II SA/Wa 3380/21

II SA/Wa 3380/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /sprawozdawca/
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący/
Izabela Głowacka-Klimas
Symbol z opisem
6197 Służba Celna
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. art. 217, 218 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2013 poz 667
art. 12 ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony  Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa, Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2022 r. sprawy ze skargi I.H. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę
Uzasadnienie
Szef Krajowej Administracji Skarbowej (zwany dalej Szefem KAS/organem) postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] (zwanym dalej postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r.) po rozpatrzeniu wniosku Pani I.H. (zwanej dalej Wnioskodawczynią/Skarżącą) z dnia z dnia [...] marca 2021 r. o wydanie zaświadczenia, utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. (zwanego dalej DIAS w L.) z dnia [...] czerwca 2021 r.
nr znak [...] (zwanym dalej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021r.) o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Skarżąca, wystąpiła DIAS w L., pismem z dnia [...] marca 2021 r.
o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez 5 lat służby przy wykonywaniu zadań określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (tj. Dz. U. z 2016, poz. 1799), w tym służby w Służbie Celno-Skarbowej, o którym mowa wart. 12 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Anty korupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 723, z późn. zm., zwanej dalej ustawą zaopatrzeniową).
Postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] DIAS
w L. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez Skarżącą treści. Stwierdził, że zadania, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy
o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Wnioskodawczyni realizowała
w okresach: od [...] grudnia 2011 r. do [...] grudnia 2011 r. - pełniąc służbę w Oddziale Celnym Drogowym w D. oraz od [...] marca 2017 r. do [...] czerwca 2017 r. i od dnia [...] stycznia 2019 r. do dnia wydania postanowienia - pełniąc służbę w Służbie Celno-Skarbowej, tj. łącznie 2 lata 5 miesięcy i 24 dni. Natomiast pozostałe zadania wykonywane przez ww. w okresie służby w Służbie Celnej nie były tzw. zadaniami policyjnymi.
Pismem z dnia [...] marca 2021 r. Skarżąca wniosła na ww. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. zażalenie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła, iż nie odniesiono się do wykonywanych przez nią zadań jako koordynatora ds. uproszczeń; nie dokonano analizy realizowanych przez nią zadań w ramach powierzonych zakresów czynności; nie odniesiono się do zadań zawartych w tych kartach w odniesieniu do obowiązujących od dnia [...] kwietnia 2020 r. "Dobrych praktyk" m.in. z tego powodu, iż w określeniu realizacji zadań policyjnych wzięto pod uwagę tylko miejsce pełnienia służby, co stoi w sprzeczności z zapisem "iż nie można wykluczyć żadnego funkcjonariusza Służby Celnej, bez względu na miejsce pełnienia służby". W ocenie Skarżącej, analiza jej wniosku i załączonych do niego dokumentów była realizowana w sposób pobieżny i schematyczny, bez zagłębiania się w charakter i sedno wykonywanych zadań, a jedynym przyjętym kryterium był brak sformułowanego zapisu w zakresach obowiązków i uprawnień oraz opisach stanowisk służbowych.
Szef KAS postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r. znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że DIAS w uzasadnieniu postanowienia odniósł się dość ogólnikowo do zadań realizowanych przez Skarżącą z racji pełnionej funkcji koordynatora ds. procedur uproszczonych AEO i SASP - brak stanowiska organu co do charakteru zadań wykonywanych przez stronę z racji pełnionej funkcji koordynatora. Organ odwoławczy wskazał również, że organ I instancji w swoim postanowieniu nie uwzględnił wykonywanych przez Skarżąca zadań w okresie od dnia [...] czerwca
2012 r. do dnia [...] czerwca 2012 r. w Oddziale Celnym Drogowym w T., wskazując m.in. na zapisy karty zakresu obowiązków i uprawnień z dnia [...] czerwca 2012 r. o treści: "wszczynanie postępowań w sprawach o przestępstwa skarbowe
i wykroczenia skarbowe oraz realizowanie niezbędnych czynności procesowych
w granicach koniecznych dla zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa skarbowego, wykroczenia skarbowego, przestępstwa lub wykroczenia."
