II SA/Wa 340/22

II SA/Wa 340/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Kwiecińska
Sławomir Fularski
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 2414/22 - Wyrok NSA z 2025-10-17
III OSK 2193/22 - Wyrok NSA z 2025-10-15
II SA/Wa 2402/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-05-11
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Sędzia WSA Sławomir Fularski Protokolant referent Magdalena Morawiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
Postępowanie w sprawie zainicjował wniosek z [...] kwietnia 2016r. Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...], skierowany do Ministra Finansów o udzielenie informacji publicznej o nagrodach przyznanych pracownikom Ministerstwa Finansów w roku 2015 do 8 kwietnia 2016 r., poprzez podanie imienia i nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 września 2017 r., sygn. akt: II SA/Wa 1415/16 uchylił decyzję Ministra Finansów z czerwca 2016 r. oraz decyzję ją poprzedzającą z maja 2016 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia powyższej informacji. Sąd w uzasadnieniu powyższego wyroku stwierdził, że organ odmowę udostępnienia żądanej informacji odniósł do wszystkich pracowników Ministerstwa Finansów, niezależnie od tego, czy osoby te pełniły, czy też nie, funkcje publiczne. Takie działanie organu było, w ocenie Sądu, wadliwe, gdyż nie uwzględniało regulacji zawartej w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] stycznia 2018 r. Minister Finansów odmówił udostępnienia informacji o nagrodach przyznanych pracownikom Ministerstwa w roku 2015 i do 8 kwietnia 2016 r., poprzez podanie imienia i nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody.
Organ w uzasadnieniu podał, że wnioskodawca został wezwany do wykazania szczególnego interesu publicznego, gdyż w ocenie organu żądana informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej. Organ wyjaśnił, że w Ministerstwie Finansów według stanu na dzień 31 grudnia 2015 r. zatrudnionych było 2047 pracowników, natomiast według stanu na dzień 31 marca 2016 r. - 2019 pracowników. Wytworzenie żądanej informacji będzie zatem czasochłonne oraz wymagać będzie zaangażowania istotnych środków osobowych, co czyni, że żądana informacja jest informacja przetworzoną. Wnioskodawca nie wskazał i nie przekazał natomiast żadnych informacji na temat indywidualnych, realnych i konkretnych możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której udostępnienia domagał się we wniosku. Zdaniem Ministra Finansów nie zachodzi związek pomiędzy uzyskaniem przez wnioskodawcę żądanych informacji, a wpływem na ochronę interesu publicznego lub poprawę funkcjonowania organów administracji publicznej.
Rozpoznając skargę od w/w decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt: II SA/Wa 487/18 uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i zasądził na rzecz skarżącego Stowarzyszenia zwrot kosztów postępowania.
Zdaniem Sądu, twierdzenie organu, że wygenerowanie informacji objętej wnioskiem wymagałoby czasochłonnej pracy nie zostało niczym poparte i jako takie prowadzi w konsekwencji do wniosku, że co najmniej przedwcześnie organ zakwalifikował informację publiczną powstałą w efekcie wskazanych przez niego czynności jako informację przetworzoną. Według Sądu organ również przedwcześnie uznał, że w celu uzyskania informacji strona skarżąca winna była wykazać istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego. Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika jednoznacznie, że wnioskodawca nie musi wykazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zdaniem Sądu, organ wydając sporną decyzję oparł się automatycznie na twierdzeniu, iż żądana przez wnioskodawcę informacja stanowi informację przetworzoną i wezwał stronę skarżącą do wykazania interesu publicznego. Tym samym zaniechał zupełnie wskazania, ilu dokładnie dokumentów wniosek dotyczy, co przesądzałoby czy rzeczywiście ich zestawienie wiązałoby się z poniesieniem przez podmiot obowiązany określonych kosztów w szerokim znaczeniu tego słowa, zwłaszcza finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z jego bieżącą działalnością. Jeżeli jakaś informacja nie może zostać udostępniona, to organ zobowiązany jest precyzyjnie przeanalizować jakiej ilości informacji dany wniosek dotyczy i ustalić, jakie informacje podlegają ochronie. Tym samym determinowane art. 107 § 1 i 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji odmawiającej na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienia informacji z uwagi, iż stanowi ona informację przetworzoną powinno zawierać argumentację na okoliczność spełnienia w sprawie przesłanek formalnych i materialnych tej odmowy. Brak, ogólność lub pozorność takiej argumentacji świadczy o determinującym uchylenie decyzji naruszeniu formalnym art. 107 § 1 i 3 k.p.a.
