II SA/Wa 343/23

II SA/Wa 343/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej /przewodniczący/
Ewa Radziszewska-Krupa
Sławomir Fularski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
art. 5 ust. 2  art. 4 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Polskiego Koncernu Naftowego Orlen S. A. z siedzibą w [...] z [...] grudnia 2022 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Polskiego Koncernu Naftowego Orlen S. A. z siedzibą w [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Polski Koncern Naftowy Z. S.A. z siedzibą w [...] decyzją z [...] grudnia 2022 r., wydaną na podstawie art. 5 ust. 2 w związku z art. 17 ust. 1 i art. 16 ustawy
z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902) - zwanej dalej "u.d.i.p." w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000; zwanej dalej: "k.p.a."), odmówiła udostępnienia Stowarzyszeniu [...]
z siedzibą w [...] (dalej jako "Stowarzyszenie" lub "wnioskodawca") informacji publicznej, ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy oraz prywatności osób fizycznych.
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem z [...] grudnia 2018 r. Stowarzyszenie zwróciło się do Grupy D. S.A. z siedzibą w [...] (dalej też jako "Spółka" lub "Grupa D. S.A.") na podstawie art. 61 Konstytucji RP o udostępnienie, na podany adres mailowy, następujących informacji publicznych:
1) informacji o łącznie wypłaconych nagrodach w Spółce w latach 2017 i 2018;
2) informacji o nagrodach wypłaconych w roku 2018 każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody;
3) informacji o łącznie wypłaconych premiach w Spółce w latach 2017 i 2018;
4) informacji o premiach wypłaconych w roku 2018 każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody.
Pismem z [...] grudnia 2018 r. Spółka poinformowała, że odpowiedź na powyższy wniosek zostanie udzielona do [...] lutego 2019 r.
W piśmie z [...] stycznia 2019 r. Spółka poinformowała, że nie jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a zatem nie jest zobowiązana do udostępnienia żądanych informacji publicznych.
W odpowiedzi na powyższą informację, Stowarzyszenie 28 marca 2019 r. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na bezczynność Zarządu Grupy D. S.A. Wyżej wskazany Sąd wyrokiem z 17 lipca 2019 r. sygn. akt II SAB/Gd 49/19 nakazał Zarządowi Grupy D. S.A. rozpatrzenie wniosku Stowarzyszenia z [...] grudnia 2018 r. Od tego wyroku Grupa D. S. A. wniosła skargę kasacyjną, która została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2022 r. sygn. akt III OSK 1921/21.
1 sierpnia 2022 r. Grupa D. S.A. została połączona poprzez przejęcie
w trybie art. 494 § 1 w zw. z art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. 2022 poz. 1467 ze zm.) przez Polski Koncern Naftowy Z. z siedzibą w [...] (dalej też jako "PKN Z. S.A.", "podmiot zobowiązany" lub "organ"), która wstąpiła z dniem połączenia we wszystkie prawa
i obowiązki spółki przejmowanej.
W wykonaniu ww. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 17 lipca 2019 r., sygn. akt II SAB/Gd 49/19, PKN Z. S.A. jako następca prawny Grupy D. S.A. podjęła działania mające na celu rozpatrzenie ww. wniosku z [...] grudnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej i wydała wskazaną na wstępie decyzję z [...] grudnia 2022 r.
W uzasadnieniu wskazała, że zgodnie z art. 5 ust. 2 zd. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W przypadku stwierdzenia spełnienia hipotezy normy art. 5 ust. 2 u.d.i.p. podmiot od którego żąda się udzielenia informacji publicznej, zobligowany jest do wydania decyzji odmownej na podstawie art. 16 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Taka zaś sytuacja, zdaniem organu ma miejsce w niniejszej sprawie. Informacje zawarte we wniosku Stowarzyszenia stanowią tajemnicę przedsiębiorcy
w rozumieniu art. 5 ust. 1 u.d.i.p. i z tego względu nie podlegają udostępnieniu. Żądane informacje dotyczące premiowania i nagradzania pracowników jako element polityki wynagrodzeń i systemu płacowego Spółki dotyczą istotnej części działalności Grupy D. S.A. i posiadają dla PKN Z. S.A., jako następcy prawnego spółki przejmowanej, wartość gospodarczą, o jakiej mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1233, dalej jako "u.z.n.k."). Informacje te mają charakter poufny, bowiem nie zostały ujawnione do publicznej wiadomości, nie są powszechnie ani łatwo dostępne dla podmiotów trzecich, o których mowa w ustawie. PKN Z. S.A., jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, działający w warunkach wolnego rynku, zobligowana jest do ochrony tych informacji i utrzymania ich w poufności. W obliczu silnej rynkowej konkurencji w procesie pozyskiwania pracowników (w tym kadry zarządzającej) ujawnienie informacji z zakresu szeroko rozumianej organizacji
i zarządzania, obejmujących informacje o nagrodach i premiach pracowniczych, stanowić może dla innych podmiotów, w tym konkurentów PKN Z. S.A. istotny materiał porównawczy, który mógłby zostać przez nie wykorzystany dla opracowania własnego systemu płacowego. Innymi słowy, ujawnienie tego rodzaju informacji uczyniłoby PKN Z. S.A. w określonym stopniu bezbronną na ewentualne nieuczciwe praktyki rynkowe.
