II SA/Wa 2487/19

II SA/Wa 2487/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-04-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Antoniuk
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III OSK 3209/21 - Wyrok NSA z 2023-04-05
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 156  par. 1,  art. 61a  par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 161
art. 41  ust. 1  pkt 3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] października 2019r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę
Uzasadnienie
I. Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej: "Ministrem") postanowieniem z [...] października 2019r. nr [....], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 144 w związku z art. 61a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r., poz. 2096, ze zm., zwana dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia K. K. (zwany dalej: "Skarżącym") utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Głównego Policji (zwany dalej: "KGP") z [...] września 2019r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia - w trybie art. 156 § 1 K.p.a. - nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (zwany dalej: "KPW") z [...] stycznia 2002r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji.
Minister w uzasadnieniu ww. postanowienia przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że Skarżącego zwolniono ze służby w Policji [...] lipca 1993r. na mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (zwany dalej: "KWP[...]") z [...] lipca 1993r. nr [...]., w trybie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 1990r. Nr 30, poz. 179, zwanej dalej "u.P."). Powyższe nastąpiło w związku z orzeczeniem KWP[...] z [...] lipca 1993r. o ukaraniu Skarżącego karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.
KWP[...] decyzją z [...] maja 1995r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego ww. orzeczeniem KWP[...] z [...] lipca 1993r. KGP decyzją z [...] lipca 1995r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję.
KWP[...] decyzją z [...] października 1995r. nr [...], na mocy art. 154 k.p.a., uchylił ww. rozkaz personalny z [...] lipca 1993r. w części dotyczącej terminu zwolnienia, wyznaczając datę zwolnienia na [...] października 1993r.
Niezależnie od tego Skarżący 29 lipca 2000r. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. rozkazu personalnego KWP[...] z [...] lipca 1993r. i wypłatę należnego mu odszkodowania za: "(...) bezprawne zwolnienie z pracy i pozostawanie bez pracy (...)".
KGP decyzją z [...] grudnia 2000r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. rozkazu personalnego KWP[...] z [...] lipca 1993r. nr [...] i decyzji KWP[...] z [...] października 1995r. nr [...]
Minister decyzją z [...] marca 2001r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję KGP z [...] grudnia 2000r.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 sierpnia 2001r. sygn. akt II SA 1385/01 uchylił ww. decyzję Ministra z [...] marca 2001r. i ww. decyzję KGP z [...] grudnia 2000r. nr [...], stwierdzając, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę, że zmiana decyzji w trybie art. 154 k.p.a. nie była możliwa, gdyż decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji jest decyzją będącą źródłem praw i obowiązków.
KGP, realizując wytyczne NSA wyrażone w ww. wyroku z 23 sierpnia 2001r. decyzjami z [...] października 2001r.:
- nr [...] stwierdził nieważność decyzji KWP[...] z [...] października 1995r. nr [...], a
- nr [...] stwierdził nieważność rozkazu personalnego KWP[...] z [...] lipca 1993r. nr [...]
KWP rozkazem personalnym z [...] listopada 2001r. nr [...] przywrócił Skarżącego do służby w Policji, mianował funkcjonariuszem w służbie stałej na stanowisku asystenta Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], przyznał świadczenie pieniężne na podstawie art. 42 ust. 5 u.P. za okres trzech miesięcy i zaliczył wysługę lat do celów uposażeniowych w wysokości: 7 lat, 11 miesięcy i 28 dni.
KGP decyzją z [...] stycznia 2002r. nr [...] uchylił ww. rozkaz KWP z [...] listopada 2001r. w części dotyczącej przyznania świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem i orzekł o przyznaniu świadczenia pieniężnego za okres 6 miesięcy. W pozostałym zaś zakresie ww. rozkaz utrzymał w mocy.
NSA wyrokiem z 5 czerwca 2002r. sygn. akt II SA 321/02 oddalił skargę w części dotyczącej przyznania świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 6 miesięcy, w pozostałym zakresie stwierdził nieważność decyzji KGP z [...] stycznia 2002r. i decyzji KWP z [...] listopada 2001r. w części dotyczącej wysługi lat dla celów uposażeniowych.