DIAS w L., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...] ponownie odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez Skarżącą treści. Stwierdził, że Skarżąca nie posiada wymaganego 5-letniego stażu służby przy wykonywaniu zadań określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust.l pkt 4-6 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej lub służby w Służbie Celno-Skarbowej. DIAS wskazał, że ze zgromadzonej dokumentacji wynika, iż Skarżąca w okresie od [...] września 1999 r. do [...] lutego 2017 r. pełniła służbę
w Służbie Celnej w następujących komórkach: Dział Postępowania w Sprawach Celnych, Referat Przeznaczeń Celnych, Wydział Przeznaczeń Celnych, Referat Obsługi Przedsiębiorców, od dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. Oddział Celny Drogowy w D., od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] czerwca 2012 r. Oddział Celny Drogowy w T.
Jego zdaniem zaliczeniu do służby przy wykonywaniu zadań policyjnych podlega okres od [...] grudnia 2011 r. do [...] grudnia 2011 r., w którym Skarżąca pełniła służbę w Oddziale Celnym Drogowym w D. oraz od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] czerwca 2012 r. w Oddziale Celnym Drogowym w T., gdzie do zadań Strony należało m.in. "wszczynanie postępowań w sprawach
o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe oraz realizowanie niezbędnych czynności procesowych w granicach koniecznych dla zabezpieczenia śladów
i dowodów przestępstwa skarbowego, wykroczenia skarbowego, przestępstwa lub wykroczenia." Wskazał, że zaliczeniu podlega także służba w Służbie Celno-Skarbowej od [...] marca 2017 r. do [...] czerwca 2017 r. oraz od dnia [...] stycznia 2019 r. do nadal. W ocenie DIAS w L. łączny okres wykonywania zadań tzw. policyjnych i pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej na dzień wydania postanowienia DIAS z dnia [...] czerwca 2021 r. wynosi 2 lata 8 miesięcy i 23 dni.
Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. Skarżąca wniosła zażalenie na to postanowienie i zarzuciła:
- dokonanie błędnej analizy zebranego materiału dowodowego pod kątem realizowanych przeze nią zadań w ramach powierzonych jej zakresów czynności, określonych w kartach zakresów oraz wykonywanych zadań jako koordynatora ds. uproszczeń;
- nie uwzględnienie zadań policyjnych realizowanych poprzez prowadzenie postępowań administracyjnych, celnych, podatkowych, audytowych stanowiących grupę czynności tzw. policyjnych, zgodnie z brzmieniem ustawy z dnia 27 sierpnia
o Służbie Celnej (t.j. Dz.U. z 2016, poz. 1799) - które to zadania ustawowo potwierdzają realizowanie zadań policyjnych, co zostało potwierdzone wyrokami Sądu Okręgowego w W.: sygn.. akt [...] z dnia [...].11.2019 r.
i sygn. akt [...];
- nie uwzględnienie zadań z katalogu tzw. zadań policyjnych, wynikających
z pełnienia funkcji koordynatora ds. uproszczeń, które wykonywała Strona jako funkcjonariusz wyznaczony w Izbie Celnej w B. decyzją Ministra Finansów oraz wykonuje obecnie wyznaczona zarządzeniem Szefa KAS;
- nie odniesienie się do zadań zawartych, w kartach zakresów, w odniesieniu do obowiązujących od [...] kwietnia 2020 r. "Dobrych praktyk" m.in. z tego powodu, iż w określaniu realizacji zadań policyjnych, wzięto pod uwagę tylko miejsca pełnienia służby, co stoi w sprzeczności z zapisem, że "nie można wykluczyć żadnego funkcjonariusza Służby Celnej "bez względu na miejsce pełnienia służby".
Strona wniosła o uwzględnienie przedstawionych przez nią argumentów
i dowodów jako właściwych do uznania wykonywania przez nią tzw. "zadań policyjnych".
Szef KAS, postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] czerwca 2021 r. DIAS w L.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca, zarzucając:
1. naruszenie art. 218 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735), zwanej dalej "k.p.a.", poprzez twierdzenie, że w zasobach organów KAS nie ma dokumentów potwierdzających wykonywanie "zadań policyjnych",
- nie uwzględnienie szeregu dokumentów znajdujących się w aktach osobowych, rejestrach i zbiorach prowadzonych przez DIAS w L.,
- błędną interpretację treści dokumentów uwzględnionych przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia.
