II SA/WA 2813/21

II SA/Wa 2813/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-06-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący/
Łukasz Krzycki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Sygn. powiązane
III OSK 2325/22 - Wyrok NSA z 2025-10-17
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka–Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), , Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A. A. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym aktem - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735) zwanej dalej "K.p.a." - uchylono rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2021 r. o zawieszeniu w czynnościach służbowych [...] A. A., zwanej dalej "Funkcjonariuszem" - w części dotyczącej daty rozpoczęcia zawieszenia - oraz ustalono datę jego rozpoczęcia na [...] marca 2021 r., zaś w pozostałej części utrzymano go w mocy.
W uzasadnieniu orzeczenia, przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:
- organ I. instancji - postanowieniem z [...] marca 2021 r. - wszczął przeciwko Funkcjonariuszowi – [...], Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] (dalej, jako "Sekcja") - postępowanie dyscyplinarne i przedstawił mu zarzut, że - pełniąc swoją funkcję nie później niż do [...] lutego 2021 r. - popełnił przewinienie dyscyplinarne - będąc zobowiązanym do zapewnienia podległym policjantom właściwych warunków wykonywania zadań, dbania o właściwą atmosferę pracy, dawania przykładu nienagannego zachowania, przestrzegania zasad poprawnego zachowania, poszanowania godności, a także wydawania jasnych i zrozumiałych poleceń oraz do inspirowania i motywowania ich do działania, nadużywał swojego stanowiska w celu poniżenia podległych policjantów i umyślnie naruszał dobra osobiste innych policjantów, poprzez m.in. ubliżanie podwładnym w obecności innych policjantów, poniżanie i ośmieszanie, grożenie konsekwencjami służbowymi i dyscyplinarnymi, używanie słów nieprzyzwoitych, zakazywanie kontaktów z innymi funkcjonariuszami i wzajemnej pomocy w realizacji przydzielonych spraw, rzucenie aktami postępowania przygotowawczego w jednego z funkcjonariuszy, kopnięcie w pośladki innego; działał tym na szkodę wskazanych policjantów,
- w związku z tym - na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.) – organ I. instancji zawiesił Funkcjonariusza - od [...] marca 2021 r. - w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy,
- wobec skutecznego wniesienia odwołania sprawa jest rozpatrywana w II. instancji,
- organ jest obowiązany ponownie, merytorycznie rozważyć istotę sprawy, biorąc przy tym pod uwagę stan faktyczny i prawny, istniejący w dacie wydawania przezeń rozstrzygnięcia,
- rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym - oraz odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu - konieczne jest wskazanie treści art. 39 ust. 2 ustawy o Policji; zgodnie z nim policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy,
- zwrot "można zawiesić" wskazuje, że decyzję w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych - w związku z zaistnieniem przesłanek określonych w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji - pozostawiono uznaniu organu administracji publicznej (tak: wyroki WSA o sygn. akt II SA/Wa 28/07 oraz 2291/14, dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"); ustawodawca określił wyraźnie, że zawieszenie w czynnościach służbowych jest możliwe w przypadku spełnienia wyłącznie dwóch przesłanek: wobec policjanta musi zostać wszczęte jedno z postępowań wymienionych w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, a za celowością takiego zawieszenia musi przemawiać dobro postępowania lub dobro służby; tylko te okoliczności decydują zarówno o fakcie zawieszenia w czynnościach służbowych, jak i o jego okresie; dla uzasadnienia odsunięcie funkcjonariusza od pełnienia obowiązków nie wystarczy ogólnikowe powołanie się na dobro służby, lecz konieczne jest wskazanie konkretnych powodów; motywy, jakimi kierował się organ, zawieszając na oznaczony okres policjanta w czynnościach służbowych, muszą przekonywać w sposób niebudzący żadnych wątpliwości o słuszności takiego załatwienia sprawy (tak: wyrok NSA o sygn. akt I OSK 2032/14 – dostępny w CBOSA),
- w tym kontekście bezsporne jest wszczęcie przeciwko Funkcjonariuszowi postępowania dyscyplinarnego (postanowieniem z [...] marca 2021 r.); zarzucono mu popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na nadużywaniu swojego stanowiska w celu poniżenia podległych policjantów - umyślne naruszanie dóbr osobistych innych policjantów poprzez m.in. ubliżanie podwładnym w obecności innych policjantów, poniżanie i ośmieszanie, grożenie konsekwencjami służbowymi i dyscyplinarnymi, używanie słów nieprzyzwoitych, zakazywanie kontaktów z innymi funkcjonariuszami i wzajemnej pomocy w realizacji przydzielonych spraw, rzucenie aktami postępowania przygotowawczego w podwładnego, kopnięcie w pośladki innego,
