II SA/Wa 343/20

II SA/Wa 343/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-10-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Góra-Błaszczykowska /przewodniczący/
Janusz Walawski
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6142 Szkoły wyższe niepaństwowe, w tym  zawodowe
Sygn. powiązane
III OSK 4770/21 - Wyrok NSA z 2024-11-27
Skarżony organ
Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant referent stażysta Magdalena Morawiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2020 r. sprawy ze skargi Wyższej Szkoły [...] im. [...] w [...] na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu likwidacji Wyższej Szkoły Zawodowej "[...]" Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego z siedzibą w [...] oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego (dalej także: "Minister" lub "organ"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 430 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2108 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1668 ze zm. - dalej także: "P.s.w.n."), po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez Wyższą Szkołę [...] w [...] (dalej także: "skarżąca uczelnia" lub "strona skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], nakazującej Wyższej Szkole [...] w [...] (numer wpisu w ewidencji uczelni niepublicznych: [...]) likwidację Wyższej Szkoły Zawodowej "[...]"z siedzibą w [...] (numer wpisu do ewidencji uczelni niepublicznych: [...]) - utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] sierpnia 2019 r.
Zaskarżona decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydana została w następującym stanie faktycznym.
Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia [...] czerwca 1999 r. nr [...], udzielił [...] Oddział [...] w [...] pozwolenia na utworzenie Wyższej Szkoły Zawodowej "[...]" [...] z siedzibą w [...] oraz określił ogólny kierunek działalności, tj. kształcenie na poziomie wyższych studiów zawodowych w specjalnościach: 1. gospodarka nieruchomościami, 2. zarządzanie finansami, 3. rachunkowość zarządcza, 4. turystyka i rekreacja.
Na podstawie decyzji Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lipca 1999 r., nr [...], uczelnia została w dniu [...] lipca 1999 r. wpisana do rejestru niepaństwowych uczelni zawodowych pod numerem "[...]".
Następnie, na podstawie decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], uczelnia została wpisana do rejestru uczelni niepublicznych i związków uczelni niepublicznych pod numerem [...].
Decyzją Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], pozwolenie na utworzenie uczelni niepublicznej pod nazwą Wyższa Szkoła Zawodowa "[...]" [...] z siedzibą w [...] zostało przeniesione z [...] - Oddział [...] w [...] na rzecz Wyższej Szkoły [...] z siedzibą w [...].
Wyższa Szkoła Zawodowa "[...]" [...] z siedzibą w [...] posiadała uprawnienia do prowadzenia kształcenia na kierunku "ekonomia" (studia pierwszego stopnia, profil praktyczny) oraz "pedagogika" (studia pierwszego stopnia, profil praktyczny).
W związku z niespełnianiem wymogów w zakresie minimum kadrowego na kierunku "ekonomia" (studia pierwszego stopnia, profil praktyczny) Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], cofnął Wyższej Szkole Zawodowej "[...]" [...] z siedzibą w [...] uprawnienie do prowadzenia studiów pierwszego stopnia o profilu praktycznym na kierunku "ekonomia". Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna.
Podobnie, z powodu braku minimum kadrowego na kierunku "pedagogika" (studia pierwszego stopnia, profil praktyczny). Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], cofnął Wyższej Szkole Zawodowej "[...]" [...] z siedzibą w [...] uprawnienie do prowadzenia studiów pierwszego stopnia o profilu praktycznym na kierunku "pedagogika". Przedmiotowa decyzja również stała się ostateczna.
W piśmie z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego zawiadomił skarżącą uczelnię, jako założyciela, o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nakazania Wyższej Szkole [...] z siedzibą w [...] likwidacji Wyższej Szkoły Zawodowej "[...]" [...] z siedzibą w [...].
W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, działając na podstawie art. 430 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2108 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], nakazał skarżącej uczelni likwidację Wyższej Szkoły Zawodowej "[...]" [...] z siedzibą w [...] (nr wpisu w ewidencji uczelni niepublicznych: [...]).
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 430 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2108 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, minister, w drodze decyzji administracyjnej, może nakazać założycielowi likwidację uczelni niepublicznej, w przypadku gdy uczelni zostały cofnięte wszystkie pozwolenia na utworzenie studiów.
Organ przywołał ponadto treść przepisu art. 11 ust. 1 P.s.w.n., który określa podstawowe zadania uczelni wyższej, a także zwrócił uwagę, że w art. 9 ust. 3 P.s.w.n. sformułowana została zasada przesądzająca o tym, że uczelnia prowadzi studia na co najmniej jednym kierunku. Zatem, jak wskazał Minister, bez prowadzenia studiów nie może być mowy o uczelni (por. H. Izdebski, J. M. Zieliński, Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2019, s. 64).