W wyniku powyższego w ocenie Skarżącej doszło do:
- błędnego uznania, iż nie wykonywała Ona zadań, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej,
2. naruszenie art. 219 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że w rejestrach i zbiorach prowadzonych przez DIAS w L. nie znajdują się dokumenty potwierdzające wykonywanie zadań, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej,
3. naruszenie rekomendacji Szefa KAS wydanych w postaci obowiązujących od dnia [...] kwietnia 2020 r., "Dobrych Praktyk", co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że Pani I.H. nie wykonywała tzw. zadań policyjnych, oraz bezpodstawnej odmowy wydania żądanego zaświadczenia.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca uszczegółowiła zarzuty.
W związku z powyższym wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Szefa KAS z dnia [...] lipca 2021 r., oraz poprzedzającego je postanowienia DIAS
w L. z dnia [...] czerwca 2021 r., a także o zobowiązanie przez WSA
w Warszawie DIAS w L. do niezwłocznego wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez Skarżącą służby przez 5 lat przy wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest postanowienie organu z dnia [...] lipca 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie DIAS w L. z dnia [...] czerwca 2021 r.
o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających
z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym
i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329; zwaną dalej "P.p.s.a.").
Stosownie do treści art. 119 pkt 3 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana
w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane
w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W związku z powyższym Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę
w trybie postępowania uproszczonego.
Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało
w przepisach działu VII (art. 217 i nast.) k.p.a. Zaznaczyć należy, że postępowanie
w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Jego istotą jest jedynie urzędowe poświadczenie istniejącego stanu prawnego lub faktycznego. Podkreślić należy, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu, i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych, niewynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych, znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1778/11). Postępowanie, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a. spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności, wynikające
z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. I OSK 1518/12).
Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że okresy pełnienia służby, które należało zaliczyć do okresu realizacji przez Skarżącą tzw. zadań policyjnych, wskazano po analizie dokumentacji odzwierciedlającej przebieg służby, znajdującej się w zasobach Izby Administracji Skarbowej w L.
W oparciu o kwerendę tej dokumentacji i jej wyniki organ prawidłowo przyjął, że Skarżąca tylko we wskazanym w postanowieniu czasie realizowała "zadania policyjne", określone w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej i w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej,
o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej.
W ocenie Sądu organy prawidłowo zaliczyły do okresu wykonywania zadań tzw. policyjnych okres służby Skarżącej w Oddziale Celnym Drogowym w T. na podstawie decyzji o przeniesieniu nr [...] z dnia [...].06.2012 r. w ramach wzmocnienia obsady kadrowej. Natomiast w zakresie realizowanych przez Skarżącą zadań w ramach pełnionej funkcji koordynatora ds. procedur uproszczonych AEO i SASP, wyjaśniły dlaczego ww. zadanie nie posiada waloru tzw. zadania policyjnego, co znalazło potwierdzenie w stanowisku Szefa KAS oraz aprobatę Sądu.
Potwierdzenie realizacji "zadań policyjnych" zgodnie z zapisami art. 12 ust. 2 pkt.1 ustawy zaopatrzeniowej i § 14 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Spraw
i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 2373.), powinno nastąpić w oparciu o akta osobowe funkcjonariusza lub inne dokumenty potwierdzające pełnienie tej służby tj., zakresy obowiązków i uprawnień funkcjonariusza, karty opisów stanowisk służbowych, upoważnienia, wyróżnienia, wewnętrzne akty prawne - decyzje, zarządzenia, regulaminy organizacyjne, ewidencje, rejestry wytworzone i dotyczące okresu od [...] września 1999 r. do [...] lutego 2017 r. Organ wyjaśnił powody, dla których przedstawione przez Wnioskodawczynię Zarządzenie nr 3 Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 23 stycznia 2018 r. w sprawie powołania Koordynatorów i Konsultantów do spraw wykonywania niektórych zadań Krajowej Administracji Skarbowej oraz karty zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariusza SCS z dnia 18 września 2019 r.
w Referacie Obsługi Przedsiębiorców w Zakresie Cła, Pozwoleń i Czynności Audytowych, nie mogą być brane pod uwagę jako dokumenty potwierdzające wykonywanie "zadań policyjnych" w okresie od [...] września 1999 r. do [...] lutego 2017 r.