- mając na uwadze charakter i wagę zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego, organ I. instancji słusznie uznał, że odsunięcie wymienionego policjanta na okres trzech miesięcy od wykonywania zadań i czynności służbowych jest działaniem celowym - ze względu na dobro służby rozumiane, jako dobro instytucji, w której Funkcjonariusz pełni służbę, potrzebę dbania o zaufanie nie tylko społeczeństwa do Policji, ale też policjantów do swoich przełożonych oraz konieczność zagwarantowania prawidłowego funkcjonowania formacji, poprzez zapewnienie dostępu do służby wyłącznie funkcjonariuszom, spełniającym określone przepisami ustawy o Policji wymagania,
- Funkcjonariusz ma ponad 22-letni staż służby i zajmuje aktualnie stanowisko kierownika Sekcji; nie ulega wątpliwości, że winien mieć świadomość, jakie obowiązki na nim spoczywają - jako na funkcjonariuszu publicznym (oraz przełożonym podległych policjantów) - oraz konsekwencji ich naruszenia; mając na uwadze:
- z jednej strony charakter i specyfikę służby w Policji oraz związane z tym prawa i obowiązki funkcjonariuszy,
- z drugiej, rodzaj zarzucanego Funkcjonariuszowi przewinienia dyscyplinarnego, które pozostaje w sprzeczności z tymi obowiązkami,
nie ulega wątpliwości konieczność zawieszenie Funkcjonariusza w czynnościach służbowych,
- trudno uznać, aby Funkcjonariusz - po wszczęciu przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego i ze względu na charakter zarzucanego w nim przewinienia dyscyplinarnego - mógł nadal efektywnie wykonywać swoje obowiązki służbowe; dlatego też - w najlepiej pojętym interesie służby - jest zasadne odsunięcie go na okres trzech miesięcy od wykonywania zadań i czynności służbowych - tym samym czasowe uniemożliwienie kontaktów służbowych z innymi policjantami,
- na marginesie wskazano, że brak stosownych działań wobec policjanta, któremu zarzuca się postępowanie bezspornie oceniane jako naganne, mógłby mieć w dłuższym czasie niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyjałby budowaniu autorytetu omawianej formacji - zwłaszcza w oczach samych funkcjonariuszy; policjanci muszą mieć podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i będą pełnić wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa i przestrzegające zasad etyki zawodowej, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej - nawet we własnych szeregach; zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest przy tym niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i Państwa - w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania- ale również do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy Policji; policjanci muszą mieć świadomość, że
- w omawianej formacji nie można tolerować żadnych zachowań, nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz
- podejrzenia o działania niezgodne z prawem i etyką, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane,
- odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdzono, że organ I. instancji nie dopuścił się uchybień w prowadzonym postępowaniu, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji; przed wydaniem rozkazu personalnego wyczerpująco zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy oraz dokonano oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w K.p.a.; nie sposób przy tym uznać, aby naruszono art. 77 § 1 K.p.a.; wnikliwie przeanalizowano materiał dowodowy, istotny z punktu widzenia art. 39 ust. 2 ustawy o Policji; na podstawie zebranej dokumentacji można bezsprzecznie ustalić stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy,
- rozkaz nie narusza też art. 7 K.p.a.; nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony; w interesie społecznym - tożsamym z interesem służby - pozostaje, aby dopuszczeni do wykonywania służby w Policji byli jedynie policjanci, dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania prawidłowego i zgodnego z prawem wykonywania swoich obowiązków; tych kryteriów Funkcjonariusz obecnie nie wypełnia,
- nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 8, 11 i 107 § 3 K.p.a.; organ I. instancji wskazał bowiem fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł; stanowi to z kolei podstawę faktyczną rozstrzygnięcia; rolą uzasadnienia jest objaśnienie toku myślenia, prowadzącego do zastosowania przepisu prawnego w sprawie; ewentualne nieprawidłowości uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego konwalidował organ odwoławczy w niniejszej decyzji - przez odniesienie się do wszelkich okoliczności, istotnych z punktu widzenia wydanego rozstrzygnięcia,
