II SA/WA 3217/21

II SA/Wa 3217/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-02-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Michał Sułkowski
Tomasz Szmydt /przewodniczący/
Waldemar Śledzik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Ochrona danych osobowych
Sygn. powiązane
III OSK 2495/22 - Wyrok NSA z 2025-12-04
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Asesor WSA Michał Sułkowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2022 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę
Uzasadnienie
Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO", "Organ") decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 160 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U.z 2019 r. poz. 1781) oraz w zw. z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku R. D. (dalej: "Strona"; "Skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezesa UODO z dnia [...] czerwca 2019 r. znak: [...] odmawiającą uwzględnienia wniosku Skarżącego dotyczącego przetwarzania jego danych osobowych przez Spółdzielcze [...] przy [...] z siedzibą w [...] (dalej: "Spółdzielnia"), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzja została wydana w następujących okolicznościach.
Do Prezesa UODO wpłynęła skarga R. D. na nieprawidłowości
w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Spółdzielnię. Strona wskazała, że Spółdzielnia przetwarza jego dane osobowe w rejestrze członków spółdzielni bez jego zgody i bez podstawy prawnej, ponieważ jest podmiotem nieistniejącym oraz, że pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. udostępniła jego dane osobowe w zakresie nazwiska pozostałym członkom Spółdzielni.
W wyniku przeprowadzonego przez Prezesa UODO postępowania administracyjnego ustalono, że Skarżący jest członkiem Spółdzielni na mocy § 2 statutu z 2013 r., który stanowi, że "Spółdzielnia jest dobrowolnym zrzeszeniem właścicieli segmentów i mieszkań zbudowanych na gruntach wchodzących w zakres osiedla [...] w [...] przy ul. [...],[...],[...],[...],[...] oraz ul. [...],[...],[...],[...]." Spółdzielnia jest wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...].
Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. osoby zamieszkujące na terenie Spółdzielni zostały poinformowane, że Strona odmówiła uiszczenia zapłaty za wymianę rur.
W piśmie tym, dostarczonym do mieszkańców poprzez wrzucenie do skrzynek pocztowych, pojawiło się nazwisko Strony.
W tym stanie faktycznym, Prezes UODO decyzją administracyjną z dnia
[...] czerwca 2019 r. znak: [...] odmówił uwzględnienia wniosku Skarżącego.
W uzasadnieniu Organ wskazał, że z dniem wejścia w życie ustawy z dnia
10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1000 ze zm.),
tj. z dniem 25 maja 2018 r., Biuro Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych stało się Urzędem Ochrony Danych Osobowych. Na podstawie art. 160 ust. 2 ustawy z 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych postępowania prowadzone przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, wszczęte i niezakończone przed 25 maja 2018 r. prowadzone są przez Prezesa UODO, na podstawie ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2016 r. poz. 922 ze zm., dalej "u.o.d.o.") zgodnie z zasadami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wszelkie czynności podejmowane przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych przed 25 maja 2018 r. pozostają skuteczne.
W świetle powyższego, do spraw rozstrzyganych przez Prezesa UODO
w zakresie prawa materialnego zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018 str. 2), dalej: "RODO", a w zakresie proceduralnym przepisy u.o.d.o.
Uzasadniając decyzję Organ wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Strona w istocie żąda ustalenia istnienia Spółdzielni. Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 19 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "K.p.a."), organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Art. 20 K.p.a. wskazuje natomiast, że właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania, które dla Prezesa UODO są wskazane w RODO i ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1000 ze zm.). Zdaniem Prezesa UODO żadna z ww. ustaw nie daje mu kompetencji do rozstrzygania, czy określona osoba prawna istnieje. W związku z powyższym stwierdził, że w niniejszej sprawie to nie Prezes UODO jest organem właściwym do rozstrzygnięcia niniejszej kwestii, a sąd powszechny.
Organ wskazał także, że art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 986 ze zm. - dalej: "u.k.r.s.") stanowi, że sąd rejestrowy bada, czy dołączone do wniosku dokumenty są zgodne pod względem formy i treści z przepisami prawa, a więc Prezes UODO nie jest organem właściwym także w kwestii dotyczącej ważności uchwał, czy innych dokumentów dołączonych do akt KRS. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.k.r.s. domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe, zatem przy braku kompetencji Prezesa UODO do rozstrzygania o istnieniu bądź nieistnieniu podmiotu wpisanego do KRS, należy przyjąć, że Spółdzielnia, skoro jest wpisana do KRS, jest podmiotem istniejącym, a Skarżący na mocy § 2 jej statutu jest jej członkiem.
W konsekwencji Prezes UODO stwierdził, że nie jest organem właściwym do rozstrzygnięcia ważności uchwał podejmowanych przez organy Spółdzielni i jej reprezentacji. Te kwestie może rozstrzygać wyłącznie sąd powszechny.