Odnosząc się do zawartego we wniosku żądania udostępnienia informacji
o nagrodach wypłaconych w roku 2018 każdemu pracownikowi poprzez podanie: imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody oraz o premiach wypłaconych w roku 2018 każdemu pracownikowi poprzez podanie: imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody (pkt 2 i 4 wniosku) organ wskazał, że informacje te podlegają ochronie również ze względu na prywatność osób fizycznych
i z tego względu nie podlegają udostępnieniu. Informacja w przedmiocie uzyskiwanych premii i nagród przez konkretne osoby fizyczne bez wątpienia stanowi element wchodzący w skład sfery prywatności pracownika (gdyż nie tylko pozwala ona na uzyskanie danych z zakresu sytuacji majątkowej konkretnego pracownika, ale także pośrednio wskazywać może chociażby na długość jego stażu pracy - np. w przypadku nagrody jubileuszowej). Jak podkreśla zaś Naczelny Sąd Administracyjny: "pytanie
o informację dotyczącą świadczeń wypłacanych konkretnej osobie, jest pytaniem ad personam. Informacja o wypłaceniu konkretnej osobie takiego świadczenia (premia, nagroda) nie odzwierciedla wysokości środków z majątku publicznego wydatkowanych w związku z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych, a wniosek o taką informację nie jest skierowany na uzyskanie wiedzy,
w jaki sposób premiowana jest działalność na określonym stanowisku związanym
z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych, lecz zmierza do uzyskania wiedzy o kwotach wypłacanych konkretnym osobom. Wniosek
o udostępnienie informacji o wysokości premii i nagród wypłacanych konkretnym osobom nie dotyczy zatem in genere jawności wydatkowania środków publicznych, lecz zindywidualizowanego świadczenia wypłacanego konkretnej osobie." (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2020, sygn. akt I OSK 2623/19, opubl. w CBOSA).
Dodatkowo organ podkreślił, że spółka przejmowana - zgodnie z argumentacją prezentowaną już w toku postępowania sądowo administracyjnego - nie realizowała zadań publicznych, a po przeprowadzeniu analizy sytuacji Spółki stwierdzono, że żadna z zatrudnionych w niej osób nie pełni funkcji publicznych. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej w odniesieniu do całości wnioskowanego zakresu żądania.
Pismem z 19 stycznia 2023 r. Stowarzyszenie reprezentowane przez pełnomocnika – radcę prawnego wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie skargę na ww. decyzję organu z [...] grudnia 2022 r. Autor skargi zaskarżając w całości ww. decyzję zarzucił jej naruszenie:
1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 Nr 78 poz. 483
z późn. zm.), poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu, stanowiących informacją publiczną informacji o łącznie wypłaconych w Spółce nagrodach i premiach w latach 2017 i 2018 r. oraz pracownikach, którym przyznano nagrody i premie, o ich wysokości oraz uzasadnienia przyznania, pomimo braku podstaw do zastosowania ograniczenia prawa do informacji publicznej w tym zakresie,
2. art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie wnioskowanym przez skarżącego, pomimo że
w sprawie nie zachodziła okoliczność ograniczająca prawo do informacji publicznej
w postaci tajemnicy przedsiębiorstwa oraz prawa do prywatności,
3. art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez błędną interpretację zakresu pojęcia "osoby wykonującej funkcję publiczną" i przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzi okoliczność wyłączająca prawo do dostępu do informacji publicznej w postaci danych o imionach i nazwiskach pracowników Polskiego Koncernu Naftowego Z. S.A., którym przyznano nagrody
i premie w 2018 r. oraz ich wysokości i uzasadnienia przyznania.
