II SA/Wa 2483/19

II SA/Wa 2483/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-12-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący/
Joanna Kruszewska-Grońska /sprawozdawca/
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Stopnie i tytuły naukowe
Sygn. powiązane
III OSK 5625/21 - Wyrok NSA z 2022-10-12
Skarżony organ
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1789
art. 21 ust. 2
Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki
Dz.U. 2018 poz 1669
art. 179 ust. 1
Ustawa z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego i przekazania postępowania Uczelni [...] w [...] do dalszego procedowania oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] P. P. (dalej: "skarżący", "habilitant") od uchwały Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w O. (dalej: "Rada Wydziału", "organ pierwszej instancji") z [...] czerwca 2017 r. odmawiającej skarżącemu nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych w dyscyplinie prawo, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej: "Centralna Komisja", "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji"), na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm.; dalej: "u.s.n.") w związku z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669; dalej: "Przep. wprow."), postanowiła uchylić zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału i przekazać postępowanie Uczelni [...] w W. do dalszego procedowania.
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy.
Pismem z [...] lutego 2016 r. (data wpływu do organu: [...] lutego 2016 r.) skarżący w oparciu o art. 18a u.s.n. wystąpił do Centralnej Komisji o wszczęcie postępowania habilitacyjnego w dziedzinie nauk prawnych w dyscyplinie prawo.
Uchwałą z [...] marca 2016 r. nr [...] Rada Wydziału wyraziła zgodę na przeprowadzenie wnioskowanego przez skarżącego postępowania habilitacyjnego, a uchwałą z [...] marca 2016 r. nr [...] organ pierwszej instancji wyznaczył trzech członków do składu komisji habilitacyjnej w osobach: recenzent –[...] S. P. - Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w O. (dalej: [...]), członek –[...] W. C. [...], sekretarz –[...] J. K. – [...].
W dniu [...] kwietnia 2016 r. Centralna Komisja powołała komisję habilitacyjną w składzie: przewodniczący komisji –[...] T. G. (Uniwersytet [...]), sekretarz komisji – [...] J. K. ([...]), recenzenci –[...] J. S. (Uniwersytet [...] w W.), [...] A. G. (Uniwersytet [...] w P.), [...] S. P. ([...]), członkowie komisji –[...] A. B. (Uniwersytet [...]) i [...] W. C. ([...]).
[...] S. P. oraz [...] J. S. sporządzili pozytywne dla skarżącego recenzje, zaś recenzja [...] A. G. była negatywna.
W związku ze śmiercią [...] S. P. w dniu [...] grudnia 2016 r., Centralna Komisja zmieniła swoje postanowienie z [...] kwietnia 2016 r. w ten sposób, że w miejsce zmarłego recenzenta powołała [...] K. S. – [...], która sporządziła negatywną dla habilitanta recenzję.
Pismem z [...] czerwca 2017 r. skarżący wniósł o wyeliminowanie z postępowania habilitacyjnego uczestnictwa [...] J. K. (sekretarza komisji) oraz [...] K. S. (recenzenta) z uwagi na ich tendencyjność wyrażoną w protokole Komisji Konkursowo-Kadrowej WPiA [...] z [...] października 2016 r., której wyżej wymienione były członkami. Jak podniósł habilitant, w protokole tym tendencyjnie – w sprzeczności z faktami - stwierdzono, że skarżący w okresie ostatnich czterech lat nic nie opublikował, zaś wynik postępowania wydaje się niepewny, uwzględniając treść pozytywnych recenzji [...] S. P. i [...] J. S.. Zdaniem skarżącego, takie poglądy zmierzają do podważenia wniosków zawartych w pozytywnych recenzjach sporządzonych przez uczonych o uznanej renomie.
Natomiast w piśmie z [...] czerwca 2017 r. habilitant zażądał anulowania posiedzenia komisji habilitacyjnej, wyznaczonego na [...] czerwca 2017 r.
Na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2017 r. komisja habilitacyjna negatywnie zaopiniowała wniosek o nadanie skarżącemu stopnia doktora habilitowanego (komisja głosowała w pełnym składzie: za nadaniem stopnia naukowego głosowało 0 członków, przeciwko – 6 członków, 1 głos był wstrzymujący).