Odnosząc się do kwestii podniesionej w piśmie Strony z dnia [...] lutego
2019 r., dotyczącej nieprawdziwości podpisu złożonego na liście obecności na Walnym Zgromadzeniu Spółdzielni z dnia [...] czerwca 2018 r., wskazał, że zgodnie
z przywołanymi powyżej przepisami o właściwości, także i w tym przypadku Prezes UODO nie jest organem właściwym do jej rozstrzygania. Zdaniem Organu, samo twierdzenie Strony, że to nie jego podpis znajduje się na ww. liście, nie mogło zostać uznane za dowód popełnienia przestępstwa, tym bardziej na tle konfliktu istniejącego pomiędzy Stroną a Spółdzielnią.
Dlatego też Prezes UODO nie powziął przekonania o popełnieniu przestępstwa i nie zawiadomił organów ściganiaw trybie art. 304 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1987 ze zm.). Zaznaczył, że Strona sama może zawiadomić odpowiednie służby o zaistniałej sytuacji.
Następnie Prezes UODO wyjaśnił, że przetwarzanie danych osobowych zawsze musi opierać się na przynajmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 6 ust. 1 lub art. 9 ust. 2 RODO. Przesłanki przetwarzania danych osobowych są od siebie niezależne i wystarczy spełnienie tylko jednej z nich dla legalności przetwarzania. Art. 30 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2018 r. poz. poz. 1285) (dalej: p.s.) stanowi, że zarząd spółdzielni prowadzi rejestr członków zawierający ich imiona i nazwiska oraz miejsce zamieszkania (w odniesieniu do członków będących osobami prawnymi - ich nazwę i siedzibę), wysokość zadeklarowanych i wniesionych udziałów, wysokość wniesionych wkładów, ich rodzaj, jeżeli są to wkłady niepieniężne, zmiany tych danych, datę przyjęcia w poczet członków, datę wypowiedzenia członkostwa i jego ustania, a także inne dane przewidziane w statucie. Członek spółdzielni, jego małżonek i wierzyciel członka lub spółdzielni ma prawo przeglądać rejestr. Treść powyższego przepisu wypełnia przesłankę wyrażoną w art. 6 ust. 1 lit. c RODO, a zatem. przetwarzanie danych osobowych Skarżącego przez Spółdzielnię jest zgodne z prawem i nie wymaga zgody Skarżącego.
Odnosząc się do kwestii udostępnienia danych osobowych Skarżącego w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r., Organ wskazał, że Spółdzielnia nie wskazała na jakiej podstawie prawnej doszło do udostępnienia nazwiska Strony oraz informacji o jego zaległościach wobec Spółdzielni, wyjaśniła natomiast, że kierowała się względami słuszności. Przedmiotowe pismo stanowiło zwykłą informację przesłaną do mieszkańców osiedla [...], którzy niekoniecznie musieli być członkami Spółdzielni, a zatem poprzez jego wysłanie mogło dojść do udostępnienia danych osobowych Skarżącego osobom nieuprawnionym. Zasady przetwarzania danych osobowych opisane są w art. 5 RODO. Jedną z nich jest zasada integralności i poufności wyrażona w art. 5 ust. 1 lit. f RODO, zgodnie z którą dane osobowe muszą być przetwarzane w sposób zapewniający odpowiednie bezpieczeństwo danych osobowych, w tym ochronę przed niedozwolonym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem oraz przypadkową utratą, zniszczeniem lub uszkodzeniem, za pomocą odpowiednich środków technicznych lub organizacyjnych.
W ocenie Prezesa UODO umieszczenie przedmiotowego pisma w skrzynkach pocztowych stoi w sprzeczności z ww. zasadą, gdyż takie działanie mogło potencjalnie doprowadzić do ujawnienia danych osobowych Skarżącego osobom nieupoważnionym, np. mieszkańcom osiedla nie będącym członkami Spółdzielni.
W świetle tych rozważań Prezes UODO uznał, że naruszenie przepisów
o ochronie danych osobowych miało miejsce i jest ono nieodwracalne.
Jednocześnie Organ stwierdził, że stan naruszenia ustał, a więc w sytuacji tej nie jest możliwe przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Miarodajny w tym zakresie jest stan obowiązujący w dacie wydania decyzji.
Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając organowi, że błędnie przyjął w swoim uzasadnieniu, iż R. D. jest członkiem Spółdzielni, gdyż nie składał on nigdy deklaracji przystąpienia do Spółdzielni działającej na podstawie statutu z dnia [...] czerwca 2013 r.
