II SA/WA 329/24

II SA/Wa 329/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Kube /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Ochrona danych osobowych
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 105 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1 art. 55 ust. 3
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant starszy referent Edyta Brzezicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę
Uzasadnienie
Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO", "organ") decyzją z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...]., na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."), umorzył postępowanie w sprawie ze skargi M. Z. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Sąd Najwyższy.
Jak wynika z ustaleń w sprawie, M. Z. (dalej: "skarżący") pismem z dnia [...] października 2022 r. skierował do UODO skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Sąd Najwyższy (dalej: także "SN"), polegające na udostępnieniu jego danych osobowych w postaci informacji na temat pełnionego stanowiska służbowego [...] Prokuratury Rejonowej [...] w [...], poprzez zamieszczenie ww. danych osobowych na kopercie korespondencji adresowanej na jego adres zamieszkania.
Prezes UODO ustalił, że Sąd Najwyższy przetwarza dane osobowe skarżącego w ramach postępowania o pociągnięcie [...] do odpowiedzialności karnej, toczącego się w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej pod sygn. [...].
Prezes UODO uznał, że nie ma kompetencji do przeprowadzania czynności nadzorczych nad wykonywanymi przez Sąd Najwyższy, w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości, operacjami przetwarzania danych osobowych skarżącego będącymi przedmiotem skargi.
Wskazał, że SN prowadzi działalność orzeczniczą w zakresie spraw dotyczących wydania zgody na pociągnięcie [...] do odpowiedzialności karnej. Działalność ta mieści się w szerokim znaczeniu sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez SN. Operacje przetwarzania danych osobowych dokonywane w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy (tu SN) są zaś wyłączone spod nadzoru Prezesa UODO.
Prezes UODO nie jest zatem uprawniony do merytorycznego rozpatrzenia
i rozstrzygnięcia skargi skarżącego dotyczącej nieprawidłowości w przetwarzaniu jego danych osobowych przez SN w toku prowadzonego przez SN postępowania
o sygn. [...] o wyrażenie zgody na pociągnięcie [...] do odpowiedzialności, polegające na udostępnieniu danych osobowych skarżącego
w postaci informacji na temat pełnionego stanowiska służbowego [...] Prokuratury Rejonowej [...] w [...] poprzez zamieszczenie ww. danych osobowych na kopercie adresowanej na adres zamieszkania skarżącego korespondencji, gdyż sprawa ta mieści się w szerokim kręgu działalności sądu związanej ze sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości.
Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 55 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), dalej: "rozporządzenia 2016/679", organy nadzorcze nie są właściwe do nadzorowania operacji przetwarzania danych dokonywanych przez sądy w ramach sprawowania przez nie wymiaru sprawiedliwości.
Zgodnie z motywem 20 rozporządzenia 2016/679, rozporządzenie ma zastosowanie między innymi do działań sądów i innych organów wymiaru sprawiedliwości, niemniej prawo Unii lub prawo państwa członkowskiego może doprecyzować operacje i procedury przetwarzania danych osobowych przez sądy
i inne organy wymiaru sprawiedliwości. Właściwość organów nadzorczych nie powinna dotyczyć przetwarzania danych osobowych przez sądy w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości - tak by chronić niezawisłość sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Powinna istnieć możliwość powierzenia nadzoru nad takimi operacjami przetwarzania danych specjalnym organom w systemie wymiaru sprawiedliwości państwa członkowskiego, organy te powinny w szczególności zapewnić przestrzeganie przepisów niniejszego rozporządzenia, zwiększać
w wymiarze sprawiedliwości wiedzę o jego obowiązkach wynikających z niniejszego rozporządzenia oraz rozpatrywać skargi związane z takim operacjami przetwarzania danych.
Argumentując, organ powołał się na wydany w sprawie [...] wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2022 r. [...] PRZECIWKO [...]., LEX nr [...].
