II SA/WA 2552/04

II SA/Wa 2552/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Grochowska-Jung
Ewa Kwiecińska /przewodniczący sprawozdawca/
Jacek Fronczyk
Symbol z opisem
6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung Asesor WSA Jacek Fronczyk Protokolant apl. prok. Piotr Mączka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...], na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), art. 37 k ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm. ), art. 23 ust. 3, art. 30 ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252) oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. o odmowie przyznana świadczenia przedemerytalnego, uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że A. K. w dniu [...] lutego 2003 r. została zarejestrowana w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] marca 2003 r. W dniu [...] lipca 2003 r. A. K. złożyła wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Organ I instancji odmówił przyznania tego świadczenia z powodu niespełnienia przez wnioskodawczynię warunków z art. 37 k ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, bowiem w dacie jej wydania Prezydent [...] nie był już organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Wskazano, że w sytuacji, gdy po złożeniu przez stronę wniosku o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego organ I instancji nie wydał przed dniem 1 sierpnia 2004 r. decyzji kończącej postępowanie w I instancji, to powinien przekazać sprawę Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, gdyż to ten organ od 1 sierpnia 2004 r. jest właściwy do wydawania w I instancji decyzji w przedmiocie świadczeń przedemerytalnych.
W skardze do Sądu A. K. zakwestionowała fakt umorzenia postępowania w sprawie przyznania świadczenia przedemerytalnego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z argumentacją zbieżną z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.
Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. w dniu [...] lipca 2003 r., a więc stosownie do art. 23 ust. 3 powołanej ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych przed datą przejęcia przez ZUS zadań związanych z przyznawaniem i wypłatą świadczeń przedemerytalnych (1 sierpnia 2004 r.). Istota sprawy sprowadza się więc do oceny właściwości Prezydenta [...] do wydania decyzji w zakresie złożonego wniosku.
Zdaniem Sądu, kompetencję tę jednoznacznie potwierdza art. 29 ust. 2 ostatnio powołanej ustawy. Według tego przepisu osoby, które do dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych zarejestrowały się w urzędzie pracy i spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, nabywają to prawo na zasadach określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie niniejszej ustawy. Zgodnie zaś z art. 37 o ust. 1 tej ustawy prawo do świadczeń przedemerytalnych ustala i przyznaje starosta, a wypłaca je powiatowy urząd pracy.
Potwierdzeniem tej wykładni jest treść art. 30 ust. 1 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, który stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepisy ustawy o świadczeniach przedemerytalnych dotyczące ustalenia prawa do tego świadczenia weszły w życie z dniem 1 sierpnia 2004 r. Ustawodawca jednocześnie wyjaśnił, że sprawy wszczęte i niezakończone, to także wnioski o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożone przed dniem przejęcia przez ZUS przyznawania wypłaty świadczeń przedemerytalnych podlegające rozpatrzeniu po dniu przejęcia w związku z art. 37 l ust. 2 i art. 27 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Z kolei ust. 3 art. 29 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych stanowi, że powiatowe urzędy pracy do dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych ustalają i wypłacają świadczenia przedemerytalne osobom zarejestrowanym w powiatowych urzędach pracy do dnia przejęcia na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Niewątpliwie to ten przepis był podstawą przyjęcia przez Wojewodę [...], że to tylko ZUS po 1 sierpnia 2004 r. jest organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego. Takie stanowisko stoi jednak w sprzeczności z powołanymi wyżej przepisami art. 29 ust. 2, 30 ust. 1, a także z art. 30 ust. 2 tej ustawy. Ostatnio bowiem powołany przepis wyraźnie przewiduje możliwość ustalenia przez powiatowe urzędy pracy po dniu wejścia w życie ustawy (a więc po 1 sierpnia 2004 r.) prawa do świadczenia przedemerytalnego lub zasiłku przedemerytalnego na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i jednocześnie zobowiązuje, po dokonaniu wypłaty świadczeń przedemerytalnych i zasiłków przedemerytalnych, do niezwłocznego przekazania Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych informacji i dokumentacji, o których mowa w art. 24 ust. 2 pkt 3 i ust. 3.
Zwrócić należy uwagę, że również w piśmiennictwie nie ma wątpliwości, że wprowadzona nowa regulacja w zakresie nabycia prawa do świadczeń przedemerytalnych przyjmuje regułę przyznawania świadczeń przedemerytalnych na dotychczasowych zasadach i w dotychczasowej wysokości osobom, które złożyły wniosek o to świadczenie przed 1 sierpnia 2004 r. (por. Anna Kosut "Nowe regulacje w zakresie nabycia prawa do świadczeń przedemerytalnych" Praca i Zabezpieczenie Społeczne 9/2004 str. 15).
Należy więc uznać, że umorzenie postępowania, które orzeczono decyzją organu odwoławczego, stanowiło naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 105 tegoż kodeksu. Umorzenie postępowania w wypadku uchylenia decyzji organu pierwszej instancji jest dopuszczalne tylko w powiązaniu z treścią art. 105 kpa. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodziła, bowiem mimo uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, wniosek skarżącej o przyznanie świadczenia przedemerytalnego złożony w dniu [...] lipca 2003 r. nie utracił swojej aktualności i nie został rozstrzygnięty co do jego istoty przez organ odwoławczy.
Wobec wskazanego naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 2 kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 powołanej ustawy.