z: raportów do Komendanta Powiatowego Policji w [...] i odpowiedzi na nie, karty opisu stanowiska pracy [...] Sekcji [...] K [...]P, karty opisu stanowiska pracy [...] KPP [...] oraz artykułów prasowych.
W piśmie procesowym z dnia 28 września 2024 r. skarżący złożył wniosek dowodowy, stwierdzając, że na karcie nr 86 jego akt osobowych znajduje się dokument z wadą prawną w postaci sporządzenia przedmiotowego wniosku przez dwie różne osoby, dwoma różnymi środkami pisarskimi i dwoma charakterami pisma. Były [...] komendant, któremu przypisuje się sporządzenie wniosku, podpisany na pieczęci, insp. dr M.U. jest podpisany cienkim niebieskim długopisem, natomiast reszta wniosku wypełniona została grubym piórem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, który utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2023 r., którym po pierwsze, na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji zwolniono skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska, a po drugie na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji przeniesiono skarżącego do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, tj. w Komendzie Powiatowej Policji w [...] .
Sąd w niniejszej sprawie nie kontrolował zatem rozstrzygnięcia właściwych organów Policji w zakresie mianowania skarżącego na nowe stanowisko służbowe. Rozkaz personalny Komendanta [...] Policji w tym przedmiocie został przez skarżącego zaskarżony do tut. Sądu i jest przedmiotem rozpoznania w odrębnej sprawie o sygn. akt II SA/Wa 389/24. Z tej przyczyny Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, nie odnosił się do zarzutów skargi dotyczących równorzędności stanowiska służbowego, na które skarżący został przeniesiony.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC, Dyrektor CLKP, komendanci wojewódzcy Policji albo Komendant [...] Policji i komendanci powiatowi (miejscy, rejonowi) Policji oraz Komendant-Rektor Akademii Policji w [...] i komendanci szkół policyjnych. W rozpoznawanej sprawie przełożonym skarżącego właściwym do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu go z zajmowanego stanowiska był bezspornie Komendant [...] Policji.
Z kolei w myśl art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, Komendant CBŚP w odniesieniu do policjanta CBŚP w ramach tej jednostki organizacyjnej, Komendant BSWP w odniesieniu do policjanta BSWP w ramach tej jednostki organizacyjnej, Komendant CBZC w odniesieniu do policjanta CBZC w ramach tej jednostki organizacyjnej, Dyrektor CLKP w odniesieniu do policjanta CLKP w ramach tej jednostki organizacyjnej, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami, a także między CBŚP a innymi jednostkami organizacyjnymi Policji, BSWP a innymi jednostkami organizacyjnymi Policji w przypadku przeniesienia do CBZC - Komendant CBZC, a w przypadku przeniesienia do CLKP - Dyrektor CLKP następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę, w przypadku przeniesienia do CBŚP - Komendant CBŚP, w przypadku przeniesienia do BSWP - Komendant BSWP, a w przypadku przeniesienia do CBZC - Komendant CBZC.
Podejmowanie rozstrzygnięć w przedmiocie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego oraz przenoszenia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, jak wynika z treści powołanych przepisów, ustawodawca pozostawił co do zasady uznaniu przełożonych funkcjonariuszy Policji, którzy podejmując decyzje o zwalnianiu i przenoszeniu policjantów do służby w innej jednostce kierują się przede wszystkim dobrem służby oraz potrzebami kadrowymi poszczególnych jednostek.
Należy podkreślić, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych ma ograniczony zakres. Polega ona na badaniu zgodności z prawem zaskarżonego aktu, a zatem sprowadza się do oceny, czy kompetencje organu rzeczywiście miały charakter uznaniowy, czy organ wybrał dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Sąd nie kontroluje natomiast samego "uznania" i celowości określonych działań organów administracji publicznej. W konsekwencji kontrola sądowa decyzji uznaniowych dotyczy procesu wydawania decyzji. Obejmuje ona również uzasadnienie takich decyzji z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną norma prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 130/10, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, kontrolowany rozkaz personalny nie został wydany z przekroczeniem zasad dopuszczalnego uznania administracyjnego.
Należy podkreślić, że rolą sądu administracyjnego nie jest dokonywanie oceny, czy zasadne są przyjęte przez organ kryteria dotyczące potrzeb poszczególnych jednostek Policji oraz prawidłowości zagospodarowania zasobów kadrowych tej formacji. Tego rodzaju decyzje należą do autonomicznej sfery działania Policji, niepodlegającej kontroli sadowoadministracyjnej.
Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełny obraz obciążenia danych funkcjonariuszy liczbą i rodzajem prowadzonych przez nich spraw, ma właściwy przełożony, który w zależności od wielu czynników, zobowiązany jest przydzielać zadania służbowe, tak aby dana struktura wypełniała swe ustawowe zadania. Oznacza to, że odpowiedzialnością za właściwy dobór i liczebność funkcjonariuszy w poszczególnych jednostkach Policji lub w komórkach organizacyjnych poszczególnych jednostek ustawodawca obciążył właściwych komendantów, którzy są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania (art. 6f ustawy o Policji). Są oni uprawnieni do wykonywania nałożonych na nich zadań przy pomocy podległych im komend, czy jednostek niższego szczebla (art. 6g ustawy o Policji). Właściwy przełożony zobowiązany jest do podejmowania takich działań i decyzji, które leżąc w zakresie jego kompetencji, w sposób najbardziej pełny zapewnią realizację wytyczonych dla Policji ustawowo zadań. Zatem musi ważyć interes policjanta (słuszny interes strony) oraz interes społeczny, który w tym przypadku jest zbieżny z interesem służby. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku kolizji pomiędzy tymi dwoma dobrami interes policjanta musi ustąpić przed interesem służby. Gdyby dać prymat temu pierwszemu, osiągnięcie celu, jakim jest realizacja ustawowych zadań Policji mogłoby okazać się nie tylko utrudnione, ale wręcz niemożliwe (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2024 r. sygn. akt III OSK 6973/21).
Z tych przyczyn nie mogły zostać uwzględnione argumenty skarżącego dotyczące jego sytuacji rodzinnej, niedogodności dojazdu do nowej jednostki, czy związane z mniej – w jego ocenie – prestiżowym miejscem pełnienia służby. Organy Policji nie mogą, prowadząc politykę kadrową, zmierzać przed wszystkim do zapewnienia funkcjonariuszom odpowiedniego (jak ujął to skarżący) work-life balance. Uwzględnienie interesu funkcjonariusza może bowiem nastąpić jedynie wówczas, gdy nie stoi on w sprzeczności z interesem służby. Przy czym – jak już wyjaśniono – ów interes służby jest w sposób autonomiczny ustalany przez właściwych przełożonych z uwzględnieniem bardzo wielu czynników. Z tej przyczyny Sąd nie mógł uwzględnić podnoszonych przez skarżącego argumentów dotyczących jego chęci służby w danej jednostce, a także posiadanych umiejętności. Organ dokonał oceny umiejętności skarżącego i wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, że będą one przydatne w Komendzie Powiatowej Policji w [...] . Ta ocena nie podlega – jak wskazano – kontroli przez sąd administracyjny.
Wymaga szczególnego podkreślenia, że administracyjnoprawny stosunek zatrudnienia policjanta, w przeciwieństwie do zatrudnienia w oparciu o umowę o pracę, nie opiera się na zasadzie równości stron, lecz na zasadzie podporządkowania i dyspozycyjności. Służba w Policji wiąże się z większą dyspozycyjnością i koniecznością podporządkowania się poleceniom przełożonych, a także wymaga umiejętności adaptacji do nowych warunków pełnienia służby. Zmiana miejsca pełnienia służby jest nieodłącznie związana ze specyfiką służby w Policji i nie może być rozpatrywana w kategoriach pogorszenia warunków służby. Charakter zadań wykonywanych przez Policję powoduje konieczność stałego dostosowania jej struktury i kadry do zmieniających się zagrożeń. Dlatego ustawodawca przewidział szereg możliwości zmiany treści stosunku służbowego funkcjonariusza, a w tym miejsca pełnienia przez niego służby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3668/21).
Jak słusznie zauważył organ, nie sposób z góry założyć, że uszczuplając kadrowo jedną komórkę organizacyjną, w celu wsparcia innej, przełożony działa na szkodę tej pierwszej, czy też ze szkodą dla interesu służby. Oceny zaś wywiązywania się przez właściwych przełożonych z tych obowiązków dokonują wyżsi przełożeni, przy czym oceny działań komendantów miejskich (powiatowych) dokonuje komendant wojewódzki Policji, zaś komendantów wojewódzkich Policji - Komendant Główny Policji.
W ocenie Sądu, organ wydając zaskarżony rozkaz personalny wykazał wystarczająco należycie, że przeniesienie skarżącego do innej jednostki organizacyjnej Policji było uzasadnione interesem służby, który organ zasadnie uznał za przewyższający interes skarżącego.
Wbrew zarzutom skargi organ szczegółowo wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się wydając decyzję o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do innej jednostki organizacyjnej Policji. Szczegółowo odniósł się do twierdzeń strony zawartych w odwołaniu i wyjaśnił przyczyny wydania rozstrzygnięcia.
Odnosząc się do postawionego w piśmie z dnia 28 września 2024 r. zarzutu, że wniosek Komendanta Powiatowego Policji w [...] o przeniesienie skarżącego do tej jednostki, został wypełniony przez inną osobę niż Komendant Powiatowy Policji w [...] , należy zauważyć, że skarżący w istocie nie kwestionuje, że wniosek ten został podpisany przez właściwy organ. Twierdzi jedynie, że jego treść została przygotowana przez inną osobę. Tego rodzaju okoliczność w żaden sposób nie oznacza wadliwości tego dokumentu. Ponadto, należy zwrócić uwagę, że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2023 r. został wydany z urzędu. Wniosek KPP w [...] nie był zatem warunkiem sine qua non wszczęcia postępowania w tej sprawie.
Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.