Uchwałą Rady Wydziału z [...] czerwca 2017 r. nr [...] odmówiono skarżącemu nadania wnioskowanego stopnia naukowego (oddano 24 głosy, w tym 1 głos za nadaniem, 21 głosów – przeciw nadaniu, 2 głosy wstrzymujące się).
W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia podano, że nie zachodzi przesłanka z art. 16 ust. 1 u.s.n. – habilitant nie posiada osiągnięć naukowych uzyskanych po otrzymaniu stopnia doktora, które stanowiłyby znaczny wkład autora w rozwój dyscypliny naukowej prawo oraz nie wykazuje się istotną aktywnością naukową.
Od powyższej uchwały organu pierwszej instancji skarżący złożył odwołanie, w którym m.in. podtrzymał swoje stanowisko odnośnie udziału w postępowaniu habilitacyjnym [...] J. K. oraz [...] K. S.; wskazał, iż [...] J. K. – dziekan WPiA [...][...]; jak również zarzucił naruszenie art. 29 ust. 1 u.s.n. w związku z art. 128 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") poprzez wyznaczenie [...] T. G. na przewodniczącego komisji habilitacyjnej w sytuacji, gdy we wcześniejszym postępowaniu habilitacyjnym skarżącego sporządził negatywną opinię. W konkluzji habilitant wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie postępowania habilitacyjnego do Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie, a także wyznaczenie nowego składu komisji habilitacyjnej.
Uchwałą z [...] października 2017 r. nr [...] organ pierwszej instancji postanowił przekazać odwołanie Centralnej Komisji – w celu rozpatrzenia. W opinii stanowiącej załącznik do ww. uchwały Rada Wydziału stwierdziła [...].
W toku postępowania odwoławczego organ drugiej instancji uzyskał dwie rozbieżne opinie recenzentów dotyczące zasadności odwołania. [...] K. Z. (Uniwersytet [...]) stwierdził, że odwołanie skarżącego jest dopuszczalne, lecz niezasadne, bowiem habilitant nie przedstawił żadnych argumentów, które przemawiałyby za przyjęciem wadliwości uchwały Rady Wydziału. Z kolei [...] B. S. (Uniwersytet [...]) wskazał, iż uchwała Rady Wydziału z [...] czerwca 2017 r. oraz wcześniejsza uchwała komisji habilitacyjnej z [...] czerwca 2017 r. nie mogą się ostać skoro przewodniczącym tej komisji był [...] T. G., który brał udział w charakterze recenzenta we wcześniejszych postępowaniach habilitacyjnych skarżącego. Pozostałe zarzuty odwołania [...] B. S. uznał za niesłuszne.
Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji, po zapoznaniu się z odwołaniem, wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału (wynik głosowania: za - 3 głosy, przeciw - 31 głosów, wstrzymujących się - 4 głosy).
Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło ostatecznie, w głosowaniu tajnym, przyjąć odwołanie i uchylić uchwałę organu pierwszej instancji oraz przekazać postępowanie do Uczelni [...] w W. do dalszego procedowania (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały Rady Wydziału i przekazaniem postępowania - 11 głosów, przeciw - 0 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów).
Po rozpatrzeniu odwołania, Centralna Komisja powołaną na wstępie decyzją z [...] stycznia 2019 r. uchyliła zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału i przekazała postępowanie habilitacyjne Uczelni [...] w W. do dalszego procedowania.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego organ odwoławczy wskazał, że uznaje ww. zarzut formalny za istotny i mający wpływ na końcowy wynik postępowania habilitacyjnego. W konsekwencji procedowanie i uchwały komisji habilitacyjnej są obarczone wadą prawną, co przemawia za przyjęciem odwołania. Mimo wyraźnych krytycznych ocen merytorycznych dorobku naukowego skarżącego, Centralna Komisja postanowiła uchylić zaskarżoną uchwałę z przyczyn formalnych i przekazać postępowanie do Uczelni [...] w W. do dalszego procedowania. W toku tego postępowania winien być wyznaczony nowy przewodniczący komisji habilitacyjnej, a po dokonaniu zmiany składu komisji habilitacyjnej, komisja powinna podjąć uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego.