Mając na względzie powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej stwierdzając, że wnioskowane przez Stowarzyszenie informacje podlegają ochronie ze względu na prywatność osób fizycznych oraz że informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, bowiem przedstawiają wartość gospodarczą
i mogą stanowić dla innych podmiotów materiał porównawczy wykorzystywany do opracowywania własnego systemu płacowego, nie dokonał żadnej konkretnej analizy stanu faktycznego w Spółce. Ograniczenie dostępności informacji publicznej powinno mieć zaś charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej. Uzasadnienie decyzji organu nie zawiera tymczasem żadnej analizy zasadności wystąpienia przesłanki ochrony prywatności osoby fizycznej. Organ nie udostępniając skarżącemu wnioskowanych informacji, ograniczył jego konstytucyjne prawo. Uzasadnienie dla takiego postępowania powinno być więc szczegółowe, odnosić się do okoliczności konkretnej sprawy, a nie jedynie powoływać się na obowiązujący w tym zakresie przepis i wskazanie, że żadna z osób zatrudnionych w Spółce nie spełnia kryterium posiadania kompetencji "umożliwiających kształtowanie treści wykonywanych zadań
w sferze publicznej". Uzasadnienie organu nie zostało poparte analizą okoliczności faktycznych sprawy i nie spełnia waloru przekonywania strony, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący nie wie więc, jak organ argumentuje odmowę dostępu do informacji ze względu na ochronę prywatności. Organ ograniczył się bowiem jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że informacje te pozwoliłyby na uzyskanie danych z zakresu sytuacji majątkowej pracownika i pośrednio mogłyby wskazywać na długość jego stażu i powołania orzecznictwa sądowego. Taki sposób załatwienia sprawy o dostęp do informacji publicznej, który jest konstytucyjnym prawem każdego jest niedopuszczalny.
Niezależnie od powyższego, skarżący podniósł, że osoby funkcjonujące
w podmiotach publicznych, z udziałem Skarbu Państwa muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferę ich prywatności niż w wypadku innych osób (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 marca 2006 r., K 17/05 (OTK-A 2006, nr 3, poz. 30). Jawność i dostępność informacji o funkcjonowaniu instytucji publicznych w państwie demokratycznym są wartościami związanymi z transparentnością życia publicznego.
Autor skargi za całkowicie chybiony uznał pogląd organu, że żadna z osób zatrudnionych w PKN Z. S.A. nie pełni funkcji publicznych. Spółka wyjątkowo upraszcza to pojęcie, dlatego też skarżący wskazuje, że przez pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną należy rozumieć osoby pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów. Ograniczenie ze względu na prywatność osoby nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia
i wykonywania funkcji. Funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami
i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. W powyższych sytuacjach, organ ma obowiązek udzielenia informacji publicznej. Tym samym, kluczowe jest ustalenie, czy dana osoba pełni funkcje publiczne. Trudno uznać, że żaden pracownik PKN Z. S.A. nie ma wpływu na treść podejmowanych w Spółce decyzji, a więc nie pełni funkcji publicznej. W swojej decyzji odmownej organ nie dokonał żadnej analizy obowiązków osób zatrudnionych w Spółce, czy powołanych do pełnienia określonych w Spółce funkcji, która to analiza bezspornie by wykazała, że wyłączenie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ma zastosowanie do każdego z nich. PKN Z. S.A. ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że jego pracownicy nie pełnią funkcji publicznych.
Skarżący wskazał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje również pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy". Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych przy analizie zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. można posiłkować się odwołaniem do definicji "tajemnicy przedsiębiorstwa" z u.z.n.k. Na takie rozumienie tego pojęcia wskazał również organ rozpatrujący wniosek skarżącego. Stosownie więc do treści art. 11 ust. 2 u.z.n.k., przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu
i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Wykładnia językowa art. 11 ust. 2 u.z.n.k. wiąże więc tajemnicę przedsiębiorcy z jej gospodarczą wartością. Innymi słowy, dla zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. konieczne jest aby informacja była tego rodzaju, że ma obiektywnie charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, wykluczającą możliwość udostępnienia informacji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2017 r. w sprawie I OSK 2347/15). Każda informacja mogąca potencjalnie mieścić się w zakresie objętym tajemnicą przedsiębiorstwa powinna być indywidualnie oceniona pod tym kątem. Oznacza to, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy. Nie jest możliwe do przyjęcia zapatrywanie, że to wyłącznie wola przedsiębiorcy decyduje o utajnieniu określonej informacji publicznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r. w sprawie I OSK 1939/15). Na tajemnicę przedsiębiorcy składają się bowiem łącznie dwa elementy: formalny i materialny, z których pierwszy odnosi się do woli przedsiębiorcy utajnienia informacji i jego działań w celu zachowania ich w poufności,
a drugi - wiąże się z wartością gospodarczą informacji i z negatywnymi konsekwencjami jej ujawnienia w konkurencyjnym obrocie gospodarczym. Dla stwierdzenia tajemnicy przedsiębiorstwa nie jest wystarczająca jedynie wola przedsiębiorstwa.