Strona zarzuciła również organowi brak przeprowadzenia dowodów ze wszystkich dokumentów załączonych przez niego do akt sprawy, w szczególności aktu notarialnego przenoszącego prawo własności domu na rzecz małżonków D., podnosząc, iż członka, który nabył własność domu w trybie art. 19 ust. 3 ww. statutu wykreśla się z rejestru członków ze skutkiem od dnia, w którym nastąpiło przeniesienie własności domu. Zatem z chwilą przeniesienia prawa własności domu, powinien zostać wykreślony z rejestru członków.
Zdaniem Strony organ wydał decyzję w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, bowiem dokonał ustaleń w sprawie z pominięciem analizy zapisów statutu Spółdzielni z dnia [...] czerwca 2013 r. dotyczących członkostwa w Spółdzielni, w tym wynikającej z nich konieczności złożenia deklaracji.
W toku postępowania, zainicjowanego ww. wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UODO ustalił, że Strona była członkiem Spółdzielni na mocy złożonego wniosku z 1986 r. W związku z nabyciem własności domu przez R. D. ustało jego członkostwo w Spółdzielni (pismo Spółdzielni z dnia [...] sierpnia 2019 r. skierowane do Urzędu Ochrony Danych Osobowych, wniosek skarżącego o przydział działki/mieszkania z dnia [...] kwietnia 1986 r., wyciąg z rejestru członków obejmujący pozycję nr [...], pod którą figuruje Skarżący, dowód wpłaty udziału członkowskiego w kwocie 90.000 zł, dowód wpłaty 1.500.000 zł na rzecz Spółdzielni, kopia aktu notarialnego [...] z dnia [...] czerwca 1992 r., postanowienia statutu Spółdzielni z 1978 r. - § 5 ust. 2 pkt 1 statutu, § 20 pkt 4 statutu).
Strona nie wypełniła deklaracji członkowskiej na mocy statutu Spółdzielni z dnia [...] czerwca 2013 r. (pismo z dnia [...] czerwca 2019 r.).
Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. osoby zamieszkujące na terenie Spółdzielni zostały poinformowane, że R. D. odmówił uiszczenia zapłaty za wymianę rur. W piśmie tym, dostarczonym do mieszkańców poprzez wrzucenie do skrzynek pocztowych, pojawiło się jego nazwisko.
Organ ustalił również, że Strona zalega z zapłatą należności na rzecz Spółdzielni z tytułu czynszu.
Po ponownym zapoznaniu się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Prezes UODO wydał powołaną na wstępie decyzję.
W uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji Prezes UODO stwierdził, że choć zaskarżona decyzja została oparta na błędnie ustalonym stanie faktycznym to rozstrzygnięcie w niej zawarte odpowiada prawu.
Organ wyjaśnił, że błędnie ustalił, że Strona ma status członka Spółdzielni. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym zapisy statutu z 1978 r. wykazały,
iż R. D. na dzień wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia tego statusu nie posiadał.
Prezes UODO zwrócił uwagę, że zgodnie z § 21 statutu z 1978 r. członkostwo Spółdzielni ustaje na skutek: 1) wystąpienia członka, 2) wykluczenia członka,
3) wykreślenia członka z rejestru członków, 4) nabycia własności domu, 5) śmierci członka. Zatem członkostwo Strony zgodnie z powyższym przepisem ustało
z dniem, w którym nastąpiło przeniesienie własności domu, co potwierdza załączony do akt sprawy akt notarialny z dnia [...] września 1992 r. (Repertorium Nr [...]) dotyczący przeniesienia części prawa użytkowania wieczystego i własności lokali mieszkalnych. Z kolei w aktach sprawy brak jest informacji, aby na mocy nowo uchwalonego statutu Spółdzielni z dnia [...] czerwca 2013 r. Strona ponownie ubiegała się o członkostwo w Spółdzielni poprzez wypełnienie deklaracji.
Prezes UODO wskazał, że stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 2 uchylonej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanie danych osobowych było dopuszczalne wtedy, gdy było to niezbędne dla realizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Obecnie ten przepis ma swój odpowiednik w art. 6 ust. 1 lit. c) RODO, zgodnie z którym przetwarzanie jest zgodne z prawem, gdy jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze.
Odnosząc się do twierdzenia Strony, iż nie jest członkiem Spółdzielczego [...] przy [...] Prezes UODO wyjaśnił, że obowiązki wynikające z art. 4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r.o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1208) dotyczą także osób niebędących członkami Spółdzielni.
Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 4 tej ustawy właściciele lokali niebędący członkami spółdzielni są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem ich lokali, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości wspólnych. Są oni również obowiązani uczestniczyć w wydatkach związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni, które są przeznaczone do wspólnego korzystania przez osoby zamieszkujące w określonych budynkach lub osiedlu. Obowiązki te wykonują przez uiszczanie opłat na takich samych zasadach, jak członkowie spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 5. Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 6 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, za opłaty, o których mowa w ust. 1-2 i 4, odpowiadają solidarnie z członkami spółdzielni, właścicielami lokali niebędącymi członkami spółdzielni lub osobami niebędącymi członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali, osoby pełnoletnie stale z nimi zamieszkujące w lokalu, z wyjątkiem pełnoletnich zstępnych pozostających na ich utrzymaniu, a także osoby faktycznie korzystające z lokalu.
Zdaniem Prezesa UODO treść wyżej cytowanych przepisów stanowi podstawę do przetwarzania danych osobowych R. D. przez Spółdzielnię. W ocenie Prezesa UODO Strona, mimo iż nie jest członkiem Spółdzielni jest zobowiązana do ponoszenia opłat związanych z eksploatacją i utrzymaniem jego lokalu oraz nieruchomości wspólnych. Natomiast do prowadzenia ewidencji opłat czy rozliczeń ze Stroną niezbędne jest posiadanie przez Spółdzielnię jego danych osobowych, takich jak imię i nazwisko oraz adres lokalu, którego jest właścicielem. Podstawę przetwarzania danych osobowych Skarżącego przez Spółdzielnię stanowią przepisy ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, a przesłanką legalizującą przetwarzanie danych w tym celu i zakresie był art. 23 ust. 1 pkt 2 uchylonej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, natomiast obecnie jest nią art. 6 ust. 1 lit. c) RODO.
Odnosząc się do kwestii udostępnienia danych osobowych Strony na rzecz innych członków Spółdzielni organ wskazał, iż przetwarzanie danych osobowych przez spółdzielnie mieszkaniowe (w tym również ich udostępnianie lub podawanie do publicznej wiadomości) regulują przepisy szczególne wobec ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych przepisy prawa, takie jak ustawa z dnia
15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, a w zakresie nieuregulowanym
w jej przepisach - ustawa z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2021 r. poz. 648).
W ocenie Prezesa UODO, żaden z wymienionych aktów prawnych nie zezwala na udostępnianie informacji o zadłużeniach członków spółdzielni innym osobom, niż te wymienione w art. 30 ustawy Prawo spółdzielcze oraz nie zezwala na podawanie tych danych do publicznej wiadomości. Zdaniem Organu działanie takie można by uznać za zgodne z prawem tylko wtedy, gdyby osoby, których informacje dotyczą, wyraziły na to zgodę. Wobec powyższego Prezes UODO stwierdził, że udostępnienie danych osobowych Skarżącego w piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. na rzecz członków Spółdzielni stanowiło naruszenie art. 23 ust. 1 u.o.d.o.
Prezes UODO ponownie podniósł, że zgodnie z należącymi do niego kompetencjami, nie jest organem właściwym do rozstrzygnięcia kwestii dotyczącej ważności uchwał podejmowanych przez organy Spółdzielni i jej reprezentacji. Te kwestie może rozstrzygać wyłącznie sąd powszechny.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 u.o.d.o. organ ochrony danych
w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności: 1) usunięcie uchybień, 2) uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych, 3) zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe, 4) wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego, 5) zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom,
6) usunięcie danych osobowych.
Prezes UODO stwierdził, że z uwagi na to, iż kwestionowany proces udostępnienia danych osobowych Skarżącego przez Spółdzielnię był działaniem jednorazowym i nie jest obecnie kontynuowany, brak było możliwości zastosowania przez organ art. 18 ust. u.o.d.o. w celu przywrócenia stanu zgodności z prawem, bowiem stan niezgodności aktualnie nie zachodzi.
Z powyższą decyzją Prezesa UODO nie zgodził się R. D. i pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1. niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 lit. c w związku z art. 6 ust. 1 lit. e RODO poprzez błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy nadzorowanej decyzji, mimo iż nadzorowana decyzja wydana została z naruszeniem prawa,
2. niezastosowanie art. 157 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 104 § 1 K.p.a., w związku z art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a.
3. oparcie decyzji na błędnie ustalonym stanie faktycznym, naruszenie
art. 6 ust. 1 lit. c w związku z art. 6 ust. 1 lit. e RODO, art 7 ustawy z dnia
10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych, art. 6, art. 7 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, art. 8 § 1, art. 12 , 75, 77 § 1, 80 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i przeprowadzenie postępowania w sposób stronniczy,
w szczególności w oderwaniu od zasad prawdy obiektywnej oraz bezstronności organów publicznych - co w konsekwencji doprowadziło do wydania orzeczenia
z naruszeniem prawa.