KWP rozkazem personalnym z [...] stycznia 2002r. nr [...] - mając na uwadze, że w obrocie prawnym pozostaje prawomocne orzeczenie o ukaraniu karą wydalenia ze służby - zwolnił Skarżącego, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 u.P. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2002r. Skarżący nie kwestionował ww. rozkazu w postępowaniu odwoławczym. Skarżący wystąpił jednak do KGP [...] maja 2002r. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. rozkazu personalnego KWP z [...] stycznia 2002 r.
KGP decyzją z [...] sierpnia 2002r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji KWP z [...] stycznia 2002r.
Minister decyzją z [...] listopada 2002r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję KGP.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 lipca 2003r. sygn. akt II SA 4177/02 oddalił skargę Skarżącego na ww. decyzję Ministra z [...] listopada 2002r.
KWP postanowieniem z [...] listopada 2002r. nr [...] wznowił postępowanie w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, a następnie decyzją z [...] lutego 2003r. nr [...] odmówił - na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - uchylenia ww. rozkazu personalnego z [...] stycznia 2002r.
KGP decyzją z [...] maja 2003r. nr [...] uchylił ww. decyzję KWP z [...] lutego 2003r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.
KWP rozkazem personalnym z [...] października 2006r. nr [...] ustalił Skarżącemu wzrost uposażenia zasadniczego w związku z ustaleniem wysługi lat na dzień przywrócenia do służby - [...] grudnia 2001r. i określił na ten dzień termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 10%.
KGP decyzją z [...] kwietnia 2016r. nr [...], na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 7 i art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności ww. rozkazu personalnego KWP z [...] stycznia 2002r. w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, uznając, że decyzja nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.
Minister decyzją z [...] czerwca 2016r. nr [...] uchylił ww. decyzję KGP i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości, uznając je za bezprzedmiotowe.
Skarżący wnioskiem z [...] listopada 2018r. zwrócił się o stwierdzenie nieważności ww. rozkazu personalnego KWP z [...] stycznia 2002r. nr [...]: "(...) w części dotyczącej okresu obliczenia służby w policji oraz wysługi lat dla celów odprawy". Skarżący w piśmie z [...] grudnia 2018r. uzupełnił wniosek m.in. o żądanie uwzględnienia w rozkazie personalnym rozkazu personalnego Komendanta KWP w [...] nr [...] z [...] stycznia 2002 r. dodatku za stopień.
KGP postanowieniem z [...] stycznia 2019r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia, na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., nieważności ww. rozkazu personalnego KWP z [...] stycznia 2002r. nr [...] w części dotyczącej wysługi lat w Policji do celów odprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 lipca 2019r., sygn. akt II SA/Wa 335/19 oddalił skargę na ww. postanowienie KGP.
Skarżący wnioskiem z [...] kwietnia 2019r. zwrócił się do KWP o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego KWP z [...] listopada 2001r. nr [...] w części dotyczącej przywrócenia do służby i mianowania w służbie stałej oraz rozkazu personalnego KWP z [...] października 2006r. nr [...] o ustaleniu na [...] grudnia 2001r. wysługi lat dla celów uposażeniowych w następstwie przywrócenia ww. do służby w Policji. Tożsamy wniosek Skarżący złożył [...] maja 2019 r. do KGP.
KGP postanowieniem z [...] czerwca 2019r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. nieważności rozkazu personalnego KWP z [...] listopada 2001r. nr [...] w części dotyczącej przywrócenia do służby i mianowania funkcjonariuszem w służbie stałej.
Minister postanowieniem z [...] sierpnia 2019r. nr [...] utrzymał w mocy ww. postanowienie KGP z [...] czerwca 2019r.
Skarżący ponownie [...] lipca 2019r. zwrócił się do KGP o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego KWP z [...] stycznia 2002r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji w całości.