- podstawą podjęcia decyzji o zawieszeniu Funkcjonariusza w czynnościach służbowych było wydanie postanowienia, którym wszczęto postępowanie dyscyplinarne zarzucając popełnienie wskazanego wyżej przewinienia dyscyplinarnego; w niniejszym postępowaniu nie ma natomiast podstaw, aby oceniać okoliczności tego zdarzenia, czy też badać zasadność wszczęcia postępowania dyscyplinarnego; postępowanie dyscyplinarne jest bowiem odrębnym i niezależnym od tego w przedmiocie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych (tak: wyrok WSA o sygn. akt. II SA/Wa 1679/10 – dostępny w CBOSA),
- w przedmiotowej sprawie istotne było ustalenie, że doszło do wszczęcia określonego postępowania dyscyplinarnego, a następnie ocena, czy - z uwagi na dobro tego postępowania lub dobro służby - niezbędnym jest zawieszenie Funkcjonariusza w czynnościach służbowych, a jeśli tak, to na jaki okres; jak już wskazano wcześniej, zarzuty dyscyplinarne przedstawione Funkcjonariuszowi, jako kierownikowi Sekcji są tego rodzaju, że uniemożliwiają mu wykonywanie czynności służbowych bez uszczerbku dla dobra służby,
- odnosząc się do wniosku Funkcjonariusza o przeprowadzenie dowodu z załączonych do odwołania dokumentów na okoliczności wskazane w jego treści oraz o przeprowadzenie dowodu z zeznań dwu świadków na okoliczność, że Funkcjonariusz od wielu miesięcy zgłaszał wolę rezygnacji z funkcji kierowniczej, wskazano: zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy; w postępowaniu dowodowym natomiast fakty istotne dla rozstrzygnięcia kwestii zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, jak już wyżej wskazano, zostały wyjaśnione ponad wszelką wątpliwość; z tych też względów nie było potrzeby - w prowadzonym przed organem II. instancji postępowaniu administracyjnym - uzupełnienia materiału dowodowego o dowody zgłoszone przez Funkcjonariusza; dopuszczenie wnioskowanych dowodów nie jest zasadne, gdyż podnoszone okoliczności nie mają istotnego znaczenia w kontekście treści zarzutów, przedstawionych w postępowaniu dyscyplinarnym,
- stosownie do art. 130 § 1 K.p.a., przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie podlega wykonaniu, a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 § 2 K.p.a.); przepisów § 1 i 2 nie stosuje się, gdy decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 K.p.a.) lub decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy (art. 130 § 3 K.p.a.); zgodnie natomiast z art. 39c ust. 3 ustawy o Policji, decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych lub decyzja o jego przedłużeniu podlega natychmiastowemu wykonaniu,
- z kolei - stosownie do art. 110 § 1 K.p.a. - organ, który wydał decyzję, jest nią związany od dnia jej doręczenia; ponieważ rozkaz personalny z 16 marca 2021 r., w którym datę rozpoczęcia okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych ustalono na dzień [...] marca 2021 r., doręczono Funkcjonariuszowi [...] marca 2021 r., w którym to dniu - przed dokonaniem czynności doręczenia - policjant mógłby wykonywać czynności służbowe, należało uchylić decyzję w części dotyczącej terminu rozpoczęcia zawieszenia w czynnościach służbowych i ustalić go na [...] marca 2021 r.
W skardze zarzucono naruszenie:
- art. 6, 7, 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3, w zw. z art. 140 i art. 75 § 1, K.p.a. wobec:
- zaniechania podjęcia wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także
- dowolnej oceny sprawy i przekroczenia granic uznania administracyjnego;
w szczególności bezkrytycznie przyjęto, że w sprawie celowym było zawieszenie Funkcjonariusza w czynnościach służbowych zaś całkowicie uchylono od obowiązku uwzględnienia jej słusznego interesu; tym samym zaniechano uzasadnienia sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami,
- art. 8, 11 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji ponieważ zawarto tam zbyt ogólne stwierdzenia; uniemożliwia to:
- realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi się kierowano przy załatwieniu sprawy jak też
- kontrolę zaskarżonej decyzji - w szczególności wobec niewyjaśnienia przyczyn zawieszenia Funkcjonariusza w czynnościach służbowych,
- art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, na których się oparto oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej, zaś - w uzasadnieniu prawnym - wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa,
- art. 39 ust. 2 ustawy Policji, polegające na błędnym uznaniu, że zawieszenie Funkcjonariusza w czynnościach służbowych jest celowe z uwagi na dobro postępowania i dobro służby; celowość taka zaś nie występuje, ani nawet nie została przez organ uprawdopodobniona.