Prezes UODO wskazał ponadto na art. 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. 2023 poz. 1053), zgodnie z którym Sąd Najwyższy jest organem władzy sądowniczej, powołanym do rozpatrywania spraw dyscyplinarnych w zakresie określonym w ustawie. Izbą Sądu Najwyższego jest m.in. Izba Odpowiedzialności Zawodowej, która jest sądem niezawisłym i niezależnym. Podstawowym zadaniem ww. izby SN jest rozpatrywanie spraw dyscyplinarnych
w zakresie określonym w ustawie o Sądzie Najwyższym. Do właściwości Izby Odpowiedzialności Zawodowej, zgodnie z brzmieniem art. 27 § 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 ustawy o Sądzie Najwyższym, należą m. in. sprawy dyscyplinarne rozpatrywane przez Sąd Najwyższy w związku z postępowaniami dyscyplinarnymi prowadzonymi na podstawie ustawy Prawo o prokuraturze oraz sprawy o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub tymczasowe aresztowanie sędziów, asesorów sądowych, prokuratorów i asesorów prokuratury (Dz. U. z 2022 r. poz. 1247, 1259 i 2582 oraz z 2023 r. poz. 240). W ww. zakresie SN prowadzi działalność orzeczniczą. Zgodnie z art. 9a § 1 ww. ustawy, Sąd Najwyższy jest administratorem danych osobowych przetwarzanych w postępowaniach sądowych (Dz. U. 2023 r., poz. 1053). Zgodnie zaś z art. 97a § 1 ww. ustawy, nadzór nad przetwarzaniem danych osobowych w postępowaniach sądowych wykonuje Krajowa Rada Sądownictwa. Zgodnie z § 2 ww. przepisu, do nadzoru, o którym mowa w § 1, przepisy art. 175dd § 2 i 3 oraz działu I rozdziału 5a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych stosuje się odpowiednio. Zgodnie natomiast
z art. 175dd § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 217), w ramach nadzoru, o którym mowa
w § 1, właściwe organy: rozpatrują skargi osób, których dane osobowe są przetwarzane niezgodnie z prawem (1).
Organ wskazał, że dane osobowe skarżącego, utrwalone na kopercie przesyłki sądowej z dnia [...] września 2022 r. o numerze [...], zostały zaczerpnięte z urządzeń ewidencyjnych prowadzonych na podstawie akt ww. sprawy o sygn. [...]. Nadanie zaś ww. przesyłki sądowej, zawierającej dane osobowe skarżącego, w tym informacje, iż jest on [...] Prokuratury Rejonowej [...] w [...], miało miejsce w ramach ww. postępowania,
w wyniku wykonania zarządzenia sędziego.
W ocenie organu, przetwarzanie danych osobowych skarżącego w ramach postępowania o pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej, toczącego się w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej pod sygn. [...], poprzez ich utrwalenie na przesyłce sądowej z dnia [...] września 2022 r. o numerze [...] i nadanie ww. przesyłki, miało miejsce w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez Sąd Najwyższy. Organy nadzorcze nie są zaś właściwe do nadzorowania operacji przetwarzania danych dokonywanych przez sądy w ramach sprawowania przez nie wymiaru sprawiedliwości.
Prezes UODO stwierdził, że z uwagi na brak kompetencji do przeprowadzania czynności nadzorczych nad wykonywanymi przez SN - w zakresie objętym skargą - operacjami przetwarzania danych osobowych skarżącego, w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości, w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania i umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Pismem z dnia [...] lutego 2024 r. M. Z. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa UODO z dnia [...] grudnia 2023 r.
Skarżący, kwestionując zaskarżone rozstrzygnięcie, stwierdził, że ujawnienie na kopercie przesyłki sądowej zarówno jego stanowiska, jak i pozostałych danych osobowych, jest wynikiem wyłącznie rażącego niedbalstwa skutkującego nieuprawnionym ujawnieniem jego danych osobowych bliżej nieokreślonemu kręgowi osób i nie ma nic wspólnego z wykonywaniem czynności w ramach wymiaru sprawiedliwości.
W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
W myśl art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,
z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Prezesa UODO z dnia [...] grudnia
2023 r. jest zgodna z prawem.
W niniejszej sprawie rację ma Prezes UODO uznając swój brak właściwości rzeczowej do przeprowadzania czynności nadzorczych nad wykonywanymi przez SN - w zakresie objętym skargą - operacjami przetwarzania danych osobowych skarżącego.
Przetwarzanie danych osobowych skarżącego w ramach postępowania
o pociągnięcie [...] do odpowiedzialności karnej, toczącego się w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej pod sygn. [...], poprzez ich utrwalenie na przesyłce sądowej z dnia [...] września 2022 r. o numerze [...]
i nadanie ww. przesyłki, miało miejsce w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez Sąd.
Niedopuszczalne jest takie interpretowanie sprawowania wymiaru sprawiedliwości, które wyłącza czynności techniczne, administracyjne związane
z wysyłką korespondencji sądowej, wykonywane przez urzędnika sądowego
a następnie operatora pocztowego. Prezes UODO nie może ingerować także
w proces doręczenia odpisu korespondencji procesowej, jest to bowiem element zarządzania procesem orzekania.
Sama czynność techniczna związana z adresowaniem korespondencji przez urzędnika sądowego i jej skierowanie do ekspedycji, czy też sam proces jej przesłania, nie mogą być rozważane w oderwaniu od procesu sądowego, w ramach którego są wykonywane, a zatem w oderwaniu od sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Czynności te, choć mające charakter techniczny, są wykonywane na zarządzenie sędziego, zgodnie ze stosownymi przepisami proceduralnymi
w ramach konkretnego postępowania sądowego, a ich skutek w postaci skutecznego doręczenia (bądź jego braku) ma odzwierciedlenie w dalszym przebiegu procesu.
