II SA/WA 2652/04

II SA/Wa 2652/04 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-07-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Adam Lipiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2001 r. sygn. akt II SAB 222/00 postanawia -odrzucić skargę-
Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 października 2004 r. J. D. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2001 r. sygn. akt II SAB 222/00, odrzucającym jego skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej polegającą na niewydaniu decyzji odwoławczej od pisma wyjaśniającego stan prawny Dyrektora Biura [...] MON w przedmiocie roszczeń finansowych rozstrzygniętych częściowo prawomocną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...].
W skardze J. D. zarzucił, że postanowienie wydane w sprawie o sygn. akt II SAB 222/00, podobnie jak szereg innych orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawach z jego skarg "zostało uzyskane za pomocą oszukańczego działania członków sądu". Skarżący stwierdził, że opisywane przez niego działania pozbawiły go prawa do rzetelnego procesu sądowego, co jego zdaniem uzasadnia wznowienie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.
Na wstępie należy wyjaśnić, że w świetle art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 z późn. zm.), w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.).
Zgodnie z art. 271 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:
- jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia lub,
- jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania.
Stosownie do art. 271 § 1 cyt. ustawy wznowienia postępowania można żądać również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.
W świetle art. 273. § 1 ustawy można zaś żądać wznowienia na tej podstawie, że:
- orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym,
- orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa.
Art. 273 § 2 dopuszcza żądanie wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, natomiast art. 273 § 3 przewiduje możliwość wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy.
Art. 280 powoływanej wyżej ustawy ustanawia obowiązek zbadania przez sąd na posiedzeniu niejawnym kwestii terminowego wniesienia skargi o wznowienie postępowania oraz oparcia jej na jednej z przedstawionych wyżej podstaw wznowienia. W przypadku uchybienia jednemu z tych wymagań sąd skargę odrzuca, w przeciwnym razie wyznacza rozprawę.
Mimo to, że J. D. powołał w konkluzji skargi podstawę, która jak twierdzi uzasadnia wznowienie postępowania, zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie podstawa taka nie występuje. Sąd stoi na stanowisku, że samo powołanie ustawowej podstawy wznowienia postępowania nie może stanowić o jej istnieniu, gdy już z uzasadnienia skargi wynika, że podstawa taka nie zachodzi. Wyrażona w skardze z dnia 23 października 2004 r. ocena prawidłowości i zasadności postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2001 r. w sprawie o sygn. akt II SAB 222/00, a także przedstawiane przez skarżącego poglądy co do celów i intencji działań Sądu w innych sprawach z jago skarg, nie pozwalają na przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie faktycznie zachodzi podstawa wznowienia postępowania. Wskazanie takiej podstawy, podczas gdy uzasadnienie skargi pozostaje bez związku z przedmiotem sprawy, nie uprawnia do stanowiska, że skarga oparta jest na ustawowej podstawie wznowienia postępowania.
W związku z powyższym, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 160 powoływanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.