II SA/Wa 2707/19

II SA/Wa 2707/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-10-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-12-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Joanna Kube /sprawozdawca/
Piotr Borowiecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
II GSK 411/21 - Wyrok NSA z 2024-05-23
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 955
art. 10 ust. 1
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, , Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celu sportowego oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2019 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), dalej: "k.p.a." oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r., poz. 284), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. o odmowie wydania P. Z. pozwolenia na broń palną do celu sportowego.
Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r. (data wpływu do organu) P. Z., dalej: "wnioskodawca", "skarżący", zwrócił się do Komendanta [...] Policji o wydanie pozwolenia na broń palną do celu sportowego w ilości 30 sztuk. Do wniosku dołączył między innymi orzeczenie lekarskie oraz psychologiczne o braku przeciwwskazań do dysponowania przez niego bronią, patent strzelecki oraz aktualną licencję niezbędną do uprawiania strzelectwa sportowego w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa, a także zaświadczenie potwierdzające, iż jest członkiem [...] Klubu Strzeleckiego "[...]" i że czynnie i systematycznie uczestniczy w uprawianiu strzelectwa sportowego.
Podstawę negatywnego rozstrzygnięcia wniosku, stanowiło ustalenie organu I instancji, że w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że wnioskodawca stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (w tym prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. sygn. akt [...] , uznający skarżącego winnym popełnienia czynu z art. 263 § 2 kodeksu karnego tj. nielegalnego posiadania broni) wywiedziono, iż wnioskodawca dopuścił się naruszenia porządku prawnego i nie daje zatem gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej dla celu sportowego.
Komendant Główny Policji uzasadniając rozstrzygnięcie ostateczne wskazał, że choć P. Z. obecnie jest osobą niekaraną i nie toczy się przeciwko niemu żadne postępowanie karne, a w miejscu zamieszkania i zameldowania do jego postawy nie ma zastrzeżeń, to - jak wynika z akt - jego dotychczasowe zachowanie nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej.
W przeszłości, bowiem skarżący dopuścił się naruszenia porządku prawnego przez dokonanie przestępstwa, wyczerpującego dyspozycję art. 263 § 2 kodeksu karnego, tj. od stycznia 2000 r. do [...] grudnia 2006 r. posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną – 14 jednostek broni, 409 szt. amunicji do broni palnej, oraz 71 szt. istotnych części broni palnej, za co został uznany za winnego na mocy wyroku Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. sygn. akt [...]. Ww. wyroki uległy zatarciu z mocy prawa.
Ponadto z uzasadnienia ww. orzeczeń wynika, że także Sąd zwrócił uwagę na wysoki stopień szkodliwości społecznej postępowania strony, ponieważ takie zachowanie stwarza niekontrolowane posiadanie broni palnej, której posiadanie jest określone szczegółowo i poddane rygorom administracyjnym w ustawie o broni i amunicji. Podkreślono, że strona posiadała bez zezwolenia znaczną ilość broni palnej i amunicji oraz istotnych części broni, zdając sobie sprawę, ze takie działanie wybiega poza granice prawa, co jednocześnie mogło tylko zaświadczyć o jej nieodpowiedzialności oraz lekceważeniu prawa.
Komendant Główny Policji stwierdził, że co prawda za powyższy czyn nastąpiło zatarcie skazania, co zgodnie z prawem nakazuje uważać P. Z. za osobę niekaraną, ale organy Policji maja prawo ocenić, nie tyle sam fakt skazania bądź ukarania, ale jego zachowanie i postawę jako potencjalnego posiadacza pozwolenia na broń palną w świetle art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.
Zdaniem organu, pozytywna opinia o stronie w miejscu zamieszkania i z klubu strzeleckiego "[...]" nie likwiduje obawy, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, tj. że strona nie stworzy zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a to ze względu na jej przeszłość związaną z nielegalnym posiadaniem, znacznej ilości broni palnej i amunicji.
