II SA/Wa 80/24

II SA/Wa 80/24 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-04-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Kozub-Marciniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Skarżony organ
Prezes Instytutu Pamięci Narodowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na pismo Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] października 2023 r., znak [...] postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
W. K. (dalej jako: "skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (dalej jako: "organ") z dnia [...] października 2023 r., znak: [...]. W skardze zawarł wniosek o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postepowania sądowego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Skarżący wskazał, że pismem z dnia [...] października 2023 r., znak: [...], organ poinformował skarżącego, że w związku z przejściem w stan spoczynku, nabył on prawo do uposażenia w stanie spoczynku w wysokości 7.913,47 (słownie: siedem tysięcy dziewięćset trzynaście złotych 47/100) złotych miesięcznie.
Z powyższym ustaleniem uposażenia skarżący nie zgodził się. Wskazał, iż ww. pismo zwierające informację o ustaleniu wysokości uposażenia jakie przysługuje mu w stanie spoczynku nie zostało nazwane decyzją – nie zamyka to jednak możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ponieważ zdaniem skarżącego ww. zaskarżone pismo nie miało formy decyzji, lecz pochodziło od organu administracji, zostało skierowane na zewnątrz tj. do skarżącego oraz we władczy sposób rozstrzygało o prawie do uposażenia skarżącego w stanie spoczynku i o wysokości tego uposażenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że pismo organu z [...]października 2023 r., znak: [...], nie stanowi decyzji administracyjnej, a jedynie czynność o charakterze materialno-technicznym, stanowiącą wykonanie decyzji Ministra Sprawiedliwości Prokuratora Generalnego z dnia [...] września 2023 r. w przedmiocie przeniesienia skarżącego w stan spoczynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), skargę można wnieść na następujące akty:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa
w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych
w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych
w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Stosownie zaś do treści art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także
w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę,
i stosują środki określone w tych przepisach.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż brak właściwości sądu, uchybienie terminu do wniesienia skargi, nieuzupełnienie braków formalnych skargi, zawisłość sprawy przed sądem, brak zdolności sądowej jednej ze stron czy brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem,
a odrzucenie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy zbadać zatem, czy skarga na wskazane przez skarżącego pismo z dnia [...] października 2023 r. jest dopuszczalna.
Badając przedmiotowe pismo pod kątem możliwości zaskarżenia go do sądu administracyjnego, Sąd stwierdził, że pismo informacyjne nie zostało wymienione jako akt, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie zawiera nadto elementów pozwalających zakwalifikować je do którejkolwiek kategorii zaskarżalnych do sądu administracyjnego aktów wyszczególnionych w treści art. 3 § 2 pkt 1-7 P.p.s.a., stąd też skargę na tego rodzaju pismo należy uznać za niedopuszczalną.
Wyjaśnić należy, iż zaskarżone pismo nie posiada minimum cech charakterystycznych dla decyzji administracyjnej. Niezbędnym bowiem elementem prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej jest przede wszystkim jej rozstrzygnięcie, a więc władcze ukształtowanie określonego stosunku administracyjnoprawnego, stanowiące "rdzeń" decyzji w postępowaniu administracyjnym. Jest to jeden z tych elementów składowych, bez którego decyzja nie może istnieć.
Oceniając w kontekście powyższego zaskarżone pismo organu z dnia [...] października 2023 r. stwierdzić należy, iż jego treść stanowi jedynie informację, a nie jest rozstrzygnięciem merytorycznym w sprawie ustalenia uposażenia skarżącego w stanie spoczynku.
Odnośnie wniosku pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania należy wskazać, iż mając na uwadze treść art. 200 P.p.s.a. skarżącemu nie przysługuje zwrot kosztów postępowania, zarówno wtedy, gdy jego skarga okazała się bezzasadna, jak i w przypadku, gdy orzeczenie sądu nie wypowiada się w kwestii zasadności skargi, bo była ona niedopuszczalna albo postępowanie sądowe okazało się bezprzedmiotowe. Wyjątek ten dotyczy także sytuacji, gdy postępowanie ulega umorzeniu z powodu uwzględnienia skargi przez organ - art. 201 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 17 stycznia 2012 r., I OZ 5/12). W postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji nie jest również możliwe zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu, niezależnie od wyniku sprawy, albowiem brak ku temu podstawy prawnej. Zwrot kosztów przysługuje jedynie stronie skarżącej od organu administracji (art. 200 P.p.s.a.).
W konsekwencji powyższego należy więc uznać, że skarga na wskazane przez stronę skarżącą pismo informacyjne jest niedopuszczalna, stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak
w sentencji.