W szerokim uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty. Podnoszono też, że Funkcjonariusz jest pracownikiem z dużym stażem, nie są mu znane "jakichkolwiek dowody wydźwięków społecznych czy służbowych zdarzeń będących podstawą zawieszenia jej w czynnościach służbowych". Zawieszenie w czynnościach uniemożliwiło Funkcjonariuszowi prowadzenie kilku poważnych spraw. a więc nie przemawia za tym interes społeczny. Bezpośrednio po wydaniu zaskarżonej decyzji, organ I. instancji - rozkazem dyscyplinarnym z [...] kwietnia 2021 r. - zwolnił Funkcjonariusza ze stanowiska służbowego i - z dniem [...] maja 2021 r. - przeniósł do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Zawieszenie w czynnościach służbowych nie było środkiem niezbędnym dla osiągnięcia celu - wyłączenie sytuacji, gdy Funkcjonariusz pełni stanowisko kierownicze w toku postępowania dyscyplinarnego wobec rodzaju postawionych zarzutów. Organ nie wykazał więc, aby za zawieszeniem Funkcjonariusza w czynnościach przemawiało dobro służby. Nie wskazywano też, aby było to niezbędne dla dobra postępowania (alternatywna przesłanka zawieszenia w czynnościach).
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Sąd zważył, co następuje:
Skarga oddalono, gdyż kwestionowana decyzję nie narusza prawa.
Trafne jest stanowisko organu administracji, prezentowane w zaskarżonym akcie, co do istotnych uwarunkowań formalnych i faktycznych sprawy. Wobec uprzedniego szczegółowego zreferowania, jego powtarzanie byłoby zbędne. Sąd uznaję je za własne.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy jedynie dodać, że są one bezzasadne z poniższych przyczyn.
W realiach rozpoznawanej sprawy jest poza sporem, że prowadzenie wobec Funkcjonariusza postępowanie dyscyplinarne dotyczy uchybień pozostających w związku z skierowaniem określonym zespołem ludzkim (Sekcją): nadużywania stanowiska w celu poniżenia podległych policjantów - umyślne naruszanie dóbr osobistych innych policjantów poprzez m.in. ubliżanie podwładnym w obecności innych policjantów, poniżanie i ośmieszanie, grożenie konsekwencjami służbowymi i dyscyplinarnymi, używanie słów nieprzyzwoitych, zakazywanie kontaktów z innymi funkcjonariuszami i wzajemnej pomocy w realizacji przydzielonych spraw, rzucenie aktami postępowania przygotowawczego w podwładnego, kopnięcie w pośladki innego. Z perspektywy prawidłowego działania całej jednostki organizacyjnej istotne znaczenie musi mieć zapewnienie sprawnego funkcjonowania także danej komórki (Sekcji). W takiej sytuacji zawieszenie w czynnościach służbowych osoby, pełniącej funkcję kierowniczą, jest racjonalnie uzasadnione. Postawienie wskazanych zarzutów osobie na kierowniczym stanowisku, uzasadnia - w kontekście dobra służby, w rozumieniu art. 39 ust. 2 ustawy o Policji - zawieszenie w czynnościach służbowych - do czasu wyjaśnienia ich zasadności. W innym przypadku funkcjonariusze mogliby wnosić, że przełożeni w istocie lekceważą takie zachowanie i dopuszczają możliwość narażenie podwładnych danej osoby kierującej na dalsze znoszenie jej nagannych zachowań. Trudno też zakładać, aby mogła dobrze się układać współpraca Funkcjonariusza z osobami, wobec których jego czyny stanowiły podstawę postawienia zarzutów, zwłaszcza w toku postępowania, gdy będą składane wyjaśnienia i weryfikowane określone fakty oraz okoliczności zdarzeń. Funkcjonariusz ma zaś stanowisko kierownicze. Organ wskazał w uzasadnieniu, że powodem zawieszenie Funkcjonariusza jest właśnie rodzaj stawianych zarzutów oraz pełnione przezeń funkcje - osoby kierującej zespołem (Sekcją). Jednoznacznie wskazano więc, jakie były przesłanki podjęcia danej decyzji o charakterze uznaniowym, w kontekście reguły materialnoprawnej art. 7 K.p.a. - obowiązku ważenia interesu strony (tu Funkcjonariusza) oraz publicznego (tu służby). Racjonalne jest przedłożenie sprawnego funkcjonowania zespołu ludzi wobec braku możliwości prowadzenia spraw przez jedna osobę (ich kierownika). Także w tym zakresie racjonalnie ważono więc interesy ogółu i jednostki.