W ocenie strony skarżącej uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnej analizy zasadności wystąpienia przesłanki "tajemnicy przedsiębiorstwa" jako podstawy do ograniczenia dostępu do informacji publicznej. Organ nie dokonał żadnej interpretacji i odniesienia do konkretnej sytuacji przytoczonej przez siebie definicji "tajemnicy przedsiębiorstwa", a jedynie podniósł, że żądane przez skarżącego informacje stanowią istotny element polityki wynagrodzeń i systemu płacowego, dotyczą istotnej części działalności i posiadają wartość gospodarczą. Dane te mają charakter poufny, gdyż nigdy nie były podawane do publicznej wiadomości i nie są powszechnie dostępne dla osób trzecich. Dla skutecznego ograniczenia dostępu do informacji publicznej, z uwagi na zaistnienie tajemnicy przedsiębiorcy, nie może być decydująca wyłącznie wola przedsiębiorcy, który nadał całemu pakietowi informacji walor poufnych. W takich przypadkach organ musi szczegółowo określić, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2013 r. w sprawie I OSK 192/13), co w realiach niniejszej sprawy nie miało miejsca. Organ nie udostępniając skarżącemu wnioskowanych informacji, ograniczył jego konstytucyjne prawo. Uzasadnienie dla takiego postępowania powinno być więc szczegółowe, odnosić się do okoliczności konkretnej sprawy, a nie jedynie powoływać się na obowiązujący w tym zakresie przepis. Skarżący nie wie więc w szczególności, z jakich powodów informacja o łącznej wysokości przydzielonych nagród i premii pracownikom Spółki w latach 2017 i 2018 jest informacją posiadającą wartość gospodarczą. Spółki Skarbu Państwa dysponują mieniem publicznym. Transparentność zarządzania takimi spółkami i ponoszonych przez nie wydatków jest więc istotnym elementem wiedzy o podmiotach publicznych
i sposobem dysponowania majątkiem. W orzecznictwie przyjmuje się, że uzasadnione jest szerokie rozumienie pojęcia majątku publicznego. Informacja o wysokości zarobków, czy nagród jest informacją publiczną. Jest to bowiem informacja
o wydatkowaniu środków publicznych. W tych ramach można więc żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania na pracowników zatrudnionych na określonych stanowiskach lub na konkretnego pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. Bez znaczenia jest okoliczność, czy dany pracownik zatrudniony jest na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną. To ma jedynie znaczenie dla ochrony, o której jest mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ale organ powinien w takiej sytuacji dokonać każdorazowo analizy, co
w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Skarżący zauważył, że w swojej decyzji organ ponownie wskazał, iż nie realizował zadań publicznych. Zagadnienie to było już przedmiotem prawomocnie zakończonego postępowania i nie ma żadnych podstaw prawnych do jego oceny po raz kolejny. Sądy orzekające w sprawie ww. skargi jednoznacznie wskazały, że Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. Podmioty publiczne powinny działać w zgodzie z zasadą transparentności. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługujące każdemu jest niezbędną przesłanką istnienia społeczeństwa obywatelskiego i jednym ze sposobów kontroli organów państwa. Dostęp do informacji publicznej nabiera więc w tym kontekście szczególnego wymiaru, co oznacza, że jego ograniczenie powinno mieć wyjątkowy charakter, a przesłanki takiego ograniczenia powinny być w należyty sposób uzasadnione.
Skarżący podkreślił, że niedopuszczalne jest, aby podmiot zobowiązany co do zasady do udostępniania informacji publicznej odmawiając dostępu do niej ograniczał się jedynie do wskazywania przepisów prawnych wyłączających powyższy obowiązek
i orzecznictwa bez odniesienia do własnych realiów, a więc bez jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego. Powyższe czyni zaskarżoną decyzję jedynie jako mającą na celu ograniczenie prawo skarżącego do uzyskania informacji o sposobie zarządzania majątkiem publicznym i czynionych w tym zakresie decyzjach. Ogólną zasadą wynikającą z art. 61 Konstytucji, jest dostęp do informacji. Wszelkie wyjątki od tej zasady powinny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości powinny przemawiać na rzecz dostępu. W związku zaś z powyższym, skargę należy uznać za uzasadnioną.