Sprawowania wymiaru sprawiedliwości nie można odnosić wyłącznie do wydawanych przez niezawisły sąd rozstrzygnięć, lecz do wszystkich czynności niezawisłego sądu wykonywanych zgodnie i w ramach przewidzianych prawem procedur.
Przepis art. 55 ust. 3 rozporządzenia 2016/679 stanowi, że organy nadzorcze (danego państwa członkowskiego) nie są właściwe do nadzorowania operacji przetwarzania dokonywanych przez sądy w ramach sprawowania przez nie wymiaru sprawiedliwości.
Wykładni pojęcia "sprawowanie wymiaru sprawiedliwości" przez sądy dokonał TSUE w wyroku z dnia [...] marca 2022 r. sygn. [...]. TSUE orzekł, że art. 55 ust. 3 rozporządzenia 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku
z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE należy interpretować w ten sposób, że czasowe udostępnianie dziennikarzom przez sąd pochodzących z postępowania sądowego pism procesowych, zawierających dane osobowe, w celu umożliwienia tym dziennikarzom pełniejszego relacjonowania przebiegu tego postępowania wchodzi w zakres sprawowania przez ten sąd "wymiaru sprawiedliwości",
w rozumieniu tego przepisu. I jakkolwiek powołane orzeczenie zapadło w sprawie dotyczącej "polityki informacyjnej sądów" (w związku z udzieleniem dziennikarzowi przez Sąd dostępu do akt sprawy sądowej zawierających dane osobowe), to jednak zawarto w nim obszerne rozważania dotyczące interpretacji pojęcia "sprawowania wymiaru sprawiedliwości" przez sądy, istotne również z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
W swych rozważaniach TSUE wskazał przede wszystkim, że wiele przepisów rozporządzenia 2016/679 zawiera mechanizmy mające na celu uwzględnienie specyfiki przetwarzania danych dokonywanego przez sądy. Tak jest w szczególności w przypadku art. 55 ust. 3 tego rozporządzenia, który wyłącza jakąkolwiek właściwość organu nadzorczego w odniesieniu do operacji przetwarzania dokonywanych przez sądy "w ramach sprawowania przez nie wymiaru sprawiedliwości" (26).
Nadto TSUE wskazał, że art. 55 ust. 3 rozporządzenia należy interpretować
w świetle motywu 20 rozporządzenia, który uściśla, że powinna istnieć możliwość powierzenia nadzoru nad operacjami przetwarzania dokonywanymi przez sądy
"w ramach sprawowania [przez nie] wymiaru sprawiedliwości" specjalnym organom
w systemie wymiaru sprawiedliwości danego państwa członkowskiego, a nie organowi nadzorczemu, który podlega temu państwu, by "chronić niezawisłość sprawowania wymiaru sprawiedliwości [w ramach wykonywania przez nie ich funkcji sądowniczych, w tym również przy wydawaniu orzeczeń]" (31).
TSUE zwrócił zatem uwagę, że przetwarzanie danych przez sądy, dokonywane jest nie tylko w związku z wydawaniem orzeczeń (rozstrzyganiem sporów sądowych), ale również w związku z pozostałymi czynnościami wykonywanymi przez sądy "w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości". Odwołał się w tym względzie do opinii Rzecznika Generalnego z dnia [...] października 2021 r. w sprawie [...], w której wskazano, że z samego brzmienia motywu 20 rozporządzenia 2016/679, a w szczególności z użycia sformułowania "w tym" wynika, że zakres celu art. 55 ust. 3 tego rozporządzenia, jakim jest zachowanie niezawisłości sprawowania wymiaru sprawiedliwości w ramach wykonywania przez sądy funkcji sądowniczych, nie może ograniczać się wyłącznie do gwarancji niezawisłości sędziowskiej w kontekście wydawania danego orzeczenia sądowego. Ochrona niezawisłości wymiaru sprawiedliwości zakłada bowiem, co do zasady, że funkcje sądownicze są wykonywane w sposób całkowicie niezależny; sądy nie podlegają żadnej hierarchii służbowej i nie są komukolwiek podporządkowane ani nie otrzymują nakazów czy wytycznych z jakiegokolwiek źródła, a tym samym są chronione przed jakąkolwiek ingerencją lub naciskami zewnętrznymi mogącymi zaszkodzić niezależności osądu ich członków i wpływać na ich rozstrzygnięcia. Poszanowanie gwarancji niezawisłości i bezstronności, wymaganych na mocy prawa Unii, zakłada istnienie zasad pozwalających wykluczyć w odczuciu podmiotów prawa wszelką uzasadnioną wątpliwość co do niezależności danego organu od czynników zewnętrznych i jego neutralności względem danych interesów (...) (33).