Minister stwierdził ponadto, że w celu realizacji podstawowych zadań Konstytucja RP w art. 70 ust. 5 przyznaje szkołom wyższym autonomię na zasadach określonych w ustawie. Zdaniem organu, oznacza to, że uczelnie działają na podstawie tej zasady autonomicznie, decydują w ramach ustaleń zawartych w ustawach o prowadzonych kierunkach nauczania, podejmowanych badaniach, formach kształcenia kadr naukowych, itp. Minister zauważył, że rozwinięcie tej zasady znalazło wyraz w art. 9 ust. 2 P.s.w.n., który stanowi, iż uczelnia jest autonomiczna na zasadach określonych w ustawie.
Organ stwierdził jednak, że autonomia uczelni nie ma charakteru bezwzględnego, gdyż ustawodawca dopuszcza możliwość jej ograniczenia przepisami rangi ustawowej, m.in. poprzez dokonanie czynności nadzorczych. Minister uznał, że takim przepisem jest art. 430 ustawy z dnia 20 lipca 2108 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, który przewiduje możliwość nakazania przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego likwidacji uczelni niepublicznej, w przypadku spełnienia wymienionych w nim przesłanek.
Mając powyższe na względzie, Minister stwierdził, że w analizowanej sprawie wystąpiły okoliczności określone w art. 430 ust. 1 pkt 2 P.s.w.n., albowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż posiadane przez uczelnię pozwolenia na prowadzenie studiów zostały cofnięte, co zostało potwierdzone w ostatecznych decyzjach Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] - w zakresie kierunku "ekonomia" oraz nr [...] - w zakresie kierunku "pedagogika".
W tej sytuacji, organ podniósł, że analiza całokształtu materiału dowodowego pozwala na wniosek, iż Wyższa Szkoła Zawodowa "[...]" [...] z siedzibą w [...] - poprzez fakt, iż nie posiada żadnych pozwoleń na utworzenie studiów - nie spełnia wymogów jednoznacznie określonych w art. 9 ust. 3 P.s.w.n. oraz nie realizuje podstawowych zadań określonych w art. 11 P.s.w.n., w tym zadań w zakresie kształcenia studentów.
Minister uznał, że powyższa sytuacja nie tylko narusza obowiązujące przepisy prawa, ale również uniemożliwia prawidłowe funkcjonowanie uczelni.
Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wskazał, że jako organ stojący na straży właściwego poziomu nauczania, nie może dopuścić do sytuacji, w której funkcjonuje uczelnia bez posiadanych pozwoleń na utworzenie studiów.
Odnosząc się do stanowiska strony skarżącej wyrażonego w dniu [...] sierpnia 2019 r., organ wyjaśnił, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, prowadząc w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne, nie może brać pod uwagę intencji i zamiarów uczelni dotyczących tworzenia nowych kierunków, a jedynie stan prawny i obowiązujące w dniu wydania decyzji przepisy prawa.
W konsekwencji, Minister stwierdził, że w świetle art. 430 ust. 1 pkt 2 P.s.w.n., zasadne stało się nakazanie skarżącej Wyższej Szkole [...] z siedzibą w [...]likwidacji Wyższej Szkoły Zawodowej "[...]" [...] z siedzibą w [...].
W piśmie z dnia [...] września 2019 r. skarżąca uczelnia wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, kwestionując powyższą decyzję Ministra w całości.
W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. złożyła wniosek o wyłączenie pracownika prowadzącego postępowanie od udziału w sprawie, a wniosek ten nie został do dnia wydania spornej decyzji rozpatrzony, co - zdaniem skarżącej uczelni - spowodowało wystąpienie w postępowaniu wady procesowej mogącej mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Strona skarżąca wskazała jednocześnie, że Minister prowadził postępowanie z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a., bowiem organ ten nie dysponował taką wiedzą na temat działania uczelni, która pozwalałaby na wydanie rozstrzygnięcia zawartego w spornej decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r. W tej sytuacji, skarżąca uczelnia zarzuciła, że zastosowanie przez Ministra art. 430 ust. 1 pkt 2 P.s.w.n. stanowi nieadekwatną do okoliczności sankcję nadzorczą.
Strona skarżąca wskazała, że Wyższa Szkoła Zawodowa "[...]" w dniu [...] września 2019 r. złożyła wniosek o nadanie jej uprawnień do prowadzenia studiów na kierunku "geodezja i kartografia".