W odpowiedzi na skargę Spółka reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego podtrzymując co do zasady swoją dotychczasową argumentację
w sprawie wniosła o oddalenie skargi oraz o zwrot kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazała, że wbrew temu co skarżący podnosi
w treści złożonej skargi, wniosek z [...] grudnia 2018 r. dotyczy wyłącznie informacji będących w posiadaniu organu, ale dotyczących Spółki. Należy bowiem wskazać, że tożsamy treściowo wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony przez skarżącego w grudniu 2018 r., bezpośrednio w stosunku do PKN Z. S.A. Sprawa rozpatrzenia tego wniosku oraz zakresu informacji, jakich domagał się skarżący
w tamtej sprawie, pokrywa się z zakresem wskazanym we wniosku z [...] grudnia 2018 r. Należy przy tym wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając 8 sierpnia 2019 r. wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 203/19, w przedmiocie sposobu rozpatrzenia wniosku, którego adresatem był organ, oddalił skargę Stowarzyszenia. Co więcej, pogląd WSA w Warszawie podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną skarżącego na to rozstrzygnięcie, wyrokiem z 12 października 2022 r. o sygn. akt III OSK 2152/21. Oznacza to, że przedmiotem niniejszej sprawy mogą być wyłącznie informacje, do których odnosił się przedmiotowo wniosek z [...] grudnia 2018 r. w stosunku do Zarządu Grupy D. S.A., w kontekście funkcjonowania Spółki i w szczególności nie obejmuje informacji będących przedmiotem wniosku, którego bezpośrednim adresatem był PKN Z. S.A.
w grudniu 2018 r. W innym wypadku doszłoby do ponownej oceny tych samych okoliczności, w tym treści wniosku, które były już przedmiotem analizy WSA w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 203/19 oraz NSA w sprawie o sygn. akt III OSK 2152/21.
Organ wskazał również, że z dniem 18 stycznia 2023 r. PKN Z. S.A. połączył się poprzez przejęcie z Polskim Górnictwem Naftowym i Gazownictwem S. A. (dalej również: PGNiG S. A.), która to spółka również była adresatem jednego
z wniosków o dostęp do informacji publicznej (w tożsamym zakresie jak w niniejszej sprawie), złożonych przez Stowarzyszenie. WSA w Warszawie rozstrzygnął sprawę oddalając skargę Stowarzyszenia (wyrok nieprawomocny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 483/19). Nieuzasadnionym byłoby ponadto następcze, przedmiotowe rozszerzenie zakresu złożonego wniosku do Spółki, ponieważ zakres przedmiotowy informacji, których dotyczyłby wniosek, z uwagi na zmiany podmiotowe po stronie adresata wnioskodawcy, byłby szerszy niż pierwotnie. Oznacza to, że niniejsza sprawa, czego zdaje się nie dostrzegać skarżący, może dotyczyć tylko informacji dotyczących Spółki, nie zaś informacji dotyczących wszystkich pracowników PKN Z. S.A., w tym pracowników, którzy nie byli pracownikami przejętej spółki. W przeciwnym wypadku doszłoby do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, w której zapadł prawomocny wyrok sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl zaś art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,
z zastrzeżeniem art. 57a.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja organu z [...] grudnia 2022 r. o odmowie udostępnienia Stowarzyszeniu informacji publicznej, ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy oraz prywatności osób fizycznych.
Decyzja ta została wydana w następstwie uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 17 lipca 2019 r. o sygn. akt II SAB/Wa 49/19.
W wyroku tym Sąd zobowiązał Spółkę do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia
z [...] grudnia 2018 r., stwierdzając, że bezczynność ww. Spółki nie miała miejsca
z rażącym naruszeniem prawa, a także orzekł o zwrocie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd przesądził, że Spółka jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., tj. podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), a wnioskowana przez Stowarzyszenie informacja posiada walor informacji publicznej. Sąd zauważył także, że Spółka wykonuje zadania publiczne. Do zadań publicznych zalicza się bowiem m.in. działalność przedsiębiorstw energetycznych. Spółka prowadzi zaś działalność w zakresie wytwarzania i przetwarzania produktów rafinacji ropy naftowej (przeważająca działalność) oraz w zakresie m.in. wytwarzania, przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej, wytwarzania paliw gazowych i ich dystrybucji w systemie sieciowym, produkcji i dystrybucji ciepła.