Analiza zadań koordynatora z załączonej przez Skarżącą do wniosku oraz do skargi do WSA decyzji nr [...] Szefa Służby Celnej z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie powołania koordynatorów do spraw procedur uproszczonych, AEO i SASP opisanej w § 2 ww. decyzji nie może być uznana za zadania tożsame z zadaniami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, Wnioskodawczyni wykonywała zadania z zakresu zarządzania i organizacji a nie czynności o charakterze "policyjnym". Zgodnie z § 2 Decyzji nr 5 Szefa Służby Celnej z dnia 4 lutego 2011 r. do zadań koordynatorów na poziomie izby celnej należało: monitorowanie prawidłowego i jednolitego stosowania przepisów w zakresie procedur uproszczonych, AEO i SASP; udzielanie niezbędnej pomocy komórkom organizacyjnym izby celnej i podległych urzędów celnych oraz podmiotom gospodarczym w zakresie nadzorowanej tematyki; identyfikacja problemów występujących na poziomie izby w zakresie nadzorowanej tematyki; gromadzenie, przetwarzanie oraz analizowanie materiałów zawierających aktualnie obowiązujące przepisy prawne, interpretacje, wytyczne niezbędne do prawidłowej realizacji nałożonych zadań; aktywne uczestniczenie w procesie konsultowania przygotowanych projektów aktów prawnych dotyczących procedur uproszczonych, AEO i SASP, przekazywanych przez właściwe w sprawach Służby Celnej Departamenty Ministerstwa Finansów; organizowanie i przeprowadzanie,
w porozumieniu z kierownikami jednostek organizacyjnych Służby Celnej, szkoleń tematycznych oraz aktywne uczestnictwo w organizowanych przez Ministerstwo Finansów szkoleniach i spotkaniach; współpraca z koordynatorami innych izb celnych; współpraca z departamentami właściwymi w sprawach Służby Celnej
w Ministerstwie Finansów.
W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko organu I instancji, że Skarżąca jako koordynator do spraw procedur uproszczonych, AEO i SASP bezpośrednio nie rozpoznawała, nie wykrywała, nie zapobiegała oraz nie zajmowała się zwalczaniem przestępczości, jedynie tylko w sposób pośredni przyczyniała się do realizacji tych zadań poprzez monitorowanie, udzielanie niezbędnej pomocy komórkom
i podmiotom gospodarczym, identyfikowanie problemów, organizowanie
i przeprowadzanie szkoleń, współpracę z innymi koordynatorami.
Prawidłowo również uznano, że prowadzenie przez Skarżącą podczas pełnienia służby w komórkach postępowania celnego i obsługi przedsiębiorców: postępowań w sprawach celnych, administracyjnych, podatkowych i audytowych, wydawanie opinii i opracowywanie pisemnych informacji na temat stosowania przepisów celnych i podatkowych, koordynowanie i nadzorowanie prawidłowości postępowania urzędów i podległych oddziałów celnych w zakresie stosowania przepisów prawa, nie świadczą o bezpośrednim udziale Skarżącej w realizacji tzw. zadań policyjnych, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej.
DIAS odmówił wydania Skarżącej zaświadczenia potwierdzającego staż służby co najmniej 5 lat przy wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej z tej racji, że analiza kart zakresów uprawnień
i obowiązków, jak też innych materiałów dokumentujących przebieg służby
i realizowane przez Skarżącą zadania (dołączone do niniejszej sprawy), nie potwierdziła, aby Skarżąca w kwestionowanych przedziałach czasowych realizowała zadania, określone w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ww. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej i posiada ww. staż służby we wskazanym wymiarze. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy, trafnie uznając zarzuty zażalenia za nieuzasadnione.