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 430 ust. 1 pkt 2 P.s.w.n. - decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy sporną decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nakazującą skarżącej uczelni likwidację Wyższej Szkoły Zawodowej "[...]" [...] z siedzibą w [...].
W uzasadnieniu wydanej decyzji Minister, odnosząc się na wstępie do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów dotyczących nierozpatrzenia jej wniosku o wyłączenie pracownika organu - zauważył, że decyzja w sprawie nakazu likwidacji Wyższej Szkoły Zawodowej "[...]" [...] z siedzibą w [...] została wydana w dniu [...] sierpnia 2019 r., zaś wniosek strony skarżącej o wyłączenie pracownika od udziału w sprawie wpłynął do organu w dniu [...] sierpnia 2019 r., a więc już po zakończeniu postępowania w sprawie. W związku z powyższym, Minister uznał, że żądanie wyłączenia pracownika po wydaniu decyzji, tj. po zakończeniu postępowania administracyjnego, stało się bezprzedmiotowe. Według organu, stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 377/17).
Organ uznał za bezzasadny również zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia w toku postępowania przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. Organ stwierdził, że strona skarżąca nie wskazała na działania lub zaniechania organu, które mogłyby uzasadniać postawienie takiego zarzutu, ograniczając się jedynie do podniesienia, że Minister nie miał odpowiedniej wiedzy na temat działania uczelni, która pozwalałaby na wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia.
Organ podniósł, że w toku postępowania prowadzonego w pierwszej instancji, zgromadził i włączył do akt sprawy m.in. decyzje cofające Wyższej Szkole Zawodowej "[...]" uprawnienia do prowadzenia studiów na kierunkach ekonomia (studia pierwszego stopnia o profilu praktycznym) oraz pedagogika (studia pierwszego stopnia o profilu praktycznym). Organ zauważył przy tym, że były to jedyne posiadane przez uczelnię uprawnienia do prowadzenia kształcenia.
Minister wskazał, że strona skarżąca w toku postępowania zapoznała się z materiałem zgromadzonym w sprawie i miała możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem przez organ skarżonego rozstrzygnięcia.
Minister uznał, że strona skarżąca pomija element kluczowy dla kwestii funkcjonowania każdej uczelni, tj. art. 9 ust. 3 P.s.w.n., w którym ustawodawca precyzyjnie wskazuje, że uczelnia prowadzi studia na co najmniej jednym kierunku. Oznacza to, że obligatoryjnym wymogiem dla funkcjonowania uczelni na gruncie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce jest prowadzenie kształcenia na przynajmniej jednym kierunku studiów.
Ustosunkowując się do podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy faktu złożenia przez Wyższą Szkołę Zawodową "[...]" wniosku o wydanie przez Ministra pozwolenia na utworzenie studiów na kierunku "geodezja i kartografia", organ zauważył, że sam fakt złożenia wniosku o wydanie pozwolenia nie jest równoznaczny ani z uzyskaniem takiego pozwolenia, ani z prowadzeniem kształcenia, do którego odnosi się art. 9 ust. 3 P.s.w.n.
Organ zauważył na marginesie, że zgodnie z art. 54 ust. 1 P.s.w.n., wniosek o pozwolenie na utworzenie studiów składa się nie później niż 6 miesięcy przed planowanym rozpoczęciem prowadzenia studiów. Ponadto, organ podniósł, że ów wniosek podlega również zaopiniowaniu przez Polską Komisję Akredytacyjną (vide: art. 54 ust. 2 pkt 1 P.s.w.n.).
Mając powyższe na względzie, Minister stwierdził, że wobec faktu, że przesłanką z art. 430 ust. 1 pkt 2 P.s.w.n. pozwalającą Ministrowi nakazanie założycielowi likwidacji uczelni niepublicznej jest cofnięcie wszystkich posiadanych pozwoleń na utworzenie studiów - uznać należy, że samo złożenie nowego wniosku o wydanie pozwolenia na utworzenie nowego kierunku studiów nie wywiera skutku, który uniemożliwiałby zastosowanie sankcji nadzorczej przewidzianej w art. 430 ust. 1 pkt 2 P.s.w.n.
Organ uznał jednocześnie, że odmienna interpretacja nie może znaleźć zastosowania, albowiem stałaby nie tylko w sprzeczności z treścią art. 9 ust. 3 P.s.w.n., ale czyniłaby bezprzedmiotową regulację przewidzianą w art. 430 ust. 1 pkt 2 P.s.w.n., zgodnie z którą Minister, w drodze decyzji administracyjnej, może nakazać [pic] założycielowi likwidację uczelni niepublicznej, w przypadku gdy uczelni zostały cofnięte wszystkie pozwolenia na utworzenie studiów.
W piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. skarżąca uczelnia wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2019 r.
Wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2019 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz prowadzenie postępowania w sposób godzący w zaufanie do władzy publicznej.
Jednocześnie, strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonych dokumentów.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca, odnosząc się do zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważań organu na temat różnicy pomiędzy podpisaniem decyzji (wydaniem decyzji) administracyjnej a jej doręczeniem stronie - podniosła, iż w niniejszej sprawie zastrzeżenia budzą inne kwestie, tj. data wydania decyzji nakazującej Wyższej Szkole [...] w [...] likwidację Wyższej Szkoły Zawodowej "[...]" [...] w [...], tj. [...] sierpnia 2019 r., jak i data doręczenia organowi wniosku skarżącej uczelni o wyłączenie pracownika od udziału w sprawie, tj. dnia [...] sierpnia 2019 r. Strona skarżąca zauważyła, że wniosek o wyłączenie pracownika został nadany w placówce pocztowej w [...] dnia [...] sierpnia 2019 r., zaś z elektronicznego systemu wyszukiwania przesyłek Poczty Polskiej wynika, iż list został doręczony w dniu [...] sierpnia 2019 r., a nie jak twierdzi Minister w dniu [...] sierpnia 2019 r.
W tej sytuacji, zdaniem strony skarżącej, aktualnym pozostaje zatem zarzut zawarty we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] września 2019 r., który dotyczył braku rozpatrzenia wniosku o wyłączenie pracownika od udziału w sprawie. Zdaniem strony skarżącej, bez rozstrzygnięcia tej kwestii sporna decyzja z dnia [...] sierpnia 2019 r. pozostaje dotknięta wadą procesową, która mogła mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Strona skarżąca podniosła, że obowiązkiem Ministra było przeprowadzenie postępowania zmierzającego do ustalenia, czy wobec pracownika nie zachodziły przesłanki uzasadniające jego wyłączenie i wydanie w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia.
Strona skarżąca zarzuciła ponadto, że Minister przeprowadził sporne postępowanie z rażącym naruszeniem art. 8 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej.
Odnosząc się z kolei do twierdzeń Ministra dotyczących art. 430 ust. 1 pkt 2 P.s.w.n., strona skarżąca podkreśliła, że organ pominął fakt, że mamy do czynienia z decyzją o charakterze uznaniowym.
Strona skarżąca stwierdziła, że organ prowadząc postępowanie w sprawie w sposób wadliwy z naruszeniem przepisów k.p.a., w tym m.in. z nieuwzględnieniem interesu indywidualnego polegającego na fakcie złożenia przez uczelnię w [...] wniosku o nowy kierunek, a także z nieustaleniem okoliczności takich, jak wykonywanie przez uczelnię innych zadań podstawowych, jak również na nieuwzględnianiu wniosku o wyłączenie pracownika - podjął w konsekwencji bezprawne rozstrzygnięcie.
W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej także: "P.p.s.a.").
W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga Wyższej Szkoły [...] w [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], jak również utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], nakazująca skarżącej uczelni likwidację Wyższej Szkoły Zawodowej "[...]"[...] z siedzibą w [...] - nie naruszają obowiązujących przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy obu instancji, wydając sporne decyzje, nie dopuściły się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w sposób prawidłowy ustaliły zarówno stan faktyczny sprawy, jak i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy, wskazując w sposób dokładny w uzasadnieniu wydanych decyzji, jakie przyczyny legły u podstaw zastosowania odpowiednich przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, które stanowiły podstawę podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie nakazania Wyższej Szkole [...] w [...] likwidację Wyższej Szkoły Zawodowej "[...]" [...] z siedzibą w [...].
Tym samym, Sąd stwierdził, że organ administracji publicznej, wydając zarówno zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2019 r., jak i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2019 r., działał zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.
Należy zauważyć na wstępie, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 430 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, który stanowi, że minister, w drodze decyzji administracyjnej, może nakazać założycielowi likwidację uczelni niepublicznej, w przypadku gdy uczelni zostały cofnięte wszystkie pozwolenia na utworzenie studiów.