Sąd stwierdził również, że informacja określona we wniosku z [...] grudnia 2018 r., a dotycząca nagród i premii wypłacanych pracownikom Spółki w poszczególnych latach stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Przy czym mając na uwadze zakres żądanych informacji wskazać trzeba, że o ile co do zasady ilość środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie (w tym także nagrody
i premie) stanowi informację publiczną, o tyle już wynagrodzenia poszczególnych pracowników Spółki, niepełniących funkcji publicznych takowego przymiotu jawnego
z mocy prawa nie ma.
PKN Z. S.A. jako następca prawny Spółki rozpoznając ponownie sprawę związana była treścią art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Wyjaśnić na wstępie należy, że przedmiotem niniejszej sprawy mogą być wyłącznie informacje, do których odnosił się przedmiotowo wniosek Stowarzyszenia z [...] grudnia 2018 r. w stosunku do Zarządu Grupy D. S.A., w kontekście funkcjonowania Spółki.
Trafnie zauważyło skarżące Stowarzyszenie, że w swojej decyzji organ ponownie wskazał, iż Spółka nie realizowała zadań publicznych. Zagadnienie to było już przedmiotem prawomocnie zakończonego ww. postępowania sądowego i nie ma żadnych podstaw prawnych do jego oceny po raz kolejny. Działając w ten sposób, organ niewątpliwie naruszył więc art. 153 p.p.sa.
W zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2022 r., organ odmówił udostępnienia Stowarzyszeniu żądanej informacji publicznej w zakresie pkt 1 i 3 ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, a w zakresie pkt 2 i 4 ze względu na prywatność osób fizycznych zatrudnionych w Spółce.
Według art. 5 ust. 2 u.d.i.p., który był podstawą wydania zaskarżonej decyzji, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji
o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji,
w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Odmawiając udostępnienia informacji w zakresie pkt 2 i 4 o nagrodach
i premiach wypłaconych w 2018 r. każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody organ wyjaśnił, że informacje te podlegają ochronie ze względu na prywatność osób fizycznych i z tego względu nie podlegają udostępnieniu. Informacja w przedmiocie uzyskiwanych premii i nagród przez konkretne osoby fizyczne bez wątpienia stanowi bowiem element wchodzący w skład sfery prywatności pracownika.
Argumentacja organu w powyższym zakresie przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak słusznie wskazano w skardze nie została jednak poparta jakąkolwiek analizą okoliczności faktycznych sprawy i nie spełnia waloru przekonywania strony, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p.
W celu bowiem zrealizowania wniosku Stowarzyszenia w powyższym zakresie należało przeanalizować strukturę organizacyjną Spółki i ustalić osoby zajmujące w tej strukturze stanowiska związane w realizacją zadań publicznych oraz formę prawną zatrudnienia tych osób. Dopiero ocena tego, czy pracownik zatrudniony na danym stanowisku podejmuje decyzje w sprawach wydatkowania środków publicznych, czy też jest odpowiedzialny za kierunek realizacji zadań Spółki pozwoli odpowiedzieć na pytanie czy jest osobą sprawującą funkcję publiczną, czy też związaną z pełnieniem takiej funkcji. Przedmiotowej analizy w niniejszej sprawie organ nie dokonał, czym jako podmiot obowiązany do udostępniania informacji publicznej naraża się na zarzut podjęcia rozstrzygnięcia arbitralnego, nierealizującego zobowiązania zawartego
w wyroku z 17 lipca 2019 r. sygn. akt II SAB/Gd 49/19.
Kwestie związane z konfliktem między prawem do informacji publicznej,
a ochroną prawa do prywatności były przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ. OTK-A 2006 r. Nr 3, poz. 30) przyjął, że możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne, niż do pozostałych osób. Trybunał w wyroku tym dokonał interpretacji pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne". TK stwierdził m.in, że pojęcie to jest ściśle związane
z konstytucyjnym ujęciem prawa z art. 61 ust. 1, a więc nie może budzić wątpliwości, że chodzi tu o osoby, które związane są formalnymi więziami z instytucją publiczną (organem władzy publicznej). Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji, przy czym nie muszą to być osoby uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych. Takim osobami będą bowiem także osoby, które wywierają wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a zatem osoby pełniące takie stanowiska, na których podejmuje się działania wpływające bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub która łączy się co najmniej
z przygotowaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów.
Zdaniem Trybunału, nie jest możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy
i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie można twierdzić, że
w wypadku ustalenia kręgu osób, których życie prywatne może być przedmiotem uzasadnionego zainteresowania publiczności, istnieje jednolity mechanizm czy kryteria badania zakresu możliwej ingerencji. TK dostrzegł, że trudno byłoby stworzyć ogólny, abstrakcyjny, a tym bardziej zamknięty katalog tego rodzaju funkcji i stanowisk. Jednocześnie spod zakresu funkcji publicznej TK wykluczył stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny.