Wprawdzie w skardze wywodzono, że możliwym było zastosowanie innego środka prawnego dla wyeliminowania potrzeby utrzymywania relacji między Funkcjonariuszem a podległymi mu osobami w Sekcji - zwolnienie ze stanowiska - przeniesienie na inne. Trzeba jednak zważyć, że zastosowane w sprawie środek –zawieszenie w czynnościach służbowych - ma charakter mniej daleko idący. Generalnie - z perspektywy osoby, której postawiono zarzuty, mogące się okazać bezpodstawnymi - jest mniej dolegliwy. Ma bowiem ze swej istoty charakter wyłącznie czasowy. W takiej sytuacji nie sposób zarzucać organowi, jakoby zastosował środek niewspółmierny - wykraczający poza granice uznania administracyjnego, gdzie należy ważyć interes strony oraz publiczny. Późniejsze zwolnienie Funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska, nie może stanowić przesłanki na oceny, że wcześniej zastosowany środek - jedynie o charakterze czasowym - nie był wówczas adekwatny do potrzeb. Nie sposób wykluczyć, że zasadność odwołania ze stanowiska okazała się oczywista dopiero w toku czynności wyjaśniających - na etapie wstępowania dyscyplinarnego. Nie może mieć też znaczenia w kontekście zasadności zawieszenia okoliczność czy Funkcjonariusz wnosił wcześniej o zwolnienie go ze stanowiska. Nie zamykało to możliwości czasowego zawieszenia go w obowiązkach, przed wyjaśnieniem zarzutów. W ocenie organu na dany czas pozostawienie Funkcjonariusza na stanowisku kierowniczym, w przypadku nie potwierdzenia zarzutów mogło być uważane za optymalne - w kontekście racjonalnego zarządzania kadrą.
Chybione jest wprawdzie argumentacja organu, gdy ogólnikowo wskazano jakoby osoby, którym postawiono poważne zarzuty w postępowaniu dyscyplinarnym, nie mogły dalej pełnić obowiązków, gdyż szkodzi to dobru służby. W realiach konkretnych spraw - jak przedmiotowa - może tak jednak w istocie być. Uzasadnienie organu - w kontekście odniesienia do realiów danej sprawy - jest wprawdzie stosunkowo lakoniczne, wystarczająco jednak dla jednoznacznego zrekonstruowanie przesłanek, jakimi kierował się organ - orzekając w przedmiocie zawieszenia Funkcjonariusza w czynnościach służbowych.
Uchybienia, co do treści uzasadnienia, nie mają więc charakteru istotnego, a więc - przy rozumowaniu a contrario - naruszenie przepisów postępowania w danym zakresie nie mogło stanowić podstawy uchylenie zaskarżonego aktu – w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.).
W uzasadnieniu zaskarżonego aktu przywołano także – wbrew zarzutom skargi – treść, mających w sprawie zastosowanie, regulacji normatywnych - w szczególności art. 39 ust. 2 ustawy o Policji (zreferowane w części wstępnej niniejszego uzasadnienie).
Nie sposób wobec tego uznać, aby sprawy wystarczającą nie wyjaśniono, w kontekście jej istotnych uwarunkowań. Kluczowe fakty nie są w istocie sporne. Nie może mieć znaczenia ogłoszenia przez funkcjonariusza okoliczność, że nie są mu znane "dowody wydźwięków społecznych czy służbowych". Jak wskazano, postawienie określonych zarzutów - nadużywaniu swojego stanowiska w celu poniżenia podległych policjantów - osobie na kierowniczym stanowisku, uzasadnia - w kontekście dobra służby - zawieszenie w czynnościach służbowych.
Nie jest w takim przypadku niezbędne prowadzenie postępowania wyjaśniającego dla ustalania, jakie jest indywidualny stosunek innych funkcjonariuszy danej jednostki organizacyjnej wobec konkretnej sprawy dyscyplinarnej. Można to ocenić odwołując się do reguł logicznego rozumowania oraz zasad doświadczenia życiowego.
Uzasadniając orzeczenie organ przywołał argumentację, przemawiające za zawieszeniem Funkcjonariusze wyłącznie w kontekście dobra służby nie zaś prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Da zastosowanie danego środka jest jednak wystarczające wystąpienie jednej z przesłanek wskazanych w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji.
W tym świetle chybione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania co obowiązku właściwego, wnikliwego wyjaśnienia sprawy oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia jak i przepisu prawa materialnego, zakreślającego przesłanki zawieszenia w czynnościach służbowych.
Sąd nie spostrzegł także z urzędu wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.
Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.