Wskazując na powyższe naruszenia Skarżący wniósł o:
1. uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa UODO i zwrócenie sprawy do organu
w celu prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, zmianę (uchylenie) nadzorowanej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez nakazanie Spółdzielni zaprzestania przetwarzania danych osobowych Skarżącego znajdujących się w zbiorze pn. "lista obecności na walnym zgromadzeniu członków [...]",
2. przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej oraz załączonych do skargi,
3. zwrot kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, odnosząc się do decyzji z dnia
[...] czerwca 2019 r., iż żaden przepis RODO, ani u.o.d.o. nie przewiduje wydania decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku, dlatego decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej, a ponadto rozstrzygnięcie w niej zawarte jest co do istoty umorzeniem postępowania.
Decyzja nie zawiera również elementów z art. 107 § 1 K.p.a., a przede wszystkim nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty zgłaszanego żądania, co w jego ocenie w konsekwencji prowadzi do jej nieważności. Zdaniem Skarżącego nie można zaakceptować sytuacji, w której organ poprzez niewydanie rozstrzygnięcia w sprawie wykorzystywania danych osobowych Skarżącego bez jego zgody, w uzasadnieniu decyzji legitymizuje dysponowanie danymi osobowymi Skarżącego przez podmiot nieuprawniony i wykorzystywanie ich do swoich celów, które nie są celami publicznymi.
Skarżący, odnosząc się do rozstrzygnięcia zawartego w ww. decyzji z dnia [...] lipca 2021 r., w którym Prezes UODO powołał się na uprawnienie Spółdzielni do przetwarzania jego danych osobowych wynikające z art. 4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, podniósł, iż nie jest niezbędne do celów wskazanych w uzasadnieniu do skarżonej decyzji przetwarzanie jego danych osobowych znajdujących się na "liście obecności na walnym zgromadzeniu członków [...] w dniu [...] czerwca 2018 r."
Ponadto Skarżący, powołując się na art. 6 ust. 1 lit. c) i e) RODO oraz art. 6 ust. 3 RODO zarzucił, że Organ nie poczynił niezbędnych ustaleń w celu udokumentowania, że Spółdzielnia mieszkaniowa realizująca cele zapisane w statucie z 2013 r., realizuje cele publiczne lub posiada wynikające z prawa, upoważnienie do realizacji celów publicznych.
Skarżący zarzucił również, iż Organ nie uznał przedłożonego przez niego dowodu w postaci aktu notarialnego, z którego wynika, że małżonkowie D. nabyli prawo własności mieszkania w budynku mieszkalnym stanowiącym segment wielopoziomowy zawierający dwa samodzielne lokale mieszkalne oznaczone nr 1 i 2 stanowiącym współwłasność z właścicielami drugiego mieszkania w tym budynku. Współwłaściciele ustanowili także wspólny zarząd nieruchomością. Skarżący podkreślił, że współwłasność, o której mowa wyżej nie dotyczy żadnej Spółdzielni, również Spółdzielni Mieszkaniowej pod nazwą [...] powstałej w 2013 r.
Budynek mieszkalny, o którym mowa wyżej nie był i nie jest też zasobem żadnej spółdzielni mieszkaniowej. Zdaniem Skarżącego warunkiem zarządzania przez spółdzielnię mieszkaniową nieruchomością nie stanowiącą jej mienia lub mienia jej członków jest zawarcie umowy z właścicielem lub współwłaścicielami nieruchomości. Skarżący oświadczył, że nie zawierał żadnej umowy o zarząd swoją nieruchomością ze Spółdzielnią Mieszkaniową pod nazwą [...].
Ponadto Skarżący podniósł, iż Organ przychylił się do wyjaśnień Spółdzielni dotyczących domniemanych zaległości Skarżącego wobec Spółdzielni, przez co orzekł w sprawach nie należących do jego kompetencji.
Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 62 u.o.d.o. w związku z art. 36 K.p.a. poprzez niepowiadomienie go o niezałatwieniu sprawy w terminie i o podejmowanych w toku postępowania czynnościach,
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji podnosząc, że zaskarżona decyzja została wydana zarówno z zachowaniem zasad określonych w przepisach postępowania administracyjnego, jak i ma oparcie w przytoczonych w podstawie prawnej przepisach prawa materialnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie Sąd wyjaśnia, że w związku ze zmianą art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 – zwanej dalej jako: "ustawa covidowa"), wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu.
Stosownie do wskazanej wyżej regulacji, nin. sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawie zdalnej, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnoa 4 stycznia 2022r. (k. 63 akt sądowych).
Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd wskazuje, że na podstawie art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia).
Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.
W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).
Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w nin. sprawie nie ma zastosowania).
Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Na wstępie Sąd stwierdza, że ponieważ zarzuty skargi dotyczą zarówno naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności wadliwych ustaleń faktycznych, jak i prawa materialnego, Sąd w pierwszej kolejności zobowiązany jest do rozpoznania zarzutów procesowych.
Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują, z urzędu lub na wniosek, wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Istotą każdego postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., jest ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie, wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu że wszyscy obywatele są równi wobec prawa.
Ocena całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) powinna znaleźć, w świetle wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnej.
Ponadto na organie spoczywa obowiązek należytego uzasadnienia decyzji administracyjnej. Powinno ono zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ administracji publicznej kierował się przy podejmowaniu decyzji. Zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, Organ wypełnił wszystkie wskazane wyżej standardy oraz prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, respektując przy tym gwarancje procesowe Skarżącego o których mowa w art. 10 § 1 k.p.a., poprzez zapewnienie Stronie na każdym etapie postępowania czynny udział w sprawie.
Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji w niezbędnym zakresie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.
Sąd zauważa, że Skarżący upatruje wadliwie ustalonego stanu faktycznego, w szczególności w tym, że Organ w swoim rozstrzygnięciu z dnia [...] lipca 2021 r.,
przyznał, iż "(...) błędnie ustalił, przypisując mu status członka Spółdzielni".
W ocenie Sądu, zarzut ten jest chybiony, gdyż Skarżący pomija okoliczność, że Prezes UODO, ponownie rozpatrując sprawę, wręcz przeciwnie, wyraźnie stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym zapisu statutu z 1978 r. wynika, iż Skarżący na dzień wydawania przez organ rozstrzygnięcia z dnia [...] czerwca 2019 r. takiego statusu nie posiadał.
Niezasadne są na tym tle również zarzuty Skarżącego dotyczące nie uwzględnienia przez Organ przy ustalaniu stanu faktycznego na powyższą okoliczność przedłożonego przez Skarżącego dowodu w postaci aktu notarialnego.
Z analizy akt sprawy oraz treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że to właśnie zapisy aktu notarialnego w konfrontacji z zapisami statutu z 1978 r. doprowadziły Prezesa UODO, w toku ponownego rozpoznania sprawy, do ustalenia, iż Skarżący w świetle przedstawionych wyżej dokumentów członkiem Spółdzielni nie jest, uwzględniając tym samym racje odwołania Skarżącego.
Kwestia ta, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, gdyż jak bowiem wynika z § 21 statutu z 1978 r., członkostwo Spółdzielni ustaje na skutek: 1) wystąpienia członka, 2) wykluczenia członka, 3) wykreślenia członka z rejestru członków, 4) nabycia własności domu, 5) śmierci członka.
Zatem członkostwo Skarżącego, zgodnie z powyższym przepisem, ustało z dniem, w którym nastąpiło przeniesienie własności domu, co jednoznacznie potwierdza załączony do akt sprawy akt notarialny z dnia [...] września 1992 r, (Repertorium Nr [...]) dotyczący przeniesienia części prawa użytkowania wieczystego i własności lokali mieszkalnych pomiędzy małżonkami D..
Jednocześnie z analizy akt sprawy wynika, że brak jest informacji, aby na mocy "nowo" uchwalonego statutu Spółdzielni z dnia [...] czerwca 2013 r., Skarżący ponownie ubiegał się o członkostwo w Spółdzielni poprzez wypełnienie deklaracji lub nabył takie członkostwo w inny sposób.
Chybiony jest również zarzut skargi, iż rozstrzygnięcie organu zawarte w decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r. nie było rozstrzygnięciem merytorycznym, a nadto, nie przewidzianym w przepisach uodo czy RODO oraz, że nie spełnia wymogów art. 107 § 1 K.p.a.
Sąd wyjaśnia, że z dniem 25 maja 2018 r., wraz z wejściem w życie ustawy
z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych, Biuro Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych stało się Urzędem Ochrony Danych Osobowych. Postępowania prowadzone przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, wszczęte i niezakończone przed 25 maja 2018 r., prowadzone są przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz, U. z 2016 r. poz. 922 ze zm.), zgodnie z zasadami określonymi w Kpa. Wszelkie czynności podjęte przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych przed 25 maja 2018 r. pozostają skuteczne (art. 16O ust. 1-3 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych).
Zarówno zatem przepisy uchylonej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (art. 22), jak i uodo (art. 7 ust. 1), przewidują stosowanie K.p.a. do spraw rozstrzyganych przez Prezesa UODO w zakresie w nich nieuregulowanym, zaś decyzja z dnia [...] czerwca 2019 r., jak i decyzja z dnia [...] lipca 2021 r. zawiera rozstrzygnięcie merytoryczne, o którym mowa w art. 104 § 2 K.p.a. oraz spełnia wymogi z art. 107 § 1 Kpa.