Powyższą decyzję organu drugiej instancji habilitant uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie prawa administracyjnego procesowego poprzez:
1. brak merytorycznej oceny jego pisma z [...] czerwca 2017 r., skierowanego do Centralnej Komisji, "będącego także przedmiotem wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dn. [...].IX.2019 r.",
2. zaniechanie oceny wniesionego odwołania (z wyjątkiem kwestii wyłączenia z komisji habilitacyjnej [...] T. G.),
3. uniemożliwienia mu jako stronie – przed wydaniem decyzji – wypowiedzenia się w trybie art. 10 k.p.a.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi habilitant podał, że ze względu na brak jakiejkolwiek oceny jego wniosku z [...] czerwca 2017 r., jak również odwołania, nie jest możliwe ustalenie racjonalnych przesłanek wydania zaskarżonej decyzji. Według skarżącego, powinna zostać powołana zupełnie nowa komisja habilitacyjna. Nadto skarżący poinformował, że złożył wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego m.in. wobec [...] K. S. oraz [...] J. K., czego nie mógł wcześniej ujawnić, gdyż nie został powiadomiony o treści art. 10 k.p.a.
W uzupełnieniu skargi (pismo z [...] listopada 2020 r.) skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na jej treść, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:
• brak jakiegokolwiek odniesienia się w motywach decyzji do argumentacji wniesionego odwołania, także w kontekście opinii [...] K. Z. oraz [...] B. S., których stanowiska nie są jednolite w zakresie oceny stawianych w odwołaniu zarzutów,
• brak jakiegokolwiek odniesienia się w motywach decyzji do argumentacji [...] B. S., zawartej in fine opinii, że "nie ma przeszkód prawnych do (...) wyznaczenia nowego przewodniczącego komisji i pozostałych jej członków", co Centralna Komisja zbyła milczeniem (w tym kontekście skarżący zażądał, aby Sąd - w motywach wyroku - wskazał, iż możliwość całkowitej wymiany wszystkich członków komisji habilitacyjnej w dalszym postępowaniu w Uczelni [...] może mieć miejsce i nie narusza prawa),
• brak jakiegokolwiek odniesienia się w motywach decyzji do argumentacji [...] B. S., zawartej in fine opinii, gdzie wskazał, iż także uchwała komisji habilitacyjnej z [...] czerwca 2017 r. wymaga wyeliminowania jej z obrotu prawnego; w tym zakresie brak jest stanowiska Centralnej Komisji.
W omawianym piśmie z [...] listopada 2020 r. habilitant przytoczył fragmenty odwołania oraz pisma z [...] czerwca 2017 r. Ponadto zażądał dopuszczenia dowodu z wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego (wraz z wybranymi załącznikami) z [...] września 2018 r. oraz kserokopii anonimu wraz z kopertą. Dokumenty te zostały załączone do ww. pisma z [...] listopada 2020 r. Skarżący wniósł też o rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym.
W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie wskazał, iż przed Centralną Komisją toczy się obecnie z wniosku skarżącego postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2019 r., co uzasadnia zawieszenie postępowania sądowego na mocy art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").
Decyzją z [...] października 2019 r. Centralna Komisja odmówiła stwierdzenia nieważności swojej decyzji z [...] stycznia 2019 r.
Pismem z [...] listopada 2019 r. skarżący cofnął swój wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Następnie pismem z [...] grudnia 2019 r. (data wpływu do organu: [...] grudnia 2019 r.) skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] października 2019 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z [...] stycznia 2019 r., jak również oświadczył, że cofa wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji.
Postanowieniem z 15 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2843/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja objęta dyspozycją przepisu art. 56 p.p.s.a., bowiem skarga na decyzję organu odwoławczego z [...] stycznia 2019 r. nr [...] została wniesiona przez skarżącego w dniu [...] października 2019 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym [...]), a w dniu [...] września 2019 r. do Centralnej Komisji wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Wobec treści art. 61 § 3 k.p.a., stanowiącego, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji, nie ulega wątpliwości, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji zostało wszczęte przed wniesieniem skargi na tę decyzję.
Powyższe orzeczenie Sądu nie zostało zaskarżone zażaleniem przez żadną ze stron postępowania.
Decyzją z [...] stycznia 2020 r. [...] Centralna Komisja w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliła swoją decyzję z [...] października 2019 r o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] stycznia 2019 r., podnosząc, iż we wszczętym postępowaniu odwoławczym jest związana wnioskiem skarżącego o cofnięciu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] stycznia 2019 r.
