II SA/Wa 313/14

II SA/Wa 313/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-02-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-02-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Joanna Kube /przewodniczący/
Olga Żurawska-Matusiak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OZ 911/14 - Postanowienie NSA z 2014-10-30
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Stwierdzono wydanie  uchwały z naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 594
art. 94  ust. 2,  art. 101 ust. 1, ust. 4
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 52 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.), Andrzej Góraj, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. F. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie niezakwalifikowania i nieumieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu 1. stwierdza wydanie zaskarżonej uchwały z naruszeniem prawa; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w całości.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 17 sierpnia 2012 r. A. F. (dalej także jako skarżąca) wystąpiła o zawarcie umowy najmu lokalu zamiennego z tytułu decyzji organu nadzoru budowlanego (PINB).
Uchwałą Nr [...] z [...] września 2013 r. Zarząd Dzielnicy [...], na podstawie § 6 ust.1 pkt 2, § 45 pkt 5 i § 50 ust.1 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik nr 7 do Uchwały nr LXX/2182/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania Statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 32, poz. 453 ze zm.), § 6 Uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom do wykonania zadań i kompetencji m. st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 220, poz. 9485) oraz na podstawie § 24 ust.1 w zw. z § 22 ust.2 pkt 5 lit. b Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 z późn. zm.), rozstrzygnął o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu A. F., zamieszkałej w [...] przy ul. [...].
W uzasadnieniu uchwały podano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], decyzją Nr [...] z [...] marca 2012 r., nakazał [...] opróżnienie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] ze względu na występujące zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Skarżąca zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] bez tytułu prawnego, gdyż 31 lipca 2010 r. została rozwiązana umowa najmu tego lokalu z rodzicami skarżącej U. i L. F., którzy wyprowadzili się do [...], ul. [...]. Zamieszkują tam z 2 dorosłymi synami w domu o powierzchni ok. 130 m², składającym się z 5 pokoi, kuchni, 2 łazienek.
Organ wskazał, iż sprawa została rozpatrzona w oparciu o przepisy § 22 ust.2 pkt 5 lit. b uchwały m.st. Warszawy z 9 lipca 2009 r., w myśl którego informacje uzyskane w toku analizy mogą stanowić podstawę do odmowy zakwalifikowania wniosku. Rozpatrując sprawę wzięto zatem pod uwagę fakt, że rodzice skarżącej posiadają dom w [...], który zabezpiecza również normy metrażowe dla skarżącej.
Pismem z 20 listopada 2013 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, podnosząc, iż w sprawie nie zostało ustalone czy ze strony jej wstępnych istnieje chęć przyjęcia jej do nieruchomości, która jest ich własnością i podkreślając, że organ administracyjny nie ma podstawy prawnej do nakazania rodzicom przyjęcia jej do ich własności. W ocenie skarżącej organ nie działał zgodnie z art. 8 K.p.a., wskazując rozwiązanie nie wynikające z jego kompetencji, jak też zgodnie z zasadą słusznego interesu obywatela. Skarżąca podniosła, że w przypadku nieprzyznania jej lokalu zamiennego pozostanie bez miejsca zamieszkania, gdyż rodzina, wobec już obecnie trudnych warunków bytowych, nie wyraża chęci zakwaterowania jej.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie Burmistrz Dzielnicy [...], pismem z 19 grudnia 2013 r., poinformował skarżącą, że dokonana została powtórna analiza materiału dowodowego, która doprowadziła organ do wniosku, że przy rozpatrywaniu sprawy zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego nie doszło do naruszenia prawa.
Organ wskazał, iż przy rozpatrywaniu sprawy skarżącej Zarząd Dzielnicy [...] wziął pod uwagę m.in. brak spełnienia przesłanki § 22 ust.2 pkt 2 uchwały, tj. zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu za zgodą właściciela. Ponadto zważył, że warunki mieszkaniowe rodziców skarżącej pozwalają na zamieszkiwanie w ich domu skarżącej, co stanowi spełnienie przesłanki § 22 ust.2 pkt 5 lit. b uchwały.
W skardze na powyższą uchwałę, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca zarzuciła rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, a to § 4 w zw. z § 22 ust.2 pkt 5 lit. b uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z 9 lipca 2009 r. przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy powołany przepis nakazuje wziąć pod uwagę warunki mieszkaniowe w poprzednim miejscu zamieszkania, co w przedmiotowym przypadku zupełnie nie miało miejsca. Zarzuciła nadto brak jakichkolwiek podstaw faktyczno-prawnych, które winny lec u podstaw zaskarżonej uchwały. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej uchwały.
