II SA/Wa 2734/11

II SA/Wa 2734/11 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2013-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-12-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Adam Lipiński
Andrzej Kołodziej
Stanisław Marek Pietras /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Ochrona danych osobowych
Sygn. powiązane
I OZ 410/12 - Postanowienie NSA z 2012-05-31
I OZ 823/12 - Postanowienie NSA z 2012-10-31
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
art. 29
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Adam Lipiński Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. B. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 12 pkt 2, art. 22 i art. 29 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 z późn. zm.) w zw. z art. 5 ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie danych osobowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 229, poz. 1497), umorzył postępowanie w zakresie wyznaczonym wnioskiem A. D. o nakazanie Spółdzielni [...] udostępnienia danych osobowych osób faktycznie zamieszkujących lokal położony przy ul. [...] w W., a w pozostałym zakresie odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu podał, że skarżący zwrócił się z wnioskiem o nakazanie Spółdzielni [...] o udostępnienie danych osobowych: "(...) osób faktycznie zamieszkujących lokal położony przy ul. [...] w W. (...)" oraz osób posiadających tytuł prawny do lokalu położonego przy ul. w W. (...)", załączając do wniosku kopie korespondencji prowadzonej ze Spółdzielnią. Wynika z niej, że skarżący żąda udostępnienia danych osobowych wyżej wymienionych osób z uwagi na fakt, że cyt.: "(...) cisza nocna przez osoby faktycznie zajmujące lokal przy ul. [...] w W. nadal jest zakłócana, co wciąż uniemożliwia mnie oraz małżonce korzystanie z lokalu przy ul. [...] w W. (...) uzasadniam [wniosek] zamiarem pozwania tych osób przeze mnie i/lub małżonkę do sądu cywilnego, celem ochrony naszych praw dotyczących możliwości korzystania z lokalu położonego przy ul. [...] w W. (...)". Natomiast spółdzielnia w piśmie, które wpłynęło do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w dniu [...] lutego 2011 r. wyjaśniła, że dane osobowe właściciela lokalu znajdującego się w W. przy ul. [...] zostały przekazane wymienionemu w piśmie skierowanym do niego z dnia [...] września 2008 r., co potwierdza także sam skarżący w piśmie z dnia [...] marca 2011 r., skierowanym do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Natomiast w stosunku do danych osobowych osób faktycznie zamieszkujących lokal położony przy ul. [...] w W., Spółdzielnia wskazała, że nie przetwarza ich danych osobowych, o czym wielokrotnie informowała skarżącego. W związku z powyższym postępowanie w tym zakresie podlega obligatoryjnemu umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a, jako bezprzedmiotowe. Natomiast w literaturze przedmiotu wskazuje się, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" 7 wydanie, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2005 r. str. 485). Postępowanie administracyjne prowadzone przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych służy kontroli zgodności przetwarzania danych osobowych z przepisami o ochronie danych osobowych i jest ukierunkowane na wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, a jak wynika z brzmienia powołanego przepisu, w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności usunięcie uchybień (pkt 1), uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych (pkt 2), zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe (pkt 3), wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego (pkt 4), zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom (pkt 5), usunięcie danych osobowych (pkt 6). Zatem wobec ustalenia, że interesujące skarżącego informacje nie są przetwarzane przez Spółdzielnię, postępowanie służące weryfikacji legalności realizowanego przez skarżony podmiot procesu przetwarzania żądanych danych jest oczywiście bezprzedmiotowe. Natomiast wniosek skarżącego o udostępnienie danych osobowych "(...) osób posiadających tytuł prawny do lokalu położonego przy ul. [...] w W. (...)" nie może zostać uwzględniony. Zasadniczym warunkiem dopuszczalności każdej czynności mieszczącej się w pojęciu przetwarzania danych osobowych (art. 7 pkt 2 ustawy), w tym także ich udostępnienia czy pozyskania, jest spełnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 23 ust. 1 ustawy. Wobec brzmienia powołanego przepisu przetwarzanie danych należy uznać za legalne m. in. wówczas, gdy