To, że Skarżący kwestionuje brak podstaw prawnych do przetwarzania jego danych osobowych przez Spółdzielnię, co zresztą stanowi zasadniczą oś sporu i istotę sprawy, nie stanowi o zasadności zarzutu niezastosowania art. 157 § 1 i 2 Kpa, gdyż w sprawie – o czym poniżej – w świetle mających zastosowanie przepisów materialnoprawnych brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r.
I tak: zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018 str. 2 ze zm.), przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy – i w takim zakresie, w jakim – spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków:
a) osoba, której dane dotyczą, wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów;
b) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy;
c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze;
d) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej;
e) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi;
f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem.
Akapit pierwszy lit. f) nie ma zastosowania do przetwarzania, którego dokonują organy publiczne w ramach realizacji swoich zadań.
Natomiast art. 57 ust. 1 lit. f) rozporządzenia stanowi, że bez uszczerbku dla innych zadań określonych na mocy niniejszego rozporządzenia każdy organ nadzorczy na swoim terytorium rozpatruje skargi wniesione przez osobę, której dane dotyczą, lub przez podmiot, organizację lub zrzeszenie zgodnie z art. 80, w odpowiednim zakresie prowadzi postępowania w przedmiocie tych skarg i w rozsądnym terminie informuje skarżącego o postępach i wynikach tych postępowań, w szczególności jeżeli niezbędne jest dalsze prowadzenie postępowań lub koordynacja działań z innym organem nadzorczym.
Zgodnie za art. 4 pkt 1-3 RODO, "dane osobowe" oznaczają informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"). Możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. "Przetwarzanie" oznacza operację lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, taką jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie. "Ograniczenie przetwarzania" oznacza oznaczenie przechowywanych danych osobowych w celu ograniczenia ich przyszłego przetwarzania.
Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 2 uchylonej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanie danych osobowych było dopuszczalne wtedy, gdy było to niezbędne dla realizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Obecnie przepis ten ma swój odpowiednik w art. 6 ust. 1 lit. c) RODO, zgodnie z którym przetwarzanie jest zgodne z prawem, gdy jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze danych osobowych.
Skarżący podnosi w skardze, iż skoro nie jest członkiem Spółdzielczego [...] przy [...].
Umyka jednak z pola widzenia Skarżącemu okoliczność, że obowiązki wynikające z art. 4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1208) dotyczą także osób niebędących członkami Spółdzielni Mieszkaniowej.
Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 4 tej ustawy właściciele lokali niebędący członkami spółdzielni są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem ich lokali, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości wspólnych.
Są oni również obowiązani uczestniczyć w wydatkach związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni, które są przeznaczone do wspólnego korzystania przez osoby zamieszkujące w określonych budynkach lub osiedlu. Obowiązki te wykonują przez uiszczanie opłat na takich samych zasadach, jak członkowie spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 5. Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 6 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, za opłaty, o których mowa w ust. 1-2 i 4, odpowiadają solidarnie z członkami spółdzielni, właścicielami lokali niebędącymi członkami spółdzielni lub osobami niebędącymi członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali, osoby pełnoletnie stale z nimi zamieszkujące w lokalu, z wyjątkiem pełnoletnich zstępnych pozostających na ich utrzymaniu, a także osoby faktycznie korzystające z lokalu.
Jak słusznie rozstrzygnął Prezes UODO, treść wyżej cytowanych przepisów stanowi podstawę do przetwarzania danych osobowych Skarżącego przez Spółdzielnię.
Oznacza to, że Skarżący mimo, iż nie jest członkiem Spółdzielni to jednak jest zobowiązany do ponoszenia opłat związanych z eksploatacją i utrzymaniem jego
lokalu oraz nieruchomości wspólnych. Jest oczywistym, że do prowadzenia ewidencji opłat czy rozliczeń Spółdzielni z takimi osobami, niezbędne jest posiadanie przez Spółdzielnię danych osobowych – w realiach sprawy – Skarżącego, takich jak imię i nazwisko oraz adres lokalu, którego jest właścicielem.
Sąd podziela przy tym pogląd Organu, że wobec istnienia podstaw prawnych do przetwarzania danych, wskazywana przez Skarżącego lista, na której te dane się znajdują, jest kwestią wtórną, gdyż jest wyłącznie sposobem utrwalenia danych i ich przechowywania.
Nie mogą również odnieść pożądanego skutku podnoszone przez Skarżącego zarzuty dotyczące tego, że nie zawierał ze Spółdzielnią żadnej umowy o zarządzanie nieruchomością wspólną, jak i te, że z chwilą przeniesienia własności domu przestał być członkiem Spółdzielni, a budynek ten nie stanowi zasobu mieszkaniowego Spółdzielni. Skarżący korzystał bowiem lub mógł korzystać z części wspólnych czy też innych urządzeń będących w zasobach Spółdzielni albo instalowanych (wymienianych) przez nią, jak np. "rury", co do których Spółdzielnia zobowiązała do partycypacji w ich wymianie.