Jak słusznie podniósł Szef Krajowej Administracji Skarbowej, nie wszystkie zadania realizowane przez funkcjonariuszy Służby Celnej były zadaniami o charakterze policyjnym, a w związku z tym - nie istnieje obowiązek objęcia systemem zaopatrzenia emerytalnego każdego funkcjonariusza.
Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt K 39/13 (OTK-A 2015/3/27) stwierdził, że funkcjonariusze Służby Celnej, którzy bezpośrednio rozpoznają, wykrywają, zapobiegają i zwalczają określone typy przestępstw i wykroczeń wykonują zadania podobne do ustawowych zadań funkcjonariuszy Policji oraz, że to podobieństwo wykonywanych zadań przekłada się na zakres faktycznie podejmowanych czynności i stopień narażenia życia i zdrowia. Z tej racji Trybunał uznał, że funkcjonariusze Służby Celnej, wykonujący zadania określone w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy o Służbie Celnej, są podobni do funkcjonariuszy Policji. Tym samym przyjął, że nie znajduje konstytucyjnego uzasadnienia odmienne potraktowanie tej grupy funkcjonariuszy Służby Celnej wobec funkcjonariuszy Policji w zakresie prawa do zabezpieczenia społecznego.
W świetle powołanego wyroku TK, to wykonywanie zadań o ściśle policyjnym charakterze, a nie fakt pozostawania w stosunku służbowym i realizacji wszystkich zadań powierzonych Służbie Celnej, jest decydującym warunkiem niezbędnym
do spełnienia przesłanek nabycia uprawnień emerytalnych. Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że w ramach struktur organizacyjnych Służby Celnej wyodrębnione były różne komórki organizacyjne, którym przypisane były zróżnicowane zadania. Niektóre z nich bezpośrednio rozpoznawały, wykrywały, zapobiegały oraz zajmowały się zwalczaniem przestępczości, inne zaś w sposób pośredni przyczyniały się
do realizacji tych zadań.
Zdaniem Sądu, przyjęcie przez organy tak interpretowanego zakresu podmiotowego art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej
i art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, ograniczającego go do tych funkcjonariuszy, którzy realizowali zadania określone
w ww. przepisach w sposób bezpośredni, warunkowało przyjęcie, iż zadania realizowane przez Skarżącą w spornych okresach nie były zadaniami o charakterze policyjnym.
W świetle powyższego przyjęcie tak szerokiego rozumienia zadań policyjnych, jak oczekuje tego Skarżąca, prowadziłoby de facto do stwierdzenia, że wszyscy funkcjonariusze pełniący służbę w Izbie Celnej w Białej Podlaskiej realizowali zadania policyjne, co w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt K 39/13, nie może być uznane za zasadne. Jak bowiem podkreślił Trybunał "Funkcjonariusze Służby Celnej, którzy bezpośrednio rozpoznają, wykrywają, zapobiegają i zwalczają określone typy przestępstw i wykroczeń wykonują zadania podobne do ustawowych zadań funkcjonariuszy Policji".
Wobec powyższego analiza katalogu zadań wymienionych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej i w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy
z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, w świetle zapisów znajdujących się
w dokumentach posiadanych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej
w L. zasadnie doprowadziło organy do konkluzji, iż nie można potwierdzić danych objętych wnioskiem poprzez wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Analizy przedmiotowej sprawy dokonano przy założeniu, iż przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w oparciu o art. 218 § 2 k.p.a., spełnia pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem powinny być okoliczności wynikające już
z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Wbrew twierdzeniom Skarżącej w analizowanej sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 218 § 2 k.p.a..
Należy podkreślić (na co wskazywano wyżej), że zaświadczenie wydawane przez organ stanowi oświadczenie wiedzy tego organu wynikające z danych, które znajdują się w jego posiadaniu (wyrok NSA z 7 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1270/15).
Reasumując stwierdzić należy, że zarówno zaskarżone postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2021 r., jak i utrzymane nim w mocy postanowienie DIAS w L. z dnia [...] czerwca 2021 r. nie narusza prawa,
a zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie, bowiem jak prawidłowo przyjął Szef KAS, postępowanie dowodowe przy rozpoznawaniu wniosku o wydanie zaświadczenia, ma ograniczony zakres.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.