Końcowo Sąd stwierdził, że w decyzji organ nie wykazał, że żądane przez stronę skarżącą informacje wymagają intelektualnego wkładu osób przygotowujących informację, w postaci np. analizy ogromnej ilości dokumentów. Niezbędna jest zatem ponowna analiza wniosku strony oraz dogłębne rozważenie przez organ materii, jakiej dotyczy ten wniosek, a następnie rozstrzygnięcie czy stanowi ona informację przetworzoną. Jeśli organ dojdzie do przekonania, że żądane dane dotyczą sfery informacji przetworzonej, to musi to odzwierciedlić w uzasadnieniu swojej decyzji, pamiętając, że do odmowy udostępnienia informacji publicznych nie wystarczy ogólnikowe wskazanie, że uzyskanie żądanej informacji wymagałoby szeregu czynności. Obecnie brak wyczerpującego wyjaśnienia powyższych kwestii uniemożliwia kontrolę Sądu prawidłowości dokonanej przez organ oceny kwalifikacji informacji z punktu widzenia informacji przetworzonej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Minister Finansów.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 grudnia 2021r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W ocenie Sądu kasacyjnego analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku o niezasadności stanowiska Sądu I instancji o naruszeniu przez organ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez "ogólność lub pozorność argumentacji" na okoliczność spełnienia w sprawie formalnych i materialnych przesłanek wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, a tym samym niezasadnym uchyleniu decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Analiza zaś decyzji organu ze stycznia 2018 r. prowadzi do wniosku, że oceniając wniosek – w zakresie tiret 4, a więc żądania udostępnienia informacji o nagrodach przyznanych pracownikom Ministerstwa w roku 2015 i do dnia 8 kwietnia 2016 r. poprzez podanie imienia i nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody, organ wyjaśnił podstawy uznania, że informacja, o którą wystąpiono we wniosku (tiret 4) powoduje, że ma ona charakter przetworzony. Według NSA Minister Finansów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo wyjaśnił, co legło u podstaw uznania, że charakter skierowanego pytania wskazuje na konieczność uznania, że dotyczy on informacji publicznej przetworzonej. Z treści decyzji wynika, że skrupulatnie opisano rodzaj czynności i ich ilość, bez których to realizacja wniosku nie byłaby możliwa, a także wskazano, że opracowanie informacji wymagałoby weryfikacji dokumentacji dotyczącej ponad 2000 pracowników. Wyjaśnia to sposób rozumowania organu i badania realiów sprawy prowadzącego do uznania przez organ, że warunkiem spełnienia żądania wniosku jest wskazanie szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej. NSA podkreśliło, że organ wyjaśnił, że poczynienie ustaleń nie jest możliwe wyłącznie w oparciu o system teleinformatyczny [...], co oznacza konieczność dokonania sprawdzeń z dokumentami źródłowymi dla potwierdzenia wiarygodności i aktualności danych. Organ wyjaśnił także szczegółowo, dlaczego ocenił, że nie ma podstaw do uznania, że udostępnienie informacji mogłoby być szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Według NSA nie sposób w tym stanie rzeczy podzielić stanowiska Sądu I instancji o "ogólności lub pozorności argumentacji" uzasadnienia decyzji na okoliczność spełnienia w sprawie formalnych i materialnych przesłanek wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w art. 107 § 1 k.p.a., a jej uzasadnienie nie budzi wątpliwości co do stanowiska organu oraz podstaw tego stanowiska. To, że Sąd uznał argumentację za niezasadną, nie oznacza, że uzasadnienie decyzji zawierało wady skutkujące koniecznością jej uchylenia z powołaniem się na regulacje art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Jeżeli w ocenie Sądu nie istniały podstawy do uznania, że informacja objęta żądaniem wniosku mogła zostać uznana za informację przetworzoną, rolą Sądu było dokonanie merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. Zestawienie treści decyzji, w której organ wskazał na niezbędność analizy dokumentacji źródłowej dotyczącej ponad 2000 osób oraz stwierdzenia Sądu, że "organ nie wykazał, że żądane informacje wymagają intelektualnego wkładu osób przygotowujących informację, w postaci np. analizy ogromnej ilości dokumentów" oraz brak wywodu Sądu, na jakiej podstawie uznał, że wskazana przez organ ilość dokumentacji nie świadczy o znacznym nakładzie pracy, jaka musiałby zostać wykonana poprzez dokonanie analiz i zestawień w celu udzielenia żądanej informacji – wskazuje na wadliwość dokonanej przez Sąd oceny zaskarżonej decyzji w zakresie wyznaczonym treścią podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania.
Sąd kasacyjny przypomniał, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazuje się na różny charakter czynności, których konieczność przeprowadzenia daje podstawy do kwalifikowania informacji, jako przetworzonej, przyjmując, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która:
- w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., I OSK 1746/14);
- jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, LEX nr 1368968; por. też wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., I OSK 1347/05, LEX nr 281369) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2012 r., I OSK 2149/12; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13; wyrok NSA z dnia 3 października 2014 r., I OSK 747/14);
- jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu – "przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, iż ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyroki NSA z dnia 5 września 2013 r. I OSK 953/13, I OSK 866/13, I OSK 865/13); "proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego" (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2010 r., I OSK 1737/12); "jedną z przesłanek uzasadniających ograniczenie prawa do informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198, ze zm.; dalej u.d.i.p.) jest konieczność ochrony "porządku publicznego" (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W pojęciu tym mieści się m.in. postulat zapewnienia organom władzy publicznej prawidłowego funkcjonowania w celu wykonywania ich kompetencji" (wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r., I OSK 1769/13);
- może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., I OSK 2658/14; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r., I OSK 33/15),
- nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją – "informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., I OSK 863/14; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14; wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., I OSK 977/11);
- której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów – "informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (zob. np. wyroki NSA: z dnia 2 października 2014 r., I OSK 140/14; z dnia 21 września 2012 r., I OSK 1477/12, LEX nr 1264566; z dnia 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11, LEX nr 1094536; z dnia 8 czerwca 2011 r., I OSK 426/11, LEX nr 1135982; z dnia 17 października 2006 r., I OSK 1347/05, LEX nr 281369).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ procedując wniosek Stowarzyszenia, działał w granicach określonych przepisami prawa.