Likwidacja uczelni jest w tym przypadku konsekwencją regulacji przewidzianej w przepisie art. 9 ust. 3 P.s.w.n., zgodnie z którą uczelnia prowadzi co najmniej jeden kierunek studiów. W przypadku więc, w którym decyzje o cofnięciu wszystkich posiadanych przez uczelnię niepubliczną pozwoleń na utworzeniu studiów staną się ostateczne, aktualizuje się podstawa do wydania nakazu jej likwidacji (tak również: T. Jędrzejewski /w:/ Jerzy Woźnicki (red.), Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Komentarz, WKP 2019, teza 6 komentarza do art. 430 P.s.w.n.).
W przepisie art. 9 ust. 3 P.s.w.n. znajdujemy podtrzymanie dotychczasowej regulacji nakładającej na instytucję edukacyjną, aby mogła być uczelnią, wymóg prowadzenia studiów "na co najmniej jednym kierunku", co jednak - uwzględniając regulację zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 1 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym - w istocie nie zmienia wartości normatywnej w części tego artykułu dotyczącej wymogu prowadzenia studiów. Ustawa - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, podobnie jak ustawa - Prawo o szkolnictwie wyższym z 2005 r., przesądza bowiem, że kształcenie na studiach prowadzone jest na określonym kierunku (vide: art. 53 ust. 1 P.s.w.n.).
Zdaniem Sądu, przepis art. 9 ust. 3 P.s.w.n. jednoznacznie formułuje zasadę przesądzającą o tym, jaka jednostka organizacyjna może zostać uczelnią - decyduje o tym prowadzenie studiów, przynajmniej na jednym kierunku studiów. Oznacza to w konsekwencji, że bez prowadzenia studiów nie może być mowy o uczelni (tak również: J.M. Zieliński /w:/ H. Izdebski, J.M. Zieliński, Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Komentarz, WKP 2019, teza 6 komentarza do art. 9 P.s.w.n.).
W ocenie Sądu, uznać należy, że w analizowanej sprawie wystąpiły okoliczności określone w art. 430 ust. 1 pkt 2 P.s.w.n., albowiem - jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - posiadane przez uczelnię pozwolenia na prowadzenie studiów zostały cofnięte, co zostało potwierdzone w ostatecznych decyzjach Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2017 r. (vide: decyzja nr [...] - w zakresie kierunku "ekonomia" oraz decyzja nr [...]- w zakresie kierunku "pedagogika").
W tej sytuacji, stwierdzić należy, że Wyższa Szkoła Zawodowa "[...]" [...] z siedzibą w [...] poprzez fakt, iż nie posiada żadnych pozwoleń na utworzenie studiów, nie spełnia wymogów jednoznacznie określonych w art. 9 ust. 3 P.s.w.n. oraz nie realizuje podstawowych zadań określonych w art. 11 cyt. ustawy, w tym zadań w zakresie kształcenia studentów.
Sąd uznał, że organ wydając obie sporne decyzje zasadnie stwierdził, że powyższa sytuacja nie tylko narusza obowiązujące przepisy prawa, ale również uniemożliwia prawidłowe funkcjonowanie wspomnianej wyżej uczelni.
W tej sytuacji, Minister prawidłowo uznał, że jako organ stojący na straży właściwego poziomu nauczania, nie mógł dopuścić do sytuacji, w której istnieć będzie uczelnia, która nie posiada żadnego pozwolenia na utworzenie studiów.
W ocenie Sądu, organ zasadnie przyjął jednocześnie, że samo złożenie przez uczelnię wniosku o wydanie pozwolenia na utworzenie studiów na kierunku "geodezja i kartografia" nie jest tożsamy z uzyskaniem takiego pozwolenia, ani z prowadzeniem kształcenia, o którym mowa w art. 9 ust. 3 P.s.w.n.
Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż - wbrew stanowisku skarżącej uczelni - organ wykazał w sposób jednoznaczny, dlaczego zasadny jest skierowany do strony skarżącej nakaz likwidacji Wyższej Szkoły Zawodowej "[...]"[...] z siedzibą w [...].
Zatem, stwierdzić należy, że Minister przedstawiając w uzasadnieniu obu spornych decyzji wszechstronne wyjaśnienie podstaw wydania nakazu likwidacji Wyższej Szkoły Zawodowej "[...]" z siedzibą w [...], nie naruszył tym samym granic uznania administracyjnego.
W ocenie Sądu, organowi nie można zarzucić arbitralności przy wydawaniu nakazu likwidacji wspomnianej uczelni niepublicznej.
W niniejszej sprawie organ administracji, mając na względzie dyspozycję przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ustalił wszelkie okoliczności istotne dla wydania właściwego rozstrzygnięcia.
Działając w ramach swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 80 k.p.a., organ miał uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że nakaz likwidacji wspomnianej uczelni jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.