Skarżąca podkreśliła, że jej poprzednie miejsce zamieszkania nie nadaje się do zamieszkania, a także, iż organ nie ustalił, czy ma ona możliwość zamieszkania w domu swoich rodziców.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a ewentualnie o oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. zgodnie z wnioskiem organu.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżona w sprawie uchwała Zarządu Dzielnicy [...] [...] nr [...] z [...] września 2013 r. o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu A. F. na liście oczekujących na najem lokalu została doręczona skarżącej 4 listopada 2013 r. Pismem z 20 listopada 2013 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z 19 grudnia 2013 r. organ nie stwierdził podstaw do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z wezwaniem skarżącej. Pismo to zostało wysłane 24 grudnia 2013 r. na adres wskazany przez pełnomocnika skarżącej. Przesyłka zawierająca pismo została zwrócona do nadawcy, z adnotacją z 27 grudnia 2013 r. o braku w adresie numeru mieszkania. Skarżąca skargę do Sądu na ww. uchwałę nadała 20 stycznia 2014 r., a więc z zachowaniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art.53 § 2 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...), przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (§ 3). Natomiast w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3 nie ma zastosowania (§ 4).
Z powyższego wynika, że wskazany w art. 52 § 3 P.p.s.a. 14-dniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa ma zastosowanie tylko do aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz do pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanych w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a.). Takiego charakteru nie ma jednak uchwała Zarządu Dzielnicy [...] [...] nr [...] z [...] września 2013 r. odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego z zasobu gminy. Jest ona bowiem innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. i podlega kontroli sądu administracyjnego (por. uchwała NSA z 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08, publ.: https://orzeczenia.nsa.gv.pl). Skoro zatem zaskarżona uchwała nie mieści się w katalogu aktów wskazanych w art. art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a.. to - na mocy wyłączenia z art. 52 § 4 P.p.s.a. - termin, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. nie ma w sprawie niniejszej zastosowania.
W rozpatrywanej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013, poz. 594 ze zm.) zgodnie z którym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (ust.4).
Powyższe przepisy ustawy o samorządzie gminnym w żaden sposób nie wiążą wniesienia skargi z terminem do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jedynym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, co można rozumieć w ten sposób, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący ma obowiązek wezwać organ do usunięcia naruszenia i to wezwanie ma być skuteczne. O bezskuteczności tego wezwania można mówić zarówno wówczas, gdy organ nie uwzględnił wezwania i to stanowisko przedstawił w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajął stanowiska w sprawie wezwania i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu (v. uchwała NSA z 7 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, publ. LEX nr 260435). Tym samym terminy, o których mowa w art. 101 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym odnoszą się do organu, a nie do strony, która zamierza wystąpić z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zatem jedynym wiążącym w sprawie niniejszej terminem jest 30-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 53 § 2 P.p.s.a.) i jak już zaznaczono powyżej, termin ten został przez skarżącą dotrzymany.
Mając na względzie powyższe, Sąd nie stwierdził podstaw do odrzucenia skargi z przyczyn określonych w art. 58 § 1 P.p.s.a.
Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały zauważyć należy w pierwszej kolejności, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 ze zm.) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09. publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dyspozycją art. 7 K.p.a. nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej.
Odmawiając skarżącej zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] organ powołał § 24 ust.1 w zw. z § 22 ust. 2 pkt 5 lit. b uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r.
Zgodnie z § 22 ust.2 pkt 5 lit. b ww. uchwały, przy rozpatrywaniu wniosków osób ubiegających się o zawarcie umowy najmu lokalu na podstawie § 4, § 12, § 31 należy poddać wnikliwej analizie warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach.
Powyższy przepis został umieszczony w rozdziale "tryb rozpatrywania i załatwienia wniosków o zawarcie umowy najmu lokali oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej". Jest zatem przepisem procesowym, regulującym postępowanie organu w toku rozpatrywania wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu. W powiązaniu z § 22 ust.5 in fine ww. uchwały, zgodnie z którym informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust.2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku może stanowić podstawę materialnoprawną uchwały. W zaskarżonej uchwale organ nie powołał powyższego przepisu, co jednak pozostaje bez wpływu na ocenę legalności skarżonej uchwały. W orzecznictwie ugruntowany jest bowiem pogląd, iż w sytuacji gdy w obowiązującym porządku prawnym istnieje przepis prawa mogący stanowić podstawę materialnoprawną aktu wydanego przez organ administracji publicznej, a nie został powołany w tym akcie przez organ, brak uzasadnienia do uchylania tego aktu tylko z tej przyczyny.
Wynikający z § 22 ust.2 ww. uchwały nakaz poddania wnikliwej analizie podanych w tym przepisie okoliczności, pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
Wnikliwa analiza, do przeprowadzenia której obowiązany jest organ, powinna polegać na "sumiennym zgłębianiu, docieraniu do sedna rzeczy, dociekliwości" (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczak, PWN 1983, hasło "wnikliwie"). Organ zobowiązany jest zatem do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa.