W ocenie tut. Sądu na w/postawione pytanie należało udzielić pozytywnej odpowiedzi.
Po pierwsze, kierując się dyspozycją art.190 P.p.s.a. należało podkreślić, iż Sąd kasacyjny przesądził, iż uzasadnienie skarżonej decyzji zostało sporządzone w sposób poprawny i wyczerpujący.
Dodatkowo należy pamiętać o tym, że Sąd II instancji dokonał wykładni pojęcia – "informacja publiczna przetworzona". Z wykładni tej wyłania się zaś pogląd, iż co do zasady informacja przetworzona to taka, która nie istnieje w chwili złożenia wniosku o jej udostępnienie, a jej przygotowanie jest czasochłonne, w efekcie czego działania organu rozpoznającego wniosek, skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej.
Kierując się powyższymi wytycznymi tut. Sąd doszedł do wniosku, iż organ poprawnie zakwalifikował sporną informację do kategorii przetworzonej .
Na dzień wywiedzenia wniosku Minister nie dysponował bowiem gotowym zestawieniem żądanych danych. Musiałby więc dopiero wytworzyć ową informację co już świadczy o tym iż była by to jakościowo nowa informacja a więc mająca przymiot przetworzonej.
Dodatkowo w ocenie Sądu administracyjnego trafne są wywody organu, iż przygotowanie spornego zestawienia byłoby bardzo czasochłonne. Za poprawnością powyższej konkluzji przemawia fakt, że koniecznym byłoby dokonanie weryfikacji dokumentacji dotyczącej ponad 2000 pracowników a poczynienie ustaleń żądanych danych nie jest możliwe wyłącznie w oparciu o system teleinformatyczny [...], co oznacza konieczność dokonania sprawdzeń z dokumentami źródłowymi dla potwierdzenia wiarygodności i aktualności danych. Zakres pracy koniecznej do wykonania przez organ przy udzielaniu żądanej odpowiedzi z całą pewnością wymagałaby więc takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłóciłyby normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniłyby mu wykonywanie przypisanych ustawowo zadań.
Co się tyczy kolejnej kwestii, tj. ustawowej istotności dla interesu publicznego, to w świetle poglądów doktryny i judykatury przyjęło się, iż istnieje ona w sytuacji, gdy autor pytań ma realną możliwość wpływu na funkcjonowanie Państwa, i gdy wykaże, iż żądane dane chce i może w sposób realny wykorzystać dla poprawy działania Państwa czy też poszczególnych jego elementów.
W ocenie tut. Sądu, w realiach niniejszej sprawy nie sposób było przyjąć, by podmiot pytający miał realną możliwość wpłynięcia na działanie Państwa czy jego poszczególnych instytucji a w szczególności by wykazał to, jak zamierza tego dokonać.
Reasumując, w sytuacji gdy wnioskodawca w sposób skuteczny nie uczynił zadość obowiązkowi wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego pozyskanie informacji publicznej przetworzonej, organowi nie pozostawała inna możliwość jak tylko wydanie decyzji odmawiającej udzielenia spornej informacji. Strona wnioskująca nie wykazała bowiem dokładnie tego, aby posiadając żądane dane chciała, czy też chociaż mogła podjąć działania mogące realnie wpłynąć na funkcjonowanie określonych instytucji Państwa.
Na marginesie podnieść należało, ze nawet przyjmując założenie, iż organ winien jeszcze dokładniej wykazać, ze za udostępnieniem żądanej informacji nie przemawia przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego, to w realiach niniejszej sprawy zwrócić należało uwagę na to, że to sama strona pozbawiła organ możliwości dokonania takiej bardziej szczegółowej analizy. Wnioskodawca nie wskazał bowiem tego, w jaki sposób ma się ona w jego ocenie przełożyć na interes publiczny. Materiału tego nie dostarczono także na etapie skargi, więc również Sąd, nie mogąc szerzej wypowiedzieć się w spornym zakresie, podzielił wywody organu.
Na marginesie podkreślenia wymagała okoliczność także okoliczność o charakterze ogólnym, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest zgłaszanie dowodów dla wykazania okoliczności pozytywnych, tj. określonych faktów. Stąd więc ewentualny zarzut strony, iż organ nie wykazywał okoliczności negatywnych, czyli nieistniejących faktów, dodatkowo jawiłby się jako zaprzeczający zasadom dowodowym jak również zasadom logicznego rozumowania.
W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty zawarte w skardze są chybione, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).