jest to niezbędne dla wypełniania prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (art. 23 ust. 1 pkt 5). Jednocześnie, stosownie do brzmienia art. 29 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, w przypadku udostępniania danych w celach innych niż włączenie do zbioru, administrator danych udostępnia posiadane w zbiorze dane osobowe, osobom lub podmiotom uprawnionym do ich otrzymania na mocy przepisów prawa. Dane osobowe, z wyłączeniem danych, o których mowa w art. 27 ust. 1, mogą być także udostępnione w celach innych niż włączenie do zbioru, innym osobom i podmiotom niż wymienione w ust. 1, jeżeli w sposób wiarygodny uzasadnią potrzebę posiadania tych danych, a ich udostępnienie nie naruszy praw i wolności osób, których dane dotyczą (art. 29 ust. 2 ustawy). W sytuacjach objętych hipotezą art. 29 ustawy, zastosowanie znajduje właśnie ten przepis, jako szczególny wobec art. 23 ustawy. Powołana regulacja dotyczy bowiem tylko części sytuacji przewidzianych w art. 23 – zajmuje się tylko jedną z postaci przetwarzania danych (ich udostępnianiem), a ponadto odnosi się wyłącznie do kwestii udostępniania danych w celach innych niż włączenie do zbioru (por. J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz "Ochrona danych osobowych. Komentarz" wydanie III, Zakamycze 2004, str. 594 i nast.). Ponadto, na mocy art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie danych osobowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 229, poz. 1497), omawiany art. 29 ustawy o ochronie danych osobowych został uchylony. Jednocześnie jednak art. 5 powołanej ustawy zmieniającej ustawę o ochronie danych osobowych nakazuje, aby do postępowań wszczętych i niezakończonych na podstawie ustawy o ochronie danych osobowych, przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej (tj. przed dniem 7 marca 2011 r., a zatem również do niniejszego postępowania), stosować przepisy dotychczasowe (a zatem także obowiązujący dotychczas art. 29 ustawy o ochronie danych osobowych). Stąd też przedmiotowa sprawa bez wątpienia powinna być rozpatrywana w kontekście art. 29 ustawy o ochronie danych osobowych, nie zaś art. 23 tego aktu prawnego. Okoliczności sprawy wskazują bowiem jednoznacznie, że skarżący wnioskuje o dane osobowe określonych osób, dążąc do ich pozyskania w celu zainicjowania przeciwko nim postępowania sądowego i dochodzenia na drodze postępowania cywilnego roszczeń związanych z zarzucanym im naruszeniem jego praw, a zatem w celach prywatnych, osobistych, innych niż włączenie ich do zbioru, jednakże nie jest on uprawniony do pozyskania wnioskowanych danych na mocy przepisów prawa, bowiem w systemie obowiązującego prawa brak regulacji, która wprost upoważniałaby go do uzyskania od Spółdzielni interesujących informacji dla potrzeb zdefiniowanego w powyższy sposób celu, czy takich, które obligowałyby Spółdzielnię do ich udostępnienia. Zatem – reasumując tę część rozważań – w niniejszej sprawie nie zostały spełnione warunki udostępnienia danych określone w art. 29 ust. 1 ustawy. Z kolei art. 29 ust. 2 ustawy przewiduje możliwość udostępnienia danych osobowych, z wyłączeniem danych o których mowa w art. 27 ust. 1, dla celu innego niż włączenie ich do zbioru, innym osobom i podmiotom niż wymienione w ust. 1, w sytuacji wiarygodnego uzasadnienia przez nie potrzeby posiadania tych danych, zastrzegając zarazem, że rzeczone udostępnienie nie może naruszać praw i wolności osób, których dane dotyczą. Zatem art. 29 ust. 2 ustawy odnosi się generalnie do każdego administratora danych i do wszelkich danych osobowych innych niż wymienione w art. 27 ust. 1 ustawy, zezwalając administratorowi na udostępnienie wyżej wymienionych danych osobowych każdej osobie, która dąży do ich pozyskania w celu innym niż włączenie ich do zbioru i która wiarygodnie uzasadni potrzebę ich posiadania, przy równoczesnym stwierdzeniu, że udostępnienie to nie naruszy praw i wolności osób, których dane dotyczą. Jednakże, co już wyżej wykazano, Spółdzielnia udostępniła te dane skarżącemu. Skoro skarżący nie wykazał, że miałoby dojść do zmiany właściciela przedmiotowego lokalu, a co za tym idzie, że dane, które Spółdzielnia mu udostępniła są obecnie nieaktualne, to mogą one być wykorzystane jako takie w celu zainicjowania postępowania sądowego. Udostępnieniu przedmiotowych danych w trybie art. 29 ust. 2 ustawy sprzeciwia się fakt, że skarżący nie wykazał niezbędności w pozyskaniu przez niego powyższych danych osobowych po raz kolejny i z tego powodu wniosek w tej części nie może zostać uwzględniony.