W przedmiotowej sprawie, jak wynika z uzasadnienia skarżonej uchwały, podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku skarżącej stanowiła okoliczność, iż rodzice skarżącej posiadają dom w [...], który zabezpiecza normy metrażowe dla skarżącej.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że skoro organ w sposób jednoznaczny stwierdza, że "sprawa została rozpatrzona w oparciu o przepisy § 22 ust.2 pkt 5 lit. b Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r.", to Burmistrz Dzielnicy [...], odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie może rozszerzać przesłanek niespełnionych przez skarżącą, które nie były brane pod uwagę przez Zarząd przy podejmowaniu uchwały. Bezskuteczne prawnie jest zatem odwoływanie się przez Burmistrza Dzielnicy [...] do braku spełnienia przez skarżącą przesłanki § 22 ust.2 pkt 2 ww. uchwały, tj. zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu za zgodą właściciela. W tym kontekście zauważyć jednak można, że skarżąca wystąpiła o regulację tytułu prawnego do zajmowanego przez nią lokalu 2 września 2010 r. i wniosek ten nie został przez organ rozpoznany, pomimo że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazująca opróżnienie budynku przy ul. [...] w [...] została wydana dopiero [...] marca 2012 r.
Odnosząc się natomiast do argumentacji organu zawartej w skarżonej uchwale, to nie pozwala ona na uznanie, że jest ona wynikiem wnikliwej analizy przesłanki z § 22 ust.2 pkt 5 lit. b uchwały tj. "możliwości zamieszkania" skarżącej w domu rodziców.
W sprawie wiadomo jedynie, że rodzice skarżącej posiadają dom w [...] o powierzchni 130 m², składający się z 5 pokoi, kuchni, 2 łazienek i że zameldowane są w nim 4 osoby.
W ocenie Sądu przesłanka "możliwości zamieszkania" nie oznacza jedynie nakazu uwzględnienia przy ocenie jej występowania metrażu powierzchni mieszkaniowej, na co wyłącznie powołał się organ w uzasadnieniu, ale również uwarunkowania np. interpersonalne, społeczne. W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżąca sygnalizowała, że rodzice nie wyrażają chęci zakwaterowania jej w swoim domu wobec trudnych warunków bytowych. Kwestie te nie zostały przez organ wyjaśnione.
Nie jest wprawdzie tak, że brak takiej zgody automatycznie eliminuje możliwość powołania się na przesłankę z § 22 ust.2 pkt 5 lit. b ww. uchwały, ale nie do zaakceptowania jest też sytuacja, w której organ nie bada i nie rozważa możliwości realnego zamieszkiwania osoby ubiegającej się o najem lokalu w lokalu będącym w dyspozycji osób wymienionych w ww. uchwale.
Skoro zaś tak, to przed wydaniem skarżonej uchwały należało przeprowadzić ocenę możliwości zamieszkania skarżącej w domu rodziców poprzez chociażby zwrócenie się do ośrodka pomocy społecznej o wydanie opinii w tej kwestii ( § 22 ust.3 ww. uchwały), a nie poprzestać na gołosłownym powoływaniu się na taką możliwość. Badając powyższe okoliczności organ powinien przy tym rozważyć gdzie koncentruje się centrum życiowe skarżącej i również w tym kontekście zbadać możliwość jej zamieszkania w domu rodziców.
Uwzględniając powyższe Sąd ocenił, że ustalony w sprawie stan faktyczny niesie w sobie cechy dowolności, co prowadzi do wniosku, że naruszona została zasada dochodzenia do prawdy obiektywnej.
Konkludując Sąd stwierdza, iż zaskarżona uchwala została wydana z istotnym naruszeniem przepisów procesowych zawartych w uchwale Nr LVI 11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Organ bowiem, podejmując rozstrzygnięcie o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu A. F. na liście osób oczekujących na najem lokalu, nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący i wnikliwy całego istotnego w sprawie materiału dowodowego, nie czyniąc istotnych dla przyjętej podstawy prawnej ustaleń faktycznych. Przeciwnie, stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazuje na pobieżną i wybiórczą ocenę okoliczności faktycznych, co przeczy dyspozycji zawartej w § 22 ust. 2 ww. uchwały. Powyższy sposób załatwienia sprawy nie spełnia także standardów obowiązujących w państwie prawa. Choć Zarząd Dzielnicy prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie był zobowiązany stosować przepisy procesowe zawarte w ww. uchwale, to jednak organ władzy publicznej nie powinien tracić z pola widzenia zasad prawnych określonych w art. 6 i 7 K.p.a. Przepisy te stanowią, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tych zasad w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nic respektowano.
W tym stanie rzeczy zaskarżona uchwała nie mogła ostać się w obrocie prawnym.
Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W konsekwencji, mając na względzie procesowe i materialne przepisy uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości ustali, czy A. F. spełniła przesłanki do zawarcia umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...].
Stosownie do treści art. 94 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba, że uchybiono obowiązkom przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust.1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.
Jeżeli zaś – w myśl art. 94 ust.2 ustawy – nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust.1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co do skutków takiego orzeczenia stosuje się odpowiednio, zaś wskazane powyżej przepisy ustawy o samorządzie gminnym są przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 147 § 1 P.p.s.a (por. wyrok NSA z 21 października 2011 r., II OSK 1589/11, Lex nr 1070354).
Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art.147 § 1 w zw. z art. 152 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.