Reasumując powyższe, podstawę przetwarzania danych osobowych Skarżącego przez Spółdzielnię stanowią zatem przepisy ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, a przesłanką legalizującą przetwarzanie danych w tym celu i zakresie był art. 23 ust. 1 pkt 2 uchylonej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, natomiast obecnie jest nią art. 6 ust. 1 lit. c) RODO.
W związku z powyższym nieuzasadnione są również zarzuty skargi dotyczące
naruszenia prawa materialnego tj. przepisu art. 6 ust. 1 lit. c) RODO oraz art. 6 ust. 1 lit. e) RODO.
Sąd wyjaśnia, że przesłanki przetwarzania danych osobowych określone w art. 6 ust. 1 RODO mają charakter autonomiczny, co oznacza, iż wystarcza spełnienie którejkolwiek z nich, by uznać proces przetwarzania za legalny.
W badanej sprawie przesłankę tę stanowi art. 6 ust. 1 lit. c) RODO, a nie art. 6 ust. 1 lit. e) RODO, a zatem poszukiwanie przez Skarżącego zadania realizowanego
w interesie publicznym, dla wykonania którego Spółdzielnia miałaby przetwarzać jego dane, by uznać proces przetwarzania danych Skarżącego za uprawniony jest oczywiście chybiony, podobnie jak dowodzenie, że takowych Spółdzielnia nie realizuje.
Odnosząc się odrębnie do kwestii udostępnienia danych osobowych Skarżącego na rzecz innych członków Spółdzielni stwierdzić należy, iż przetwarzanie danych osobowych przez spółdzielnie mieszkaniowe (w tym rownież ich udostępnianie lub podawanie do publicznej wiadomości) regulują przepisy szczególne wobec ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych przepisy prawa, takie jak ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, a w zakresie nieuregulowanym w jej przepisach - ustawa z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2021 r. poz. 648).
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy Prawo spółdzielcze, spółdzielnia jest dobrowolnym zrzeszeniem nieograniczonej liczby osób, która w interesie swoich członków prowadzi wspólną działalność gospodarczą. Majątek spółdzielni jest prywatną własnością jej członków (o czym stanowi art. 3 wymienionej ustawy). Niewątpliwie Informacje o zadłużeniach czynszowych poszczególnych członków spółdzielni mieszkaniowej mogą być istotne dla każdego z jej członków, gdyż dotyczą również "pośrednio" ich majątku.
Powyższe prowadzi do wniosku, że każdy z członków spółdzielni ma interes faktyczny w uzyskaniu tych informacji, z tym zastrzeżeniem, że tryb i forma ich udostępniania powinny być szczegółowo uregulowane w statucie spółdzielni.
Zgodnie z art. 30 ustawy - Prawo spółdzielcze uprawnienia do przeglądania takiego rejestru nadane zostało wyłącznie wskazanym w nim osobom tj. członkowi spółdzielni, współmałżonkowi i wierzycielowi członka lub spółdzielni.
Z powyższego wynika, iż dostęp do danych osobowych dotyczących kwot zadłużenia powinny mieć jedynie osoby uprawnione do przeglądania rejestru, co zabezpiecza przed dostępem tych danych do publicznej wiadomości.
W konsekwencji dostęp do takich danych można by uznać za zgodne z prawem tylko wtedy, gdyby osoby, których informacje te dotyczą, wyraziły na to zgodę.
Skoro Skarżący takiej zgody nie udzielił, to przyjąć należy za Organem, że udostępnienie danych osobowych Skarżącego w piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. na rzecz członków Spółdzielni stanowiło naruszenie art. 23 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.
Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych organ ochrony danych w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności: 1) usunięcie uchybień, 2) uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych, 3) zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe, 4) wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego, 5) zabezpieczenie danych
lub przekazanie ich innym podmiotom, 6) usunięcie danych osobowych.
W ocenie Sądu, mimo iż w sprawie doszło do nieprawidłowego udostępnienia danych osobowych Skarżącego przez Spółdzielnię (poprzez skrzynką pocztową) to jednak w kontekście opisanych okoliczności oraz, w szczególności, faktu, że było to działanie jednorazowe i – jak ustalił Organ – "nie jest obecnie kontynuowane", prawidłowym było niezastosowanie przez organ art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych w celu przywrócenia stanu zgodności z prawem, skoro stan niezgodności nie zachodzi, a stwierdzone uchybienie ma skutek nieodwracalny.
Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia, brak jest zatem podstaw do uwzględnienia skargi i żądań w niej zawartych.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.