We wniosku z dnia [...] lipca 2011 r. do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, skarżący wniósł o zmianę podanego w zaskarżonej decyzji nieprawidłowego miejsca jego zamieszkania ([...]) na prawidłowy adres miejsca zamieszkania ([...]), wydanie decyzji nakazującej udostępnienie przez Spółdzielnię [....] żądanych danych osobowych, podanie przyczyn zwłoki niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. oraz podanie czynności, jakie w niniejszej sprawie miały miejsce w okresie od dnia [...] kwietnia 2011 r. do dnia [...] czerwca 2011 r., w szczególności, jakie pisma wyszły od GIODO i przyszły do GIODO. W uzasadnieniu powołał się na treść art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 i art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 2 ust. 1 Protokołu nr 4 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności stwierdzając, że powyższe prawa są wobec niego i jego małżonki w sposób rażący naruszane, czego konsekwencją jest prowadzenie dwóch odrębnych jednoosobowych gospodarstw domowych, ponoszenie przez żonę opłat za dwa mieszkania oraz kosztów biletów komunikacji na trasie [...], bowiem posiadane przez nich mieszkanie przy ul. [...] w. W. nie nadaje się do zamieszkania. Chcąc z kolei pozwać osoby do sądu, musi wskazać ich imię i nazwisko oraz adres zamieszkania, a nie posiadając tych danych nie ma możliwości wszczęcia postępowania cywilnego przeciwko osobom zajmującym lokal przy ul. [...] w W.
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] i w uzasadnieniu powołał się na te same argumenty w niej zawarte.
Pismem z dnia [...] września 2011 r. skarżący A. D. wniósł o uzupełnienie powyższej decyzji, poprzez nakazanie przez Spółdzielnię danych osobowych (imię, nazwisko oraz adres zamieszkania) wszystkich osób faktycznie zajmujących lokal przy ul. [...] w W. oraz takich samych danych osobowych osób posiadających tytuł prawny do powyższego lokalu, jak również podanie przyczyn zwłoki niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. oraz podanie czynności, jakie w niniejszej sprawie miały miejsce w okresie od dnia [...] kwietnia 2011 r. do dnia [...] czerwca 2011 r., w szczególności, jakie pisma wyszły od GIODO i przyszły do GIODO.
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., mając za podstawę art. 123 § 1 w zw. z art. 111 § 1 k.p.a., odmówił uwzględnienia wniosku.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący A. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, usunięcie naruszenie prawa w stosunku do wszystkich aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, udostępnienie wnioskowanych danych osobowych, imię, nazwisko oraz adres zamieszkania wszystkich osób faktycznie zajmujących lokal położony przy ul. [...] w W. oraz imię, nazwisko i adres zamieszkania wszystkich osób posiadających tytuł prawny (spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, umowa najmu lokalu, umowa użyczenia lokalu, etc.) do lokalu położonego przy ul. [...] w W., z wyszczególnieniem, jaki tytuł prawny posiada każda z tych osób i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania oraz o zwolnienie z kosztów w całości, zarzucając naruszenie:
← art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności,
← art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności,
← art. 2 ust. 1 Protokołu nr 4 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności,
← art. 45 ust. 1, art. 47, art. 50, art. 52 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
← art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 35 § 1, art. 36 § 1, art. 77 § 1 k.p.a.,
← art. 18 ust. 1 pkt. 2 i art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.
W uzasadnieniu – powołując się na argumentację zawartą już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – podał, że osoby zajmujące lokal przy ul. [...] w W. nadal zakłócają ciszę nocną, zaś cała sprawa była prowadzona przez organ w sposób przewlekły, bowiem swoje pierwsze pismo do organu wysłał w dniu [...] listopada 2010 r.