Strona, posiadając wiedzę na temat reglamentowanego dostępu do broni palnej, świadomie weszła w posiadanie takiego rodzaju broni i amunicji, którą legalnie dysponować nie mogła.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożonej na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2019 r., P. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, że zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że skarżący stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego pomimo spełnienia przez niego warunków i wymogów do uzyskania pozwolenia na broń;
2. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo, że organ ten zaniechał wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz mimo braku wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ oraz poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania wadliwej decyzji;
3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo, iż organ ten nie wskazał precyzyjnie podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami dział organu, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób, a zatem decyzja nie zawiera wszystkich wymaganych prawem elementów;
4. art. 11 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy w szczególności poprzez pominięcie szczegółowego wyjaśnienia przez organ motywów i przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu zaskarżonej decyzji.
Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie organ postawił znak równości pomiędzy skazaniem za przestępstwo popełnione kilkanaście lat temu, a wystąpieniem negatywnych przesłanek z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Jest to oczywiście nieprawidłowe. Ocena właściwości osobistych wnioskodawcy oraz wydanie na jej podstawie prognozy, co do skutków udzielenia pozwolenia na posiadanie broni (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji) winna być oparta o analizę całokształtu materiału dowodowego. Powoływanie się jedynie na sam fakt skazania, nie wypełnia obowiązków spoczywających na organie administracji publicznej, który zgodnie z zasadą obiektywizmu winien dążyć do wyjawienia i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy.
Za stwierdzeniem, że skarżący nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a popełnienie przezeń kilkanaście lat temu przestępstwa było zdarzeniem incydentalnym przemawiają złożone w toku postępowania dokumenty potwierdzające jego nieposzlakowaną opinię.
Załączone do akt sprawy zaświadczenie wydane przez [...] Klub Strzelecki "[...]" nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. potwierdza, że skarżący:
1. czynnie uczestniczy w zawodach strzeleckich organizowanych w ramach PZSS objętych kalendarzem strzelań, prezentując bardzo wysoki poziom wyszkolenia;
2. uczestniczy w innych imprezach strzeleckich organizowanych przez zaprzyjaźnione kluby, gdzie rywalizuje również w konkurencjach westernowych czy militarnych;
3. jako instruktor strzelectwa sportowego oraz czynny zawodnik, wnosi do środowiska strzeleckiego wyjątkową wiedzę oraz czynnik motywujący innych aby imprezy strzeleckie cieszyły zarówno uczestników jak i obserwatorów imprez;
4. uczestnicząc w rozmaitych konkurencjach strzeleckich może realizować zamiłowania płynące z pasji strzeleckiej jedynie dysponując więcej niż kilkoma jednostkami broni, tym bardziej, że większość strzelców dysponuje nawet kilkunastoma jednostkami broni, ponieważ wymagają tego zarówno warunki rożnych strzelnic, jak też specyfika konkretnych okoliczności decydujących o wyborze broni i rodzaju amunicji;
5. jako członek klubu strzeleckiego prezentuje postawę społeczną, która zasługuje na najwyższe uznanie i stanowi wzór do naśladowania przez innych zawodników, dba o przestrzeganie norm i przepisów związanych z uprawianiem sportu strzeleckiego;
6. jest również myśliwym oraz członkiem stowarzyszenia [...], a ilość egzemplarzy broni, o które się ubiega jest adekwatna do potrzeb strzelca, strzelającego tak wiele różnych konkurencji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, przywołując argumentację tożsamą z zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r., poz. 284), zgodnie z którym właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.
Dokonując wykładni tego przepisu należy mieć również na względzie treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wedle którego pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.