W związku z tym, jak stwierdził TSUE, zawarte w art. 55 rozporządzenia 2016/679 odniesienie do operacji przetwarzania dokonywanych przez sądy
"w ramach sprawowania przez nie wymiaru sprawiedliwości" należy rozumieć,
w kontekście tego rozporządzenia, nie jako ograniczone do przetwarzania danych osobowych, którego sądy dokonują w ramach konkretnych spraw, lecz szerzej - jako obejmujące wszystkie operacje przetwarzania, których sądy dokonują w ramach swej działalności orzeczniczej, w związku z czym spod właściwości organu nadzorczego wyłączone są operacje przetwarzania, których nadzorowanie przez organ nadzorczy mogłoby bezpośrednio lub pośrednio wpłynąć na niezależność członków tych sądów lub wpłynąć na ich decyzje (34).
W świetle powyższego, w ocenie Sądu, pojęcia "sprawowania wymiaru sprawiedliwości", w rozumieniu art. 55 ust. 3 rozporządzenia 2016/679, nie należy utożsamiać z pojęciem "wymierzania sprawiedliwości", rozumianego wyłącznie jako sądzenie, tj. wydawanie orzeczeń rozstrzygających spory sądowe. "Sprawowanie wymiaru sprawiedliwości" jest pojęciem szerszym i obejmuje wszelkie operacje przetwarzania danych osobowych, których sądy dokonują w ramach swej działalności orzeczniczej. Jest to podyktowane, jak wynika z motywu
20 rozporządzenia, ochroną niezawisłości sądów.
W świetle powyższego, rację ma organ twierdząc, że sprawowanie wymiaru sprawiedliwości obejmuje także czynności wykonywane na zarządzenie sędziego
w konkretnej sprawie sądowej, związane z doręczeniem stronom pism procesowych.
Z tych też względów podzielić należy stanowisko organu, że zarządzenie sędziego o doręczeniu stronie pisma procesowego jest czynnością wykonywaną
w określonym postępowaniu sądowym, w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Doręczenie korespondencji sądu, w związku z wykonaniem zarządzenia sędziego, wywołuje określone skutki procesowe dla stron procesu sądowego.
Uzasadnione jest zatem stanowisko Prezesa UODO, że w niniejszej sprawie nie jest on właściwym organem nadzorczym do weryfikacji prawidłowości przestrzegania przepisów rozporządzenia 2016/679 przez Sąd Najwyższy. Dostarczenie korespondencji sądowej mieści się w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sąd i nie jest jedynie techniczną, administracyjną czynnością sądu.
Nie sposób przyjąć, że doręczenie korespondencji w postępowaniu sądowym, wykonane na zarządzenie sędziego i wywierające określone skutki procesowe dla stron tego postępowania, mieści się w kategorii działalności administracyjnej sądu, tj. służy jedynie zapewnieniu właściwego toku wewnętrznego urzędowania sądu,
w szczególności zapewnieniu sprawności urzędowania, i należy do sfery tzw. wewnętrznego nadzoru i z tego powodu nie należy do sfery sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sąd.
W związku z tym podkreślić należy, że Prezes UODO nie ma uprawnień do wkraczania w zakres i treść decyzji sądu. Nie może ingerować w zasady obiegu dokumentacji procesowej, skoro obieg ten odbywa się w związku działalnością orzeczniczą sądu, a tym samym w związku ze sprawowaniem przez ten sąd wymiaru sprawiedliwości.
Mając na uwadze powyższe, Prezes UODO nie jest uprawniony do merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia skargi skarżącego, dotyczącej nieprawidłowości w przetwarzaniu jego danych osobowych przez SN,
w toku prowadzonego przez SN postępowania o sygn. [...] o wyrażenie zgody na pociągnięcie [...] do odpowiedzialności, polegających na udostępnieniu danych osobowych skarżącego, w postaci informacji na temat pełnionego stanowiska służbowego [...] Prokuratury Rejonowej [...] w [...], poprzez zamieszczenie ww. danych osobowych na kopercie adresowanej na adres zamieszkania skarżącego korespondencji, gdyż sprawa ta mieści się
w szerokim kręgu działalności sądu związanej ze sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości.
Brak właściwości rzeczowej Prezesa UODO w niniejszej sprawie oznacza, że postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, co powoduje niemożność wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1785/13, CBOSA). Bezprzedmiotowość postępowania może wiązać się z brakiem możliwości ukształtowania stosunku administracyjnoprawnego, ze względu na brak przepisów prawa stanowiących podstawę prawną do wydania merytorycznej decyzji (por. M. Dyl, [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego, 2015, art. 105, s. 529-530).
Zaistnienie przesłanki bezprzedmiotowości postępowania skutkuje zaś umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.