Analogiczne stanowisko w tej kwestii zajmowały sądy administracyjne (por. wyrok WSA w Gdańsku z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 5/14; wyrok WSA
w Krakowie z 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 663/14; wyrok NSA z 15 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1044/13; wyrok NSA z 23 marca 2017r., sygn. akt I OSK 3074/15; wyrok NSA z 9 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2130/15; publ. CBOSA) podkreślając, że za pełniące funkcje publiczne uznać należy osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej.
W świetle powyższego, za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. należy uznać pracowników, który w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji o charakterze władczym. Nie należą do nich, co oczywiste, pracownicy na stanowiskach o charakterze usługowym czy technicznym, nie posiadający żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujący szeroko rozumiane czynności pomocnicze (np. osoby zajmujące się obsługą biurową, informatyczną, utrzymaniem czystości). Jednak dla prawidłowego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. koniecznym jest każdorazowe badanie zakresu uprawnień (obowiązków) osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej.
W niniejszej sprawie organ nie poczynił w powyższym zakresie żadnych ustaleń, ogólnikowo stwierdzając, że wszystkie objęte punktem 2 i 4 wniosku informacje podlegają ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. z uwagi na prywatność osób fizycznych. Organ nie wziął pod uwagę tego, że żądanie dotyczy informacji o wszystkich pracownikach Spółki, a więc również o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w stosunku do których ograniczenie dostępu do informacji ze względu na prawo do prywatności nie znajduje zastosowania.
Skoro organ stosownej oceny w tym względzie nie dokonał, to jego odmowa udostępnienia informacji o nagrodach i premiach przyznanych wszystkim pracownikom wymienionym z imienia i nazwiska z uwagi na prawo do prywatności jawi się jako co najmniej przedwczesna. Jak już bowiem wskazano wcześniej, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może powołać się na prawo do prywatności tylko
w odniesieniu do informacji o osobach niepełniących funkcji publicznych, niemających związku z pełnieniem tych funkcji, które nie zrezygnowały z przysługującego im prawa. Organ nie poczynił jednak jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie i "objął" zaskarżoną decyzją o odmowie udostępnienia informacji wszystkich zatrudnionych w Spółce pracowników.
Rozpoznając ponownie wniosek Stowarzyszenia z dnia [...] grudnia 2018 r.
w zakresie pkt 2 i 4 organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania Sądu, dokona stosownego przeglądu stanowisk osób pełniących lub związanych z pełnieniem funkcji publicznej w Spółce, ustali formę prawną ich zatrudnienia i dopiero wówczas udostępni wnioskowaną informację publiczną lub wyda decyzję przekonywująco uzasadniającą przyczynę odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej z uwagi na ochronę prywatności osób fizycznych. Przy czym należy zaznaczyć, że w odniesieniu do pracowników nie pełniących lub nie związanych z pełnieniem funkcji publicznych
w Spółce, organ nie ma obowiązku zwracania się do nich z zapytaniem, czy rezygnują
z przysługującego im prawa do ochrony prywatności w myśl art. 5 ust. 2 in fine u.d.i.p., gdyż przepisy prawa nie wymagają zwracania się przez podmiot zobowiązany
z zapytaniem o to, czy osoby których dotyczy żądana informacja publiczna, rezygnują
z prawa do ochrony ich prywatności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego
z 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 1530/14 publ. CBOSA).
Odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 1 i 3 wniosku organ uzasadnił natomiast koniecznością ochrony tajemnicy przedsiębiorcy wyjaśniając, że żądane informacje stanowią dla PKN Z. S.A. jako następcy prawnego Spółki wartość gospodarczą. Wskazano przy tym, że informacje te mają charakter poufny. Ujawnienie informacji z zakresu szeroko rozumianej organizacji i zarządzania, obejmujących informacje o nagrodach i premiach pracowniczych, stanowić może dla innych podmiotów, w tym konkurentów PKN Z. S.A. istotny materiał porównawczy, który mógłby zostać przez nie wykorzystany dla opracowania własnego systemu płacowego. Innymi słowy, ujawnienie tego rodzaju informacji uczyniłoby PKN Z. S.A. w określonym stopniu bezbronną na ewentualne nieuczciwe praktyki rynkowe.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy", niemniej jak słusznie zaznaczono w zaskarżonej decyzji przy analizie zastosowania ww. przepisu można posiłkować się odwołaniem do art. 11 ust. 2 u.z.n.k. W myśl tego przepisu przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu
i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.
Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, aby była skuteczna i legalna, musi wystąpić po spełnieniu dwóch przesłanek: formalnej
i materialnej. W zakresie przesłanki formalnej przedsiębiorca musi wyrazić w sposób zewnętrzny wolę zachowania określonej informacji w poufności. W zakresie zaś przesłanki materialnej, informacja objęta manifestacją przedsiębiorcy musi być tego rodzaju, że ma obiektywnie charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, wykluczającą możliwość udostępnienia informacji i przeważającą nad zasadą jawności (por. wyroki NSA: z 22 czerwca 2017 r. sygn. akt I 2347/15; z 28 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 3260/14; publ. CBOSA).
Zaznaczyć przy tym należy, że "tajemnica przedsiębiorcy" jest pojęciem użytym przez ustawodawcę wyłącznie w unormowaniach ustawy o dostępie do informacji publicznej jako jedna z przesłanek ograniczenia prawa do informacji. Tego rodzaju zabieg legislacyjny determinuje - zawężającą w stosunku do prawa dostępu do informacji publicznej - wykładnię ustawowego zwrotu "tajemnica przedsiębiorcy" oraz obliguje podmiot odmawiający udostępnienia informacji ze względu na "tajemnicę przedsiębiorcy" do szczegółowego przedstawienia motywów odmowy w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. Odmowa oparta na ww. podstawie wymaga więc skonkretyzowanego, zindywidualizowanego względem określonej informacji wykazania, że ma ona charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej wartość gospodarczą. Ocena tego rodzaju informacji powinna być dokonana w uzasadnieniu decyzji w sposób umożliwiający kontrolę stanowiska organu przez sąd administracyjny.
W okolicznościach niniejszej sprawy nie było kwestionowane przez skarżące Stowarzyszenie, że przesłanka formalna tajemnicy przedsiębiorcy została spełniona. Brak jest natomiast podstaw do uznania, że w sprawie spełniona została przesłanka materialna tajemnicy przedsiębiorcy. Zaskarżona decyzja nie zawiera bowiem w tym względzie rzeczowej i przekonującej argumentacji.
Stanowisko organu sprowadza się w znacznej mierze do ogólnych rozważań na temat materialnej przesłanki "tajemnicy przedsiębiorcy", jednak nie wskazuje z jakich konkretnie powodów przyjęto, że w odniesieniu do żądanej informacji, tj. informacji
o łącznie wypłaconych nagrodach i premiach w Spółce w latach 2017 i 2018 - przesłanka ta została spełniona. Organ nie wykazał, że wnioskowana informacja posiada dla PKN Z. S.A. obiektywną wartość gospodarczą w przedstawionym wyżej rozumieniu tego pojęcia, a zasadność jej ochrony przeważa nad prawem dostępu do informacji. Nieprzekonująca w tym zakresie jest argumentacja organu, że ujawnienie żądanych informacji uczyniłoby PKN Z. S.A. w określonym stopniu bezbronnym na ewentualne nieuczciwe praktyki rynkowe. Zaskarżona decyzja nie wyjaśnia z jakich konkretnie powodów wnioskowana informacja przedstawia dla PKN Z. S.A. realną wartość gospodarczą, której zasadność ochrony przeważa nad prawem dostępu do informacji publicznej. Żądane w tym zakresie przez wnioskodawcę informacje dotyczą zaś przecież wartości zsumowanych nagród i premii bez wskazania konkretnych osób
i ich wysokości.
Należy jednocześnie podkreślić, że tajemnica przedsiębiorstwa nie wyłącza jawności gospodarowania środkami publicznymi, zatem w każdym indywidualnym przypadku konieczne jest rozważenie, czy odmowa udostępnienia informacji - formalnie zastrzeżonej jako tajemnica przedsiębiorcy - nie ograniczy w sposób nieuprawniony prawa obywatela do uzyskania informacji publicznej na temat wydatkowania środków publicznych, a poprzez to prawa do sprawowania kontroli społecznej nad gospodarowaniem majątkiem publicznym (art. 4 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.).
Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni powyższą ocenę prawną oraz zważy, że odmowa udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 1 i 3 wniosku ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy jest zasadna tylko w sytuacji spełnienia nie tylko formalnej, ale i materialnej jej przesłanki.
W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja zastała wydana z naruszeniem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego błędne zastosowanie oraz z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na wysokość zasądzonych kosztów składa się uiszczony przez skarżące Stowarzyszenie wpis stały od skargi w wysokości 200 zł oraz 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej będącego radcą prawnym.