W wyroku z 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 467/13 - dostępnym w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że sposób sformułowania przesłanki wydania pozwolenia na broń w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wskazuje na potrzebę abstrakcyjnego rozważenia, czy wnioskodawca jest osobą, która może sprowadzić zagrożenia, o którym mowa w powołanym przepisie. Przepis ten kreuje uprawnienie organów Policji do uwzględnienia, przy wydawaniu pozwolenia na broń, nie tylko interesu wnioskodawcy, przedstawiającego "ważną przyczynę" posiadania broni, ale także interesu ogólnego przejawiającego się w potrzebie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stąd też organy Policji rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia na broń na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji ocenę (odnoszącą się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego) obowiązane są podjąć nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych, ustalonych w toku postępowania, niemających źródła w skazaniu, a wskazujących na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego.
W niniejszej sprawy podstawę odmowy przyznania skarżącemu pozwolenia na broń było ustalenie przez organy, iż nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ocenę taką organ wywiódł z faktu, iż skarżący w przeszłości posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci 14 jednostek broni, 409 szt. amunicji do broni palnej, oraz 71 szt. istotnych części broni palnej, za co został uznany za winnego na mocy wyroku Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. sygn. akt [...].
Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że rodzaj popełnionego przez skarżącego czynu karnego oraz okoliczności jego popełnienia wskazują na to, iż nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Skarżący, jako wieloletni członek organizacji strzeleckich i instruktor strzelectwa sportowego, posiadając pozwolenie na broń, powinien zdawać sobie sprawę z konsekwencji nielegalnego posiadania broni i amunicji. Mimo to przez długi czas (od 2000 do 2006 r.) posiadał broń i amunicję bez zezwolenia, co świadczy o jego lekceważącym stosunku do obowiązujących przepisów prawa regulujących zasady posiadania broni i amunicji. Posiadanie broni i amunicji bez pozwolenia przez tak znaczny okres czasu, jest nie tylko przejawem nieodpowiedzialności osoby, która tak postępuje, ale świadczy także o braku wyobraźni, co do ewentualnych skutków takiego postępowania.
Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, skazanie za przestępstwo, które z mocy ustawy uważa się za niebyłe, nie stoi na przeszkodzie dokonaniu pełnej i obiektywnej oceny właściwości i warunków osobistych osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Zatarcie skazania nie stanowi zatem przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba, która posiada broń, a która popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1097/11, LEX nr 1234072 i z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1245/09, LEX nr 694434 – dostępne także w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle przedstawionych wyżej rozważań prawidłową jest ocena organów, że osoba, która we wskazanych wyżej okolicznościach dopuściła się naruszenia zasad dotyczących posiadania broni i amunicji, nie daje gwarancji właściwego obchodzenia się z bronią i zasadne są obawy, że może stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego.
Posiadanie i używanie broni jest reglamentowane, dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która we wskazanych wyżej okolicznościach dopuściła się w przeszłości naruszenia przepisów dotyczących posiadania oraz przechowywania broni i amunicji.
Powyższej ocenie nie przeczy fakt, że skarżący jest długoletnim członkiem organizacji strzeleckich oraz, że posiada pozytywną opinię w środowisku strzeleckim i w miejscu zamieszkania. Wskazane opinie w żadnym zakresie nie odnoszą się bowiem do tych faktów i zdarzeń z życia skarżącego, z których organ wywiódł istnienie obawy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego.
Nie jest, zatem uprawniony podniesiony w skardze zarzut, dotyczący naruszenia prawa materialnego – art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, ani też przywołane w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, uwzględniając jej przedmiot, a także należycie oceniły zebrany materiał dowodowy, a wydane decyzje zostały szczegółowo uzasadnione. Dokonana przez organy ocena dowodów była oceną swobodną, lecz nie dowolną. Organy szczegółowo uzasadniły swoje stanowisko, odwołując się do aktualnego orzecznictwa oraz wnikliwie analizując okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, a przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja nie nasuwa zastrzeżeń. Z uzasadnienia decyzji jednoznacznie wynika, na jakich dowodach organy oparły swe ustalenia.
W kontekście przedstawionych wyżej ustaleń Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzji organu I instancji nie naruszają prawa.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.