Po otrzymaniu od organu drugiej instancji informacji o uprawomocnieniu się decyzji z 27 stycznia 2020 r., tutejszy Sąd postanowieniem z 7 sierpnia 2020 r. na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. podjął z urzędu zawieszone postępowanie.
W piśmie z [...] września 2020 r. pełnomocnik organu wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na mocy art. 119 pkt 2 p.p.s.a., w myśl którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Obie strony postępowania (skarżący w piśmie z [...] listopada 2020 r., a pełnomocnik organu – w piśmie z [...] września 2020 r.) zgodnie wniosły o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Stosownie do treści art. 179 ust. 1 Przep. wprow., przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych, z tym że jeżeli nadanie stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego lub tytułu profesora następuje po dniu 30 kwietnia 2019 r., stopień lub tytuł nadaje się w dziedzinach i dyscyplinach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 3 tej ustawy. Z uwagi na powyższe, zastosowanie w rozpoznawanej sprawie znalazła u.s.n.
Przebieg postępowania habilitacyjnego normują przepisy art. 18a u.s.n. Postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji (ust. 1). Datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia wniosku Centralnej Komisji (ust. 2 zd. 2). Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego (ust. 5). W terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w ust. 5, oceniają, czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje (ust. 7). Po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 8). W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych (ust. 10). Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 11).
Zgodnie z art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.s.n. do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1, może stanowić: 1) dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie; 2) zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne; 3) część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego.
Z powyższych przepisów wynika, iż postępowanie w sprawach o nadanie stopnia naukowego ma wyjątkowy charakter implikowany specyfiką tych spraw. Postępowanie to cechuje znaczna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów k.p.a. Wedle art. 29 ust. 1 u.s.n., w postępowaniu tym przepisy k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Jeśli zaś ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. Oznacza to, że niektóre przepisy k.p.a. w ogóle nie znajdują w tym postępowaniu zastosowania (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1661/06 - to i niżej powołane orzeczenia opublikowane są na stronie internetowej NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego nie ma zastosowania art. 75 § 1 k.p.a., a postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji (vide wyrok NSA z 27 października 2006 r., sygn. akt I OSK 192/06). Ten szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów u.s.n. dotyczy również postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała, nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Postępowanie dowodowe prowadzone przed organem odwoławczym ograniczone jest wyłącznie do uzyskania recenzji jednego lub dwóch recenzentów, co wynika z art. 35 ust. 3 u.s.n. Nie ma też obowiązku zapoznania habilitanta, w szczególności przed podjęciem decyzji przez Centralną Komisję, z opiniami powołanych przez ten organ recenzentów.
Decyzja Centralnej Komisji jest uchwałą podejmowaną przez określone gremium i to w głosowaniu tajnym. Głosowanie to jest przy tym tajne zarówno dla kandydata, jak i dla członków organu drugiej instancji. W orzecznictwie NSA wielokrotnie wskazywano, że uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie może być wyczerpujące i nie musi ściśle odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a. (vide wyroki NSA z 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 902/09 i z 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1226/09).
Sąd w składzie tu orzekającym w pełni podziela stanowisko, iż powodów rozstrzygnięcia podjętego w trybie tajnego głosowania nie da się przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a., a tym samym ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji z [...] stycznia 2019 r. nie stanowi naruszenia ww. przepisu.
Podnieść należy, że u podstaw zaskarżonego w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia legło ustalenie, iż w toku postępowania habilitacyjnego doszło do naruszenia formalnego w postaci wyznaczenia [...] T. G. na przewodniczącego komisji habilitacyjnej, podczas gdy brał on udział w ramach uprzednich postępowań habilitacyjnych skarżącego. Jak wskazał [...] B. S. w opinii dotyczącej zasadności odwołania habilitanta, [...] T. G. (recenzent omyłkowo podał imię [...] zamiast [...]) wydał negatywną recenzję w postępowaniu habilitacyjnym skarżącego prowadzonym na Wydziale Prawa Uniwersytetu w B. (2002 r.) oraz uczestniczył w pracach komisji powołanej przez Radę Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] do oceny możliwości wszczęcia przewodu habilitacyjnego skarżącego (2006 r.).