KGP postanowieniem z [...] września 2019r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - nieważności rozkazu personalnego KWP z [...] stycznia 2002r. nr [...] w całości.
Skarżący w zażaleniu wniósł o uchylenie ww. postanowienia KGP z [...] września 2019r. w całości oraz stwierdzenie nieważności ww. rozkazu personalnego KWP z [...] stycznia 2002r., zarzucając brak rozpoznania sprawy w jej całokształcie, błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy niezrozumienie prawnego znaczenia wyroku NSA z 8 lipca 2003r. sygn. akt II SA 4177/02 w odniesieniu do ww. rozkazu personalnego KWP z [...] stycznia 2002r. i brak uwzględnienia słusznego interesu Skarżącego.
Minister uzasadniając ww. postanowienie z [...] października 2019r. wskazał, że postępowanie w sprawie nie może być wszczęte, gdyż rozkaz personalny KWP z [...] listopada 2001r. nr [...] był już przedmiotem postępowania nadzorczego prowadzonego w trybie przewidzianym w art. 156 § 1 k.p.a. W konsekwencji KGP decyzją z [...] sierpnia 2002r. nr [...] odmówił stwierdzenia jego nieważności. Minister decyzją z [...] listopada 2002r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję KGP. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 lipca 2003r. sygn. akt II SA 4177/02 oddalił skargę na ww. decyzję Ministra z [...] listopada 2002r. Sąd - wbrew twierdzeniom Skarżącego - zbadał sprawę także pod względem istnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Wobec dokonania przez NSA w ww. wyroku z 8 lipca 2003r. oceny prawidłowości decyzji KWP z [...] stycznia 2002r. o zwolnieniu Skarżącego ze służby w Policji i orzeczeniu, że odpowiada ona prawu, organ administracji publicznej nie mógł ponownie poddawać tej decyzji kontroli pod względem jej zgodności z prawem. Minister podkreślił, że ocena prawna wyrażona przez NSA w ww. orzeczeniu wiąże organy Policji.
Zdaniem Ministra dokonanie przez Skarżącego innej oceny (z uwzględnieniem istotnych Jego zdaniem okoliczności), zbadanych przez Sąd kwestii, nie może pozbawić prawomocnego wyroku mocy wiążącej. Ponowny wniosek Skarżącego oparty na tych samych podstawach faktycznych i prawnych nie może być rozpoznany w sposób odrębny, bowiem sprawa ta zawisła już przed organem i została rozstrzygnięta. Wydano rozstrzygnięcie mające charakter ostateczny. Funkcjonuje ono w obrocie prawnym i przysługuje mu domniemanie legalności (prawidłowości). Zasadnie zatem KGP uznał w ww. postanowieniu, że jest związany orzeczeniem NSA z 8 lipca 2003r. sygn. akt II SA 4177/02, co skutkowało uwzględnieniem prawomocnego wyroku podczas rozpatrywania wniosku Skarżącego z [...] lipca 2019r. i stanowiło podstawę do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozkazu personalnego KWP z [...] stycznia 2002 r.
2. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. postanowienie Ministra z [...] października 2019r. i poprzedzającego go postanowienia KGP z [...] września 2019r. oraz stwierdzenie nieważności ww. rozkazu personalnego KWP z [...] stycznia 2002r. i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Zdaniem Skarżącego zarówno KGP, jak i Minister podważają prawomocny wyrok NSA o sygn. akt II SA 4177/02, stwierdzając, że doszło do rozstrzygnięcia przedmiotowo okoliczności, które nie byty przedmiotem skargi. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Skoro art. 42 ust. 3 u.P. nie stanowił przedmiotu skargi i Sąd o tym orzekł przedmiotowo to wyrok taki podlega w tej części unieważnieniu z art. 172 P.p.s.a. Przedmiotem skargi z obecnego wniosku jest nie podstawa prawna zwolnienia, a działanie organu z art. 42 ust. 3 u.P. - tryb zwolnienia ze służby w Policji, przywróconego do służby policjanta czyli istnienie podstawy dla działania organu w ogóle w trybie art. 42 ust. 3 u.P., gdy przywrócony do służby policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosił gotowości natychmiastowego jej podjęcia. Powyższa okoliczność nie była przedmiotem wcześniejszej skargi i postępowania jurysdykcyjnego oraz rozstrzygnięcia NSA w sprawie, na którą powołał się Minister i KGP. Niniejsza sprawa, nie jest też tożsama przedmiotowo ze sprawą, w jakiej zapadł wyrok NSA sygn. akt II SA 4177/02. Przedmiotem rozstrzygnięć NSA "nie był sam jako taki Rozkaz personalny KWP w [...], a rozstrzygnięcia zawarte w tym rozkazie, a przede wszystkim zaskarżone do sądu i będące przedmiotem rozpoznania jurysdykcyjnego i rozstrzygnięcia sądu". Z uzasadnienia wyroku wynika, że NSA nie badał sprawy w przedmiotowym zakresie z obecnego wniosku, czyli okoliczności istniejącej podstawy prawnej działania organu w trybie art. 42 ust. 3 u.P., tylko istnienie lub nie podstawy zwolnienia z art. 41 ust. 1 pkt. 3 u.P. W związku z tym w zakresie/przedmiocie, jakiego dotyczy obecny wniosek (trybu działania z art. 42 ust. 3 u.P.) rozkaz KWP nr [...] dotychczas nie był zaskarżony.
Skarżący podniósł, że luty w 2002r. miał 28 dni i zwolnienie nastąpiło 28 lutego 2002r. Sąd badał okoliczności działania organu w zakresie podstawy prawnej zwolnienia: art. 41 ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 u.P., a nie podstawy działania organu z art. 42 ust. 3 u.P., ponieważ okoliczność ta nie była przedmiotem skargi. Powyższe potwierdza, że Sąd w postępowaniu zakończonym wyrokiem o sygn. akt II SA 4177/2002 nie badał sprawy z obecnego wniosku i sprawy powyższe nie są tożsame przedmiotowo, ponieważ przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu nie był rozkaz personalny, a rozstrzygniecie zawarte w tym rozkazie.
3. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
1. Skarga nie jest zasadna.
2. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, z uwagi na treść art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.").
3. Przedmiotem zaskarżenia jest ww. postanowienie Ministra odmawiające – na mocy art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 61a § 1 k.p.a. - wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego KWP z [...] stycznia 2002r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji.
Ww. rozkaz personalny KWP z [...] stycznia 2002r. stał się ostateczny, w związku z tym, że Skarżący nie skorzystał z przysługującego środka odwoławczego. Ponadto ww. rozkaz KWP z [...] stycznia 2002r. nr [...] był też przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 8 lipca 2003r. sygn. akt II SA 4177/02 oddalił skargę Skarżącego na decyzję Ministra z [...] listopada 2002r. nr [...], na mocy której utrzymano w mocy decyzji KGP z [...] sierpnia 2002r. nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności ww. rozkazu personalnego KWP z [...] stycznia 2002r. nr [...].
Naczelny Sąd Administracyjny, co jasno wynika z uzasadnienia ww. orzeczenia, podzielił ocenę prawną Ministra wyrażoną w ww. decyzji Ministra z [...] listopada 2002r., że nie wystąpiły przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do stwierdzenia nieważności ww. decyzji KWP z [...] stycznia 2002r. – rozkazu personalnego o zwolnieniu Skarżącego ze służby w Policji, którego podstawę stanowił art. 41 ust. 1 pkt 3 u.P. (k. 134-136 akt administracyjnych). NSA w sposób wyraźny w treści ww. uzasadnienia wskazał, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa i podkreślił, że w sprawie niezbędne do stwierdzenia nieważności ww. rozkazu personalnego KWP z [...] stycznia 2002r. byłoby wykazanie, że wydano go bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Z uzasadnienie ww. wyroku NSA wynika również, że w sprawie istotne było, czy w dacie wydania ww. decyzji KWP z [...] stycznia 2002r. istniała podstawa do zwolnienia Skarżącego ze służby. NSA podkreślił, że w dniu zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, a także obecnie w obrocie prawnym pozostaje orzeczenie KWP[...] z [...] lipca 1993r. o wymierzeniu Skarżącemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W orzeczeniu tym uznano Skarżącego za winnego tego, że [...] lipca 1993r. około godz. [...] "kierując po spożyciu alkoholu prywatnym samochodem osobowym, spowodował w miejscowości [...] wypadek drogowy, w wyniku którego śmierć poniósł jeden pasażer, a drugi poniósł ciężkie obrażenia ciała i za to wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Zarzucony Skarżącemu czyn stanowił przestępstwo z art. 145 § 3 Kodeksu karnego, za które prawomocnym wyrokiem Sąd Rejonowy w [...] z [...] marca 1995r. sygn. akt [...] Skarżącego skazano na karę 3 lat pozbawienia wolności, a przedawnienie karalności tego przestępstwa nie nastąpiło.