W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in., poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie danych osobowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 229, poz. 1497), uchylono m. in. art. 29 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 z późn. zm.), zaś w myśl art. 6 powyższej ustawy nowelizującej, ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, a ponieważ promulgacja nastąpiła w dniu 6 grudnia 2010 r., przeto weszła ona w życie w dniu 7 marca 2011 r. Z kolei według art. 5, do postępowań wszczętych i niezakończonych na podstawie ustawy, o której mowa w art. 1, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie postępowanie przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych wszczęto żądaniem skarżącego A. D. z dnia [...] listopada 2010 r., które wpłynęło do organu w dniu [...] listopada 2010 r., a zatem przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. We wniosku skarżący, załączając stosowną korespondencję ze Spółdzielnią [...], wniósł o nakazanie spółdzielni ustalenia danych osobowych (...) wszystkich osób faktycznie zajmujących lokal położony przy ul. [...] w W. oraz ustalenie danych osobowych (...) osób posiadających tytuł prawny do powyższego lokalu z wyszczególnieniem, jaki tytuł posiada każda z tych osób i udostępnienie mu tych danych w formie pisemnej, bowiem zamierza ich pozwać do sądu cywilnego celem ochrony praw dotyczących możliwości korzystania z lokalu zajmowanego przez niego.
Skoro zatem niniejsze postępowanie wszczęto przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, wobec powyższego ma tutaj zastosowanie, wobec treści wniosku skarżącego, przepis art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, w myśl którego dane osobowe, z wyłączeniem danych, o których mowa w art. 27 ust. 1, mogą być także udostępnione w celach innych niż włączenie do zbioru, innym osobom i podmiotom niż wymienione w ust. 1, jeżeli w sposób wiarygodny uzasadnią potrzebę posiadania tych danych, a ich udostępnienie nie naruszy praw i wolności osób, których dane dotyczą. Z kolei według art. 27 ust. 1, zabrania się przetwarzania danych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową, jak również danych o stanie zdrowia, kodzie genetycznym, nałogach lub życiu seksualnym oraz danych dotyczących skazań, orzeczeń o ukaraniu i mandatów karnych, a także innych orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym.
Reasumując, Spółdzielnia [...], mając na uwadze treść żądania skarżącego miała – co do zasady – obowiązek udostępnienia wnioskowanych przez niego danych osobowych.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że – jak wynika z wyjaśnień spółdzielni nadesłanych organowi pismem z dnia [...] lutego 2011 r. – podczas wcześniej prowadzonej korespondencji pomiędzy spółdzielnią a skarżącym, przekazanemu wymienionemu już wcześniej, iż właścicielem lokalu mieszkalnego przy ul. [...] jest P. Z. (vide: pisma z dnia [...] grudnia 2006 r., [...] kwietnia 2008 r., [...] września 2008 r.). Ponadto sam skarżący potwierdził ten fakt w piśmie do organu z dnia [...] marca 2011 r., tzn. podanie mu danych osobowych właściciela lokalu przy ul. [...], stwierdzając, że: "uprzejmie informuję, że faktycznie (...) otrzymałem od Spółdzielni [...], pisemną informację, że spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. przysługuje Panu P. Ż. (...)". Zatem skoro powyższe dane osobowe nie uległy zmianie i zostały skarżącemu już przekazane, to jego wniosek w tym zakresie nie może być uwzględniony, zaś skarga w tej części winna być – w ocenie Sądu – oddalona.
Natomiast rację należy przyznać skarżącemu, że Spółdzielnia [...] nie podała mu danych osobowych wszystkich osób faktycznie zajmujących lokal położony przy ul. [...] w W. Jednakże faktem bezspornym jest i to, że spółdzielnia – jak wyjaśniła organowi we wspomnianym już wyżej piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. – wielokrotnie informowała A. D., iż nie posiada danych osobowych osób wynajmujących od P. Ż. ów lokal.
Wobec tego powyższy stan faktyczny uzasadniał wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, bowiem przepis art. 105 § 1 k.p.a., jako przesłankę obligatoryjną umorzenia postępowania, wskazuje bezprzedmiotowość tego postępowania. Przywołany przepis zezwala zatem organom administracji na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy w świetle przepisów prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Sprawa administracyjna jest bowiem konsekwencją istnienia stosunku administracyjno – prawnego, czyli takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień, wynikających z prawa materialnego.
W orzecznictwie i judykaturze przyjmuje się zgodnie, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie, co do jej istoty. Taka sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej, bowiem ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzi do wniosku, że spółdzielnia nie była w posiadaniu żądanych danych osobowych w tym zakresie. Reasumując, rację ma zatem Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych o bezprzedmiotowości postępowania w tej sytuacji, co w konsekwencji skutkować musi umorzeniem postępowania, a stanowisko takie zbieżne jest ze stanowiskiem judykatury (vide np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1974/10). W konsekwencji, zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa nie zasługuje na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.