Również skarżący w odwołaniu od uchwały organu pierwszej instancji sformułował w tym zakresie zarzut, dostrzegając powyższe naruszenie formalne.
Stosownie do treści art. 21 ust. 2 u.s.n. po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej.
Wedle § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 30 października 2015 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. z 2015 r., poz. 1842), w skład komisji habilitacyjnej nie może być powołana osoba, w stosunku do której zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności.
Udział [...] T. G. we wcześniejszych postępowaniach habilitacyjnych skarżącego niewątpliwie wypełnia dyspozycję cyt. wyż. przepisu. Z tego względu uchylenie uchwały Rady Wydziału z [...] czerwca 2017 r. i przekazanie sprawy do dalszego procedowania innej jednostce organizacyjnej było prawidłowe. Wobec naruszenia natury formalnej, brak analizy pozostałych zarzutów odwołania, a także wskazanych przez habilitanta twierdzeń zamieszczonych w opiniach [...] B. S. i [...] K. Z. nie stanowi naruszenia skutkującego wyeliminowaniem zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. Ciężar naruszenia formalnego, jakiego dopuścił się organ pierwszej instancji przy podejmowaniu w dniu [...] czerwca 2017 r. uchwały, stanowiący podstawę jej uchylenia, czyni przedwczesną merytoryczną analizę odwołania.
Nie ma także wpływu na wynik sprawy okoliczność, że Centralna Komisja wskazała inną jednostkę organizacyjną (Uczelnię [...] w W.) do dalszego prowadzenia postępowania habilitacyjnego niż domagał się skarżący ([...] w W.). Jest to to dyskrecjonalne uprawnienie organu odwoławczego, a skarżący nie wskazał w tym kontekście konkretnych powodów wyboru żądanej przez niego uczelni.
Nie może również odnieść skutku zarzut skarżącego, iż zaskarżona decyzja nie nakazuje wymiany całego składu komisji habilitacyjnej, bowiem wątpliwość co do bezstronności zachodzi tylko względem [...] T. G., a została ona wykazana faktami jego uczestnictwa w uprzednich postępowaniach habilitacyjnych skarżącego.
Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. (zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie) nie znalazł zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż zawnioskowane w trybie ww. przepisu dokumenty, tj. pismo skarżącego z [...] września 2018 r. do Rektora [...] o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec wymienionych w nim osób oraz anonim (wraz z kopertą) przesłany skarżącemu, nie były niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, iż przekonanie habilitanta o stronniczości niektórych pracowników naukowych [...], w tym recenzenta i sekretarza komisji habilitacyjnej, niepotwierdzone co najmniej postanowieniem o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego bądź aktem oskarżenia, pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Dopiero gdy ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu na mocy art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Odnosząc się do argumentacji skargi i uzupełniającego ją pisma z [...] listopada 2020 r. zaakcentować wypada, iż zakres badania decyzji Centralnej Komisji przez sąd administracyjny jest niezwykle zawężony. Badanie to nie może dotyczyć kwestii natury merytorycznej. Sąd nie może bowiem dokonywać oceny w zakresie, w jakim jest to zastrzeżone dla recenzentów. Również fakt, że Centralna Komisja podejmuje decyzje w drodze tajnego głosowania świadczy o tym, iż wolą ustawodawcy było zarówno ograniczenie zakresu przedmiotowego uzasadnień sporządzanych przez Centralną Komisję, jak i ograniczenie przedmiotowe sprawy, jaka ma zostać poddana badaniu przez sąd administracyjny. Niezwykle celnie uwypuklił to NSA w wyroku z 30 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1411/08: "okoliczność, iż strona skarżąca uważa, że recenzenci wadliwie ocenili jej dorobek, że pominęli okoliczności przemawiające na jej korzyść, a uwypuklili elementy negatywne, że nie podzielili w końcu jej poglądów, nie może prowadzić do kwestionowania na drodze postępowania sądowego wystawionych w procedurze kwalifikacyjnych ocen, nawet, jeżeli skarżąca jest najgłębiej przekonana, że są one krzywdzące"; "sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny przedstawionych w danej sprawie recenzji, nie ocenia dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego, oraz tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki" (por. także wyrok NSA z 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08).
Reasumując, Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących uchyleniem zaskarżonego aktu.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.