Zdaniem NSA z przytoczonych powodów zaskarżona decyzja Ministra nie narusza prawa i dlatego NSA, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm., zwana dalej: "u.NSA") orzekł, jak w sentencji.
NSA oddalił zatem skargę na ww. decyzję Ministra z [...] listopada 2002r., na mocy której utrzymano w mocy ww. decyzji KGP z [...] sierpnia 2002r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności ww. rozkazu personalnego KWP z [...] stycznia 2002r. nr [...]. NSA uznał bowiem, że bez względu na podnoszone przez Skarżącego w skardze argumenty w dacie wydania ww. decyzji KWP z [...] stycznia 2002r. istniała podstawa do zwolnienia Skarżącego ze służby.
Warto też podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, wydając wyrok z 8 lipca 2003r. sygn. akt II SA 4177/02, stosownie do art. 29 u.NSA, mógł podjąć przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, jeżeli było to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za stosowne podjąć takich działań i nie uznał, że należało wyeliminować z obrotu prawnego ww. rozkaz personalny KWP z [...] stycznia 2002r. nr [...]. Warto też podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 51 zd. 1 u.NSA, wydając ww. orzeczenie, nie był związany granicami skargi.
Sąd zauważa, że Skarżącemu, który był niezadowolony z ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 2003r. sygn. akt II SA 4177/02 przysługiwała możliwość wystąpienia, stosownie do art. 57 ust. 2 u.NSA, do jednego z podmiotów uprawnionych do wnoszenia rewizji nadzwyczajnej, w tym m.in. do Ministra Sprawiedliwości, Prokuratora Generalnego, Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Rzecznika Praw Obywatelskich. Podmioty te mogły w nieobowiązującym już stanie prawnym wnieść rewizję nadzwyczajną od orzeczeń NSA do Sądu Najwyższego, jeżeli konkretne orzeczenie rażąco naruszało prawo lub interes Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący mógł również, stosownie do art. 101 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm., zwana dalej: "Przepisami wprowadzającymi") w sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, w terminie do 31 marca 2004r. wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270).
Brak skorzystania przez Skarżącego z wyżej wskazanych możliwości powoduje, że ww. orzeczenie NSA z 8 lipca 2003r. sygn. akt II SA 4177/02 jest prawomocne i stosownie do art. 99 Przepisów wprowadzających, wiąże w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
Tym samym – zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - niezasadne są wszystkie zarzuty podnoszone przez Skarżącego w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny, wydając ww. wyrok z 8 lipca 2003r. sygn. akt II SA 4177/02, oddalił skargę Skarżącego w całości i brał pod rozwagę wszystkie okoliczności ważne z punktu widzenia podstawy prawnej stanowiącej osnowę wniosku Skarżącego o stwierdzenie nieważności ostatecznej - rozkazu personalnego KWP z [...] stycznia 2002r. nr [...], czyli art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również inne okoliczności, gdyż na mocy art. 51 zd. 1 u.NSA, nie był związany granicami skargi.
Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 2003r. sygn. akt II SA 4177/02, wydanym przed 1 stycznia 2004r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże zgodnie z art. 99 Przepisów wprowadzających, w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia – czyli Ministra, który wydał zaskarżone postanowienie z [...] października 2019r., jak również KGP, który wydał ww. postawienie z [...] września 2019r.
Niemożliwe było zatem, jak prawidłowo zauważył Minister w zaskarżonym postanowieniu z [...] października 2019r., a wcześniej KGP w ww. postanowieniu z [...] września 2019r. wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia - w trybie art. 156 § 1 K.p.a. - nieważności rozkazu personalnego KPW z [...] stycznia 2002r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, z uwagi na powagę rzeczy osądzonej.
Zdaniem Sądu prawidłowo wskazano jako podstawę prawną obu ww. postanowień art. 61a § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn, postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści powołanego przepisu wynika obowiązek organu przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Samo złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest tożsame ze wszczęciem postępowania w sprawie, lecz uruchamia etap wstępny, w ramach którego właściwy organ ocenia podmiotową i przedmiotową dopuszczalność wykorzystania tej instytucji procesowej.
Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może nastąpić wówczas, gdy wszczęcie i prowadzenie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przyczyną przedmiotową odmowy wszczęcia postępowania może być m.in. wniesienie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, która była już poddana kontroli Sądu. Stosownie do art. 157 § 1 k.p.a., właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 § 2 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Zgodnie zaś z art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania w omawianym trybie wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność, przy czym niedopuszczalność wszczęcia takiego postępowania może mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Samo więc złożenie żądania wszczęcia postępowania w sprawie nieważności rozstrzygnięcia nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia. Na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ administracji przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalno-prawnych, warunkujących jego dopuszczalność. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozpoczęte na żądanie strony składa się więc z dwóch etapów. Pierwszy dotyczy wszczęcia tegoż postępowania, drugi zaś postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. W pierwszej fazie badane są jedynie kwestie formalne, jak m.in. legitymacja danego podmiotu do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania, czy wskazanie przez ten podmiot do występowania z żądaniem wszczęcia postępowania, czy wskazanie przez ten podmiot przesłanki określonej w art. 156 § 1 k.p.a.
Przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2018 r., sygn. akt I OSK 449/18, dostępny na www.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności ww. rozkazu personalnego KWP z [...] stycznia 2002r. nr [...], który podlegał już - jako całość - kontroli legalności Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyżej wskazanym orzeczeniu z 8 lipca 2003r. sygn. akt II SA 4177/02, w trybie odmowy stwierdzenia jego nieważności, a Skarżący samodzielnie zrezygnował z zaskarżenia ww. rozkazu personalnego w zwykłym trybie - odwoławczym. Należy w związku z tym uznać, że – wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze - zachodziła tożsamość sprawy rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku, wydanym przed 2004r., a sprawą wszczętą kolejnym wnioskiem Skarżącego z [...] lipca 2019r., która zakończyła się wydaniem przez Ministra zaskarżonego postanowienia z [...] października 2019r., na mocy którego utrzymano w mocy ww. postanowienie KGP z [...] września 2019r., w którym trafnie odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego KPW z [...] stycznia 2002r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji. Skoro Naczelny Sąd Administracyjny wydał już rozstrzygnięcie uznając, że nie ma podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności ww. rozkazu personalnego, aprobując oceny Ministra wyrażone na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w decyzji z [...] listopada 2002r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję KGP z [...] sierpnia 2002r. nr [...] o odmowie stwierdzenia jego nieważności ww. rozkazu personalnego KPW z [...] stycznia 2002r., należało uznać, że ww. organy administracji publicznej nie mogły ponownie poddawać ostatecznego rozkazu personalnego KPW z [...] stycznia 2002r. kontroli pod względem jej zgodności z prawem w trybie nadzwyczajnym. Były bowiem związane, na mocy 99 Przepisów wprowadzających, oceną prawną wyrażoną przez NSA w ww. orzeczeniu, które wydano przed 1 stycznia 2004r.
3. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie, na mocy art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.